Παρασκευή 21 Ιανουαρίου 2011

Ζαν - Ζακ Ρουσώ: ΟΙ ΙΔΙΩΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ


«Όταν τα δημόσια πράγματα πάψουν να είναι η κυριώτερη απασχόληση των πολιτών κι όταν οι πολίτες αρχίσουν να προτιμούνε την εξυπηρέτηση του βαλάντιού τους παρά την εξυπηρέτηση του προσώπου τους, η κοινωνία τότε βρίσκεται ήδη κοντά στην καταστροφή της. Είναι ανάγκη να πάνε στη μάχη; Πληρώνουν μισθοφορικά στρατεύματα κι αυτοί κάθονται στην ησυχία τους. Χρειάζεται να πάνε στο συμβούλιο; Διορίζουν αντιπροσώπους κι αυτοί μένουνε στα σπίτια τους. Εξ αιτίας της οκνηρίας και της φιλοχρηματίας τους, παίρνουν στο τέλος στρατιώτες για να υπηρετούν την πατρίδα και διορίζουνε βουλευτές που δεν κάνουν άλλο τίποτε παρά να την πουλάνε.

Οι φροντίδες του εμπορίου και των τεχνών, η ακόρεστη επιθυμία του κέρδους, η μαλθακότητα και ο πόθος των ανέσεων, μεταβάλλουν τις προσωπικές υπηρεσίες σε χρηματικές. Ο καθένας δίνει ένα μέρος από το κέρδος του για να διατηρήσει την ανάπαυσή του. Δώστε χρήματα και σε λίγο θάχετε δεσμά. Η λέξη αντισήκωμα είναι λέξη δουλική. Είναι άγνωστη στο ελεύθερο άστυ. Σε μία αληθινά ελεύθερη πολιτεία, οι πολίτες όλα τα κάνουν με τα χέρια τους και τίποτα με το χρήμα. Αντί να πληρώνουν για να εξαιρεθούν από τις υποχρεώσεις τους, θα πληρώνανε για να τις εκπληρώσουν αυτοί οι ίδιοι...

Όσο καλύτερα συγκροτημένη είναι η πολιτεία, τόσο περισσότερο υπερισχύουν οι δημόσιες υποθέσεις έναντι των ιδιωτικών, στο πνεύμα των πολιτών. Υπάρχουνε επίσης πολύ λιγώτερες ιδιωτικές υποθέσεις και τούτο γιατί, επειδή το ποσό της κοινής ευτυχίας, παρέχει ένα μερίδιο πολύ αξιόλογο στην ευτυχία του κάθε ατόμου, δεν μένουν σε αυτό παρά ελάχιστα πράγματα, που θα πρέπει ν’ αναζητήσει με τις ιδιάιτερες φροντίδες του. Σε μια καλά διοικούμενη πολιτεία ο κάθε πολίτης σπεύδει για να λάβει μέρος στις συνελεύσεις. Όταν υπάρχει κακή κυβέρνηση κανείς δεν θέλει ούτε ένα βήμα να κάνει για να πάει στη συνέλευση, γιατί κανένας δεν ενδιαφέρεται για ό,τι γίνεται. Προβλέπουν ότι δεν πρόκειται να επικρατήσει η γενική θέληση κι έτσι στο τέλος τούς απορροφούν ολοκληρωτικά οι ατομικές τους φροντίδες. Οι καλοί νόμοι θα δημιουργήσουν καλύτερους νόμους, οι κακοί οδηγούνε σε χειρότερους.

Όταν κάποιος πει για τις υποθέσεις της πολιτείας «τι μ' ενδιαφέρει;», πρέπει αμέσως να καταλάβουμε ότι αυτή η πολιτεία είναι χαμένη.»

(Jean - Jacques Rousseau, «Το Κοινωνικό Συμβόλαιο»)
freepsyche.blogspot.com/

Η συντηρούμενη από την Πολιτεία απάτη των διοδίων


Φανταστείτε πως βρίσκεστε σε ένα Σούπερ Μάρκετ και λέτε στην υπάλληλο πίσω από το ψυγείο, να σας κόψει ένα κιλό τυρί. Φτάνοντας στο ταμείο, διαπιστώνετε, πως η υπάλληλος αντί να σας χρεώσει ένα κιλό, σας έχει χρεώσει το 8πλάσιο. Διαμαρτύρεστε και σας απαντούν, πως είτε ψωνίσετε μισό
κιλό, είτε οκτώ, η ζυγαριά του καταστήματος χρεώνει πάντα …οκτώ κιλά. Σας ρωτώ: Θα δεχόσασταν ποτέ να πληρώσετε για οκτώ κιλά τη στιγμή που εσείς πήρατε μόνο ένα; Αυτόν που δεν δέχεται αυτή την παράλογη χρέωση και αντιδρά, εσείς τον θεωρείτε «τζαμπατζή»;
Σύμφωνα με τη σύμβαση παραχώρησης της « Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου Α.Ε.», η οποία αποτελεί πλέον νόμο του κράτους, τον οποίο οφείλουν να τηρούν όλοι ανεξαιρέτως, ο υπολογισμός του διόδιου τέλους προκύπτει από έναν μαθηματικό τύπο. Βάσει του τύπου αυτού η χρέωση ανέρχεται σήμερα περίπου στο ποσό των 4 λεπτών με ΦΠΑ ανά διανυόμενο χιλιόμετρο. Τι χρεωνόμαστε όμως πραγματικά στις καθημερινές μας μετακινήσεις;
Ο κάτοικος του Πλαταμώνα, ο οποίος μεταβαίνει στο δημοτικό κατάστημα της Λεπτοκαρυάς, για να παραλάβει π.χ. ένα πιστοποιητικό γέννησης και χρησιμοποιεί τον αυτοκινητόδρομο, καλείται σήμερα να πληρώσει συνολικά 6,20 Ευρώ (3,10 + 3,10) για μια απόσταση μόλις 8 χιλιομέτρων. Το ίδιο ποσό καλείται να πληρώσει και ο τουρίστας στο σταθμό διοδίων της Λεπτοκαρυάς, ο οποίος μένει στο Λιτόχωρο και χρησιμοποιεί τον αυτοκινητόδρομο για να επισκεφτεί με την οικογένειά του το Κάστρο του Πλαταμώνα (συνολικά 16 χιλιόμετρα πήγαινε-έλα).
Οι ίδιες οι εταιρείες, αλλά και η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών & Δικτύων, παραδέχονται πως οι χρεώσεις αυτές είναι …άδικες. «Οι αδικίες του συστήματος είσπραξης θα διορθωθούν, όταν μετά το 2013 θα εγκατασταθούν τα ηλεκτρονικά διόδια και ο χρήστης θα πληρώνει σύμφωνα με την απόσταση που διανύει» δηλώνει ο Υφυπουργός κ. Μαγκριώτης. Η δε εταιρεία υποστηρίζει, πως δεν έχει άλλη επιλογή και χρεώνει …άδικα κάποιους πολίτες, διότι το σημερινό σύστημα είσπραξης έχει κάποιες …ατέλειες.
Με άλλα λόγια, επειδή δεν μπορούν να γνωρίζουν, από ποιο σημείο μπήκε ο χρήστης στον αυτοκινητόδρομο και από πού βγήκε, όταν τον βρουν μπροστά τους ….του παίρνουν το κεφάλι!
Επειδή λοιπόν αρνούμαστε να πληρώνουμε το εξωφρενικό ποσό των 6, 20 Ευρώ για μια διαδρομή 8 χιλιομέτρων, ενώ θα έπρεπε σύμφωνα με τη σύμβαση –δηλαδή το νόμο του κράτους- γι αυτή την απόσταση να πληρώσουμε μόνο 32 λεπτά, κάποιοι μας απειλούν πως θα μας στείλουν στα δικαστήρια, θα διατάξουν την έκδοση ενταλμάτων πληρωμής και τελικά θα εγγραφούμε και στον Τειρεσία. Ε, λοιπόν αν έχετε τα κότσια, στείλτε μας τις ειδοποιήσεις πληρωμής για να πάμε στα δικαστήρια.
Θέλουμε να δούμε ποιος δικαστής θα δικαιώσει τον …μπακάλη που βάζει ένα κιλό και χρεώνει οκτώ.
Θέλουμε να δούμε, αν οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να πληρώνουν πανάκριβα τέλη κυκλοφορίας και ταυτόχρονα διόδια.
Θέλουμε να δούμε, αν έχει δικαίωμα μια εταιρία να προεισπράττει από τους πολίτες το τέλος μιας υπηρεσίας την οποία, ίσως κάποτε, προσφέρει στο μέλλον.
Θέλουμε να δούμε, κατά πόσο είναι σύμφωνο με το σύνταγμα της χώρας, να υποχρεώνεις τους πολίτες να πληρώνουν διόδια σε μία ιδιωτική εταιρία, χωρίς να τους παρέχεις μια εναλλακτική λύση ελεύθερης μετακίνησης.
Θέλουμε να δούμε, αν θα βρεθεί δικαστής να τιμωρήσει όλους εμάς, επειδή απαιτήσαμε το αυτονόητο, αναδείξαμε μια τεράστια κοινωνική αδικία εις βάρος των πολιτών και αρνηθήκαμε να πληρώσουμε το χαράτσι της παράνομα πειραγμένης ζυγαριάς τους. Φαντάσου δηλαδή, να ήταν και το τυρί δικό τους!
ideopidi.blogspot.com

Τετάρτη 19 Ιανουαρίου 2011

Δε χωράς πουθενά

http://www.youtube.com/user/trypesmusic
Aν δε χωράς μέσα σε μια άθλια πατρίδα
Aν δε σου φτάνει μια ελπίδα τυφλή
Aν δε 
χωράς μέσα σε μια ονειροπαγίδα
Aν δε χωράς σε μια αγκαλιά φυλακή

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δεν χωράς πουθενά δεν χωράς πουθενά

Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
παντού περισσεύεις και παντού ξεψυχάς
Τότε τι κρίμα, τι κρίμα, τι κρίμα
δεν χωράς πουθενά πουθενά πουθενά

Aν δε χωράς μέσα σ' εν' άνοστο αστείο
Aν δε σου φτάνει μια σκληρή προσευχή
Aν δε χωράς μέσα σ' ένα ψυχοπορνείο
Aν δε χωράς σ' ένα σπασμένο κορμί

Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2011

ΤΣΑΡΛΙ ΤΣΑΠΛΙΝ


Ομιλία στα 70στά γενέθλια του..

Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1889 στο Walworth μια γειτονιά του Λονδίνου
και πέθανε στις 25 Δεκεμβρίου 1977 στην Ελβετία
.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, μπόρεσα να καταλάβω

ότι ο συναισθηματικός πόνος και η θλίψη απλώς με προειδοποιούσαν

να μη ζω ενάντια στην αλήθεια της ζωής μου.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα

σε τι δύσκολη θέση ερχόταν κάποιος, όταν του επέβαλα τις επιθυμίες μου.

Και όταν μάλιστα δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή και ούτε ήταν

έτοιμος ο άνθρωπός, ακόμα και αν αυτός ήμουν εγώ.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ .


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα να λαχταρώ

για μια άλλη ζωή και έβλεπα γύρω μου ότι τα πάντα μου

έλεγαν να μεγαλώσω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ .


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα

ότι σε κάθε περίσταση ήμουν στο κατάλληλο μέρος

και πάντα στην κατάλληλη στιγμή.

Αυτό με έκανε να γαληνέψω.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΛΗΘΕΙΑ .

.
Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα

να στερούμαι τον ελεύθερο μου χρόνο και

κάνω μεγαλόπνοα σχέδια για το μέλλον.

 Σήμερα κάνω μόνο ότι μου αρέσει και με γεμίζει χαρά,

 ότι αγαπώ και κάνει την καρδιά μου να γελά.

 Με το δικό μου τρόπο και με τους δικούς μου ρυθμούς.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, απελευθερώθηκα

από ότι δεν ήταν υγιεινό για μένα.

Από φαγητά, άτομα, πράγματα, καταστάσεις και

οτιδήποτε με απομάκρυνε από τον εαυτό μου.

Παλαιά αυτό το έλεγα «υγιή εγωισμό».

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΥΤΑΓΑΠΗ


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, έπαψα

να έχω πάντα δίκιο. Έτσι έσφαλα πολύ λιγότερο.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΑΠΛΟΤΗΤΑ


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, αρνήθηκα να συνεχίσω

να ζω στο παρελθόν μου και να ανησυχώ για το μέλλον μου.

Τώρα ζω κάθε μέρα την κάθε στιγμή

που ξέρω ότι ΟΛΑ συμβαίνουν.

Σήμερα ξέρω ότι αυτό το λέμε ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, συνειδητοποίησα

ότι, οι σκέψεις μου με έκαναν ένα άτομο μίζερο και άρρωστο.

Όταν επικαλέστηκα τη δύναμη της καρδιά μου

η λογική μου βρήκε ένα πολύτιμο σύμμαχο.

Σήμερα αυτό το λέω ΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ


Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά, κατάλαβα ότι, δεν

πρέπει να φοβόμαστε τις αντιπαραθέσεις, τις συγκρούσεις

και οποιαδήποτε προβλήματα αντιμετωπίζουμε

με τον εαυτό μας ή με τους άλλους.

αυτό το λέμε ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ


Ξέρω ότι από τις εκρήξεις στο Σύμπαν γεννιούνται νέα αστέρια.

Σήμερα ξέρω ότι,


ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ.
geiasoy.blogspot.com

Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2011

...λεφτά υπάρχουν! (μια διάλεξη με τον Richard D. Wolff)


http://www.youtube.com/user/jungleSLYreport

Φτιάξε το μονοπάτι έτσι όπως θέλεις να το περπατήσεις εσύ

Ένας πόλεμος για το μυαλό σου

Πιάνεις τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που η λογική σου απορρίπτει, όμως ο κόσμος γύρω σου δεν αντιλαμβάνεται τις ρυτίδες που έμαθες να κρύβεις τόσο επιδέξια. Επαναλαμβανόμενη δραστηριότητα η φτηνή ανούσια εκτόνωση της ομορφιάς που έκρυβες. Ψάχνεις να επαληθεύσεις αν είσαι αλλόκοτος γιατί έτσι νιώθεις, όμως το αλλόκοτο είναι φυσιολογικό και έτσι το βάζεις στη ζωή σου τελικά, χωρίς ενοχές πλέον.


Έχει περάσει τόσο καιρός και ίσως δε μπόρεσες να αναρωτηθείς γιατί η σχολική σου εμπειρία ήταν τόσο επιθετική στα όνειρά σου. Ίσως δε σκέφτηκες ποτέ την ποιότητα την γνώσης που αναγκάστηκες να πάρεις. Δε σκέφτηκες τι αντίκτυπο είχε σε σένα η φριχτή διαδικασία του τρόπου που εξετάστηκες και το φτηνό τρόπο που σε σφράγισαν ως επιστήμονα, σε ιδρύματα που η δυσωδία σε έκανε να αισθάνεσαι τόσο μόνος για τα συναισθήματα που σου βιάσανε με σκληρότητα και επίγνωση του τι διαπράττουν. Σε πετάξαν βιαστηκά στην κοινωνία χωρίς να ξέρεις να κρίνεις, να ερωτεύεσαι, να αμφισβητείς, να πιστεύεις στον εαυτό σου, να ξέρεις να διεκδικείς, να ξέρεις να απαιτείς, να ξέρεις τον τρόπο να παίρνεις. Δε σε δίδαξαν ποτέ τα ανθρώπινα δικαιώματα που δήθεν έχεις και δέχτηκες ότι η θεωρία και η πράξη είναι δυο χώρες που έχουν άλλο κλίμα και δε συνορεύουν μεταξύ τους.

Έκανες το σταυρό σου κάθε πρωί, ενώ σκεφτόσουν ότι αυτοί που σε έμαθαν αυτή την κίνηση κάτι περισσότερο θα ήξεραν παραπάνω, κάτι περισσότερο από τη φτωχή σου γνώση που σου έδινε πρόσβαση σε ένα όνειρο χτισμένο στο ψέμα, από ανθρώπους που σε θέλουν να ζεις μέσα στην άγνοια, χαμένος στο λαβύρινθο της ανασφάλειας. Προβληματική η μετάδοση της γνώσης, από εκπαιδευτικούς με σβησμένη τη φλόγα του οράματος και ανίκανους να σπάσουν τις δυνάμεις της συμβατικότητας. 

Δε σου δίδαξαν ποτέ πως να αντιστέκεσαι στη διαφήμιση, δε σου είπαν ποτέ ότι η τηλεόραση δεν έχει χώρο για αξίες και ηθική, δε σου είπαν ποτέ ότι η αγάπη είναι μαγκιά, μαγκιά ήταν η επίδειξη διαφορετικότητας. Έπασχες από επίδειξη μιας νοσηρής διαφορετικότητας. Δε σου είπε ποτέ κανείς ότι διαφορετικός γίνεσαι όταν ξέρεις να ψάχνεις, όταν ξέρεις να δίνεις και όταν ξέρεις να δέχεσαι κάτι καινούργιο. Σου άδειασαν τόσο πολύ τη ψυχή που μόνο τα ρούχα σου σε έκαναν να δίνεις φως στο κορμί σου. Σε μπέρδεψαν τόσο πολύ που γρήγορα πιάστηκες από σάπια χερούλια, ήξερες ότι είναι σάπια όμως κοίταγες ψηλά ενώ η δύναμη ήταν στα πόδια σου.

Ταυτίστηκες με ιδέες που δεν είχες καμία σχέση. Φώναξες συνθήματα για μια ομάδα, τσακώθηκες γιατί εσύ ήσουν κόκκινος και ο άλλος πράσινος και κάποιος κίτρινος, και εκείνος ο κίτρινος ψήφιζε πράσινο και ο κόκκινος ψήφιζε μπλε και κάποιος ακόμα ψήφιζε κόκκινο και φώναζε για κάτι μπλε. Δε πίστεψες ποτέ στον εαυτό σου, μα σε παραμύθιασε η ομορφιά ενός ουράνιου τόξου, ήταν ψεύτικο όμως και χάθηκε λίγο μετά. Ακόμα όμως δεν λες να εγκαταλείψεις την εμμονή σου σε κενότητες. Μήπως η κενότητά σου δεν αντέχει την αλήθεια της γνώσης και τη διαδικασία της σκέψης; Η κενότητά σου δεν έχει χώρο...

