H γη ως ζώο (εκτροφής)

Οι αρχαίοι Έλληνες εκλάμβαναν τη γη ως θηλυκό ζώο· η αντίληψη αυτή επιβιώνει ως τις μέρες μας: για να αντικαταστήσουμε το λίπος που της παίρνουμε, της ρίχνουμε λίπασμα, λες και τα φυτά πρέπει να φάνε λίπος για να καρποφορήσουν. Μόνο έτσι μπορεί να ξαναγίνει γόνιμη και να γεννήσει· δεν αποκαλούμε γεννήματα την πιο σημαντική γεωργική παραγωγή, τα δημητριακά; Δεν χαρακτηρίζουμε ένα αφράτο και γόνιμο χώμα παχύ, δηλαδή γεμάτο πάχος, λίπος; Πως όμως και πότε διαμορφώθηκε αυτή η αντίληψη; Ποιοι ήταν αυτοί που για πρώτη φορά την είδαν ως θηλυκό ζώο; Για ποιον είναι τόσο σημαντικό το θηλυκό ζώο ώστε με αυτό να δηλώνεται η ίδια η καλλιέργεια της γης και ο πλούτος της γεωργικής παραγωγής;

Τις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα μας τις δίνει η Ιλιάδα, το έπος που συντέθηκε την εποχή της θεμελίωσης του οικοδομήματος που λέγεται δυτικός πολιτισμός (800-500 π. Χ.). Στο κείμενο αυτό θα εντοπίσουμε τις αρχαιότερες μαρτυρίες της εξεταζόμενης αντίληψης. Η πρώτη από αυτές είναι μια μεταφορά: μια εύφορη περιοχή της Πελοποννήσου, η αργολική πεδιάδα, χαρακτηρίζεται από τον Αγαμέμνονα (Ι 141) οὖθαρ ἀρούρης, ο μαστός της καλλιεργήσιμης γης. Οι Κακριδής-Καζαντζάκης αποδίδουν την έκφραση με το επίθετο πολύκαρπη. Οι καρποί της γης είναι το γάλα που αρμέγουμε από τους μαστούς της γης.

Για να δηλώσουν όμως την εύφορη γη οι αοιδοί χρησιμοποιούσαν τις εκφράσεις πίειρα άρουρα (Σ 541 β 328 ψ 311), πιότατον πεδίον (Ι 573 ), πίονες αγροί (Ψ 832 δ 757) και πίονες όγμοι (αυλακιές· Ύμνος στη Δήμητρα, 455). Στην Οδύσσεια, η Κρήτη χαρακτηρίζεται πίειρα γαια (τ 172-3), ενώ στον ομηρικό ύμνο στον Απόλλωνα, που θα συντέθηκε μεταξύ του 650 και 550 π. Χ., ο ίδιος χαρακτηρισμός αποδίδεται στη Πελοπόννησο τέσσερις φορές (250, 290, 419, 432). Η Πιερία (γαια) δεν είναι παρά η πίειρα γαια. Το επίθετο πίων (ο) και πίειρα (η), προέρχεται από το ουσιαστικό πῖαρ (τό) που είναι το λίπος των ζώων. Από την Οδύσσεια μαθαίνουμε (ι 135) ότι η πολυκαρπία των φυτών στη χώρα των Κυκλώπων οφείλονταν στο γεγονός ότι οι ρίζες τους ήταν χωμένες μέσα στο λίπος, μιας και κάτω από την επιφάνεια της γης υπήρχε ένα παχύ στρώμα από αυτό: επεί μάλα πιαρ υπ’ ουδας, με χώμα αφράτο, κατά τον Σιδέρη, ότι είναι η γη παχεία, κατά τον Πολυλά.
Όλες οι παραπάνω εκφράσεις σχηματίστηκαν με πρότυπο αυτές που χρησιμοποιούνταν κυριολεκτικά για να δηλώσουν τα ζώα ή μέρη των ζώων που ήταν πλούσια σε λίπος. Να ποιες είναι αυτές οι εκφράσεις: πίονα μηρία (Α 40 Λ 772 Ο 373 δ 764 τ 366), νώτα βοός πίονα (δ 65),  βουν πίονα (Β 402-3), πίονα μήλα (αιγοπρόβατα, Μ 319 ι 217, 237, 312, 315, 337 ω 66), νωτον πίονος αιγός (Ι 207), πίονας αιγας (ρ 180 = υ 250 υ 186).
Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι εκφράσεις πιειρα άρουρα, πίονες αγροί και όλες οι άλλες εντοπίζονται είτε στην Οδύσσεια είτε στις ραψωδίες που πολλοί ομηριστές υποστηρίζουν ότι συντέθηκαν όψιμα ή είναι μεθομηρικές, όπως η Ι, η Σ, η Ψ. Έναν αιώνα σχεδόν μετά την σύνθεση της Ιλιάδας, ο Πίνδαρος τις χρησιμοποιεί για να δηλώσει μόνο την ευφορία της γης (η  Σικελία είναι πίειρα, πρώτος Νεμεόνικος, 15), ενώ στον για πρώτη φορά εμφανίζεται το ρήμα πιαίνω με τη σημασία αυξάνω
Οι εκφράσεις αυτές δεν είχαν μεγάλη διάρκεια ζωής. Κατά τον 6^ο και 5^ο αιώνα παραμερίστηκαν από το επίθετο λιπαρός, πλούσιος σε λίπος. Πρώτη φορά θα το διαβάσουμε με τη σημασία εύφορος, γόνιμος, πλούσιος στον Ύμνο στον Απόλλωνα (η νήσων λιπαροτάτη, 38) και τον Θέογνι (590; – 520;, λιπαρά πόλις, 947). Στον Πίνδαρο, πολλές χώρες και πόλεις χαρακτηρίζονται λιπαραί: ο Μαραθώνας, η Αθήνα, η Αίγυπτος, ο Ορχομενός, η Θήβα, η Σμύρνη. Αν και ούτε αυτό το επίθετο επρόκειτο να επιβιώσει, στον Ευριπίδη (Βάκχες, 575) απαντάται για πρώτη φορά το ρήμα λιπαίνω, με την σημερινή σημασία. Λίγες δεκαετίες αργότερα, ο Ξενοφών (ΟΙκονομικός, 17,5) θα μεταχειριστεί την έκφραση παχυτέρα γη.
Αν και η λέξη γέννημα απαντάται πρώτη φορά στον Πλάτωνα (428-348 π. Χ.· Πολιτεία 597) με τη σημασία προϊόν, στον Πολύβιο (205-120 π. Χ.· 1, 71,1) θα αποκτήσει τη σημασία που έχει και σήμερα. Όσο για το επίθετο γόνιμος, προερχόμενο από την ιλιαδική λέξη γόνος (το τέκνο, Ε 635), θα αποκτήσει τη σημασία παραγωγικός, εύφορος κατά τα τέλη του 4^ου π. Χ αιώνα, ενώ τη λέξη γονιμότητα πρώτη φορά θα χρησιμοποιήσει ο Ευστάθιος (12^ος αι. μ. Χ.· Σχόλια στην Ιλιάδα, 132).
Πως όμως διαμορφώθηκε η αντίληψη ότι η γη είναι θηλυκό ζώο που γεννάει; Ότι ο πλούτος που μας δίνει η γη είναι το  λίπος που παίρνουμε από το ζώο; Οι εκφράσεις γη, χωράφια, κάμπος γεμάτα λίπος πλάσθηκαν την εποχή που οι ποιμένες ήρωες στράφηκαν από την εκτροφή των ζώων στην καλλιέργεια της γης, από το 800 π. Χ και μετά. Η Ιλιάδα με τη μορφή που έχει διασωθεί συντέθηκε μεταξύ των ετών 750 και 650, αν και μερικές ραψωδίες πιθανόν να είναι μεταγενέστερες, όπως η Ψ και η Ω. Την εποχή αυτή έχει ήδη ολοκληρωθεί η διαδικασία της μετάβασης από τον ποιμενικό στον δουλοκτητικό τρόπο παραγωγής: οι ακροατές των αοιδών και των ραψωδών είναι γαιοκτήμονες δουλοκτήτες, οι ήρωες όμως της Ιλιάδας είναι ποιμένες που εξασφαλίζουν τον πλούτο τους από την εκτροφή μεγάλου αριθμού ζώων, κυρίως αιγοπροβάτων και χοίρων. Πλούσιος θεωρούνταν αυτός που είχε στην αποθήκη του μεγάλες ποσότητες λίπους (πιαρ). Όταν ο πλούτος δεν αποτελούνταν από το λίπος των ζώων αλλά από τα γεωργικά προϊόντα, οι γαιοκτήμονες, πρώην ποιμένες, είδαν τη γη ως θηλυκό ζώο πλούσιο σε λίπος που γεννάει: έχει μαστούς με πλούσιο γάλα ενώ κάτω από την επιφάνεια της γης ένα παχύ στρώμα λίπους εξασφαλίζει την γονιμότητα του εδάφους. Τα γεννήματα εξαντλούν τη γη και πρέπει να της δώσουμε το λίπος που της πήραμε: την λιπαίνουμε με λίπασμα.
Η ποιμενική αυτή αντίληψη έχει μια διάρκεια ζωής που πλησιάζει τα τρεις χιλιάδες χρόνια. Και δεν είναι η μόνη που επιζεί. Το ποιμενικό στοιχείο παραμένει τόσο ισχυρό, ώστε μπορούμε να προσυπογράψουμε την παρατήρηση του Μαρξ που έκανε στον πρόλογο της πρώτης έκδοσης του Κεφαλαίου: Neben den modernen Notständen drükt uns eine ganze Reihe vererbter Notstände, entspringend aus der Fortvegetation  alterümlicher, überlebter Produktonsweisen, mit ihrem Gefolg von zeitwidrigen gessellschaftlichen und politischen Verhältnissen. Wir leiden nicht nur von den Lebenden, sondern auch von den Totem. Le mort saisit le vif !: Πλάι στα σύγχρονα δεινά μας πιέζει μια ολόκληρη σειρά από κληρονομημένα δεινά, που πηγάζουν από το γεγονός ότι εξακολουθούν να φυτοζωούν απαρχαιωμένοι, ξεπερασμένοι τρόποι παραγωγής με την ακολουθία τους από αναχρονιστικές κοινωνικές και πολιτικές σχέσεις. Δεν υποφέρουμε μονάχα από τους ζωντανούς, μα κι από τους πεθαμένους. Ο πεθαμένος αδράχνει το ζωντανό!
αρδμός, αρδω αρδεύω
www.badarts.gr

Για τις γυναίκες που αγαπούμε

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχει
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ' τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθιά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν' τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ' αγάλματά τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν' αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερήφανα ως ειν' -
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε
λίμνες

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μεσ' στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν' οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ' άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματά τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν' το μόνο σάβανο που μας αρμόζει :
είν' οι γυναίκες που αγαπούμε σαν σημαίες

είν' οι γυναίκες που αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν' κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μεσ' σ' αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν'
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακρυά ακούμε νάρχωνται οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε - φυσικά - δε μπορεί να μας φοβίση
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π' αγαπούμε είναι σα δάση

είν' οι γυναίκες π' αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν' οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν' ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κ α τ ε ρ ί ν α -
είναι τα κύματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε

έχουνε οι γυναίκες π' αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ' όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν' πια δυνατό να μας κλονίσει
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ' όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π' αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ' εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία

Νίκος Εγγονόπουλος

H Eλληνική Γλώσσα και οι υπέρμαχοί της στο εξωτερικό.

Πριν από 15 χρόνια οι Ισπανοί Ευρωβουλευτές επέδειξαν ζήλο για την αρχαία ελληνική γλώσσα, τον οποίο ουδέποτε έδειξαν οι Έλληνες συνάδελφοί τους.

Υπέβαλαν πρόταση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για αναγνώριση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ως διεθνούς γλώσσας. Ονόμασαν μάλιστα την γλώσσα μας «Μητέρα όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών», τις οποίες μάλιστα εχαρακτήρισαν ως «διαλέκτους της ελληνικής γλώσσας!». Απεκάλυψαν δε ότι τα αρχαία ελληνικά είναι η μόνη γλώσσα την οποία...

οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές προχωρημένης τεχνολογίας μπορούν να δεχθούν νοηματικά. Όλες τις άλλες γλώσσες οι υπολογιστές τις απορρίπτουν ως σημασιολογικές, δηλαδή αυθαίρετες.
Ο Ισπανός καθηγητής και Ακαδημαϊκός Φρειδερίκος Σακρέντο το 1996 στο 3ο Παγκόσμιο Γλωσσικό Συνέδριο, που έγινε στο Συνεδριακό Κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας στην Αρχαία Ολυμπία, εδήλωσε: «Η αρχαία ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη μητρική γλώσσα όλων των Ευρωπαίων γενικώς και ειδικότερα η πρώτη γλώσσα των καλλιεργημένων ατόμων. Εάν η αρχαία ελληνική παιδεία εξανθρώπισε τους θεούς, η αρχαία ελληνική γλώσσα ανύψωσε τον άνθρωπο, ως εάν ήτο ιέραξ, μέχρι τους ουρανούς».
Και συνεχίζει: «Η Ελληνική Παιδεία και ο Ελληνικός Πολιτισμός έγινε παγκόσμιος και οι Ευρωπαίοι δυνάμεθα επιτέλους να λέμε ότι είμαστε Έλληνες από παιδεία και μόρφωση. Διότι, αν εμείς οι Ευρωπαίοι απαρνηθούμε την Ελληνική Παιδεία και την Ελληνική Κλασσική Γλώσσα, απαρνιόμαστε την εθνική μας και ανθρώπινη ουσία».

Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς Ελληνική Γλώσσα είναι σαν να μιλούν με έναν τυφλό για χρώματα. Δεν μπορεί να επέλθη μία νέα αναγέννηση εάν δεν πάμε στις πηγές. Εννοούμε σαφώς την Ελληνική Γλώσσα, την οποία ευρίσκομεν μερικώς σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, με την μορφήν των επιστημονικών και τεχνικών όρων, αλλά και λέξεων της πνευματικής ζωής, ακόμη και της καθημερινής ομιλίας, διότι αυτή αποτελεί την γεννήτορα γλώσσα των ευρωπαϊκών γλωσσών».
Ο Ισπανός Ακαδημαϊκός και ένας από τους πιο μεγάλους Ελληνιστές της εποχής μας Fransisco Atrados είπε: «Αν δεν ήταν η Ελληνική γλώσσα, η Ευρώπη θα παρέμενε ένα έδαφος πρωτογόνων...».

Τις γλώσσες Γαλλική, Αγγλική, Ιταλική, Ισπανική και Γερμανική τις ονόμασε «κρυπτοελληνικές». Διεκήρυξε δε ότι «Η Ελληνική γλώσσα είναι η πλέον παγκόσμια γλώσσα».
Σε μια ομιλία του είπε: «Τα ελληνικά αποτέλεσαν και αποτελούν ένα ζωντανό γλωσσολογικό κλάδο που ανθεί από μόνος του. Αλλά από την άλλη πλευρά έχει επιδράσει τεράστια, μέσω διαφόρων και περίπλοκων οδών, πάνω στις υπόλοιπες γλώσσες. Τις βοήθησε να μετατραπούν σε εργαλεία σκέψης και λογοτεχνίας. Κατά κάποιον τρόπο, τα ελληνικά επιζούν σε όλες αυτές και τις εμπλουτίζουν καθημερινά. Γιʼ αυτό το λόγο η ελληνική γλώσσα είναι η πλέον παγκόσμια, είναι μια ακόμη γλώσσα με μακρόχρονη παράδοση και ευρεία διάδοση. Αλλά είναι και το πρότυπο ανάπτυξης και ενοποίησης των μοντέρνων γλωσσών».
Στις 2 Δεκεμβρίου 2009, διαβάσαμε με έκπληξη στα «ΝΕΑ» ότι ο Ισπανός καθηγητής Πανεπιστημίου Χουάν Κοντέρχ εδημιούργησε το «Acropolis World News» στο Ίντερνετ, το μοναδικό ειδησεογραφικό μέσο που καταγράφει καθημερινά την επικαιρότητα στα ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.

Ο ίδιος διηγείται: «Πριν από 8 χρόνια, όταν ακόμη δούλευα στη Βαρκελώνη, είδα πως υπήρχαν μερικές ιστοσελίδες που παρουσίαζαν την επικαιρότητα στα λατινικά. Έψαξα να βρω αν υπήρχε κάτι αντίστοιχο και στα αρχαία ελληνικά και για να πω την αλήθεια εξεπλάγην, όταν διαπίστωσα πως δεν υπήρχε. Έτσι, εδημιούργησα το Acropolis World στο διαδίκτυο.
Σήμερα ο Κοντέρχ είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σεν Άντριους (Αγίου Ανδρέα) στη Σκωτία όπου διδάσκει αρχαία ελληνικά και λατινικά. Η αγάπη του για τα αρχαία ελληνικά γεννήθηκε στο γυμνάσιο και από τότε του έγινε δεύτερη φύση, όπως την αποκαλεί. Άρχισε να διαβάζει τους Έλληνες φιλοσόφους στο πρωτότυπο, τις τραγωδίες, την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου και τον Ηρόδοτο.
Ο Χουάν Κοντέρχ εξομολογείται: «Έχω έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα και πάντοτε με μαγεύουν η Ακρόπολη, η Πλάκα, η Πελοπόννησος, τα νησιά σας. Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την επίσκεψη σε ένα μέρος που σπάνια επισκέπτονται οι τουρίστες. έπεισα τους γονείς μου να επισκεφθούμε τις Πλαταιές όπου ήμασταν μόνοι μας. Έκλεισα τα μάτια και προσπάθησα να ακούσω τη φωνή του Παυσανία να ενθαρρύνει τους στρατιώτες του για την επερχόμενη μάχη».
Στην ερώτηση τι ξεχωριστό έχουν τα αρχαία ελληνικά, απάντησε: «Είναι μια γλώσσα που παίζει συνεχώς με το μυαλό σου. Σε βοηθάει να σκεφθείς με τη λογική. Η χρήση του υποθετικού λόγου, η ξεκάθαρη διαφοροποίηση μεταξύ του παρατατικού, του αορίστου και του ενεστώτα. Είναι σαν να συμμετέχεις σε ένα εγκεφαλικό άθλημα.

Ας ιδούμε τώρα πώς συντάσσει τις ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά ο Χουάν Κοντέρχ. Πρόκειται για την τρομοκρατική επίθεση στο σιδηρόδρομο Μόσχας - Πετρούπολης που συνέβει πρόσφατα.
Τρομοκρατική προσβολή εν τη Ρωσία.
Τριάκοντα και πέντε άνθρωποι απέθανον εν τη Ρωσία, πολλοί δε άλλοι (περί εκατόν και τριάκοντα) ετρώθησαν. Το «Νιέβσκι Εξ­πρές» σιδηρόδρομος εστί ος εκ της Μοσκβής (1) εις το Πετροβούργον (2) πορεύεται, εν δε τούτω τω σιδηροδρόμω βόμβα ανετίναξεν ο δε ανατιναγμός ούτω δεινός ην ώστε πας ο σιδηρόδρομος εκ της σιδηράς οδού εξέβη, οι εν τέλει (3) ουκ ακριβώς ίσασι τίνες την βόμβαν εις τον σιδηρόδρομον εισέθεσαν, όμως δε ελπίζουσι του διά τάχους (4) ειδέναι.
Όπως βλέπομε, διατηρεί το πολυτονικό ακόμη και την υπογεγραμμένη...
«Όσο πιο πολύ κοιτάζουμε στο παρελθόν, τόσο πιο ικανοί γινόμαστε να κοιτάξουμε στο μέλλον», λέει ο δρ. Κοντέρχ, ο οποίος έχει κάνει το διδακτορικό του στους αρχαίους κλασικούς και έπειτα από τέσσερα χρόνια στην Οξφόρδη ως βοηθός καθηγητής στα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Σεν Άντριους στη Σκωτία τη σύνθεση του αρχαίου ελληνικού κειμένου. «Τώρα δουλεύω σχετικά με την παγκόσμια ιστορία, με τη φιλοδοξία να μεταφέρω στα αρχαία ελληνικά την ιστορία του κόσμου από τη δημιουργία του Σύμπαντος μέχρι το σήμερα», λέει και χαιρετά σε άπταιστη ερασμιακή προφορά.
Όπως βλέπομε, οι Ισπανοί είναι περισσότερο Έλληνες από πολλούς Έλληνες...

Αθανάσιος Δέμος Πρωϊνός Λόγος
epirus-ellas.blogspot.com

Αποφθέγματα του Επίκουρου

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΑΝ

ΣΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΦΤΑΝΟΥΜΕ, ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΛΕΙΨΕΙ ΚΑΘΕ ΠΟΝΟ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ, ΑΝ ΔΕ ΖΕΙ ΦΡΟΝΙΜΑ, ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΦΡΟΝΙΜΑ, ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ, ΑΝ ΔΕ ΖΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ

Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΑΤΑΡΑΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΑΔΙΚΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΡΑΧΗ

ΚΑΜΙΑ ΗΔΟΝΗ ΑΥΤΗ ΚΑΘΕ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ, ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΔΟΝΕΣ ΦΕΡΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΟΧΛΗΣΕΙΣ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠ' ΟΣΟ ΟΙ ΗΔΟΝΕΣ

ΧΩΡΙΣ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΑΚΕΡΑΙΕΣ ΤΙΣ ΗΔΟΝΕΣ

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ, ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ Η ΦΥΣΗ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΚΤΙΕΤΑΙ. Ο ΠΛΟΥΤΟΣ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ Η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ, ΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ

ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΓΝΩΡΙΖΕΙ, ΠΩΣ ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗ ΖΩΗ ΤΕΛΕΙΑ

ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΒΛΑΠΤΑΝ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ, ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΣ ΤΙΣ ΑΠΟΒΑΛΟΥΜΕ

Ο ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ Η ΣΟΦΙΑ ΣΥΝΤΕΛΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΑΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ. ΑΛΛΕΣ ΠΑΛΙ ΟΥΤΕ ΦΥΣΙΚΕΣ ΟΥΤΕ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ

ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΝΑ ΜΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΒΛΑΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ


ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΔΙΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ, ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΘΑ ΔΙΑΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ
Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ

ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ, ΔΕΝ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΑ, ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΣΥΡΕΤΑΙ, ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ, ΚΑΛΟ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΚΟ, ΤΟ ΚΥΝΗΓΑ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΛΟΤΥΧΙΖΕΤΑΙ ΑΛΛΑ Ο ΓΕΡΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ ΚΑΛΑ


ΑΝ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΟΨΗ ΚΑΙ Η ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΗ ΞΕΘΥΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ

ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΓΕΡΩΝ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΕΙΘΩΜΕΘΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ


ΚΑΘΕ ΦΙΛΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΤΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, ΕΧΕΙ ΔΕ ΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΦΕΛΕΙΑ

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΟΥΤΕ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΝΤΙΚΗ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΕΙΔΩΛΩΝ


ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΥΜΕ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΙΝΑΕΙ, ΝΑ ΜΗ ΔΙΨΑΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΥΩΝΕΙ. ΑΥΤΑ ΕΑΝ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΛΠΙΖΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΟΥ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ, ΟΣΟ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΧΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΑΥΤΟ

ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ, ΟΥΤΕ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΣΧΕΤΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΙΑ

ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ ΑΔΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΧΡΟ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΕΠΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΥΠΑΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ

Ο ΣΟΦΟΣ ΑΦΟΥ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ, ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΝΑ ΤΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ. ΤΕΤΟΙΟ ΘΗΣΑΥΡΟ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ ΒΡΗΚΕ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΥΠΟΨΗ ΜΑΣ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΑΣ

ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ, ΕΦ' ΟΣΟΝ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΦΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ

ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΘΟΝΟΥΜΕ. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΕΝ ΑΓΑΘΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ ΦΘΟΝΟΥ, ΟΙ ΔΕ ΠΟΝΗΡΟΙ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΥΤΥΧΟΥΝ, ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΓΙΑΙΝΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΝΑ ΥΓΙΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤ' ΑΛΗΘΕΙΑ

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΞΕΓΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΧΟΡΤΑΓΗ Η ΚΟΙΛΙΑ, ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΑΛΛΑ Η ΨΕΥΔΗΣ ΑΠΟΨΗ ΟΤΙ Η ΚΟΙΛΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΠΡΟ ΟΛΙΓΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ

Ο ΕΠΑΙΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΕΘΑ ΜΕ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ

ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΝΑ ΖΗΤΙΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΧΟΡΗΓΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

ΣΥΜΠΑΣΧΟΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΟΧΙ ΘΡΗΝΩΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ

ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΤΟ ΑΡΚΕΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ

ΤΟ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΟΝ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΕΠ' ΑΠΕΙΡΟΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΤΡΟΦΗΣ

ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΦΟΒΟ, ΑΝ ΜΑΘΕΥΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΙΖΗΤΩ ΚΑΙ ΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ

Η ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ ΠΟΝΩΝ ΒΟΗΘΑ ΣΤΟ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΟΜΕΘΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΠΑΡΟΜΟΙΟΥΣ

ΣΤΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΝΙΚΗΘΗΚΕ, ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Ο ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΦΙΛΙΑ. ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΟ ΕΝΑ ΘΝΗΤΟ ΑΓΑΘΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΘΑΝΑΤΟ

Ο ΓΑΛΗΝΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ

Η ιστορία της λέξης κόμβος = κόμπος

Κόμβος - Κόμπος = Knot αλλά όταν λέμε Knot εννοούμε μονάδα μέτρησης ταχύτητας (σάν τό ναυτικό μίλι) , γιατί λοιπόν ή λέξη
knot = κόμπος = κόμβος έφθασε να είναι μονάδα μέτρησης ?

Γιατί οι αρχαίοι Έλληνες, υπολόγιζαν με τους κόμπους των σχοινιών που άφηναν να κυλούν στο νερό, την ταχύτητα των πλοίων.
Υπελόγιζαν με τους κόμπους... κόμπαζαν δηλαδή υπολόγιζαν...
κομπ-ιούτερ = υπολογιστής.... computer

Η ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣΟΦΙΑ

Αναφερόμενοι στο ελληνικο αλφάβητο και επομένως στην ελληνική γλώσσα, διαπιστώνουμε οτι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η πυθαγόρειος σκέψη καταλήγει στην αντιστοιχία κάθε γράμματος της ελληνικής αλφαβήτου με έναν αριθμό. Οι Πυθαγόρειοι απάντησαν στο ερώτημα ''τί το σοφόν?'' . Μοναδική απάντηση ''ο αριθμός'' ενώ στο δευτερο σκέλος=''τι δεύτερον εις σοφίαν'' (δηλαδη τι έρχεται δεύτερο μετά τον αριθμό σε σοφία) απάντησαν:''o τοις πράγμασιν τα ονόματα θέμενος'' (δηλαδή εκείνος που έδωσε τις ονομασίες σε κάθε πράγμα).
Η αντιστοιχία των γραμματων και των αριθμών έχει ως εξής:
Α = 1 Ι = 10 Ρ = 100
Β = 2 Κ = 20 Σ = 200
Γ = 3 Λ = 30 Τ = 300
Δ = 4 Μ = 40 Υ = 400
Ε = 5 Ν = 50 Φ = 500
F = 6 Ξ = 60 Χ = 600
Z = 7 Ο = 70 Ψ = 700
Η = 8 Π = 80 Ω = 800
Θ = 9 Q = 90 σαμπί = 900

Aπό το σημερινό αλφάβητο λείπουν 3 γράμματα της αρχαίας ελληνικής αλφαβήτου, τα οποία ειναι τοποθετημένα στον παραπάνω πίνακα. Αυτά είναι το Δίγαμα (F), το κόππα(Q), και το σαμπι (δεν μπορεί να τυποθεί αλλά φανταστείτε το σαν ένα μικρό ''π'' με μία ελαφρώς προς τα δεξιά κλίση).
Κάθε λέξη λοιπόν βγάζει κάποιο συγκεκριμένο άθροισμα(πχ ΗΛΙΟΣ= 8+30+10+70+200=318). Οι Πυθαγόρειοι μας εισάγουν - με το παραπάνω ρητό- σ'ένα αριθμητικό ''παιχνίδι'' μεταξύ αριθμών και λέξεων(λεξάριθμος). Τί το ενδιαφέρον έχει αυτό το ''παχνίδι''? ότι λέξεις και φράσεις συμπίπτουν μεταξύ τους δημιουργόντας ισοψηφίες ή δίνοντας αριθμούς που παραπέμπουν σε γεγονότα και χρονολογίες. Ενδεικτικά θα παραθέσω ορισμένα παραδείγματα : Η λέξη που μας ενδιαφερει αρχικά είναι η λέξη αριθμός(εκ του ρήματος αραρίσκω, που σημαίνει θέτω σε σειρά) - ΑΡΙΘΜΟς= 1 + 100 + 10 + 9 + 40 + 70 + 200 = 430
ΑΡΙΘΜΟΣ=430 - ακριβώς 430 βγάζουν και οι λέξεις ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΝΟΜΟΣ, ΕΥΘΕΙΑ. Πράγματι τα μαθηματικά δεν υπάρχουν χωρίς τον αριθμό, ενώ ο αριθμός είναι ο ίδιος ο νόμος του σύμπαντος, όσο για την ευθεία αυτή ορίζεται από δύο συντεταγμένες οριζόμενες από αριθμούς. Αν σκεφτούμε ότιι το ''θείον'' είναι όπως και ο αριθμός ''πανταχού παρών και τα πάντα πληρών'' και ότι και τα δυο έχουν χαρακτηριστικό τη σοφία, τότε απόλυτα δικαιολογείται και η ακόλουθη ισοψηφία: ΑΡΙΘΜΟΣ=ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ=430. Σύμπτωση?
Ας μείνουμε στα μαθηματικα: η λέξη ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ μας δίνει το άθροισμα 1264. Δεν είναι τυχαίο ότι και οι λέξεις ΘΕΩΡΗΜΑΤΑ και ΤΡΙΓΩΝΑ, δίνουν ακριβώς τον ίδιο λεξάριθμο. ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ= ΘΕΩΡΗΜΑΤΑ= ΤΡΙΓΩΝΑ=1264. Το γεγονός ότι οι λέξεις αυτές έχουν άμεση μεταξύ τους σχέση, είναι και αυτό τυχαίο?
Πολλοί από εμάς διδαχθήκαμε στα σχολεία τον τρόπο με τον οποίο αποδυκνείεται οττ το ''π'' ισούται με 3,14. Κανείς όμως εκ των διδασκόντων δεν επιχείρησε να το επιλύσει βάσει του λεξαριθμικού συστήματος της ελληνικής γλώσσης- κάτι που ακούγεται απολύτως φυσικό. Από την θεωρία που διδαχθήκαμε όμως τότε, ακόμα και σήμερα γνωρίζουμε ότι ''π'' = ΜΗΚΟΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΚΥΚΛΟΥ/ ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ. Αν λοιπόν εφαρμόσουμε την μέθοδο της αντιστοιχίας αριθμών και γραμμάτων, έχουμε: ''π'' = ΜΗΚΟΣ (338) + ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ (1016) + ΚΥΚΛΟΥ (940) / ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ (730) = 2294/ 730 = 3,1424657534... Βλέπουμε οτι η ελληνική γλώσσα αποδικνύει τον γεωμετρικό αυτό τύπο, δίνοντας αποτέλεσμα 3,14.Σύμπτωση? Η δυνατότητα της γλώσσας είναι εκπληκτική και αυτό αποδικνύεται και από εναν άλλον μαθηματικό τύπο του Φ = 1,61. Το ''Φ'' ισσούται(λόγω απουσίας συμβόλων θα τυπωθεί ολογράφως)- Φ = η τετραγωνική ρίζα του 5 + 1 / 2 . '' Η τετραγωνική ρίζα του 5'' στην αρχαία ελληνική καλείται ''Ο ΠΕΝΤΕΠΟΔΟΣ'', το 1 καλείται ''ΕΝ'', ενώ το 2 είναι ''Η ΔΥΑΣ''. Έτσι εχουμε : Φ = O (70) ΠΕΝΤΕΠΟΔΟΣ (864) + ΕΝ (55) / Η (8) ΔΥΑΣ (605) = 989/ 613 = 1,61.. Τελικά ίσως να παραμένει ακόμα σύμπτωση αυτή η δυνατότητα των λεξαρίθμων.
Δυστυχώς για κάποιους, η απόδειξη μαθηματικών θεωρημάτων δεν είναι η μοναδική δυνατότητα της ελληνικής γλώσσας. Εαν πάρουμε την φράση ''Ο ΛΕΞΑΡΙΘΜΟΣ'' = 595, θα παρατιρήσουμε ότι ισοψηφεί με την λέξη ''ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ'' = 595. Μία άλλη ισοψηφία που μας οδηγεί στα ίδια συμπεράσματα είναι και αυτή της φράσης ''ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΟΝ ΣΥΝΟΛΟΝ'' = 1275 με την λέξη ''ΠΡΟΒΛΕΠΤΙΚΟΤΗΣ'' = 1275. Έχει δηλαδή η ελληνική γλώσσα την δυνατότητα προβλέψης μελλοντικών συμβάντων? Εαν γράψουμε την λέξη ''ΝΕΡΩΝ'' (κάποιος κύριος που σκότωσε την μητέρα του κι έκαψε την Ρώμη) θα λάβουμε το άθροισμα 1005. Δεν είναι τυχαίο ότι η φράση ''ΙΔΙΑΝ ΜΗΤΕΡΑΝ ΑΠΕΚΤΕΙΝΕ'' (σκότωσε την ίδια του την μητέρα) δίνει άθροισμα 1005. ''ΝΕΡΩΝ'' = ''ΙΔΙΑΝ ΜΗΤΕΡΑΝ ΑΠΕΚΤΕΙΝΕ'' = 1005.
Είναι γνωστό στους γνώστες της ιστορίας ότι ο μεγάλος ΕΛΛΗΝ στρατηλάτης- ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε στην πόλη της Βαβυλώνας. Εάν λοιπόν πάρουμε την φράσιν ''Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΠΟΘΝΗΣΚΕΙ'' θα λάβουμε ως άθροισμα τον αριθμό 1293- άθροισμα το οποίο έχει και η φράσις ''Η ΒΑΒΥΛΩΝ'' (ονομαστική πτώση).. αρα, ''Ο ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΠΟΘΝΗΣΚΕΙ'' = ''Η ΒΑΒΥΛΩΝ'' = 1293.
Είναι επίσης γνωστό από την ελληνική μυθιστορία ότι οι Ολύμπιοι θεοί τρέφονταν με αμβροσία και νέκταρ... Πράγματι η λέξη ''ΟΛΥΜΠΙΟΣ'' = 900 ενώ ''ΑΜΒΡΟΣΙΑ'' = 424 + ''ΝΕΚΤΑΡ'' = 476 = 900...''ΟΛΥΜΠΙΟΣ'' =''ΑΜΒΡΟΣΙΑ'' + ''ΝΕΚΤΑΡ'' = 900... ΣΎΜΠΤΩΣΗ?
Όσοι διαβάσουν το ''Περί του Ε του εν Δελφοίς'' του Πλουτάρχου θα μάθουν ότι ο αριθμός 5 ( 5 = το γραμμα Ε ) είναι ο σοφότατος όλων και φυσικά ο αριθμός του Απόλλωνος (για όσους δεν γνωρίζουν΄, Απόλλων=εκφράζει το φως, το μέτρο και την μουσική αρμονία). Έχουμε: '' ΆΠΟΛΛΩΝ Ε '' = '' ΜΟΥΣΙΚΗ ''+ '' ΗΛΙΟΣ '' = 1066. Σύμπτωση?
Έχουμε ακόμα λέξεις που βγάζουν ενδιαφέροντα αθροίσματα : '' TO MΕΓΑ ΘΗΡΙΟΝ'' = 666, ...άλλο... '' ΣΑΚΗΣ ΡΟΥΒΑΣ ΓΙΟΥΡΟΒΙΖΙΟΝ = ΑΓΙΑ ΤΕΛΕΣΙΣ ΟΛΥΜΠΙΑΔΟΣ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ = ΑΠΕΡΓΙΑ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΤΕ = Ο ΜΠΟΥΣ ΕΠΑΝΕΚΛΕΓΕΤΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ = ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ = 2004... άλλο... ''ΠΑΤΡΙΚ ΑΣΤΕΡΙΑΣ''= ''Ο ΠΟΥΣΤΗΣ'' = 1328 --- ναι! δεν είναι ψέμα! άλλο... ''ΚΕΝΤΕΡΗΣ ΕΛΛΗΝΑΣ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΗΣ'' = 2000.
Συμπτώσεις? ... Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση παύει να είναι σύμπτωση... Οι παραπάνω ισοψηφίες δεν είναι οι μοναδικές που υπάρχουν απλά παρέθεσα κάποιες απο τις σημαντικότερες. Δεν είναι τυχαίο αυτό που κάνουν στο εξωτερικό : να διδάσκουν την αρχαία ελληνική γλώσσα και να μην παύουν να λένε ότι έχει μαθηματική δομή και εμπεριέχει την μουσική αρμονία, όπως επίσης και ότι είναι η γλώσσα των ηλεκτρονικών υπολογιστών- η μητέρα όλων των γλωσσών! Να δούμε σε αυτή τη χώρα πόσο κατώτερα θα την υποβαθμίσουμε και σε πιο σημείο πρέπει να φτάσουμε εμείς (οι ομιλούντες) για να τη φέρουμε στην θέση που της αξίζει.