Σε κούρασα. Είναι αυτό το εύπεπτο που θα σε κάνει να ξεχαστείς και πάλι. Φοβάσαι να γίνεις στόχος, γιατί φοβάσαι να αγγίξεις ουρανό, έμαθες να έχεις τα πόδια σου σφιχτά στη γη. Είσαι γυμνός σε ένα δρόμο που έχουν χαράξει άλλοι για σένα, αν συνεχίσει να σε απασχολεί η γύμνια σου θα τρέχεις γύρω από τα ίδια μονοπάτια να κρυφτείς από τα μάτια τα δικά σου. Αυτά είναι οι μεγαλύτεροι κριτές σου. Όλοι έχουμε κρυμμένο έναν παρατηρητή αγνό του εαυτού μας. Βρες το ένδυμα της γνώσης, είναι κρυμμένο μέσα σου σε παλιές σκέψεις, πριν σε αλλοιώσει η ζωή. Τότε πάτα ξανά με νέα δύναμη στο έδαφος και μη κοιτάς ψηλά, ο εχθρός σου είναι μπροστά και τρέχει γρήγορα να σου ξεφύγει. 

Τρέξε και άλλαξε αυτό το δρόμο, φτιάξε το μονοπάτι έτσι όπως θέλεις να το περπατήσεις εσύ.
dinatomirmigi.blogspot.com

Νέοι, οι όμηροι της νύχτας


Νεοι με όρεξη για ζωή, με ιδέες, με εργατικότητα και όραμα σβήνουν τη φωτεινότητα της ύπαρξής τους καθημερινά σε μαγαζιά νυχτερινής διασκέδασης, καφετέριες και μπαρ. Είναι ένας τρόπος να πιάσουν λεφτά βάζοντας τα όνειρά τους στο ψυγείο με την ελπίδα κάποια στιγμή να αναθερμανθούν στο φως των προσδοκιών τους. Η Ελλάδα πρόσφερε στους φοιτητές της κακή εκπαίδευση, ακριβή πρόσβαση σε αυτή με τα ατελείωτα φροντιστήρια (προέκταση της ανύπαρκτης οργάνωσης της δημόσιας παιδείας) και μετά από όλα αυτά έδειξε... το δρόμο της νύχτας ως καταφύγιο στους νέους που τους μεγάλωσε με νεοπλουτίστικα οράματα στη χώρα του ήλιου και των θαυμάτων.

Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική από το ψέμα στο οποίο νανουρίστηκαν. Η νύχτα αποτελεί τον εργοδότη που υπόσχεται ένα μεροκάματο, σε μια χώρα χωρίς δουλειές, χωρίς ευκαιρίες, χωρίς επενδύσεις, χωρίς υποδομές, χωρίς οργάνωση, χωρίς τεχνογνωσία, χωρίς αξιοκρατία. Μεροκάματο χωρίς ασφάλιση, χωρίς εξασφάλιση και χωρίς αξιοπρέπεια αφού η νύχτα δεν είναι χώρος πνευματικής δραστηριότητας αλλά μάλλον είναι η μοίρα παιδιών που τα έθρεψαν με ψευδαισθήσεις.

Μάτια γεμάτα χρώμα κρύβουν τη λάμψη τους, γιατί η κοινωνία μας κοιμήθηκε επαναπαυμένη σε κατορθώματα παρελθοντικών υπέρ Ελλήνων. Κοιμήθηκε γιατί βρήκε σύνδεση στον εαυτό της με εικόνες του παρελθόντος και πίστεψε ότι καταπίνωντας τους καρπούς της βραχυπρόθεσμα οι θεοί θα βάλουν το χέρι τους για τη διασφάλιση ενός μακροπρόθεσμου κοινού καλού.

Οι νέοι σου Ελλάδα είναι όμηροι της νύχτας. Και όσο και αν πνίγουν τις ανησυχίες τους σε βουβά ξεσπάσματα, δεν τους αξίζει αυτή η σιωπηλή φυλακή. Οι νέοι δεν ευθύνονται για αυτό που τους παραδόθηκε, όμως έχουν την ευθύνη για την κοινωνία του αύριο. Πρέπει να αποδείξουν ότι δεν είναι φορείς της αυτοκαταστροφικότητας. Πρέπει να διεκδικήσουν ένα πιο δίκαιο κόσμο. Τα κλειδιά της απόδρασής τους τα έχουν οι ίδιοι στα χέρια τους, θα αντέξουν το φως της αλήθειας που κρύβεται έξω από το κελί τους;

dinatomirmigi.blogspot.com

Τετάρτη 12 Ιανουαρίου 2011

Λίγα λόγια για τις διοξίνες



  • Με την ευκαιρία του διατροφικού σκανδαλου στη Γερμανία, ας δούμε λιγο τι είναι οι διοξίνες.

  • Του Γιάννη Ζαμπετάκη Επικ. Καθηγητή Χημείας Τροφίμων, Πανεπιστήμιο Αθήνων
    Οι Διοξίνες είναι ενώσεις χημικά συγγενείς με τα πολυχλωριομένα διφαινύλια (PCBs) και άκρως τοξικές με αυξημένη σταθερότητα (δηλ δεν αποικοδομούνται ούτε καταστρέφονται). Συνεπώς, αν ένα τρόφιμο μολυνθεί με διοξίνες, είναι βέβαιο ότι η κατανάλωση αυτού του τροφίμου θα επιβαρύνει τον ανθρώπινο οργανισμό για μεγάλο χρονικό διάστημα αφού έχουν χρόνο υποδιπλασιασμού 7 χρόνια. Με άλλα λόγια, για να μειωθούν τα επίπεδά τους κατά 50% απαιτείται πάροδος 7 ετών!

    Η πιο τοξική διοξίνη είναι η ένωση 2,3,7,8-τετραχλωροδιβενζο-p-διοξίνη (2,3,7,8- tetrachlorodibenzo-para-dioxin (TCDD). Oι διοξίνες είναι ανεπιθύμητα παραπροϊόντα πολλών βιομηχανικών διεργασιών, όπως η διεργασία λεύκανσης στη βιομηχανία χαρτιού ή η παραγωγή εντομοκτόνων. Οι διοξίνες βρίσκονται σχεδόν παντού (στον αέρα, στο νερό, στο έδαφος). Στα τρόφιμα, συναντώνται πιο συχνά στα γαλακτοκομικά προϊόντα, το κρέας, το ψάρι και τα θαλασσινά. Τα πιο υψηλά επίπεδα των διοξινών..... βρίσκονται σε κάποια εδάφη και ζώα. Γενικά, στον αέρα και το νερό, οι συγκεντρώσεις τους είναι πολύ χαμηλές. Λόγω της αυξημένης σταθερότητάς τους, πρέπει να δίνεται μεγάλη προσοχή στο πώς διαχειρίζονται τα απόβλητα με διοξίνες.

    Σε περίπτωση πυρκαγιάς σε μια χωματερή, παράγονται διοξίνες από την καύση της πλαστικής ύλης και διασκορπίζονται από τον άνεμο σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων. Πριν από πέντε χρόνια είχε εκδηλωθεί πυρκαγιά στη χωματερή Ταγαράδων στη Θεσσαλονίκη [ http://news.pathfinder.gr/greece/news/333995.html ] και οι διοξίνες που παρήχθησαν επιμόλυναν το γάλα και τα κοτόπουλα. Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση της Νομαρχίας Θες/νίκης, Σύμφωνα με την ανακοίνωση της νομαρχίας Θεσσαλονίκης η Πολιτεία κατόπιν μετρήσεων δειγμάτων τροφίμων στον Δημόκριτο αποδέχθηκε ότι “υπάρχει επιβάρυνση διοξινών στο αιγοπρόβειο γάλα από μονάδα κοντά στη χωματερή και κοντά (νοτίως) του Δ.Δ. Ταγαράδων κατά 3.33% και 28%, αντιστοίχως, με ανώτατο θεσμοθετημένο όριο συγκέντρωσης 3.0pg/g ενώ στα αντίστοιχα δείγματα οι συγκεντρώσεις ήταν αντίστοιχα 3.1 pg/g και 3.84 pg/g. Οι συγκεντρώσεις των διοξινών σε δείγματα κρέατος και αυγών της ίδιας περιοχής είναι κάτω από τα όρια. Στα δείγματα του Δ.Δ. Αγ.Παρασκευής οι συγκεντρώσεις διοξινών ήταν κάτω από τα όρια στο γάλα αλλά πάνω από τα όρια στο κρέας οικόσιτου κοτόπουλου. Στο δείγμα γάλακτος από το Δ.Δ. Κάτω Σχολαρίου οι διοξίνες ήταν πάνω από το όριο στα 3.72 pg/g (λίπους), ήτοι αυξημένες κατά 24.0%. Δεν υπάρχει ουδεμία επιβάρυνση στα φυτικής προελεύσεως προϊόντα”. Η νομαρχία τότε είχε προτείνει «απαγόρευση της ελεύθερης βοσκής των ζώων και είτε να περιορισθούν στις εγκαταστάσεις ή να μεταφερθούν πέραν της ζώνης, αποφυγή κατανάλωσης γάλακτος που προέρχεται από ζώα ελευθέρας βοσκής και απαγόρευση της διάθεσης του γάλακτος αυτού στις γαλακτοβιομηχανίες, μέχρι νεωτέρας, αποφυγή κατανάλωσης κρέατος και αυγών πουλερικών ελευθέρας βοσκής, περιορισμός και διατροφή τους με τροφές που δεν προέρχονται από την πληγείσα περιοχή και σχολαστικό πλύσιμο πριν την κατανάλωση των λαχανικών και των φρούτων από την περιοχή, ιδιαίτερα εκείνων που δεν προέρχονται από θερμοκήπια, και να απαγορευτεί η παραγωγή ελαιόλαδου από ελαιόδεντρα πλησίον της χωματερής».

    Αυτά συνέβησαν το 2006 στους Ταγαράδες.