πηγη
Andreas Dimitrelis

Αποφθέγματα

Ακούω και ξεχνάω
Βλέπω και θυμάμαι
Κάνω και καταλαβαίνω. Κομφούκιος

Η τεχνολογία έκανε τη ζωή ευκολότερη όχι όμως απαραίτητα και απλούστερη. Arthur Clarke

Η απάθεια είναι συνενοχή. Joan Rowling

Η ζωή είναι σαν ένα παραμύθι, δεν έχει σημασία πόσο μεγάλο είναι, αλλά πόσο καλό. Σενέκας

Όταν είναι να αποφασίσεις, το καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις το σωστό. Το δεύτερο καλύτερο πράγμα είναι να πράξεις το λάθος. Το χειρότερο όλων είναι να μην κάνεις τίποτα. Theodore Roosevelt

Δώστε στους ανθρώπους πιο πολλά από όσα περιμένουν και κάντε το με ευχαρίστηση..

Μιλήστε αργά, αλλά να σκέπτεστε γρήγορα.

Εάν κάποιος σας κάνει μια ερώτηση που δεν επιθυμείτε να απαντήσετε, εξετάστε: γιατί θέλει να ξέρει;

Θυμηθείτε ότι η μεγάλη αγάπη και οι μεγάλες επιτυχίες περιλαμβάνουν μεγάλους κινδύνους.

Να θυμάστε αυτά τα τρία: Να σέβεστε τον εαυτό σας. Να σέβεστε τους άλλους. Να είσαστε υπεύθυνοι των πράξεών σας.

Μην κρίνετε τους άλλους από την διαφορετικότητά τους.

Μην επιτρέπετε σε μια μικρή διαφωνία να χαλάσει μια μεγάλη φιλία.

Να είστε φιλικοί όταν απαντάτε στο τηλέφωνο. Αυτός που καλεί θα το αισθανθεί στον ήχο της φωνής σας.

-Να θυμάστε ότι το να μην αποκτήσετε αυτό που θέλετε, όποτε το θέλετε, είναι μερικές φορές μια πιθανότητα.

-Η ζωή στη γη μπορεί να είναι ακριβή, αλλά περιλαμβάνει ένα δωρεάν ταξίδι γύρω από τον ήλιο κάθε χρόνο!

Το άτομο που ξέρει να γελάει με τον ευαυτό του δεν θα σταματήσει ποτέ να ψυχαγωγείται. Σίρλεϊ Μακ Λέιν

Το κακό γίνεται χωρίς προσπάθεια, φυσικά, μοιραία. Το καλό είναι πάντα το προϊόν μιας τέχνης. Σαρλ Μποντλέ

Αν οι άνθρωποι άκουγαν τον εαυτό τους συχνότερα, θα μίλαγαν λιγότερο.

Η γυναίκα είναι όπως η σκιά: την ακολουθείς, σε αποφεύγει. Την αποφεύγεις, σε ακολουθεί.

Αν ο θεός ήταν φιλελεύθερος δεν θα έδινε 10 εντολές, θα έδινε 10 προτάσεις προς συζήτηση.

Αριστερός είναι κάποιος που λέει στους άλλους τι να κάνουν τα λεφτά τους.
Ο άνθρωπος έχει ένα πραγματικά αποτελεσματικό όπλο, και αυτό είναι το γέλιο.

Επιτυχημένος άντρας είναι εκείνος που βγάζει περισσότερα λεφτά από όσα μπορεί να ξοδέψει η γυναίκα του. Επιτυχημένη γυναίκα είναι αυτή που μπορεί να βρει έναν τέτοιον άντρα.

Με τα λεφτά δεν μπορείς να κάνεις φίλους. Όμως κάνεις εχθρούς καλύτερου επιπέδου.

Μην εκνευρίζεσαι αν ο γείτονάς σου έχει το στέρεο ανοιχτό στις δύο το πρωί. Τηλεφώνησέ του στις τέσσερις και πες του πόσο σου άρεσε.

Ο καλύτερος τρόπος να προβλέψεις το μέλλον, είναι να το δημιουργήσεις.

Αυτός που δεν κάνει λάθη, συνήθως δεν κάνει τίποτα.

Δεν ξέρω με τι όπλα θα γίνει ο 3ος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά ο 4ος θα γίνει με ξύλα και πέτρες.

Ευτυχία δεν είναι ένας σταθμός που φτάνεις, αλλά ο τρόπος που ταξιδεύεις.

Παίζοντας και όχι με τη βία να διδάσκεις τα παιδιά. Πλάτωνας

Ήταν δυο βατραχάκια που είχαν πέσει μέσα σε ένα δοχείο με γάλα. Το ένα παραιτήθηκε και πνίγηκε. Το άλλο χτύπαγε τα ποδαράκια και τα χτύπαγε, τα χτύπαγε, τα χτύπαγε… μέχρι που το γάλα έγινε βούτυρο, πάτησε σιγά σιγά και βγήκε.

Η μόνη σοφία που μπορούμε να αποκτήσουμε είναι η σοφία της ταπεινοφροσύνης: η ταπεινοφροσύνη είναι ατέρμονη. Έλιοτ

Τα ιδανικά είναι σαν τ' αστέρια. Ποτέ δεν τα φτάνουμε. Τα χρησιμοποιούμε όμως, όπως οι ναυτικοί τις πυξίδες για να χαράξουμε την πορεία μας.

Πάρα πολλές φορές οι φτωχοί αφήνουν στα παιδιά τους την πιο πλούσια κληρονομιά.

Οι συμβουλές είναι σαν το χιόνι. Όσο πιο μαλακά πέφτουν, τόσο πιο βαθιά εισχωρούν στη σκέψη.

Η πείρα είναι μια φλόγα που φωτίζει πιο καλά εκείνους που έχει κάψει.

Ο άνθρωπος μπορεί να κάνει ό,τι επιθυμεί, αλλά να μη θέλει ό,τι επιθυμεί. Σοπενάουερ

Όλα αλλάζουν κι όλα ίδια μένουν.

Σήμερα είναι η αρχή της υπόλοιπης ζωής μου.

Η ζωή είναι το λουλούδι η αγάπη του οποίου είναι το μέλι. Βίκτορ Ουγκό

Το να σε αγαπά κάποιος σου δίνει δύναμη. Το να αγαπάς βαθιά κάποιον σου δίνει κουράγιο. Λάο Τσε

Μην οδηγείτε όταν έχετε πιεί, δεν είστε έτοιμοι να με συναντήσετε. Θεός

Κάτι είναι πραγματικά δικό σου μόνο όταν μπορείς να το χαρίσεις σε κάποιον άλλον. Όσκαρ Ουάιλντ

Να κοιτάς εκεί που θες να πας, αλλιώς θα πας εκεί που κοιτάς.

Ευτυχισμένος δεν είναι αυτός που έχει ό,τι θέλει, αλλά αυτός που θέλει ό,τι έχει.

Και το πιο μεγάλο ταξίδι ξεκινά με ένα βήμα.

Γίνε αυτό που είσαι. Νίτσε

Να προσέχετε τις σκέψεις γιατί γίνονται λόγια, τα λόγια γιατί γίνονται πράξεις, τις πράξεις γιατί γίνονται συνήθειες, τις συνήθειες γιατί γίνονται χαρακτήρας, το χαρακτήρα γιατί γίνεται πεπρωμένο.

Σπείρε μια σκέψη και θέρισε μια πράξη. Σπείρε μια πράξη και θέρισε μια συνήθεια. Σπείρε μια συνήθεια και θέρισε χαρακτήρα . Σπείρε χαρακτήρα και θέρισε μοίρα.

Τα πράγματα γίνονται σημαντικά μόνο όταν τους δώσεις σημασία.

Κοιμήσου χωρίς δείπνο και ξύπνα χωρίς χρέη.

H ζωή είναι ζωή, είναι όμορφη αν την κάνεις εσύ όμορφη.
Η ζωή έχει:
Χαρά… δέξου τη
Γέλιο… ξεκαρδίσου
Αρμονία… συντονίσου
Ηρεμία… απόλαυσέ τη
Μουσική… άκουσέ τη
Ελευθερία… αναζήτησέ τη
Δύναμη… νιώσε τη
Αφθονία… ζήτησέ τη
Πόνο… άντεξέ τον
Θλίψη… ξεπέρασέ τη
Σημάδια… ακολούθησέ τα
Φιλία… δώσε τη
Ομορφιά… ύμνησέ τη
Ευτυχία… νιώσε τη
Παρελθόν… ξέχασέ το
Θαύματα… περίμενέ τα

Χαρακτηριστικές εκφράσεις της αρχαίας Ελληνικής στη Νέα Ελληνική γλώσσα

Στον καθημερινό λόγο, προφορικό και γραπτό, χρησιμοποιούμε συχνά εκφράσεις προερχόμενες από την αρχαία Ελληνική και την κοινή Ελληνιστική, τη γλώσσα της Αγίας Γραφής.
Καθώς είναι διάσπαρτες, σπαράγματα ,δίνουν στο λόγο σφρίγος και ζωντάνια, ενώ η άγνοιά τους δημιουργεί μερικές φορές αμηχανία.
Με αυτές ερχόμαστε σ΄ επαφή με παλαιότερες μορφές της γλώσσας μας, σε μικρή ηλικία με φυσικό και αβίαστο τρόπο έτσι ώστε η γνώση της σημασίας , της χρήσης και προέλευσής τους να αποτελεί ένα καλό πνευματικό και γλωσσικό εφόδιο για το μαθητή.

- Αιδώς Αργείοι:Ντροπή σας, δεν ντρέπεστε καθόλου;
Όλα όσα είπατε στην αγόρευσή σας ήταν ψέματα. Γιατί τόση υποκρισία;
Αιδώς Αργείοι.
Φράση που φώναξε ο Στέντορας στην προσπάθειά του να παρακινήσει τους Αργείους να δείξουν θάρρος στον αγώνα εναντίον των Τρώων, μετά την αποχώρηση του Αχιλλέα από τη μάχη.
Ιλιάδα,Ε,787

- Αντίπαλον δέος: Αντίπαλος, αντίπαλη παράταξη. Ισορροπία προερχόμενη από το φόβο των δυο αντιπάλων.
Τώρα που κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση και χάθηκε το αντίπαλο δέος η Αμερική συμπεριφέρεται αλαζονικά.
Η φράση χρησιμοποιείται κυρίως από το Θουκυδίδη, Γ,11

- Από μηχανής θεός: Απροσδόκητη βοήθεια από άνθρωπο ή κάποιο γεγονός που εμφανίζεται απροσδόκητα και βγάζει από τη δύσκολη θέση δίνει λύση στο πρόβλημα.
Βρισκόταν σε απελπιστική οικονομική κατάσταση, αλλά το λαχείο που κέρδισε ήρθε σαν από μηχανής θεός και τον έβγαλε από τη δύσκολη θέση.
Η φράση προέρχεται από το θεατρικό τέχνασμα στην αρχαία Ελλάδα, κατά το οποίο οι τραγικοί ποιητές εμφάνιζαν στη σκηνή πάνω σ΄ ένα είδος γερανού ένα θεό που έδινε λύση στην αδιέξοδη πλοκή του έργου.

- Αρχή άνδρα δείκνυσι: Η εξουσία αποκαλύπτει τις δυνατότητες του ανθρώπου δείχνει τις ικανότητες και το χαρακτήρα του.
Τώρα που είναι στην αντιπολίτευση κατηγορεί το δήμαρχο για ανικανότητα. Να δούμε τι θα κάνει όταν εκλεγεί αυτός αρχή άνδρα δείκνυσι.
Η φράση αποδίδεται στο Βίαντα, αρχαίο Έλληνα σοφό, παρόμοια άποψη εκφράζεται στην Αντιγόνη του Σοφοκλή.
Σοφοκλή Αντιγόνη,62

- Ασκοί του Αιόλου: Λέγετε, όταν εμφανίζονται πολλά κακά, σύμφορες.
Αν η γειτονική χώρα εξαπολύσει επίθεση εναντίον μας θα γίνει μεγάλο κακό, θα ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου.
Η φράση είναι από την Οδύσσεια. Οι σύντροφοι του Οδυσσέα από περιέργεια άνοιξαν ένα ασκί δοσμένο από τον Αίολο στον Οδυσσέα και αμέσως πετάχτηκαν οι άνεμοι και καθώς ήταν απομάκρυναν το καράβι τους από την πατρίδα και του έφερε στον νησί των Λαιστρυγόνων.
Οδύσσεια, κ, 1-56

- Άχθος αρούρης:Βάρος της γης άχρηστος άνθρωπος που δεν προσφέρει τίποτε.
Συνέχεια ζητά δανεικά για να εξασφαλίσει τα απαραίτητα κατάντησε άχθος αρούρης.
Ο Αχιλλέας στο διάλογό με τη μητέρα του αναφέρει ότι αισθάνεται άχθος αρούρης (βάρος της γης) μετά από μεγάλο διάστημα απραξίας και αποχής από τη μάχη.
Ιλιάδα,Σ,104

- Αχίλλειος πτέρνα:Το αδύνατο σημείο
Είναι σοβαρός και μετρημένος άνθρωπος, αλλά στο ποδόσφαιρο παθιάζεται και συμπεριφέρεται απρεπώς η αγάπη του για την ομάδα αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα του.
Η φράση προέρχεται από το μύθο του Αχιλλέα, κατά τον οποίο η μητέρα του Θέτις, όταν τον βάφτισε στο αθάνατο νερό, τον κράτησε από τη φτέρνα με αποτέλεσμα το σημείο εκείνο να μη βραχεί και να μείνει το μόνο απροστάτευτο. Μόνο στη φτέρνα μπορούσε να πληγωθεί.

- Βίος αβίωτος:Ζωή ανυπόφορη.
Τον απείλησε ότι θα του κάνει το βίο αβίωτο.
Η φράση αποδίδεται στο Χίλωνα, ένα από τους εφτά σοφούς της αρχαιότητας.

- Γαία πυρί μειχθήτω: Ας καταστραφούν όλα, ας γίνουν όλα τα πάνω κάτω.
Εμείς να πετύχουμε το στόχο μας και γαία πυρί μειχθήτω.
Η φράση αποδίδεται σε αρχαίο Έλληνα ποιητή.

- Γερανοί του Ιβύκου: απροσδόκητη αποκάλυψη του ενόχου.
Ο δράστης του εγκλήματος παρέμεινε για αρκετό διάστημα άγνωστος, έως ότου ήρθαν οι γερανοί του Ιβύκου, η κατάθεση του τελευταίου μάρτυρα αποκάλυψε τον ένοχο.
Γύρω στα 550 π. Χ. ληστές επιτέθηκαν και τραυμάτισαν θανάσιμα τον ποιητή Ίβυκο. Τη στιγμή εκείνη πέρασαν από πάνω του ένα κοπάδι γερανοί (πουλιά) και τους παρακάλεσε να εκδικηθούν το θάνατό του. Λίγο αργότερα σ΄ ένα ανοικτό θέατρο της Κορίνθου κατά την παράσταση εμφανίστηκαν οι γερανοί και ένας θεατής ακούστηκε να λέει πανικόβλητος:
Οι γερανοί του Ιβύκου: Οι εκδικητές .Έτσι οι θεατές κατάλαβαν ότι αυτός ήταν ο ένοχος.

- Γη και ύδωρ: Σύμβολα υποταγής ,πλήρης υποχώρηση.
Οι αντίπαλοι μας αντιστάθηκαν για λίγο, στο τέλος όμως παραδόθηκαν και μας έδωσαν γην και ύδωρ.
Η φράση προέρχεται από τον Ηρόδοτο, κατά τον οποίο οι Πέρσες απεσταλμένοι ζήτησαν από τους Σπαρτιάτες γήν και ύδωρ ως σύμβολο υποταγής σ΄ αυτούς.
Ηροδότου Ιστορία ,V,17-18

- Γόρδιος δεσμός: Δύσκολο πρόβλημα, άλυτο πρόβλημα.
Η υπόθεση ήταν τόσο μπερδεμένη που αποτελούσε γόρδιο δεσμό για τους δικαστές.
Η φράση λέγεται για δύσκολη κατάσταση σαν και αυτή που αντιμετώπισε ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν προσπάθησε να λύσει ένα μπερδεμένο κόμπο, το «γόρδιο δεσμό», που σύμφωνα με τον χρησμό όποιος τον έλυνε θα γινόταν κυρίαρχος της Ασίας.
Αρριανού ,11,3

- Δαμόκλειος σπάθη: Απειλητικό πράγμα, απειλή.
Το ένταλμα που εκδόθηκε κρεμόταν ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι του.
Η φράση προέρχεται από το επεισόδιο του Δαμοκλή, ενός αυλικού κόλακα του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου, ο οποίος θέλοντας να δείξει στο Δαμοκλή πόσο επικίνδυνο ήταν το αξίωμα του τυράννου τον έβαλε να καθίσει στο θρόνο του, ενώ από πάνω του κρεμόταν από μια αλογότριχα ένα μεγάλο σπαθί.

- Διέβην τον Ρουβίκωνα: πήρα μια παράτολμη απόφαση.
Ο στρατηγός βρισκόταν σε δίλημμα τι να κάνει , στο τέλος όμως διέβη τον Ρουβίκωνα και εξαπόλυσε σφοδρή επίθεση εναντίον των εχθρών.
Η φράση αναφέρεται στον Ιούλιο Καίσαρα που το 49 π.Χ. πήρε την παράτολμη, απόφαση να κηρύξει τον εμφύλιο πόλεμο στην Ιταλία και γι΄ αυτό πέρασε με το στρατό του τον ποταμό Ρουβίκωνα ,κατευθυνόμενος προς την Ρώμη.
Ηροδότου Ιστορία,V,17-18

- Δούρειος Ίππος: Προσφορά επικίνδυνη. Ό,τι φαίνεται σαν δώρο ,ενώ στην πραγματικότητα είναι επικίνδυνο, δόλιος και επικίνδυνος.
Η πρόταση για συμφωνία που διατυπώνουν οι αντίπαλοι για να δείξουν τις καλές τους προθέσεις αποτελεί δούρειο ίππο, γιατί έτσι θέλουν να εξυπηρετήσουν μόνο τα συμφέροντά τους.
Η φράση είναι παρμένη από τον Όμηρο. Οι Έλληνες χάρισαν στους Τρώες ένα ξύλινο άλογο ως αφιέρωμα στους Θεούς ,ενώ μέσα βρισκόταν ο Οδυσσέας με τους συντρόφους τους και πρώτοι άρχισαν την καταστροφή της Τροίας.
Οδύσσεια, λ,529

- Δρακόντεια μέτρα: αυστηρά μέτρα, σκληρά μέτρα.
Η αστυνομία πήρε δρακόντεια μέτρα για να αποτρέψει βίαια επεισόδια στο κέντρο της πόλης.
Η φράση προέρχεται από τον Δράκοντα, αρχαίο νομοθέτη της Αθήνας που ήταν γνωστός για τους αυστηρούς και σκληρούς νόμους που επέβαλε τον 7ο αιώνα π.Χ.

- Εξ απαλών ονύχων: από μικρό παιδί, από νηπιακή ηλικία.
Είμαστε πολύ φίλοι και γνωριζόμαστε εξ απαλών ονύχων.
Η φράση χρησιμοποιείται για να δηλώσει τη νηπιακή ηλικία κατά την οποία ο άνθρωπος μαλακά νύχια.

- Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν: Επιτρέπεται στους Κλαζομενίους να φέρονται με απρέπεια.
Η φράση χρησιμοποιείται υποτιμητικά για όσους συμπεριφέρονται με απρέπεια και δηλώνει ότι η απρέπεια είναι δικό τους γνώρισμα.
Την φράση είπαν οι Έφοροι της Σπάρτης για τους Κλαζομένιους, κατοίκους των Κλαζομενών, πόλης της αρχαίας Ιωνίας, όταν οι αντιπρόσωποί τους λέρωσαν τους θρόνους τους στη γερουσία.
Αιλιανού Ποικίλαι Ιστορίαι,2,15

- Έπεα πτερόεντα: Λόγια του αέρα.
Θέλω αποδείξεις γι΄ αυτό το ζήτημα, γιατί όσα λες είναι «έπεα πτερόεντα» και δεν με πείθεις.
Ποιητική Ομηρική έκφραση βασισμένη στην αντίληψη ότι τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα μας τα παίρνει ο αέρας και πετούν.
Ιλιάδα,Α,201

- Επί ξυρού ακμής: στην κόψη του ξυραφιού, σε πολύ κρίσιμη κατάσταση, σε κρίσιμο σημείο.
Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη, είναι επί ξυρού ακμής και πρέπει να πάρουμε ορθές και ταχύτατες αποφάσεις.
Ομηρική φράση, ειπώθηκε από το Νέστορα στο Διομήδη στην προσπάθειά του να τον ξεσηκώσει για πόλεμο εναντίον των Τρώων.
Ιλιάδα,Κ,173

- Εκατόμβη: Τεράστια θυσία πολλά θύματα.
Στη διάρκεια του β΄ παγκοσμίου πολέμου υπήρξαν Εκατόμβες, πράγμα που δεν πρέπει να ξεχάσει η ανθρωπότητα.
Εκατόμβη στην αρχαία Ελλάδα ονόμαζαν την θυσία, προσφορά προς τους θεούς από εκατό βόδια.

Υπάρχει πολλές φορές στον Όμηρο. Ιλιάδα , Α,65


- Ες αύριον τα σπουδαία: Αύριο θα ασχοληθούμε με τα σοβαρά.
Έλα τώρα ας διασκεδάσουμε σήμερα, έχουμε καιρό γι΄ αυτά. Ες αύριο τα σπουδαία .
Τη φράση είπε ο Θηβαίος Αρχίας, όταν πήρε το γράμμα που τον προειδοποιούσε ότι κινδυνεύει από τον Πελοπίδα.
Πλουτάρχου Πελοπ.,10

- Η ταν ή επί τας: Η να την φέρεις νικητής ή να σε φέρουν πάνω της νεκρό, ή θα καταφέρουμε ή θα αποτύχουμε, ό,τι θέλει ας γίνει.
Ο αγώνας είναι δύσκολος αλλά πρέπει να αγωνιστούμε μέχρι τέλους , ή ταν ή επί τας.
Τη φράση έλεγαν οι Σπαρτιάτισσες μητέρες στα παιδιά τους, όταν τους έδιναν την ασπίδα για τον πόλεμο.
Πλουτάρχου Λακεδαιμ. Αποφθ.16

- Ήξεις αφήξεις: Λέγεται στην περίπτωση που κάποιος δεν έχει σταθερή άποψη, αλλά αλλάζει συνεχώς γνώμη.
Πρέπει να ξέρεις ότι και εσύ έχεις ευθύνη για την κακή κατάσταση που βρίσκεσαι, γιατί δεν πήρες μια σταθερή απόφαση, συνέχεια ήσουν «ήξεις αφήξεις».
Η φράση προέρχεται από το χρησμό του μαντείου των Δελφών « ήξεις αφήξεις ου θνήξεις εν πολέμω». Η θέση του κόμματος πριν ή μετά το αρνητικό μόριο ου, καθορίζει και τη σημασία του χρησμού.

- Κέρβερος Σκληρός, ανυποχώρητος.
Παρά τα παρακάλια μιας ο φύλακας δεν μας άφησε να περάσουμε. Ήταν αληθινός Κέρβερος.
Από το όνομα του τέρατος που φύλαγε τον Άδη και δεν άφηνε κανένα να μπει μέσα.

- Η κεφαλή της Μέδουσας: Λέγεται για ό,τι είναι αποκρουστικό, για ό,τι δεν αντέχει να το βλέπει κανείς.
Το θέαμα ήταν αποκρουστικό και ανυπόφορο, όπως η κεφαλή της Μέδουσας.
Η φράση προέρχεται από το μύθο της Μέδουσας που απολίθωνε όποιον την κοιτούσε
Ησίοδου Θεογονία, 1270

- Κέρας Αμαλθείας Πλούτος, αφθονία

Παρόλο που ήταν τα χρόνια δύσκολα αυτός με την κληρονομιά που πήρε είχε το κέρας της Αμαλθείας.
Η φράση προέρχεται από το περιστατικό όπου η Αμαλθείας έτρεφε το μικρό δία με κέρατο κατσίκας γεμάτο γάλα και μέλι.

- Καυδιανά δίκρανα Λέγεται στη φράση περνώ μέσα από τα καυδιανά δίκρανα αναγκάζομαι να υποστώ ταπεινώσεις.
Η φράση προέρχεται από την ταπεινωτική ήττα του ρωμαϊκού στρατού στο Καύδιο, στην Αππία οδό, όπου ο ρωμαϊκός στρατός υποχρεώθηκε να περάσει κάτω από ένα ζυγό σε σχήμα «Π» κατασκευασμένο από δόρατα (καυδιανά δίκρανα).

- Και συ τέκνον Βρούτε; Λέγεται για κάποιο άνθρωπο, που ξαφνικά στρέφεται εναντίον μας.
Τη φράση είπε ο Καίσαρας, όταν αναγνώρισε το βρούτο ανάμεσα στους δολοφόνους του.

- Κόπρος του Αυγείου: Μαζεμένες ατασθαλίες καταστάσεις που δύσκολα διορθώνονται.
Όταν έγινε έλεγχος από τον επόπτη αποκαλύφθηκαν πολλά σκάνδαλα και ο υπουργός έδωσε εντολή να καθαριστεί αμέσως η κόπρος του Αυγείου.
Η φράση προέρχεται από ένα άθλο του Ηρακλή, όταν καθάρισε την κοπριά από τους στάβλους του Αυγείου.

- Ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα Λέγεται για όσους υπερηφανεύονται και καυχώνται για ανεπιβεβαίωτα κατορθώματά τους και καλούνται να αποδείξουν ότι λένε την αλήθεια.
Αφού είσαι τόσο δυνατός απόδειξέ το, μη λες μόνο λόγια ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα.
Η φράση προέρχεται από αισώπειο μύθο «Ανήρ Κομπαστής» σύμφωνα με τον οποίο κάποιος ισχυριζόταν ότι κάποτε στη Ρόδο έκανε ένα πολύ μεγάλο άλμα και του ζήτησαν να το επαναλάβει λέγοντά του την παραπάνω φράση.

Αισώπου Μύθοι, «Ανήρ Κομπαστής»

- Mηδένα προ του τέλους μακάριζε: Μην καλοτυχίζει κανένα, πριν να δεις το τέλος του.
Με αυτή τη φράση σχολίασε ο Σόλωνας τους θησαυρούς του Κροίσου, όταν ο τελευταίος τους έδειξε με υπερηφάνεια.
Ηροδότου Ι. 32. 7

- Κύκνειο άσμα Η τελευταία πράξη το τελευταίο έργο η τελευταία ενέργεια κάποιου.
Με αυτή τη διδασκαλία, που αποτελεί το κύκνειο άσμα του, ο δάσκαλος αποσύρεται και συνταξιοδοτείται. Προέρχεται από το τελευταίο τραγούδι του κύκνου πριν το θάνατο του.
Πλάτωνος, Φαίδων 84,Ε

- Ιστός της Πηνελόπης Λέγεται για έργο που δεν τελειώνει.
Χρόνια προσπαθούν να τελειώσουν τα έργα για την κατασκευή του λιμανιού και δεν το κατόρθωσαν ακόμη έχουν καταντήσει σαν τον ιστό της Πηνελόπης.
Η φράση είναι από τον Όμηρο όπου στην Οδύσσεια αναφέρεται πως η Πηνελόπη ύφαινε ένα ύφασμα την ημέρα και το ξήλωνε τη νύχτα θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες θέλοντας να ξεγελάσει τους μνηστήρες μέχρι να γυρίσει ο Οδυσσέας από την Τροία.
Οδύσσεια, τ,149

- Κουτί της Πανδώρας: Συνδυασμένοι επιδρομή συμφορών η εμφάνιση πολλών κακών ταυτόχρονα.
Εκείνη τη χρονιά πολλές συμφορές χτύπησαν την πόλη, λες και άνοιξε το κουτί της Πανδώρας.
Η φράση προέρχεται από τη μυθολογία, κατά την οποία ο Δίας για να τιμωρήσει τους ανθρώπους έδωσε στην Πανδώρα σαν δώρο ένα κιβώτιο γεμάτο απ΄όλες τις συμφορές έτσι μόλις το άνοιξε βγήκαν έξω τα κακά, εκτός από την ελπίδα.