    Σήμερα, μετά από μία εβδομάδα πυρκαγιάς στην χωματερή του Δήμου Καρύστου στη Νότια Εύβοια, σε ποιες σχετικές ενέργειες έχοι προβεί η εκεί Δημοτική Αρχή και ο Δήμαρχος κ. Μανώλης αλλά και αντίστοιχα ο Περιφερειάρχης Στ. Ελλάδας κ. Περγαντάς και ο Αντιπεριφερειάρχης (πρ. Νομάρχης Εύβοιας) κ. Μπουραντάς;

    Πώς θα προστατευτούν οι καταναλωτές από ενδεχόμενη επιμόλυνση της διατροφικής αλυσίδας με διοξίνες από την χωματερή Μαρμαρίου-Καρύστου που τόσα χρόνια λειτουργεί παράνομα υπό την ανοχή των τοπικών Δημοτικών Αρχών και εδώ και μια βδομάδα καίγεται;
    www.zabetakis.net

    Σάββατο 8 Ιανουαρίου 2011

    Η Ελλάδα πρέπει να ξυπνήσει. Οφείλει να ξυπνήσει. Και θα την ξυπνήσουμε.

    Εθνικός ναρκισσισμός και παγκόσμιες αλλαγές
     Νίκος Κοτζιάς
    Μεγαλώνουμε σε αυτό τον τόπο με την αίσθηση ότι όλα τα έχουμε ήδη πει και ότι «όλη η ανθρωπότητα μας χρωστά».
     Όμως, τα μεγάλα δεν τα είπαμε εμείς, τα είπαν οι πρόγονοί μας στην εποχή τους. Αγνοούμε δε, ότι υπάρχουν λαοί και πολιτισμοί που κατόρθωσαν, επίσης, πολλά και πολύ σημαντικά.
    Πολιτισμοί, όπως ο ινδικός και ο κινέζικος, οι οποίοι έχουν να επιδείξουν πέντε χιλιάδες χρόνια συνεχόμενης ιστορίας.
     Ακόμα χειρότερα, αγνοούμε ότι ο κόσμος προχωρά με γρήγορους ρυθμούς και ότι το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι μόνο το τι θα αναγνωρίσει η ανθρωπότητα για το παρελθόν μας, αλλά και το πώς θα συμβάλουμε εμείς ώστε να αποκτήσει η Ελλάδα μια ισχυρή προοπτική στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, ένα δημιουργικό μέλλον.
    Αλλαγές στον 21ο αιώνα
    Ο κόσμος αλλάζει.
     Νέες ισχυρές δυνάμεις αναδεικνύονται στον πλανήτη μας. Δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ως «ο Υπόλοιπος Κόσμος χωρίς τη Δύση» (“The Rest without the West”). Εμείς ουσιαστικά τις αγνοούμε. Δεν τις λαμβάνουμε επαρκώς υπόψη. Ούτε στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής, ούτε ως προς τον τρόπο που αυτός ο κόσμος αναπτύσσεται σε πλήρη αντίθεση με τα νεοφιλελεύθερα δόγματα.
    Η Ελλάδα έχει ανάγκη γνώσεων, σύγχρονων ριζοσπαστικών γνώσεων.
     Δεν μπορεί να ανακαλύπτει τις ιδιωτικοποιήσεις στην εποχή που η Ινδία και η Κίνα αναπτύσσονται με την καθοδήγηση των δημόσιων τομέων τους, όταν οι μικροί τίγρεις και οι δράκοι της Ασίας, Ν.Κορέα, Μαλαισία, Σιγκαπούρη, Βιετνάμ, Ινδονησία, στηρίζονται σε έναν ενεργητικό κράτος. Δεν μπορεί να αναπαράγει δόγματα δεκαετιών παλιά, όταν η Γερμανία, οι ΗΠΑ, η Γαλλία και η Ισπανία φτιάχνουν νόμους προστασίας της δημόσιας περιουσίας. Δεν μπορεί να είμαστε βασιλικότεροι του βασιλέως! Πρέπει να το αντιληφθούμε: τα ακραία νεοφιλελεύθερα δόγματα της αγοράς έχουν παρέλθει ακόμα και στην πρακτική των χωρών που τα γέννησαν και τα διέδωσαν. Ουδείς, πλέον, στη Δύση, είναι διατεθειμένος να πουλήσει δημόσιο πλούτο στρατηγικής σημασίας, και πολύ λιγότερο να τον μεταφέρει σε ένα τρίτο κράτος που τοιουτοτρόπως θα ελέγχει στρατηγικά δίκτυα της δικής του χώρας. Διότι αυτό όχι μόνο δεν είναι ιδιωτικοποίηση, δεν είναι καν αποκρατικοποίηση!
    Ο κόσμος αλλάζει. Η παγκοσμιοποίηση των ανοικτών θυρών, απέδειξε ότι δεν είναι μονόδρομος για τη δύση.
     Όλο και περισσότερα κράτη σε Ευρώπη καθώς και οι ΗΠΑ με τον Καναδά, τείνουν προς τον προστατευτισμό έναντι των ανερχόμενων δυνάμεων που παλαιότερα ονομάστηκαν «τρίτος κόσμος» καθώς και «υπαρκτός σοσιαλισμός».
     Κίνα, Ινδία, Ρωσία και Βραζιλία, οι ονομαζόμενες και ως BIRC, μαζί με τις πετρελαιοπαραγωγές χώρες της Μέσης Ανατολής ελέγχουν περισσότερο από ποτέ τις διεθνείς ροές χρημάτων.
     Αγοράζουν μεγάλα μερίδια επιχειρήσεων κλειδιών στη Δύση.
     Η τελευταία καταφεύγει σε νέες νομοθετικές ρυθμίσεις προκειμένου να προστατεύσει τα σημαντικότερα δίκτυα παραγωγής δημόσιων αγαθών πάνω στα οποία στηρίχθηκε το κοινωνικό συμβόλαιο.
    Εμείς, όμως, εδώ στην Ελλάδα αρμενίζουμε ακόμα στο ιδεολόγημα ότι η παγκοσμιοποίηση κάνει τις φτωχές χώρες ακόμα φτωχότερες και ότι η ανάπτυξη θα προέλθει με το οριστικό –ταμειακής σημασίας- ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
     Είμαστε και καθυστερημένοι χρονικά, αλλά και εκτός παγκόσμιας εικόνας. Η πραγματικότητα είναι ότι απώλειες από την παγκοσμιοποίηση δεν έχουν κάποιοι «εκεί έξω», αλλά πολλοί εδώ. Ότι η παγκοσμιοποίηση δημιουργεί νέες στρατιές φτωχών στις χώρες της Δύσης και πιέζει εισοδήματα και τρόπο ζωής των μεσαίων στρωμάτων.
     Η πραγματικότητα είναι ότι η παγκοσμιοποίηση πιέζει τους αδύνατους να ανοίξουν τις θύρες τους, και αν αυτοί δεν προστατευτούν και δεν διαμορφώσουν μια ενεργητική στρατηγική στηριγμένη στη δημοκρατική κοινωνία της γνώσης, η κοινωνία τους θα οδεύσει προς την ιστορική υποχώρηση.
    Αδυναμίες και μιζέρια

    Ο κόσμος αλλάζει με γοργούς ρυθμούς και η χώρα συσσωρεύει με ακόμα γρηγορότερους ρυθμούς προβλήματα. Με καθυστέρηση αντιγράφει συνταγές από το εξωτερικό για να θεραπεύσει σε ακατάλληλο χρόνο, διαφορετικές ασθένειες απ’ αυτές που προβλέπει το συνταγολόγιο. Το μικρό κερδίζει το μεγάλο.
     Η μιζέρια την στρατηγική της ιστορικής αισιοδοξίας. Το ασήμαντο κυριαρχεί πάνω στο σημαντικό. Η μικροπρέπεια καλλωπίζεται ως ηρωισμός. Η γραφειοκρατικοποίηση των πάντων παρουσιάζεται ως ο απαραίτητος έλεγχος.
    Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, η εξωτερική πολιτική της χώρας δεν γνωρίζει τι σημαίνει ενεργητική παρουσία στο διεθνές γίγνεσθαι.
    Δεν ανοίγει νέα θέματα.
     Δεν διαμεσολαβεί ανάμεσα σε τρίτους προκειμένου να εξασφαλίσει υποστήριξη στις δικές μας υποθέσεις. Ανοίγει μέτωπα στα παράθυρα των μέσων και εγκαταλείπει χωρίς ιεραρχία τις υποθέσεις μας στην «καλή τύχη», έστω καλή διάθεση κάποιων «εταίρων».

    Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι πολιτικοί που αδυνατούν να παράγουν κάποια νέα ιδέα και τα ανάγουν όλα σε οργανωτικά προβλήματα. Τα οργανωτικά πάλι τα κατανοούν τεχνοκρατικά. Με άλλα λόγια ως μια τεχνική διαχείρισης, αλλά και από τεχνοκρατική διεύθυνση δεν γνωρίζουν πολλά. Δεν έχουν αντιληφθεί ότι η διαχείριση ως τέτοια δεν συγκινεί τους πολίτες που απαιτούν ενίσχυση της ατομικότητας και ικανοποίηση των συλλογικών τους αναγκών.
    Ανάλογα, υπάρχουν ακαδημαϊκοί που χρησιμοποιούν τον τίτλο τους αποκλειστικά προς διαπραγμάτευση των ατομικών – εγωιστικών τους συμφερόντων. Υπάρχουν δικαστές που η πίστη τους σε άνομα συμφέροντα υπερβαίνει εκείνης στο δίκαιο και τον νόμο, ενώ ιερωμένοι δείχνουν να εμπιστεύονται περισσότερο το χρήμα παρά τον Χριστό.
    Δημοσιογράφοι επιδιώκουν να μετατρέψουν τη χώρα σε ένα επαρχοκολωνακιότικο κουτσομπολιό. Όποιος δεν ακολουθεί τις συνταγές των πιο πάνω, φαντάζει κάποιες στιγμές παράξενος, ιδιόμορφος, παράκαιρος.