- Ο κύβος ερρίφθη Η απόφαση πάρθηκε.

Ο Υπουργός υποσχέθηκε ότι το έργο θα προχωρήσει. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο κύβος ερρίφθη.
Τη φάση είπε ο Καίσαρας όταν αποφάσισε να κηρύξει εμφύλιο πόλεμο.

- Κλίνη του Προκρούστη: Λέγεται στην περίπτωση που κάποιος θέλει να προσαρμόσει την πραγματικότητα σ΄ ένα αυθαίρετο σχήμα, ώστε να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του.
Η αντιπολίτευση κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι πέρασε τον εκλογικό νόμο από την κλίνη του Προκρούστη για να έχει ίδιο όφελος.
Προέρχεται από τον μυθικό κακούργο Προκρούστη που έδενε τα θύματά του στο κρεβάτι του κι έπειτα τους έκοβε ή εξάρθρωνε τα πόδια, για να τους φέρει σε μήκος ίσο με το κρεβάτι.

- Μέμνησο των Αθηναίων Μην ξεχάσεις να εκδικηθείς τους αντιπάλους σου.
Οι αντίπαλοι πρέπει να πληρώσουν τα κατά που μας έκαναν «μέμνησο των Αθηναίων».
Τη φράση έλεγε καθημερινά ένας υπηρέτης στο Δαρείο υπενθυμίζοντας του ότι έπρεπε να τιμωρήσει τους Αθηναίους, γιατί συμμετείχαν στην πυρπόληση των Σάρδεων.
Ηροδότου, V.105

- Μερίς του λέοντος Το μεγαλύτερο μέρος το μεγαλύτερο κομμάτι.
Η μοιρασιά δεν ήταν δίκαιη, γιατί ο μεγαλύτερος αδελφός πήρε τη μερίδα του λέοντος και στους υπόλοιπους έμειναν ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία.
Από το μύθο του Αισώπου «Λέων και αλώπηξ».

- Κομίζω γλαύκας εις Αθήνας: Λέω πράγματα πασίγνωστα, σαν να ήταν άγνωστα.
Κομίζεις γλαύκα εις Αθήνας λέγοντας μας ότι η παχυσαρκία βλάπτει την υγεία.
Η φράση λέγεται γιατί στην Αθήνα η γλαύκα, η κουκουβάγια, ήταν πασίγνωστη, σαν σύμβολο της Αθήνας και εικονιζόταν παντού, όπως στις στροφές των σπιτιών, στα νομίσματα κ.λ.π.
Αριστοφάνη, Όρνιθες, 301

Ρεντζέλος Δημήτρης, καθηγητής 1ου Ενιαίου Πειραματικού Λυκείου Αθηνών
http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/language/lingual_remarks.htm
www.agiazoni.gr

ΓΙΑ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΣΩΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ

1. Δεν είναι ζήτημα απλώς προσωπικό, αλλά μας αφορά όλους (και όχι: απλά). Απλώς = μόνο. Συμπεριφέρεται απλά (=με απλό, ανεπιτήδευτο τρόπο).

2. Η υπόθεση δεν τον αφορά άμεσα (αλλά έμμεσα) (τροπικό επίρρημα). Να παρουσιαστεί αμέσως (και όχι: άμεσα) (χρονικό επίρρημα).

3. Πιθανώς ή πιθανόν, προηγουμένους, συγχρόνως, κυρίως, ολογράφως, ενδεχομένως, αυτοδικαίως, επομένως (και όχι σε-α).

4. 15 Σεπτεμβρίου ή 15 του Σεπτέμβρη (και όχι: 15 Σεπτέμβρη).

5. Το ουσ. λάθος δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως επιθετικός προσδιορισμός: λανθασμένη άποψη (και όχι: λάθος άποψη).

6. Κακώς χρησιμοποιούνται αδόκιμες λέξεις όπως: νεολαίος, πισωγύρισμα, αντιπαλότητα κλπ.

7. Αποφεύγουμε κατάχρηση δημιουργίας ουσ. σε -ποίηση: ελαχιστοποίηση, ανωτατοποίηση κλπ.

8. Πρόσκληση σε συγκέντρωση (και όχι: κάλεσμα σε μάζωξη).

9. Τα προπαροξύτονα ουδ. ουσ. σε -ο κατεβάζουν τον τόνο στην παραλήγουσα στη γεν. εν. και πλ. (πανεπιστημίου, -ίων, πολέμου, θριάμβου) εκτός από τις λαϊκές λέξεις (σίδερου, αλλά: σιδήρου).

10. Καθιερωμένες λέξεις και φράσεις στην καθαρεύουσα δε μεταγλωττίζονται: Μικρά Ασία, Ερυθρά θάλασσα, Μέλας Δρυμός, η Αριστερά, Λευκός Οίκος, βαρύ ύδωρ, εκδοτικός οίκος, χειμερία νάρκη, Μικρά Άρκτος, η μάστιγα (του αιώνα), η πτέρυγα (της Βουλής), κλάδος (της επιστήμης), σινική μελάνη, δαμόκλειος σπάθη κλπ.

11. Διατηρούμε αναλλοίωτες τις τουλάχιστον 2000 αρχαϊστικές φράσεις και λέξεις που χρησιμοποιούμε στο γραπτό (χωρίς να θέτουμε εισαγωγικά) και προφορικό λόγο, όπως: εν πάση περιπτώσει, συν τοις άλλοις, και ούτω καθ΄ εξής, εκ του σύνεγγυς, εν κρύπτω και παραβύστω, χάρμα ιδέσθαι, εν τω μεταξύ, παραδείγματος χάριν, εξ άλλου, εκ των ων ουκ άνευ, αυτός καθ΄ εαυτόν, εκ προοιμίου, τοις μετρητοίς, αφ΄ ενός μεν - αφ΄ ετέρου δε, υπ΄ όψιν, φερ΄ ειπείν, εν γένει, αυθωρεί και παραχρήμα, ειρήσθω εν πάροδο), τύποις, είθισται, τιμής ένεκεν, εφ΄ όρου ζο)ής, εν κατακλείδι, εν μέρει, επί πληρωμή, λίαν καλώς, εν ριπή οφθαλμού, κοινή συναινέσει, αβρόχοις ποσίν, εν γνώσει, εξ αιτίας κλπ. Ορισμένες φράσεις γράφονται στη δημοτική σε μία λέξη: εξαιτίας, εξάλλου, αφενός, υπόψιν κλπ.

12. Η συνάδελφος (και όχι: συναδέλφισσα).

13. Δέσμη μέτρων (και όχι: πακέτο), εκδοχή πολιτικών εξελίξεων (και όχι: σενάριο).

14. Αποφεύγουμε ξένες λέξεις και εκφράσεις, όταν υπάρχουν αντίστοιχες ελληνικές: ρισκάρω (διακινδύνευα)), μοντάρω (συναρμολογώ), καριέρα (σταδιοδρομία), σαμποτάζ (δολιοφθορά), ίματζ (εικόνα, εντύπωση), πρεστίζ (κύρος), γκλάμουρ (σαγήνη, αίγλη), σνόμπαρα (περιφρονώ, υποτιμώ), μίτινγκ (συνάντηση), κουλ (ψύχραιμος), πρες ρουμ (αίθουσα τύπου), πρες κόνφερανς (συνέντευξη τύπου), σπόνσορας (χρηματοδότης, χορηγός), τιμ (ομάδα), πρότζεκτ (έργο, μελέτη), ντιζάιν (σχέδιο), τάιμινγκ (συγχρονισμός) κλπ.

15. Της γραμματέως, της γιατρού, της γυμνασιάρχου.

16. Αποφεύγουμε ερμηνεύματα αγγλικών λέξεων ελληνικής προελεύσεως που οι αντίστοιχες τους ελληνικές έχουν άλλη σημασία (π.χ. φανταστικός: ο της φαντασίας, τρομερός: ο προξενών τρόμο, και όχι καταπληκτικός, υπέροχος, που σημαίνουν οι αγγλικές fantastic, terrific). Επίσης, δε μεταφράζονται αγγλισμοί: δώσε μου το πιάτο (και όχι: πέρασε μου το πιάτο), απευθείας μετάδοση (και όχι: ζωντανή μετάδοση), κάνω λάθος (και όχι: είμαι λάθος), θα σου ξανατηλεφωνήσω (και όχι: θα σε πάρω) πίσω).

17. Πριν από την έναρξη (και όχι: πριν την έναρξη).

18. Τριάμισι κιλά, τρεισήμισι μέρες.

19. Πτώσεις επιθ. σε -ής/ης: ο/η διεθνής, του/της διεθνούς, τον/τη διεθνή, το διεθνές, τα διεθνή, ο/η συνήθης, του/της συνήθους, τον/την συνήθη, το σύνηθες, τα συνήθη, των συνήθων. Προσοχή (μόνο για αρσ.): Του ευγενούς αγώνα, αλλά: του ευγενή (=αριστοκράτη) (επίθ. το α΄, ουσ. το (Γ). Επιστήμη συγγενούς (επίθ.) κλάδου. Είναι φίλος ενός στενού μου συγγενή (ουσ.).

20. Ο τόνος των προπαροξύτονων επιθ. σε -ος κατεβαίνει στην παραλήγουσα της γεν. εν. και γεν. και αιτ. πλ., όταν αυτά χρησιμοποιούνται ως ουσιαστικά: συμπεριφορά βάρβαρων ανθρώπων, αλλά: οι επιδρομές των βαρβάρων.

21. Ευχαριστούμε όλους όσοι μας συμπαραστάθηκαν (και όχι: όσους, διότι είναι υποκ. στο ρ. που ακολουθεί), ή: ευχαριστούμε όσους ...

22. Οι αναδιπλασιασμοί των παθ. μτχ. άλλοτε διατηρούνται και άλλοτε όχι: συγκαλυμμένος, αποκομμένος, διαλυμένος, παραταγμένος, συμφωνημένος, μυημένος κλπ. (και όχι πια: συγκεκαλυμμένος, αποκεκομμένος, διαλελυμένος, παρατεταγμένος, συμπεφωνημένος, μεμυημένος), αλλά μόνο: παρατεταμένος, πεπειραμένος, διακεκριμένος, επιτετραμμένος(=αναπληρωτής πρεσβευτή), καταβεβλημένος, βεβιασμένος, αποδεδειγμένος, δεδηλωμένος, τα πεπραγμένα, η πεπατημένη, αναμεμιγμένος, μεμονωμένος κλπ. Προσοχή: θεωρώ δεδομένη την εκλογή του. Ενήργησα βάσει των δεδομένων που είχα στη διάθεση μου. Αλλά: Είμαι δοσμένος στον αγώνα. Μίλησε με τετριμμένες φράσεις. Αλλά: Φοράει τριμμένα ρούχα κλπ.

23. Ασχολούμαστε, ασχολούμασταν (και όχι: ασχολιόμαστε κλπ. διότι το ρ. είναι ασχολούμαι και όχι ασχολιέμαι).

24. θορυβώδης, ογκώδης, θυελλώδης, ενστικτώδης κλπ. (και όχι: σε -ωδικός).

25. Το σαν χρησιμοποιείται για παρομοίωση και ως σύνδεσμος χρονικός ή αιτιολογικός: Ψηλός σαν κυπαρίσσι. Σαν έρθεις με το καλό. Εσύ σαν συγγενής έπρεπε να επέμβεις. Το ως συνοδεύει κατηγορούμενα: Υπηρετεί ως καθηγητής. Το κατηγορούμενο μπαίνει στην ίδια πτώση με τη λέξη στην οποία αναφέρεται: Η εκλογή του ως καθηγητή (και όχι: ως καθηγητής).

26. Το πάνω και το κάτω στη δημοτική είναι μόνο τοπικά επιρρ. και κακώς μεταγλωττίζονται τα επί και υπό της καθαρεύουσας σε περιπτώσεις όπως οι εξής: Μίλησε πάνω στο θέμα που μας απασχολεί (σωστό: για το θέμα ή επί του θέματος), θα προσπαθήσουμε κάτω) απ΄ αυτές τις συνθήκες (σωστό: με αυτές ή υπ΄ αυτές).

27. Το ρ. προοιωνίζομαι είναι αποθετικό, δηλ. δε διαθέτει ενεργητική φωνή.

28. Ανενημέρωτος (και όχι: ανημέρωτος), κοινολογώ (και όχι: κοινωνιολόγο)), δε θα προετίθεσθε (και όχι: προετίθεσθο), τίθενται (και όχι: τίθονται.), κοινότοπος, κοινοτοπία (και όχι: κοινότυπος, κοινοτυπία), μεγεθύνω, μεγέθυνση (και όχι: μεγενθύνω, μεγένθυση), εμβάθυνση (και όχι: εμβάνθυνση), απαθανατίζω (και όχι: αποθανατίζω), αντεπεξέρχομαι (και όχι: ανταπεξέρχομαι), μελαψός (και όχι: μελαμψός), Οκτώβριος (και όχι: Οκτώμβριος), χειρουργός (και όχι: χειρούργος), παρεισφρέω (και όχι: παρεισφρύω), παρεμπιπτόντως (και όχι: παρεπιπτόντως), έχω απαυδήσει (και όχι: έχω απηυδήσει), λιποβαρής (και όχι: ελλιποβαρής), υποθάλπω, περιθάλπω (και όχι: υποθάλπτω, περιθάλπτω), ακατονόμαστος (και όχι: ακατανόμαστος), αθυρόστομος (και όχι: ανθηρόστομος).

29. Τα ρήματα των προτάσεων που ακολουθούν συντάσσονται με αιτ. και όχι με γεν. Δεν επιδέχεται αναβολή. Δε χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις. Διέφυγε την προσοχή μου. Στερούμαι τα απαραίτητα. Απεκδύομαι τις ευθύνες μου.

30. Τα άρθρα τον, την και τα μόρια δεν, μην διατηρούν το ν όταν ακολουθεί λέξη που αρχίζει από φωνήεν, από στιγμιαίο σύμφωνο (κ, π, τ, μπ, ντ, γκ, τσ, τζ) και από τα διπλά ξ, ψ. Το ίδιο συμβαίνει και με την προσ. αντων. την, ενώ η αντων. τον διατηρεί το ν πάντοτε: τον άνθρωπο, την πόλη, το δρόμο, δε φοβάμαι, μην περάσεις, τη βλέπω, τον βλέπω.

31. Οι τύποι της ερωτηματικής αντων. ποιος είναι μονοσύλλαβοι και δεν τονίζονται: ποιες, ποιοι, ποιους κλπ.

32. Οι μτχ. σε -ντας γράφονται με ω όταν αυτό τονίζεται και με ο όταν δεν τονίζεται: κάνοντας, τραβώντας.

33. Γι’ αυτό (και όχι: γιαυτό).

34. Η έγκλιση τόνου στο μονοτονικό διατηρείται: ο άνθρωπός τους.

35. Που (αναφ. αντων.), πού (ερωτημ. επίρρ.), πως (ειδ. σύνδ.), πώς (ερωτημ. επίρρ.): ρώτησα αυτόν που ήταν υπεύθυνος πού μπορούσα να σε βρω. Πώς μπορούσα να πω πως δε σε ξέρω;

36. Μία, μια (=μιά), δύο, δυο (=δυό).

37. Κλητική: κυρία Πρόεδρε (και όχι: κυρία Πρόεδρος).

38. Η αναπληρώτρια διευθύντρια / υπουργός (και όχι: η αναπληρωτής διευθυντής / υπουργός).

39. Δίνω, αλλά: παραδίδω, αναδίδω, αποδίδω κλπ. / δείχνω, αλλά: αναδεικνύω, επιδεικνύω, αποδείκνυα) κλπ. / ρίχνω, αλλά: απορρίπτω, καταρρίπτω, επιρρίπτω κλπ. / λύνω, αλλά: επιλύω, διαλύω κλπ. / στέλνω, αλλά: αποστέλλω, διαστέλλω κλπ. / κλείνω, αλλά: αποκλείω, περικλείω κλπ. / κόβω, αλλά: αποκόπτω, διακόπτω κλπ.

40. Γίνονται όλοι δεκτοί ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου (και όχι: ανεξαρτήτου ηλικίας ...).

41. Απολαύει της εμπιστοσύνης (και όχι: απολαμβάνει).