    Αρκετοί έλληνες επιχειρηματίες αντί να συνδέσουν την επιστήμη με την παραγωγή τείνουν να συνδέσουν «την επιστήμη της διαπλοκής» με την διαφθορά. Στη χώρα όλο και περισσότερο κυριαρχεί η αντίληψη ότι αν δεν είσαι λαμόγιο, τότε «είσαι μαλάκας» και ασφαλώς η πρώτη ιδιότητα θεωρείται πολλαπλά σημαντικότερη από την δεύτερη.
    Η παραγωγική βάση της χώρας συρρικνώνεται, οι τοπικισμοί ενισχύονται και εμείς είμαστε ανίκανοι να προχωρήσουμε σε μεγάλες μεταρρυθμίσεις με ορίζοντα τον 21ο αιώνα. Στην Ελλάδα κυριαρχεί όλο και περισσότερο το «δήθεν».
    Στραμμένες οι ελίτ στο παρελθόν επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν τις δήθεν μεταρρυθμίσεις ως αιχμή δόρατος για πιο άδικες κατανομές εισοδήματος.
    Όλο και περισσότεροι τρώνε από τις σάρκες της χώρας, υπονομεύοντας το ίδιο της το μέλλον. Η καθημερινότητα και ο «τσαμπουκάς» του έτσι θέλω κυριαρχεί επί της δημιουργικότητας και του ταλέντου. Αρμόδιοι δεν ξαγρυπνούν σκεπτόμενοι το μέλλον της Ελλάδας. Δεν ανησυχούν για τη χώρα, για το που πάμε και που θέλουν να μας πάνε. Το μόνο που σκέφτονται είναι πως θα διασφαλίσουν τον εαυτούλη τους. Η φιλοδοξία τους φτάνει και τελειώνει εκεί.
    Ευτυχώς η Ελλάδα δεν είναι μόνο αυτοί.
    Όλα δείχνουν ότι όλο και περισσότερο οι δημόσια ορατά κυρίαρχες δυνάμεις της χώρας δεν μπορούν να παράγουν ούτε πολιτική, ούτε όραμα, ούτε ιδέες. Οράματα, Ουτοπίες, όνειρα, στρατηγικές, διατύπωση εναλλακτικών λύσεων, όλα απουσιάζουν από την πολιτική σκηνή με αποτέλεσμα να μην προσελκύονται σε αυτήν τα αυθεντικά ταλέντα της νέας γενιάς.
    Νέες δυνατότητες
    Οι νέες τεχνολογίες, οι νέοι μέθοδοι οργάνωσης της παραγωγής, η επιστήμη και η γνώση δίνουν την μοναδική δυνατότητα, ιστορικά θα έλεγα πρωτοφανή, να κάνει μια χώρα άλματα στην οικονομία της. Να μπει απευθείας στην εποχή της βιογενετικής, της νανοτεχνολογίας και της παραγωγής των καινούργιων πρώτων υλών.
    Πρόκειται για μια δυνατότητα που υλοποιείται με την αύξηση των κονδυλίων στην παιδεία και την έρευνα. Με την ορθολογικότερη αξιοποίηση των πόρων σε αυτές τις σφαίρες δράσης του ανθρώπου. Και ενώ έχουν γεννηθεί πολλαπλές δυνατότητες να αλλάξουμε τη μοίρα μας προς το καλύτερο, εμείς ως ένα μεγάλο βλάχο-χόλλυγουντ, ασχολούμαστε καθημερινά με τα αστεράκια της σόου μπιζ. Ασχολούμαστε με την μικροπολιτική και παριστάνουμε ότι είναι κάτι το ισότιμο με την Πολιτική που λύνει τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα.
     Μας αρέσει να είμαστε «ως να…», να παριστάνουμε το μικρό ως μεγάλο και να ναρκισσευόμαστε. Η πολιτική στην Ελλάδα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τα ιδρύματα σφραγίζονται από γκρίνια, παράπονο, κυνισμό.

    Αυτή την ατμόσφαιρα οφείλουμε με τον καινούργιο χρόνο να την ανατρέψουμε. Πρέπει να ανοίξουμε νηφάλιο και τεκμηριωμένο δημοκρατικό διάλογο για τα μεγάλα προβλήματα της χώρας: τι τύπο ανάπτυξης θέλουμε;
    Πως θα κατακτήσουμε τους νέους κλάδους γνώσης, τεχνολογίας και παραγωγής; Δηλαδή πως θα εισαχθεί και θα διαδοθεί στη χώρα η νανοτεχνολογία, η βιοτεχνολογία και η βιογενετική, τα σύγχρονα μέσα πληροφόρησης; Με τη μέθοδο θα συζητήσουμε έπ’ αυτών, θα εισαχθούν στα σχολεία, θα φτιαχτούν ανώτατες σχολές με βιομηχανικά πάρκα στον περίγυρό τους;
    Πως θα καθετοποιήσουμε την παραγωγή σε αυτούς τους τομείς; Πως θα οργανώσουμε την νέα οικονομία της γνώσης;
    Πως θα οργανώσουμε την έφοδο στο μέλλον με τρόπο δημοκρατικό και άρα αποτελεσματικό; Με αυτά και άλλα ανάλογα θέματα οφείλουν να καταπιαστούν η πολιτική, τα ΜΜΕ, η εκπαίδευση.
    Προσδοκία και αισιοδοξία
    Η χώρα έχει επειγόντως ανάγκη ανατροπής κάθε μιζέριας. Έχει ανάγκη οραμάτων, αρχών, αξιών, κανόνων, δημόσιου ήθους. Χρειάζεται ένα δημιουργικό πλαίσιο εντός του οποίου θα υπάρξει επεξεργασία νέων προτάσεων στο τρέχον και μακρόπνοων στρατηγικών.
    Η χώρα πρέπει και μπορεί να δώσει και πάλι ελπίδα, και προοπτικές στον μέσο άνθρωπο, στον εργάτη του χεριού και του πνεύματος.
    Αυτό που απουσιάζει σήμερα και οφείλουμε να επανακτήσουμε είναι Η ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ.
    Η προσδοκία ότι εάν παλέψεις, εάν εργαστείς, εάν πρωτοτυπήσεις, εάν δημιουργήσεις, θα έχεις κοινωνική άνοδο, καλύτερο εισόδημα, νέα ποιότητα ζωής. Όμως, αυτή η έλλειψη είναι μαχαίρι στην καρδιά της ίδιας της οικονομίας. Διότι δεν επιβραβεύεται η δημιουργικότητα, η πρωτοτυπία, η εφαρμογή νέων αρχών οργάνωσης και τεχνολογίας.

    Προκειμένου να μπορέσει η χώρα να αξιοποιήσει τα συγκριτικά της πλεονεκτήματα, να διασφαλίσει την παραγωγική διάχυση των νέων γνώσεων και τεχνολογιών και να τις οργανώσει με αποτελεσματικότητα, έχει ανάγκη μεγάλων μεταρρυθμίσεων σε τρεις τουλάχιστον τομείς: στην εκπαίδευση, στην υγεία - περίθαλψη και στην διοίκηση.
    Στόχος πρέπει να είναι η εξασφάλιση της ποιοτικής αναβάθμισης του ανθρώπου επιστήμονα, παραγωγού, εκπαιδευόμενου. Η καλύτερη οργάνωση της παρουσίας του σε ιδρύματα, υπηρεσίες, παραγωγικές μονάδες και δίκτυα. Η χώρα πρέπει να θέσει αυτούς τους τρεις στόχους, προκειμένου να διασφαλίσει όλα τα προηγούμενα και σίγουρα και πολλά άλλα. Οφείλει σε μια οκταετία να τους εμπεδώσει μέσα στο «ίδιο της το κορμί».

    Τα τελευταία χρόνια κατασκευάστηκαν στην Ελλάδα πληθώρα σημαντικών υποδομών, κύρια, όμως, παλιού τύπου: δρόμοι, αεροδρόμια, γέφυρες.
    Η χώρα έχει ανάγκη σήμερα, άμεσα, της κατασκευής υποδομών νέου τύπου, Υποδομών διαδικτύου και λεωφόρων πληροφορικής που θα συμπεριλάβουν κάθε γωνιά της όμορφης αλλά δύσκολης γεωγραφίας της. Νησιά και ορεινές περιοχές μπορούν και πρέπει να ενταχθούν. Μια τέτοια ουσιαστική συσσωμάτωση με τον κύριο γεωγραφικό κορμό αξίζει παραπάνω και από ορισμένα –απαραίτητα βέβαια- αμυντικά συστήματα. Διότι κέντρο της παραγωγής και της άμυνας είναι ο ίδιος ο άνθρωπος και «των Ελλήνων οι Κοινότητες».