42. Των (πρώην) τριτόκλιτων θηλυκών ουσιαστικών να προτιμάται η γενική σε -έως αντί σε -ης μετά από λόγιες προθέσεις ή λόγιες ή μη λόγιες τυποποιημένες φράσεις: προ της αποφάσεως, υπέρ της λύσεως, περί της σχέσεως, σχέδιο πόλεως, πρώτης τάξεως, οδηγίες χρήσεως, ημερομηνία λήξεως, ομάδα κρούσεως, κρίση συνειδήσεως, χαίρω εκτιμήσεως, πάσης φύσεως, πορεία πλεύσεως, έτος ιδρύσεως κλπ.

43. Δε χρειάζονται εισαγωγικά όταν χρησιμοποιούμε μεταφορική σημασία λέξεων: η ρίζα του προβλήματος, τραβάω την προσοχή (και όχι: η «ρίζα» ..., «τραβάω» ...) κλπ. Χρησιμοποιούμε εισαγωγικά, εκτός από τις γνωστές περιπτώσεις των αυτολεξεί επαναλαμβανόμενων, των γνωμικών και των τίτλων έργων, ονομάτων πλοίων, ιδρυμάτων κλπ., όταν μια λέξη ή φράση τη λέμε ειρωνικά, εννοώντας την ακριβώς αντίθετη σημασία, η οποία στο γραπτό λόγο δεν μπορεί αλλιώς να αποδοθεί, ενώ, αντίθετα, στον προφορικό η φωνή παίρνει την ανάλογη χροιά: μου επιφύλαξε «θερμή» υποδοχή (δηλ. ψυχρή).

44. Υπέρ το δέον (και όχι: υπέρ του δέοντος).

45. Τα ρ. διαρρέω και λειτουργώ είναι αμετάβατα: διέρρευσε από πολιτικούς κύκλους η πληροφορία ότι... ή: πολιτικοί κύκλοι φρόντισαν να διαρρεύσει η πληροφορία ότι ... (και όχι: πολιτικοί κύκλοι διέρρευσαν την πληροφορία ότι ...). θα θέσω το μηχάνημα σε λειτουργία (και όχι: θα το λειτουργήσω).

46. Εξελέγην, εξεπλάγην, προήχθης, συνέβη, επλήγη, συνελήφθησαν, διεξήχθησαν κλπ., κατά τους παθ. αορ. β΄ της αρχαίας (και όχι: εκλέχτηκα, εκπλάγηκα, προάχθηκες, συνέβηκε, πλήχτηκε, συλλήφθηκαν, διεξάχθηκαν κλπ).

47. Αυτός καθ΄ εαυτόν, αυτού καθ΄ εαυτόν, αυτόν καθ΄ εαυτόν, αυτοί καθ΄ εαυτούς, αυτών καθ΄ εαυτούς κλπ. (και όχι: αυτού καθ΄ εαυτού, αυτής καθ΄ εαυτής, αυτοί καθ΄ εαυτοί κλπ.).

48. Όσο αφορά το θέμα αυτό (και όχι: όσο αφορά στο θέμα αυτό, διότι αποτελεί μεταγλώττιση της λόγιας σύνταξης: όσον αφορά εις το θέμα αυτό).

49. Όταν, δύο συνήθως, συνεχόμενα επίθετα αποτελούν επιθετικούς προσδιορισμούς ουσιαστικού που ακολουθεί, αλλά το τελευταίο αποδίδει μια ουσιώδη έννοια σ΄ αυτό, δε χωρίζονται μεταξύ τους με κόμμα: ελαφρό δίτροχο μόνιππο, είδος ιταλικού αφρώδους κρασιού, ολόσωμο γυναικείο μαγιό.

50. Τα επίθετα σε -ειος / -ιος που προέρχονται από κύρια ονόματα πραγματικών προσώπων γράφονται με ει (αριστοτέλειος), ενώ αυτά που προέρχονται από τοπωνύμια με ι (μετσόβιο). Όσα προέρχονται από κύρια ονόματα μυθικών προσώπων, μπορούν να γράφονται και με τους δύο τρόπους (απολλώνιος, απολλώνειος).

51. Σε πολλά ρήματα η χρονική αύξηση διατηρείται: ήλεγξα, διηύθυνα, διενήργησα, απέκτησα κλπ. (και όχι: έλεγξα, διεύθυνα κλπ).

52. Ειδωλολατρία, πρωτοπορία κλπ. (και όχι σε -εία), διότι προέρχονται από ουσιαστικά (ειδωλολάτρης κλπ.) και όχι από ρήματα.

53. Προσοχή στις προστακτικές αορίστων: παρήγγειλα ένα ποτό / παράγγειλε μου ένα ποτό, αυτός αντέγραψε τις σημειώσεις / αντίγραψε μου τις σημειώσεις, αυτός απέρριψε την πρόταση του / εσύ απόρριψε την πρόταση του.

54. Οι μέθοδοι αυτές (και όχι: οι μέθοδοι αυτοί).

55. Η φράση «εξ απαλών ονύχων» σημαίνει παιδιόθεν, από την παιδική ηλικία (και όχι: αδρομερώς, ακροθιγώς).

56. Οποιοσδήποτε, οτιδήποτε (και όχι: ο οποιοσδήποτε, το οτιδήποτε).

57. Τέως βασιλιάς: ο μέχρι προ τίνος βασιλιάς. Πρώην βασιλιάς: ο πριν από πολύ καιρό βασιλιάς.

58. Χιλιετία: περίοδος χιλίων ετών. Χιλιετηρίδα: η επέτειος χιλίων ετών.

59. Ο κύριος Κοντολέων, του κ. Κοντολέοντος, η κυρία Κοντολέοντος, της κ. Κοντολέοντος κλπ. (και όχι του κ. Κοντολέων, η κ. Κοντολέων).

60. Συμμετέχω, πρτ. συμμετείχα, μέλλ. εξακολ. θα συμμετέχω όλο το χρόνο στις εκδηλώσεις, μέλλ. στιγμ. Θα συμμετάσχιυ στην εκδήλωση, αόρ. συμμετέσχον, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα συμμετάσχει.

61. Δεν αποφάσισα ακόμη, γιατί δεν έχω τα απαιτούμενα στοιχεία (και όχι: Δεν αποφάσισα ακόμη. Και αυτό γιατί...).

62. Ανήκα, ανήκες, ανήκε κλπ. (και όχι: άνηκα, άνηκες, άνηκε κλπ.)

63. Παρατατικός συνηρημένων ρημάτων σε -ούμαι: Σχολική γραμματική δημοτικής: στερούμουν (!), στερούσουν (!), στερούνταν, στερούμασταν, στερούσασταν (!), στερούνταν. Γραμματική καθαρεύουσας: εστερούμην, εστερείσο, εστερείτο, εστερούμεθα, εστερείσθε, εστερούντο. Προτεινόμενη κλίση: (ε)στερούμην, (ε)στερείσο, (ε)στερείτο, στερούμασταν, (ε)στερείσθε, στερούνταν.

64. Ποιούμαι την νήσσαν (κοινώς: κάνω την πάπια) (και όχι: ποιώ την νήσσαν).

65. Το επιχείρημα που προβλήθηκε είναι υπέρ αυτού (και όχι: υπέρ του).

66. Επιταχύνω / προωθώ / επισπεύδω το θέμα / πρόγραμμα κλπ. (και όχι: τρέχω το θέμα / πρόγραμμα).

67. Ορισμένα αφηρημένα ουσιαστικά, όπως: πολιτική, λογική, πρακτική, συμπεριφορά,υποδομή κλπ.δε χρησιμοποιούνται στον πλ.: η πολιτική που θα ακολουθηθεί σε πολλούς τομείς (και όχι:οι πολιτικές που ...) κλπ.

68. Δρώμενα= α. τελετουργίες β. όσα παριστάνονται σε θεατρική σκηνή. Τεκταινόμενα= μηχανορραφίες Είναι λανθασμένο το ερμήνευμα: διαδραματιζόμενα (π.χ. τα δρώμενα / τεκταινόμενα της πολιτικής ζωής).

69. Αποτείνομαι, μέλλ. θα αποταθώ (και όχι: αποτανθώ).

70. Χρόνοι συνθέτων του άγω: ενστ. εξάγω, πρτ. εξήγα, μέλλ. εξακολ. κάθε χρόνο θα εξάγω, μέλλ. στιγμ. η χώρα φέτος θα εξαγάγει εσπεριδοειδή, αόρ. εξήγαγα, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα εξαγάγει.

71. Χρόνοι των ρημάτων σε -λλω: ενστ. επιβάλλω, πρτ. επέβαλλα, μέλλ. εξακολ. θα καταβάλλω κάθε μήνα το ενοίκιο, μέλλ. στιγμ. θα σου καταβάλω το αντίτιμο (άπαξ), αόρ. επέβαλα, πρκ.-υπρσ. έχω-είχα επιβάλει.

72. Ρήματα που στον αόρ. λήγουν σε -ησα, -ίσα, -υσα, -οισα στο β΄ πλ. πρστ. ενεργ. αόρ. διατηρούν την ορθογραφία της παραλήγουσας: κρατήστε, καθαρίστε, λύστε, αθροίστε.

73. Ορθογραφία λέξεων: βιοτικός, βίωμα, βιωματικός, βιώσιμος / άμεσος, έμμεσος / εκμεταλλεύομαι, εκμετάλλευση / ωφελώ, (αφέλεια, ωφέλημα, ωφέλιμος, ωφελιμιστής, οφείλω, οφειλή, όφελος, οφειλέτης / επιρροή, επηρεάζω, επήρεια / διάλειμμα, διάλυμα (χημικό), δίλημμα / έλλειψη, έλλειμμα, ελλιπής / εννέα, εννιακόσια, ένατος, ενενήντα / βορράς, βοριάς / υπερηφάνεια, περηφάνια / ποικίλλω, ποικίλος, ποικιλία / γέννηση, γένεση, γενέθλια / αλλιώς, αλλιώτικος, αλλοιώνω, αλλοίωση / αμείβω, αμοιβή / αλείφω, αλοιφή / αναστήλωση, υποστύλωση / δυσφήμηση, διαφήμιση / μέσω, λόγω: το έστειλα μέσω του κοινού μας φίλου, δεν πήγα λόγω της βροχής / ποιο, πιο: δεν ξέρω ποιο είναι πιο καλό / κατάληξη ρ. σε -τε (β΄ πλ. ενεργ. φ.) και -ται (γ΄ εν. παθ. φ.): να μη θεωρείτε αναγκαστικά σωστό ό,τι θεωρείται γενικά αποδεκτό / έδωσα, θα δώσω, δόθηκα, θα δοθώ / σάτιρα, σατιρίζθ3, σατιρικό ποίημα, Σάτυρος (μυθ. ακόλουθος του Διονύσου), σάτυρος (ασελγής), σατυρικός (ο του Σατύρου), σατυρικό δράμα (το αρχαίο λογοτεχνικό είδος) / Κέκροψ, Χέοψ / συνείδηση, συνειδητοποίηση / μήνυμα, μήνυση / κηρύσσω, κήρυγμα / μονώροφος, διώροφος, πολυώροφος / παραλήφθηκε σήμερα το εμπόρευμα (< παραλαμβάνω), παραλείφθηκε μια γραμμή απ΄ το κείμενο (< παραλείπω) / έλεγχος, άγχος, μελαγχολία / ότι, ό,τι: είπε ότι θα πάει, πάρε ό,τι θέλεις / τυραννία, απόρροια, ειλικρίνεια, κοιτάζω, συνεννοούμαι, δεισιδαιμονία, συνδύαζα:), ανακαίνιση, ελάττωμα, πλατειασμός, συνδαιτυμόνας, μεγαλεπήβολος, βεβαρημένος, επανειλημμένος, συνωμοσία, ορκωμοσία, φτώχεια, ώσμωση, διαπίδυση, Ευριπίδης, Θουκυδίδης, Ιάσονας, απόρριμμα, συνημμένος, εισιτήριο, ανταλλάσσω, διακεκριμένος συγκεκριμένος, εγκεκριμένος, καταχώριση, δικλίδα, δουλειά, δωσίλογος, εγχείρηση, διατεθειμένος, εκτεθειμένος, έλκηθρο.

74. Νέα ορθογραφία λέξεων: αβγό, αλίμονο, ανιψιός, αντικρίζω, Αράχοβα, αφήνω, βαθιά, βεζίρης, βρεμένος, βρικόλακας, βρόμα, γαβγίζω, γαρίφαλο, γλιτώνω, γόμα, δυόμισι κλπ., ζήλια, καβγάς, καημένος, καινούριος, καμιά, κόκαλο, κολόνα, κοπέλα, κρεβάτι, Λάρισα, λιμέρι, λιώνω, μακελιό, μακριά, Μανόλης, μαντίλι, μόλος, Μοριάς, μπίρα, Ναβαρίνο, νηστίσιμος, νιώθω, ξίδι, ξιπάζω, παλικάρι, πρίγκιπας, σάκος, σβήνω, σινάφι, σιντριβάνι, σιρίτι, Σλάβος, στάβλος, συγνώμη, συμπάθιο, τάλιρο, τρελός, Τρίκαλα, φιντάνι, φλιτζάνι, φτήνια, χλομός, χνότο, χρεοκοπία. Τα ξένα προσηγορικά και κύρια ονόματα γράφονται με τον απλούστερο τρόπο: τρένο, Σέξπιρ.

75. Να διαβάσετε μέχρι τη σελίδα 69 (και όχι: μέχρι και τη σελίδα 69).

76. Λανθασμένη γενική ή λανθασμένος τονισμός ονομασιών οδών της Αθήνας: λεωφόρος Κηφισιάς (και όχι: Κηφισίας), οδός Μάρνη (και όχι: Μάρνης), οδός Τράλλεων (και όχι: Τραλλέων), οδός Βατάτζη (και όχι: Βατατζή), οδός Κοροίβου (και όχι: Κοροϊβου), οδός Χερσώνος (και όχι: Χέρσωνος), οδός Χάρητος (ο Χάρης, -ητος) (και όχι: Χάριτος), οδός Αλκυονίδων (και όχι: Αλκυονίδων), οδός Ατθίδων (και όχι: Ατθίδων), οδός Σημαχιδών (Σημαχίδαι: αρχαίος αττικός δήμος) (και όχι: Συμμαχιδών).

77. Του Σικάγου, της Νικαράγουας, του Μιλάνου, του Μεξικού, της Καλιφόρνιας, της Ριβιέρας κλπ. (και όχι: του Σικάγο, της Νικαράγουα κλπ.).

78. Η λέξη αυτή απαντά συχνά στον Όμηρο (και όχι: απαντάται).

79. Ορθογραφία μερικών ομόηχων λέξεων: το τείχος, ο τοίχος / έχω κλίση στη μουσική (κλίνω), πήρα κλήση από το δικαστήριο (καλώ) / σύγκλιση απόψεων, σύγκληση συνεδρίου, σύγκλειση δοντιών / ετερόκλιτο ουσιαστικό, ετερόκλητο πλήθος / κλείνω την πόρτα, κλίνω το ρήμα / η εξάρτηση από τα ναρκωτικά (εξαρτώ), η εξάρτυση του στρατιώτη (<εξαρτύω), η εξάρτιση του πλοίου (<εξαρτίζω) / η σορός του θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα, ο σωρός από ξύλα / τι μέλλει γενέσθαι; , δε με μέλει τι θα γίνει / ο στίχος του ποιήματος, να παραταχθείτε σε τρεις στοίχους / φύλλο του δέντρου, το αρσενικό φύλο / ψηλή γυναίκα, ψιλή κυριότητα | κλωστή | φωνή κλπ. / εφορ(ε)ία Οικονομική Αρχαιοτήτων, ευφορία της γης | πνευματική | ψυχική / κόλλημα χαρτιών, νομικό κώλυμα / πολιτικό κόμμα, έπεσε σε κώμα / απευθύνω έκκληση, έκλυση ηθών / σύγχυση νοημάτων (συγχέω), ψυχική σύγχιση (<συγχίζω) / ιωνική φιλοσοφία (Ιωνία), Ιονική Τράπεζα (Ιόνιο) / λιμός (=πείνα), λοιμός (=λοιμώδες νόσημα, πανώλης).

80. Βρέχει επί δικαίους και αδίκους (και όχι: επί δικαίων και αδίκων).

81. Ανέκαθεν (και όχι: από ανέκαθεν), μακρόθεν (και όχι: εκ του μακρόθεν).

82. Επί τούτω (και όχι: επί τούτου).

83. Οι στύλοι του Ολυμπίου Διός (και όχι: οι στήλες).

84. Ορθογραφία ή / και σημασία μερικών παρωνύμων: τεχνικός, τεχνητός / άλλοτε, άλλωστε / πηλήκιο, πηλίκο / παίρνω δώρο, περνώ το δρόμο / βρόχος (=θηλιά), βρόγχος (των πνευμόνων) / εγκύπτει στη μελέτη της φιλοσοφίας, ενσκήπτει κακοκαιρία / κυκλαδικό ειδώλιο, εδώλιο του κατηγορουμένου / τον κατατρέχουν οι εχθροί του, τον κατατρύχουν οι αρρώστιες / κληροδοτώ το σπίτι στο γιο μου, κληρονομώ το σπίτι από τον πατέρα μου / η αυγή υποφώσκει, ο κίνδυνος του πολέμου υποβόσκει / κυκλοφοριακή συμφόρηση σ΄ όλην την πόλη, το κυκλοφορικό σύστημα του ανθρώπινου σώματος / το μείγμα συνίσταται από τα εξής υλικά, συνιστάται η ανάπαυση του ασθενούς / ψυχική οδύνη, (οδίνες (=πόνοι της γέννας) / οι εμπειρίες από τις αποτυχίες μας μάς παρέχουν πολύτιμη πείρα / οι κάτοικοι της υπαίθρου, βγήκα στο ύπαιθρο για να ξεμουδιάσω / απαιτείται η νοσηλεία του σε κλινική, η ασφαλιστική του εταιρία θα καταβάλει τα νοσήλια.

85. Επαναλαμβάνω (και όχι: ξαναεπαναλαμβάνω).

86. Το νομοσχέδιο ψηφίστηκε κατ΄ αρχήν (=στα βασικά σημεία). Κατ΄ αρχάς (=αρχικά) νόμιζα πως ήταν σωστό, αλλά μετά άλλαξα γνώμη.

87. Αψίκορος = αυτός που χορταίνει εύκολα (και όχι: οξύθυμος).

88. Πρέπει να συνεισφέρουν όλοι στον έρανο και δη και οι πλούσιοι (και όχι: και δη οι πλούσιοι).

89. Στο βιβλίο του πραγματεύεται το θέμα των κοινωνικών θεσμών (και όχι: διαπραγματεύεται). Αλλά: Ο Υπουργός Εξωτερικών διαπραγματεύεται τους όρους της ειρήνης.

90. Ο επικεφαλής, του επικεφαλής, τον επικεφαλής, οι επικεφαλής κλπ.

91. Καλύτερος ή πιο καλός (και όχι: πιο καλύτερος).

92. Καμία αλλαγή δεν επέφερε ο νέος κανονισμός, ή: ουδεμία αλλαγή επέφερε ο νέος κανονισμός (και όχι: καμία αλλαγή επέφερε ο ... , ή: ουδεμία αλλαγή δεν επέφερε ο ...).

93. Ο ευθύς, του ευθύ ή ευθέος (και όχι σε: -ως) κλπ.

94. Τα σύνθετα με προθέσεις ρήματα στον πρτ. και στον αόρ. άλλοτε έχουν εσωτερική συλλαβική αύξηση και άλλοτε όχι: εξέφρασα (και όχι: έκφρασα), εξέφρασαν (και όχι: έκφρασαν) ή: εκφράσανε, συνέθεσα (και όχι: σύνθεσα), συνέθεσαν (και όχι: σύνθεσαν) ή: συνθέσανε, εισέπραξα (και όχι: είσπραξα), εισέπραξαν (και όχι: είσπραξαν) ή: εισπράξανε κλπ., αλλά μόνο: διαχώρισα, μεταβίβαζα, εκφώνησα, εκλιπάρησα κλπ.

95. Ενήργησα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων μου (και όχι: στα πλαίσια).

96. Στη συνέλευση ζήτησα το λόγο για να διατυπώσω / εκφράσω / εκθέσω την άποψη μου (και όχι: για να τοποθετηθώ).

97. Τα τελευταία γεγονότα φοβάμαι πως θα ανοίξουν τον ασκό του Αιόλου (και όχι: τους ασκούς).

98. Τα ονόματα ελληνικών πόλεων και νομών πρέπει να χρησιμοποιούνται στο λόγιο τύπο τους σε ονομασίες ιδρυμάτων, οργανισμών, κτιρίων κλπ. και σε καθιερωμένες ονομασίες αγροτικών προϊόντων: 1° Πειραματικό Λύκειο Αθηνών, Δήμος Πειραιώς, Πανεπιστήμιο Πατρών, Σταθμός Λαρίσης, νομός Πέλλης, Δημοτική Βιβλιοθήκη Ιωαννίνων, Μητρόπολη Πρεβέζης, Σχολή Εμπορικού Ναυτικού Κεφαλληνίας, πιπεριές Φλωρίνης, ελιές Αμφίσσης, φιστίκια Αιγίνης κλπ.

99. Λάθη στη στρατιωτική ορολογία: η περίπολος (και όχι ουδ.), ο γεμιστήρας, ο τελαμώνας, ο αορτήρας, ο ζωστήρας (και όχι θηλ.), οι λοχίες (και όχι: οι λοχίοι), στρατιώτης προσκεκολλημένος σε άλλη μονάδα (και όχι: προσκωλυόμενος).

100. Ο προβλήτας του λιμανιού (και όχι: η προβλήτα).


Σύνταξη: Δ. Κρασανάκης, καθηγητής 1ου Ενιαίου Πειραματικού Λυκείου Αθηνών

http://www.phys.uoa.gr/~nektar/history/language/lingual_remarks.htm

Η Ελληνική Γλώσσα τροφός όλων των γλωσσών

Η Ομηρική (Ελληνική) γλώσσα που αποτελεί τη βάση επάνω στην οποία στηρίχτηκαν πλήθος σύγχρονων γλωσσών, δεν υπήρξε αρχή μιας εποχής στη γλωσσική ιστορία , αλλά το μόνο ακέραιο μνημείο μιας μακράς, προγενέστερης περιόδου κατά την οποία συντέθηκε, για να «ονοματίσει» τα επιτεύγματα και τις γνωστικές κατακτήσεις του μεγάλου προκατακλυσμιαίου πολιτισμού της «Χρυσής Εποχής». Ακόμα κι αν δεν υπήρχε καμία άλλη αναφορά, ακόμα κι αν δεν είχε διασωθεί κανένα προκατακλυσμιαίο μνημείο, θα αρκούσε η Ελληνική γλώσσα ως απόδειξη της ύπαρξης στο παρελθόν μίας εποχής μεγάλου πολιτισμού. Στη γλώσσα μας είναι εμφυτευμένη όλη η γνώση που κατέκτησε ο άνθρωπος έως την παρούσα στιγμή. Κάθε ελληνική λέξη-όρος φέρει ένα βαρύ φορτίο νόησης, φορτίο που οι προγενέστεροι «εξόδευσαν», για να κατακτήσουν γνωστικά τη συγκεκριμένη έννοια και να την «βαπτίσουν» με το συγκεκριμένο όνομα-λέξη. Γι� αυτό οι σκοταδιστές κάνουν το παν να την εξαφανίσουν. Περιττόν να πούμε ότι όλες οι Ευρωπαικές γλώσσες είναι ιδιώματα της Ελληνικής Γλώσσης. Οποια λέξη κι' αν εξετάσετε θα δείτε ότι η ρίζα της προέρχεται απο κάποια Ομηρική λέξη ή είναι παράφραση ταύτης.

love, λατινικό:love εκ του ''λάFω'' το διγαμμα F που είναι κανονικα το εκτο γραμμα του Ελληνικού αλφαβήτου γινεται αυ σημαίνει ''θέλω πολύ''

no, λατινικο:non,ne εκ του εκ του νη:αρνητικόν μόριον ''νέ τρώει, νέ πίνει'', νηπενθής=απενθής, νηνεμία=έλλειψις ανέμου

money, λατινικο:moneta εκ του μονία=μόνη επωνυμια της θεας Ηρας :''Ηρα μονία'', στο προαύλιο του ναου της στην Ρώμη βρισκόταν το νομισματοκοπείο, Τα νομισματα εφεραν την παρασταση της, (monetae)

I εκ του εγώ ή ίω στην Βοιωτική διάλεκτο

yes εκ του γέ=βεβαίως kiss me εκ του κύσον με= φιλησε με, λογια του Οδυσσεα στην Πηνελόπη.

move εκ του Ομηρικού αμείβου=κουνήσου!!!!!!

After εκ του Ομηρικου αυτάρ=μετά, ο Ομηρος μας λέγει''θα σας διηγηθω τι εγινε αυτάρ''

me εκ του :με

matrix εκ του:μητρα

model εκ του:μήδος=σχέδιο

disaster εκ του:δυσοίωνος+αστήρ!!!!!

Humor εκ του χυμόρ=χυμός (Στην διάλεκτο των Ευβοέων οπως αναφερεται και στον Κρατυλο του Πλάτωνοςτο τελικό σ προφερεται ως ρ. Π.χ.σκληρότηρ αντί σκληρότης)

Colonie εκ του κολώνεια =αποικιακη πόλις

Karat εκ του κεράτιον, μικρόν κέρας χρησιμεύον εις στάθμισιν βάρους

ιs εκ του είς

Heart,core εκ τού κέαρ=καρδιά

Pause εκ του παύση

exit εκ του έξιτε=εξέλθετε

exist λατινικά ex+sisto εκ του έξ+ίστημι=εξέχω, προέχω

serpent λατινικά:serpo έκ του έρπω, ερπετόν, ή δασεία προφέρεται ως σ:σερπετό, αντιδάνειον σερπαντίνα.

simple εκ του απλούς(δασύνεται)

Sponsor εκ του σπένδω=προσφέρω σπονδή.

care εκ του καρέζω.

day δία έλεγαν οι Κρήτες τήν ημέρα, ευδιάθετος=βρίσκεται σε καλή μέρα

medicine λατινικά:medeor εκ του μέδομαι,μήδομαι=σκέπτομαι πράττω επιδεξίως, μέδω=φροντίζω, μεδέων=προστάτης

restoration λατινικα:restauro εκ του ρά+ίστημι, οπου το ρά δεικνύει συνάρτησιν,ακολουθίαν, επίτασιν π.χ. ρά-θυμος, καί ίστημι=στήνομαι

restaurant εκ του ρά+ίσταμαι=έφαγα καί στηλώθηκα

resistance εκ του ρά + ίστημι

illusion εκ του λίζει=παίζει

flower λατινικά flos εκ του φλόος

brother λατινικα frater εκ του φράτωρ

space εκ του σπίζω =εκτείνω διαρκώς

marmelade λατινικα melimelum εκ του μελίμηλον =κυδωνι

menace εκ του μήνις

mentor εκ του μέντωρ

mother εκ του μάτηρ, μήτηρ

father εκ του πάτερ,πατήρ

maturity λατινικά:maturus εκ τού μαδαρός=υγρός

mow εκ του αμάω=θεριζω

moke εκ τού μώκος=αυτός που χλευάζει

Frapper μέσω του φραγκικού hrappan εκ του (F)ραπίζω =κτυπώ (F=το αρχαίο Ελληνικό δίγαμμα)

GLAMOYR λατινικο:GRAMOYR εκ του γραμμαριο!!! Η εξήγηση απλη.Οι ανθρωποι της τοτε εποχης εβλεπαν τους διάφορους μαγους και γόητες να παρασκευαζουν τις συνταγές τους με συστατικα μετρημενα σε γραμμαρια, και επειδη η ολη διαδικασια και η παρουσια αυτων των ατομων ηταν γοητευτικη και με κυρος το GRAMOYR-GLAMOYR πηρε την εννοια που του αποδίδουμε σημερα.

turbo εκ του τύρβη=κυκλικη ταραχώδης κινηση

night εκ του....νυχτα τι αλλo

transfer εκ του:τρύω(διαπερνώ)+φέρω, για παραδειγμα transatlantic=διαπερνω τον Ατλαντικο

eyes εκ του:φάεα=ματια

sex εκ του:έξiς, η λέξη δασύνεται και η δασεια κανονικα πρεπει να προφερεται μονο που εχουμε ξεχάσει το πως..... στην Αγγλικη διάλεκτο και για την συγκεκριμενη λέξη προφέρεται ως σιγμα. Σε άλλο παραδειγμα τo ύδωρ που επισης δασύνεται και με αλλαγη του δ σε τ εχουμε το βαρβαρικο water.............

maximum λατινικα:maximum εκ του μέγιστος

minor λατινικα:minor εκ του μινύς =μικρός. Προσεξτε τωρα το καταπληκτικό, στα επισημα γεύματα ειχαν το μινύθες γραμμάτιον ενα μικρο κειμενο δηλαδη στο οποίο αναγραφόταν τι περιελαμβανε το γεύμα. Απο εδω οι λοιποί βάρβαροι οταν σταματησαν να τρωνε ο ενας τον αλλο πηραν το ......MENU

mayonnaise εκ της πόλεως Mayon, Η πολις αυτη ελαβε το όνομά της εκ του Μάχωνος, αδελφού του Αννιβα, ο οποιος ειχε το Ελληνικο όνομα Μάχων

mine εκ του Μινώαι =λιμενες ονομασθεντες εκ του γνωστου Μίνωος! Κρητων λιμενες, Μίνωαι καλούμεναι (Διοδ.Σικελ.Ε'84,2) οπου γινοταν εμπορεία μεταλλευματων

boss εκ του πόσσις =ο αφεντης του σπιτιού

lord εκ του λάρς, οι Πελασγικές Ακροπόλεις ονομάζονταν Λάρισσες και ο διοικητής τους λάρς ή λαέρτης......

bar λατινικα:barra εκ του μάρα =εργαλείον σιδηρουργού

bank λατινικα pango εκ του παγιώ, πήγνυμι οι τραπεζες πηραν την ονομασια τους απο τα πρωτα "τραπεζια" (παγκους) που στηνονταν στην αγορα.

banjo λατινικα: pandura εκ του πανδούρα =μουσικο οργανο

double εκ του:διπλούς

dolllar εκ του τάλλαρον=καλαθι το οποιο χρησιμοποιούταν ως μοναδα μετρησης στις ανταλλαγες, π.χ δωσε μου 5 τάλλαρα σταρι να σου δωσω 3 αλευρι. Σε μας εχει μεινει ως τάλληρο αλλα και ως το γνωστό μας τελλάρo!!!

amen λατινικα:amen, ΤΟ ΓΝΩΣΤΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΑΜΗΝ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΕΒΡΑΙΚΟ ΕΙΝΑΙ. ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΤΑΤΟΥ ή μήν =ΑΛΗΘΩΣ, (ΙΛΙΑΔΑ ΟΜΗΡΟΥ Β291) , ημέν , Η 301. ΕΞΕΛΙΞΙΣ ΤΟΥ ημέν ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ αμέ!!

Best regards,

Anastasia Goneou
Business Organization Dept


ΔΙΑΔΟΣΤΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΩΝ ΓΛΩΣΣΩΝ

Πηγή: http://durabond.ca/gdouridas/glossa2.html

"Mάτε - Kίτε -Pάνι"

"Mάτε-Kίτε-Pάνι" αποκαλούν οι ντόπιοι αυτά τα αγάλματα. H φράση αυτή δεν σας θυμίζει Ελλάδα;("μάτια-κοιτούν-ουρανό")
ακόμη μια απόδειξη ότι η Ελληνική γλώσσα είχε ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οι αλλαγές τρόπου διδασκαλίας της Ελληνικής Γλώσσας

Μελέτη του Κωνσταντίνου Σαμοΐλη

Σαν να μην έφταναν οι αλλαγές οι οποίες έγιναν στην Ελληνική το 1976, με τα νέα βιβλία Γλώσσας του Δημοτικού Σχολείου, άλλαξε και ο τρόπος διδασκαλίας της. Καθιερώθηκε, τελευταία, για πρώτη φορά, υποχώρηση του Λογοτεχνικού κειμένου σε μεγάλο ποσοστό, και εισαγωγή νέων κειμένων, όπως: συνταγές μαγειρικής, μικρές αγγελίες, διαφημίσεις, αφίσες, οδηγίες χρήσεως καφετιέρας, άρθρα από εφημερίδες και περιοδικά, ανακοινώσεις και άλλα. Το επιχείρημα των αρμοδίων είναι η προσαρμογή στον σύγχρονο κόσμο, κι αφού, βεβαίως, αυτός είναι καταναλωτικός και ανταγωνιστικός, προς τι η διαφοροποίηση και η αντίσταση; Ο Λόγος, πια, δεν είναι Τέχνη, γι’ αυτό και παντού μιλάνε για παραγωγή Λόγου, και όχι για δημιουργία. Ο στόχος είναι προφανής. Θέλουν ένα σχολείο υποταγμένο στο νόμο της αγοράς, ένα σχολείο που υιοθετεί απροκάλυπτα πλέον τα κριτήρια και τη Γλώσσα του θεάματος, του εμπορίου, της ανταγωνιστικότητας. Μιας Γλώσσας σύμφωνα με όσα μάς μαθαίνει το περιβάλλον μας να μιλάμε.