    Μόνο μέσα από μια συγκροτημένη, δεσμευτική και με συνοχή στρατηγική, μπορεί η πολιτική να συμβάλλει στην λύση προβλημάτων, αλλά και στη δημιουργία καλύτερης ατμόσφαιρας στη χώρα. Η εμπέδωση κανόνων που συμβάλλουν στην δημοκρατική ανάπτυξη, αλλά και η εξασφάλιση δημόσιου ήθους από τους φορείς αυτής της ανάπτυξης, θα βοηθήσουν αποφασιστικά στην υπέρβαση της αίσθησης της μιζέριας, της απαισιοδοξίας, της γκρίνιας εξ’ αιτίας της καθημερινής τρέλας όσων βιώνουμε.
    Θα κάνει τη χώρα πιο ισχυρή, πιο αισιόδοξη και με μια έννοια πιο χαρούμενη.
    Η Ελλάδα πρέπει να ξυπνήσει. Οφείλει να ξυπνήσει. Και θα την ξυπνήσουμε.
     thelonapo.blogspot.com/

    Goldman Suchs

    Ο Billy πήγε στο Τέξας και αγόρασε από ένα αγρότη ένα γάιδαρο έναντι του ποσού των $100.00. Ο αγρότης συμφώνησε να του τον παραδώσει την επόμενη μέρα.

    Την επόμενη μέρα ο αγρότης του είπε, 'Συγνώμη αλλά έχω άσχημα νέα, ο γάιδαρος ψόφησε."
    Ο Billy απάντησε, "Τότε δώσε μου τα λεφτά μου πίσω.'
    Ο αγρότης είπε, 'δεν μπορώ να το κάνω γιατί τα έχω ήδη ξοδέψει.'
    Ο Billy είπε, 'Εντάξει, τότε δώσε μου τον νεκρό γάιδαρο.'
    Ο αγρότης ρώτησε, 'Τι θα τον κάνεις?'
    και ο Billy απάντησε, "θα τον βγάλω σε λοτταρία.'
    Ο αγρότης του απάντησε με μια δόση ειρωνείας, 'Αποκλείεται να βγάλεις σε λοταρία τον ψόφιο γάιδαρο.'
    και ο Billy απάντησε 'φυσικά και μπορώ, απλά δεν θα πω σε κανένα ότι είναι ψόφιος.'
    Ένα μήνα αργότερα ο αγρότης βρέθηκε ξανά με τον Billy και ρώτησε. ' Τι έγινε με τον ψόφιο γάιδαρο?'
    Ο Billy είπε, 'Τον έβγαλα σε λοταρία. Πούλησα 500 εισιτήρια προς δύο δολάρια το ένα και έτσι κέρδισα $998.00'
    Ο αγρότης ρώτησε, 'Καλά κανένας δεν παραπονέθηκε?' και ο Billy απάντησε, ' Μόνο ο τύπος που τον κέρδισε, και για να μην φωνάζει του έδωσα πίσω τα δύο του δολάρια.'
    O Billy τώρα δουλεύει για την Goldman Suchs.

    Η σκηνοθεσία της χρεοκοπίας, τα σχέδια και η υποκριτική των σοσιαλ-νεοφιλελεύθερων

    Η προπαγάνδα της ελίτ του πολιτικού συστήματος έχει πείσει το μεγαλύτερο μέρος της κοινής γνώμης ότι η χρεοκοπία της Ελλάδας υπήρξε το αποτέλεσμα της φαύλης αστικής διοίκησης της χώρας. -Δεν εξαιρείται ούτε η αριστερά, η οποία αναπαραγάγει την ρητορική του ηθικισμού.
    Αυτός ο αστικός μύθος περί φαυλότητας της αστικής διοίκησης, σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο, επιτρέπει αφενός την μετάθεση του δημόσιου διάλογου από το πολιτικό επίπεδο στο ηθικό, πολιτισμικό και οικονομικό, και αφετέρου την άσκηση βιοπολιτικής στρατηγικής για την κάμψη της όποιας αντίστασης στα μέτρα που επιχειρεί να περάσει η κυβέρνηση.
    Ξαφνικά, πρωθυπουργοί μιλάνε σαν νεόκοποι μεσσιανικοί σωτήρες, υπουργοί σαν λογιστές μπακάληδες, πολιτικοί σαν ιεροκήρυκες και εισαγγελικοί κατήγοροι και τέλος, δανειστές σαν γιατροί και θεραπευτές. Τούτο το απείρου κάλλους σκηνικό, που ιστορικά συναντάται σε χώρες μπανανίας, αναπαράγεται νυχθημερόν από τα Μέσα Μαζικής Επαποβλάκωσης, με αποτέλεσμα ώστε ακόμη και οι νηφάλιες φωνές να πνίγονται σε μία χάβρα οχλοβοής.
    Η τάχα συνενοχή των ελλήνων πολιτών στο μεγάλο φαγοπότι που συντελέστηκε και οδήγησε στο δημοσιονομικό έλλειμμα και στην αναπόφευκτη ιατροθεραπεία των δανειστών, η φαυλότητα του ήθους των νεοελλήνων και οι «κοπρίτες» υπάλληλοι του δημοσίου, η φαυλοκρατούμενη και υπερτροφική δημόσια διοίκηση και όλα τούτα τα φαιδρά, αποτελούν ακριβώς μια εξαιρετικά λεπτή στρατηγική της εξουσίας, μια βιο-στρατηγική, κάτι ανάλογο με την γκεμπελική ναζιστική προπαγάνδα.
    Καθώς ο διάλογος επικεντρώνεται στο «ποιος φταίει» και στη μπακαλίστική λογική του «που θα βρούμε τα λεφτά», ξεκινά αφενός ένας φαύλος κύκλος ενοχοποίησης και αυτό-ενοχοποίησης και αφετέρου ο εγκλωβισμός στον φόβο της ψυχρότητας των αριθμών.
    Τόσο η ενοχοποίηση όσο και ο φόβος, εγκλωβίζουν την οργή και αποκλείουν την νηφάλια σκέψη. Αποτέλεσμα: ατομική και συλλογική κατάθλιψη, απάθεια απέναντι στα αποτελέσματα της κυβερνητικής πολιτικής και αυτονόμηση της κυβέρνησης από κάθε κοινωνικό και πολιτικό έλεγχο.
    Επιπλέον, η κυβερνητική εξουσία μπορεί να στοχοποιεί κατά βούληση κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες, ανάλογα με τα μέτρα που επιχειρεί κάθε φορά να περάσει, ενώ οι «δημόσιοι κατήγοροι» των Μέσων Επαποβλάκωσης γίνονται οι καλύτεροι εκτελεστές αυτού του προγράμματος κοινωνικού ελέγχου, εξαναγκάζοντας τα υποψήφια θύματα να απολογούνται για την άρνησή τους να δολοφονηθούν.
    Είναι τυχαίο άραγε που ο πρωθυπουργός βραβεύθηκε με το βραβείο "Quadriga" από την Γερμανική οργάνωση "Werkstatt Deutschland" (Ελευθεροτυπία 1 Σεπτεμβρίου 2010 ) ενώ ένα άλλο βραβείο ενδέχεται να λάβει και ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας; όχι! Είναι τυχαίο επίσης ότι ο επικεφαλής των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης, Ζαν Κλόντ Γιούνκερ ομολόγησε ότι όλοι ήξεραν πως η Ελλάδα οδηγείται στη χρεοκοπία; Όχι!
    Γενικά είναι λάθος να μειώνει κανείς την νοημοσύνη των αντιπάλων του και ιδιαίτερα της εξουσίας. Ο ηθικισμός της εξουσίας («όλοι φταίξαμε», «κάναμε λάθος», κτλ.), εξυπηρετεί τις γκεμπελικές μεθόδους χειραγώγησης των συνειδήσεων, εξαναγκάζοντας τους υπηκόους να προβάλλουν γονεϊκά πρότυπα στους κυβερνώντες και να λειτουργήσουν με το θυμικό αντί της σκέψης. Στο φινάλε, οι κυβερνητικές εξουσίες της μεταπολίτευσης γίνονται οι καλοί γονείς ή τα καλά παιδιά που λαθεύουν και χρειάζονται συμπαράσταση και συγχώρεση!
    Εντούτοις η πολιτική ελίτ της χώρας δεν λειτουργεί προσωποκεντρικά αλλά ταξικά και σχεδιάζει σε ένα μακροχρόνιο ορίζοντα για την εξυπηρέτηση των ταξικών της συμφερόντων. -Ήταν άραγε προφήτης η πρόεδρος της βουλής όταν στο λόγο της, με την ευκαιρία της εκλογής προέδρου, προανήγγειλε το μνημόνιο και πολλά άλλα; (http://resaltomag.blogspot.com/2010/11/blog-post_4444.html )
    Το πολιτικό σύστημα σαφώς και γνώριζε ότι η Ελλάδα οδηγείται στη χρεοκοπία και όχι μόνο δεν την παρεμπόδισε αλλά επιδόθηκε και στις κατάλληλες ενέργειες για να την επισπεύσει.
    Τούτο εξυπηρέτησε την επιβολή της νεοφιλελεύθερης πολιτικής του μνημονίου, σε συνδυασμό με την διακυβέρνηση από ένα κατ’ επίφαση σοσιαλιστικό κόμμα, ώστε αφενός να ενταχθεί η χώρα στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και αφετέρου να προκληθεί σύγχυση αναφορικά με τις κυβερνητικές προθέσεις ως προς την επιβολή των «διαρθρωτικών» αλλαγών.
    Όταν μια σοσιαλιστική κυβέρνηση και ένα κόμμα που συμβολικά τουλάχιστον, αντιπροσώπευσε τα χαμηλά στρώματα κατά το παρελθόν, αναλαμβάνει να κάνει την βρώμικη δουλειά, σίγουρα θα έχει επιτυχία. Το ίδιο έγινε στις περισσότερες χώρες που εντάχθηκαν στο διεθνοποιημένο σύστημα. Παντού η παραδοσιακή δεξιά προετοίμασε το έδαφος-αφήνοντας καμένη γη-, ώστε να εμφανιστούν οι σοσιαλιστές σωτήρες και να βαφτίσουν την νεοφιλελεύθεροι καταστροφή σαν «δημιουργική αλλαγή».
    Η «σοσιαλιστική» διακυβέρνηση έχει να επιτελέσει δύο ρόλους: να εντάξει την ελληνική οικονομία στο διεθνές σύστημα της παγκόσμιας αγοράς και να προκαλέσει μια δραματική αναδιανομή πλούτου από τις χαμηλές προς τις ανώτερες τάξεις, έτσι ώστε αυτές να ενταχθούν με κεφαλαιακή επάρκεια στο διεθνές σύστημα.
    Αυτοί οι στόχοι απαιτούν: α) την θεσμική απουσία ελέγχου για τις επιχειρήσεις, β) τις περικοπές των δημοσίων δαπανών για τις κοινωνικές πολιτικές, γ) απορρύθμιση των κανόνων ελέγχου του κεφαλαίου, δ) ιδιωτικοποίηση των οργανισμών κοινωνικής ωφέλειας και του δημόσιου πλούτου, και ε) την επιβολή του κοινωνικού δαρβινισμού, την ιδέα της επιβίωσης του ισχυρότερου, με την μείωση της δημόσιας προστασίας του πολίτη -ασφάλεια, υγεία, παιδεία.
    Όλα τούτα απαιτούν ένα νέο κράτος και μια νέα κυβέρνηση: Ένα κράτος υποθηκευμένο στο διεθνές κεφάλαιο με περιορισμένη εθνική κυριαρχία και πλούτο, και μια διακυβέρνηση που συναποφασίζει με ιδιώτες τις πολιτικές αποφάσεις. Ακόμα περισσότερο, ένα κράτος βιοπολιτικής καταστολής που μπορεί να χειραγωγεί τις εξαθλιωμένες μάζες, τόσο συνειδησιακά όσο και βιολογικά. Και φυσικά, κοινοβούλιο και κυβέρνηση των οποίων η νομιμοποίησή δεν πηγάζει από το λαό αλλά από την παγκοσμιοποιημένη αγορά. Η νέα διακυβέρνηση και η παγκόσμια διακυβέρνηση που ευαγγελίζονται οι νεοφιλελεύθεροι σοσιαλιστές για να επιφέρουν τις λεγόμενες «διαρθρωτικές» αλλαγές για την οικονομία της χώρας αποτελούν φυσικά ευφημισμό της πρωτοφανούς επίθεσης που δέχεται η χώρα ώστε να ξεπουληθεί και να καταστεί ένα πρότυπο μπανανίας και νέο-αποικιοκρατίας. Παράλληλα, οι δήθεν περικοπές για την «εξυγίανση» των ταμείων και του δημόσιου τομέα, όσο και τα νομοσχέδια περικοπών για την «ανταγωνιστικότητα» του ιδιωτικού τομέα, αποτελούν σχήματα ευφημισμού για την μεταφορά πλούτου στους ιδιώτες, με την ταυτόχρονη εξαθλίωση των χαμηλότερων στρωμάτων. Τα φούμαρα περί ανάπτυξης αποτελούν φληναφήματα, αφού τα μέτρα που παίρνονται οδηγούν στην απόλυτη ύφεση και δεν έχουν σχέση με όποια ανασυγκρότηση της παραγωγικής μηχανής της χώρας.
    Το όραμα των σοσιαλιστών του 21ου αιώνα είναι η πραγμάτωση της Θατσερικής ιδέας: δεν υπάρχει κοινωνία, αλλά άτομα! Η κοινωνία πρέπει να εξαφανισθεί και τη θέση της να πάρει μια συνύπαρξη ατόμων, από τα οποία, η πλειοψηφία θα καταλήξει στην ανασφάλεια, την αμάθεια, την πορνεία, την ακραία φτώχεια και το περιθώριο. Αντίθετα η ευνοημένη μειοψηφία θα σωρεύει ασφάλεια, πλούτο, δύναμη και εξουσία.
    Η δημοσιονομική κρίση ήταν το προσχεδιασμένο άλλοθι του ελληνικού καπιταλισμού γα να επαναπροσδιορίσει τη θέση του στο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα και να επιβάλλει την βιοπολιτική χειραγώγηση για την επιστροφή της κοινωνίας στον φεουδαρχικό μεσαίωνα.
    Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Οι όροι του μνημονίου αναφορικά με την έλλειψη περιορισμών από έννοιες εθνικής κυριαρχίας σε σχέση με την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων της χώρας σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής των δανείων, αποδεικνύει ότι οι προθέσεις της εξουσιαστικής ελίτ στοχεύουν στην αναδιάρθρωση των σχέσεων κράτους-έθνους-κοινωνίας και παγκοσμιοποίησης. Το κράτος οφείλει να από-εθνικοποιηθεί και να αντικατασταθεί από μία ομοσπονδία περιφερειών, την οποία θα ελέγχουν τα ισχυρά παγκοσμιοποιημένα κεφαλαιοκρατικά καρτέλ, τα οποία θα ασκούν και την διακυβέρνηση, ενώ οι συνταγματικοί περιορισμοί και οι δημοκρατικές ελευθερίες θα καταρρεύσουν μαζί με την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Η κοινωνία δεν θα έχει λόγο. Θα αποδιαρθρωθεί σε ένα αριθμητικό σύνολο, ανήμπορο να δημιουργήσει συλλογικότητες αντίστασης. Το οργουελικής έμπνευσης σενάριο των νεοφιλελεύθερων σοσιαλ(η)στών έχει ήδη πραγματωθεί σε άλλη κλίμακα και ανθρωπογεωγραφία. Εντούτοις, η ελληνική κρίση παρέχει, στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική και ντόπια ελίτ, την ευκαιρία για μια εκτεταμένη εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου σχεδίου.moriasegkomion.blogspot.com

    Παρασκευή 7 Ιανουαρίου 2011

    THE FUTURE - LEONARD COHEN - LIVE IN LONDON


    http://www.youtube.com/user/elkinandresgomez

    Νεος κώδικας οδικής κυκλοφορίας

    paratolmo

    10 Στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ





    Ο κορυφαίος Αμερικανός γλωσσολόγος,κοινωνιολόγος και φιλόσοφος, Νόαμ Τσόμσκυ συνέταξε μία λίστα με τις 10 στρατηγικές χειραγώγησης από τα ΜΜΕ...

    1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ
    Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών. Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να..... ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
    Δεν ξέρω αν σας θυμίζει κάτι… εμένα μου θυμίζει τη χαμηλού επιπέδου τηλεοπτική πραγματικότητα και την πνευματική αποχαύνωση που προσφέρει το χαζοκούτι. Μου θυμίζει επίσης αποκαλύψεις και εξιχνιάσεις τρομοκρατικών οργανώσεων και ενεργειών…
    Μου θυμίζει καθοδήγηση της κοινής γνώμης σε συγκεκριμένα θέματα για μακρό διάστημα και παράλληλη αποσιώπηση άλλων

    2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ
    Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.
    Μου θυμίζει τον προβοκατόρικο τρόπο που η ασφάλεια και η αστυνομία προκαλεί επεισόδια και μπάχαλα προκειμένου να διαλύσει μια πορεία… η όξυνση της βίας από πλευράς του κράτους προκειμένου να εξωθήσει ανθρώπους σε βίαιες ενέργειες και μετά να έρθει να σερβίρει ακόμα περισσότερη ασφάλεια με λιγότερη ελευθερία με σκοπό να περιορίσει όχι μόνο αυτούς που προβάλλουν αντίσταση αλλά και αυτούς που ενδεχόμενα θα ήθελαν να ακολουθήσουν τους άλλους…

    3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ
    Για να γίνουν αποδεκτά τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.
    Μου θυμίζει τον τρόπο που το κράτος «χτυπά» τις διάφορες κοινωνικές ομάδες… ξεκίνησε με τους δημόσιους υπαλλήλους, με τρόπο που οι ιδιωτικοί υπάλληλοι ή ορθότερα κάποιοι από αυτούς χαιρέκακα πανηγύριζαν κατά μία έννοια με μια αίσθηση “δικαιοσύνης” απατηλής που οι εξασφάλισμένοι δημόσιοι υπάλληλοι υφίστανται περικοπές κτλ και που πλέον μπορεί να βρεθούν σε καθεστώς ανασφάλειας όπως και οι ιδιωτικοί. “Το χρέος είναι δημόσιο έλεγαν οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι…” “τις δαπάνες του κρατους θα μειώσουμε, άρα δε χρειάζεται να πειράξουμε τους ιδιωτικούς υπαλλήλους διαλαλούσαν…” κάποιοι το έφαγαν το παραμύθι.
    Μου θυμίζει την τακτική του κράτους να διχάζει τους πολίτες και τις εργασιακές ομάδες και κλάδους, χτυπώντας τους έναν ένα προκειμένου να μην αντιδράσουν όλοι μαζί.
    Μου θυμίζει τη σταδιακή εφαρμογή επίσης μέτρων ακόμα και αυτών που αφορούν στον ίδιο εργασιακό κλάδο ή κοινωνική ομάδα. Δε θα γίνει αύξηση φπα έλεγε διαρηγνύοντας τα ιμάτια του ο υπουργός οικονομικών από τηλεοπτικό παράθυρο σε τηλεοπτικό παράθυρο. Δε θα χρειαστούν νέα μέτρα… δε θα πάμε σε επιμήκυνση του χρέους… μήνα με το μήνα έρχονται και νέα μέτρα πιο επώδυνα… Δεν είναι τυχαίο το σταδιακό της εφαρμογής. Βασίζεται στη λογική του να επιβάλει μέτρα τόσο επώδυνα αλλά και ανεκτά μέχρι του σημείου που η πλειοψηφία του κόσμου δε θα αντιδράσει…