Ο πολιτικός και αγωνιστής, με το σπινθηροβόλο πνεύμα, Ίωνας Δραγούμης, είχε πει: «Κράτησε την παράδοση, για να βλέπεις, πρόσωπο με πρόσωπο, γυμνή την ψυχή σου». Μα, Παράδοση και Λογοτεχνία, πλέον, είναι ενοχλητικές. Διότι, με το Λογοτεχνικό κείμενο, η ζωή προσεγγίζεται με τις αξίες της, μεταγγίζοντας στο παιδί βιωμένη πραγματικότητα. Τώρα αποφεύγεται ο Ιδεαλισμός της ζωής και η παραγωγή νέων ιδεών, ενώ δεν καλλιεργείται και η κλίση του ανθρώπου προς τη θυσία και την υπέρβαση της εγωκεντρικής θεώρησης των πραγμάτων. Έτσι, εμποδίζεται η οικοδόμηση συνείδησης, η οποία παραδίδεται, υποταγμένη, στη γοητευτική κοινωνία του θεάματος και του εμπορεύματος.

Η Λογοτεχνία, συνδεδεμένη άρρηκτα με την Κλασσική Παιδεία, προβάλλει πρότυπα θάρρους και αυταπάρνησης, καλλιεργεί διαχρονικές αξίες, ερεθίζει πνευματικά, προσφέρει τη Γλώσσα στην ανώτερή της μορφή. Με την εισαγωγή νέων κειμένων, το μάθημα της Γλώσσας μετατρέπεται σε παροχή εγκυκλοπαιδικών - μηχανικών - τεχνικών γνώσεων, πληροφοριών, συνθηματολογικών παραινέσεων και καταναλωτικών μηνυμάτων. Είναι, δε, τόσα πολλά τα καταναλωτικά μηνύματα, που είναι αδύνατον το παιδί να αντισταθεί, καθότι η κριτική του σκέψη είναι ακόμα πολύ αδύναμη.

Με την υποχώρηση της Λογοτεχνίας υποχωρεί η ανάγνωση του Πολιτισμού, και η επίδραση του στη διαμόρφωση του χαρακτήρα, καθώς και η υιοθέτηση κριτηρίων αληθείας στη συγκρότηση του Πνεύματος των νεοελλήνων. Η ανάγνωση, πλέον, είναι χρήσιμη, μόνο, στο να παρέχει πληροφορίες. Η Γνώση υποκλίνεται στην πληροφορία, κι ας εμμένει ο λαός: «κάλλιο Γνώση, παρά γρόσι». Με τα καινούργια βιβλία συνεχίζεται η μη λειτουργική χρήση της Γραμματικής, παρ’ όλη την αρνητική εμπειρία 36 χρόνων. Επιπλέον, εξαφανίζεται και το περιεχόμενο. Άνυδρα κείμενα, τα οποία αδυνατούν να εμπνεύσουν και να διδάξουν τους μαθητές, αλλά, αντιθέτως, τους κάνουν «άβουλα πιόνια» στο σκάκι όσων κινούν και παίζουν το «παιγνίδι της Παγκοσμιοποίησης».

Μαζί με τα νέα βιβλία καθιερώθηκε και νέα μέθοδος διδασκαλίας, «ομαδο - συνεργατική», επονομαζόμενη. Χωρισμός των τάξεων σε ομάδες των 4 - 5 ατόμων. Στόχος η άλωση της πνευματικής συγκρότησης των μαθητών. Με τη μέθοδο αυτήν η πορεία προς τη Γνώση και την Αλήθεια, ως βιωμένες πραγματικότητες, βεβαίως, παύει να συντελείται πρόσωπο - κεντρικά, δηλαδή, δια του δασκάλου, όπως γινόταν μέχρι τώρα, αλλά αυτο - διδακτικώς, αφού τα παιδιά μαθαίνουν «πώς να μαθαίνουν;», κι έτσι οδηγούνται στην αυτό - ανακάλυψη της Γνώσης.

Η παρουσία του δασκάλου ατονεί, και από κεφαλή της τάξεως και οδηγός, γίνεται απλός ρυθμιστής των ομάδων. Ο κατακερματισμός της τάξεως σε ομάδες, δε, «διαφοροποιεί» την ήδη υπάρχουσα ομάδα, που ήταν η τάξη, και προσθέτει νέους αρχηγούς στη μαθητική κοινότητα, έναν από κάθε ομάδα, κι έτσι η τάξη μετατρέπεται σε σκορποχώρι. Μεταξύ των ομάδων καλλιεργείται έντονος ανταγωνισμός, και, υποσυνείδητα, προωθείται η καλύτερη ανταγωνιστική ομάδα, κατ’ εικόνα της ανταγωνιστικής και καταναλωτικής Κοινωνίας μας.
Βασικός στόχος της μεθόδου είναι η κατάργηση του δασκάλου. Ο δάσκαλος, ως πρόσωπο, είναι φορέας μιας παράδοσης αξιών, αρχών και βιωμάτων, ιστορικά επιβεβαιωμένων σ’ αυτόν τον τόπο, αλλά και παγκοσμίως. Με τον παραμερισμό του δασκάλου, οι μαθητές φτάνουν μόνοι τους στη Γνώση και στην Αλήθεια, δημιουργώντας έτσι τον νέο τύπο του αυτοδίδακτου μαθητή. Θεωρώ πως η διδασκαλία πρέπει να παραμείνει δάσκαλο - κεντρική, αρκεί κι ο δάσκαλος να είναι, πρωτίστως, πρόσωπο και όχι ρόλος. Διότι ο δάσκαλος, όπως και ο φιλόλογος, διδάσκει και με την ίδια τη ζωή του, με τον τρόπο που μιλάει και συμπεριφέρεται. Μόνο ένα πρόσωπο, και μάλιστα ειδικό, μπορεί να ενσταλάξει στις ψυχές των παιδιών το μορφωτικό αγαθό. Αν θέλουμε να διαμορφώσουμε χαρακτήρα πρέπει να μαθητεύουμε παρά τους πόδας ανθρώπου που έχει χαρακτήρα, κι αν θέλουμε να αποκτήσουμε ήθος, σε άνθρωπο που διαθέτει ήθος. Μα τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος μόνο για το «πώς» και όχι για το «τι», αλλά, η στείρα αυτή διδασκαλία δεν έχει θετικά αποτελέσματα.

Η Γνώση, η Αλήθεια, η Αρετή, ως συνιστώσες του μορφωτικού αγαθού, δεν μπορούν να διδάσκονται απρόσωπα και αφηρημένα, παρά μόνο ως σαρκωμένες σε ενεργά πρόσωπα.
Αυτός ο τόπος, με την Ιστορία του, την Παράδοσή του και την, εν γένει, Πνευματική του δημιουργία και πορεία, δεν πρόβαλε ποτέ το απρόσωπο κι έτσι απέφυγε τον πειρασμό και την έκπτωση της Ηθικής. Διότι αυτονομημένες: η Αλήθεια, η Γνώση και η Αρετή, από τα ενεργά πρόσωπα, καταντάει στείρα και μηδενιστική άποψη. Η προσέγγιση του μορφωτικού αγαθού ήταν πάντοτε οντολογική. Τα πάντα ήταν σαρκωμένα σε συγκεκριμένα πρόσωπα. Στο διπλανό μας, στον ήρωα, στον Άγιο, στον πατέρα, στη μάνα, στη νονά, στο δάσκαλο...
Νομίζω πως σήμερα, με τα νέα βιβλία, επιχειρούν το μεγαλύτερο και καλύτερα σχεδιασμένο χτύπημα της νέας γενιάς και, συνεπώς, και της χώρας μας.

Ο μαθητής πρέπει να προσλάβει τα πάντα αυτονομημένα, αφηρημένα και αποκομμένα από τους πρωταγωνιστές της Ιστορίας, υπαρκτά και καταξιωμένα πρότυπα - πρόσωπα, ούτως ώστε, ως αυριανός πολίτης, να βιώσει και να μεταδώσει τον νέο τρόπο προσέγγισης της ζωής, κατ’ εικόνα του προϊόντος - εμπορεύματος, και καθ’ ομοίωση της εικονικής πραγματικότητας.
Η ποιότητα του περιεχομένου των νέων βιβλίων βοηθά στην άνοδο της ασημαντότητας, ώστε το παιδί να μαθαίνει τα πάντα, χωρίς να κατανοεί τίποτα. Έτσι, θα υπάρξει ένας αυριανός πολίτης χωρίς εφόδια, χωρίς αρματωσιά, ένας παροπλισμένος οπλίτης, άτομο χωρίς κριτική σκέψη. Δεν είναι τυχαίο πως αρκετά από τα σημερινά παιδιά αγνοούν σημαντικά θέματα.
Πηγή:versemonkey.blogspot

Παροιμίες ( διαχρονικές)

Πολλές σημερινές παροιμίες είναι κατά λέξιν παρμένες από ανάλογες αρχαίες ελληνικές εκφράσεις.
Το εκπληκτικό βέβαια είναι πως οι παροιμιακές αυτές εκφράσεις, στην χιλιετηρίδων και πάνω διαδρομή τους, διατηρούνται αυτούσιες και στην έκφραση αλλά και στο νόημά τους!

ΜΙΑ ΧΕΛΙΔΩΝ ΕΑΡ ΟΥ ΠΟΙΕΙ (ΣΤΟΒΑΙΟΣ)

Ένα χελιδόνι [ή ένας κούκος] δεν φέρνει την άνοιξη.


Α ΔΕ ΧΕΙΡ ΤΗΝ ΧΕΙΡΑ ΝΙΣΕΙ (ΕΠΙΧΑΡΜΟΣ)

Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο.


ΕΙ ΚΑΚΑ ΤΙΣ ΣΠΕΙΡΑΙ ΚΑΚΑ ΚΕΡΔΙΑ ΑΜΗΣΕΙΝ (ΗΣΙΟΔΟΣ)

Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις.


ΚΡΕΣΣΩΝ ΟΙΚΤΙΡΜΟΥ ΦΘΟΝΟΣ (ΠΙΝΔΑΡΟΣ)

Κάλλιο να σε ζηλεύουνε, παρά να σε λυπούνται.


Η ΓΛΩΤΤΑ ΑΝΟΣΤΕΟΣ ΜΕΝ ΟΣΤΕΑ ΘΡΑΥΕΙ

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει


ΤΟΝ ΠΑΘΕΙ ΜΑΘΟΣ (ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ)

Ο παθός μαθός. [στη συνήθη του ορθογραφία]


ΤΡΙΧΟΣ ΟΡΘΙΑΣ ΠΛΟΚΑΜΟΣ ΙΣΤΑΤΑΙ (ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ)

Σηκώθηκαν οι τρίχες.


ΑΝΗΡ, ΣΤΕΓΗΣ ΣΤΥΛΟΣ (ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ)

Ο άνδρας, κολώνα του σπιτιού.


ΑΠΤΕΣΘΑΙ ΞΥΛΟΥ (ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ)

Χτύπα ξύλο.


ΩΣΤΕ ΥΠΤΙΟΥΣ ΥΠΟ ΤΟΥ ΓΕΛΩΤΟΣ ΚΑΤΑΠΕΣΕΙΝ (ΑΘΗΝΑΙΟΣ)

Έπεσαν κάτω από τα γέλια


ΕΑΥΤΟΥΣ ΕΞΕΘΕΑΤΡΙΟΥΝ (ΠΟΛΥΒΙΟΣ)

Έγιναν θέατρο.


ΜΗ ΜΟΙ ΣΥΓΧΕΙ (ΟΜΗΡΟΣ)

Μη με συγχύζεις.


ΛΥΕΤΑΙ ΓΟΥΝΑΤΑ (ΟΜΗΡΟΣ)

Μου λύθηκαν τα γόνατα.


ΤΟΝ ΔΕ ΛΙΠΕ ΨΥΧΗ (ΟΜΗΡΟΣ)

Λιποψύχησε.


ΤΟΤΕ ΜΟΙ ΧΑΝΟΙ ΕΥΡΕΙΑ ΧΘΩΝ (ΟΜΗΡΟΣ)

Ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί.


ΑΠΟΣΚΟΤΙΣΟΝ ΜΕ (ΔΙΟΓΕΝΗΣ)

Μη με σκοτίζεις.


ΑΒΙΩΤΟΝ ΖΩΜΕΝ ΒΙΟΝ (ΦΙΛΗΜΩΝ)

Έγινε ο βίος αβίωτος.


ΟΡΝΙΘΟΣ ΓΑΛΑ (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Του πουλιού το γάλα.


ΤΡΙΧΟΛΟΓΕΙΝ ΚΑΙ ΤΡΙΧΑΣ ΑΝΑΛΕΓΕΣΘΑΙ (λεξικό ΣΟΥΔΑ ή ΣΟΥΪΔΑ)

Λες Τρίχες.


ΠΕΜΠΕΙΝ ΕΣ ΚΟΡΑΚΑΣ

Άει στον κόρακα.


ΟΥΔΕΝ ΜΟΙ ΜΕΛΕΙ

Δεν με μέλει.


ΠΟΛΛΑ ΛΑΛΕΙΣ

Πολλά λες.


ΔΙΑΡΡΑΓΕΙΗΣ (ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ)

Να σκάσεις.


ΟΛΟΙΟ !

Να χαθείς !


ΠΑΧΥΝΟΕΣ

Χοντροκέφαλοι.


ΑΡΧΗ ΔΗΠΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΕΡΓΟΥ ΧΑΛΕΠΩΤΕΡΑ

Κάθε αρχή και δύσκολη.


ΕΧΕΙ ΤΙ ΠΙΚΡΟΝ Ο ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΛΟΓΟΣ (ΔΙΩΝ)

Η αλήθεια είναι πικρή.


ΑΔΥΝΑΤΟΝ Τ’ ΑΛΗΘΕΣ ΛΑΘΕΙΝ (ΜΕΝΑΝΔΡΟΣ)

Η αλήθεια δεν κρύβεται.


ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗΝ ΦΙΛΟΤΙΜΙΑΝ ΠΟΙΗΣΑΜΕΝΟΣ (ΑΝΝΑ ΚΟΜΝΗΝΗ)

Έκανε την ανάγκη φιλοτιμία.


ΤΑ ΡΟΔΑ ΕΝ ΑΚΑΝΘΑΙΣ ΦΥΟΝΤΑΙ (ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ)

Από ρόδο βγαίνει αγκάθι.


ΓΕΛΩΣ ΑΚΑΙΡΟΣ ΚΑΥΘΜΑΤΩΝ ΠΑΡΑΙΤΙΟΣ

Τα γέλια φέρνουν κλάματα.


ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΣΚΙΑΝ ΔΕΔΟΙΚΕΝ (ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ)

Φοβάται και την σκιά του.


ΕΡΓΑΣΙΗ ΟΥΔΕΝ Τ' ΟΝΕΙΔΟΣ (ΗΣΙΟΔΟΣ)

Η δουλειά δεν είναι ντροπή.


ΑΙΘΙΟΠΑ ΣΜΗΧΕΙΣ (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Τον αράπη κι αν τον πλένεις...


ΕΙΣ ΨΑΜΜΟΝ ΟΙΚΟΔΟΜΕΙΣ (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Χτίζεις στην άμμο.


ΩΟΝ ΤΙΛΛΕΙΣ (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Παρ' το αυγό και κούρευτο.


ΑΕΙ ΤΑ ΠΕΡΥΣΙ ΒΕΛΤΙΩ

Κάθε πέρυσι και καλύτερα.


ΩΣΠΕΡ ΕΙΣΟΡΑΣ ΕΜΕ (ΣΟΦΟΚΛΗΣ)

Όπως σε βλέπω και με βλέπεις.


ΚΥΩΝ ΘΩΫΚΤΗΡ ΟΥ ΔΑΚΝΕΙ

Σκυλί που γαυγίζει, δεν δαγκώνει.


ΚΟΣΚΙΝΩΙ ΦΕΡΕΙΣ ΥΔΩΡ (ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ)

Κουβαλάς νερό με το κόσκινο


ΞΥΡΕΙ ΑΝ ΧΡΩΙ (ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ ΑΙΑΣ 786)

Λες ξουρίες !!!


Η ΝΑΥΣ ΕΒΑΨΕΝ (ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ ΟΡΕΣΤΗΣ 705-707)

Την βάψαμε ! (βάπτω = βυθίζω εις το νερό)


ΓΗ ΚΑΙ ΟΥΡΑΝΟΝ ΣΥΝΑΠΤΕΙΝ

Κίνησε γη και ουρανό.

Όσο Μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Καβάφης