    4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ
    Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.
    Μου θυμίζει τα εκβιαστικά διλήμματα όλων των πρωθυπουργών που εγώ τουλάχιστον θυμάμαι και έχω ζήσει… στην ελλάδα υπάρχουν μόνο αναγκαίες-επωδυνες λύσεις ή το χάος…
    Από εποχή Μητσοτάκη Σημίτη μέχρι περίοδο Καραμανλή και Παπανδρέου…

    5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ
    Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
    Και ούτε καν παιδική ηλικία…

    6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ
    Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.
    Στην Ελλάδα οι εκάστοτε εξουσίες και πολιτικοί ήξεραν πάντοτε πώς να απευθύνονται στο θυμικό του Έλληνα… είχαν ανάγκη οι έλληνες από τον σοβαρό και μετρημένο πρωθυπουργό, τους πλάσαραν τον τεχνοκράτη-πανεπιστημιακο Σημίτη, ήθελαν τάξη και ηθική… του πουλουσαν σεμνότητα και ταπεινότητα… και μακεδονική λεβεντιά… ναι καλά καταλάβατε για τον μπουχέσα τον Κωστακη μιλάω…

    7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

    Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).
    Μέσα Μαζικής εξαπάτησης και εξημέρωσης… Υπουργείο Υπνοπαιδείας και Θρησκευμάτων…

    8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ
    Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…
    Το lifestyle κάνει θαύματα… τα μηδενικά τα κάνει νούμερα…

    9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ
    Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.
    Για το νούμερο 9 δε θα έπρεπε να γράψω τίποτα αλλά να βάλω από κάτω μια φωτό με το παχουλό αγόρι…ναι καλά καταλάβατε… για τον εγγονό του δικτάτορα πάγκαλου ομιλώ.
    Για αυτόν που δήλωσε ότι μαζί τα φάγαμε προκειμένου να δημιουργήσει αυτό το αίσθημα αυτο/συνενοχής στην κοινωνία και ευθύνης ώστε να αποδεχτεί χωρίς αντίσταση και αδιαμαρτύρητα τα επώδυνα τιμωρητικά μέτρα

    10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ
    Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.
    Το σύστημα εκπαιδεύει τα άτομα… συλλέγει προσωπικά δεδομένα από παντού… κατασκευάζει ανάγκες… κατασκευάζει πρότυπα, προφίλ… άλλωστε και σε συντηρητικές κοινωνίες ο κοινωνικός αυτοματισμός είναι κομμάτι του συστήματος…

    paratolmo.blogspot.com

    H Μοναδικότητα του Ανθρώπου και οι Μηχανισμοί Συμμόρφωσης

    Ο άνθρωπος είναι μοναδικός και πολυδιάστατος. Γι αυτό, απρόβλεπτος.

    Τα χαρακτηριστικά αυτά του ανθρώπου πιστοποιούνται και από πρόσφατες ανα-καλύψεις της βιολογίας στην περιοχή του ανθρώπινου γονιδιώματος και της λειτουργίας του εγκεφάλου.

    Αρκετές, όμως, απ΄αυτές καταχωνιάζονται, όπως γίνεται και σε άλλες περιοχές της τεχνοεπιστήμης, γιατί απειλούν κατεστημένες αντιλήψεις μεγαλοεπιστημόνων.
    Όπως για παράδειγμα, την αντίληψη περί της πρωτοκαθεδρίας του εγκεφάλου ως οργάνου νόησης.
    Στην αντίληψη αυτή έχουν εδραιωθεί ολόκληροι κλάδοι της επιστήμης, όπως η παλαιοντολογία και οι σύγχρονες αντιλήψεις περί της εξέλιξης του ανθρώπου.

    Ήδη από το 1980 υπάρχουν επιστημονικές δημοσιεύσεις που μιλούν για νοήμονες ανθρώπους με σχεδόν ανύπαρκτο εγκέφαλο.

    Στο διπλανό σχήμα φαίνεται ο εγκέφαλος ενός φοιτητή μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ με πολλά βραβεία και διακρίσεις και δείκτη νοημοσύνης 126.

    Όπως φαίνεται και στην εικόνα, ο φοιτητής αυτός δεν έχει σχεδόν καθόλου εγκέφαλο. Ο εγκεφαλικός του φλοιός έχει πάχος περίπου ένα χιλιοστό, ενώ το πάχος ενός συνήθους εγκεφαλικού φλοιού είναι περίπου 4,5 εκατοστά.

    Η περίπτωση αυτή δεν είναι μοναδική.
    Είναι χαρακτηριστική των ανθρώπων με υδροκεφαλία (με νερό στον εγκέφαλο).
    Στο κάτω σχήμα αριστερά φαίνεται ο ανύπαρκτος εγκέφαλος άλλων νοητικά υγιών ανθρώπων και δεξιά ο συνήθης εγκέφαλος.

    Τα ευρήματα αυτά είναι του Βρετανού νευρολόγου John Lorber, ο οποίος, όπως αναφέρεται στο Science Frontiers #15, Spring 1981, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απώλεια του συνόλου σχεδόν του εγκεφαλικού φλοιού δεν οδηγεί κατ΄ανάγκην σε νοητική βλάβη.

    Σύμφωνα με τις κατεστημένες επιστημονικές αντιλήψεις
    ο εγκεφαλικός φλοιός είναι αποτέλεσμα μιας αργής εξελικτικής διαδικασίας που προσέδωσε στον άνθρωπο την νοητική υπεροχή έναντι των άλλων ζώων.

    Από τα ευρήματα αυτά, θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι ο άνθρωπος είναι προικισμένος με ιδιότητες και χαρακτηριστικά που αδυνατεί να εντοπίσει η σημερινή επιστήμη, ότι ο ο άνθρωπος διαθέτει και άλλες διαστάσεις απ΄αυτές στις οποίες κινείται η σημερινή επιστήμη.

    Ο άνθρωπος όντας μοναδικός και πολυδιάστατος είναι απρόβλεπτος.

    Για να τον ελέγξουν, από φόβο ή ματαιοδοξία, οι εξουσίες εγκατέστησαν μηχανισμούς συμμόρφωσης ώστε να ουδετεροποιήσουν τα επίφοβα χαρακτηριστικά του, να τον κάνουν προβλέψιμο και να μπορεί έτσι να ελεγχθεί.

    Με τον τρόπο αυτό, οι άνθρωποι ομαδοποιούνται, αγελοποιούνται, έχουν κοινές σκέψεις, κοινές επιθυμίες, κοινές επιδιώξεις και, όπως αναφέρθηκε στην προηγούμενη ανάρτηση, δημιουργούν τροφοδοτώντας με την κοινή ενέργειά τους τα ενεργειακά φαντάσματα που μας διαφεντεύουν και μας ωθούν να δρούμε ενάντια στο συμφέρον μας.

    Γιαυτό, για να προστατευτούμε και να εξουδετερώσουμε τα φαντάσματα αυτά πρέπει να αναγνωρίσουμε, να προστατευτούμε και να εξουδετερώσουμε τους μηχανισμούς συμμόρφωσης.
    agisgios2.blogspot.com

    Τετάρτη 5 Ιανουαρίου 2011

    ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ

     
    Naomi Klein, έκδ. Λιβάνη, 2010 


        Το Δόγμα τού Σοκ (The Shock Doctrine) τής καναδέζας δημοσιογράφου, Naomi Klein, είναι ένα από τα εξαιρετικά επίκαιρα βιβλία, που μάς βοηθούν να κατανοήσουμε την ιστορία των ημερών μας εν τη γενέσει της.
         Πρόκειται για μια ανατριχιαστική περιγραφή τής νέας παγκόσμιας τάξης, την οποία οικοδομεί ένας καπιταλισμός ευρισκόμενος σε κατάσταση αμόκ. Ο «καπιταλισμός τής καταστροφής» (όπως τον κατονομάζει εύστοχα η συγγραφέας) δεν είναι τίποτα άλλο από τον σύγχρονο οικονομικό νεοφιλελευθερισμό: μια αναβίωση τού πιο ωμού και αδηφάγου οικονομικού φιλελευθερισμού τής πρώιμης καπιταλιστικής εποχής, ο οποίος για λίγες δεκαετίες είχε (αυτο)μετριαστεί (βλ. «κοινωνικό κράτος»), λόγω τού φόβου, που προκάλεσε στις άρχουσες αστικές τάξεις τού πλανήτη η οικονομική κρίση τού 1929. Ωστόσο, από τη δεκαετία τού 1970, οι ιδέες των νεοφιλελεύθερων -και στενά σχετιζομένων με το φασισμό- οικονομολόγων, (όπως οι Φρίντμαν, Φον Χάγεκ, Φον Μίσες κ.ά.), άρχισαν να κερδίζουν έδαφος στα εθνικά και διεθνή εξουσιαστικά κέντρα λήψης αποφάσεων.

         Σε αυτή την συναρπαστική (και υπερπλήρη στοιχείων) εναλλακτική εξιστόρηση τής επικρατούσας ιδεολογίας τής εποχής μας, τής οικονομικής «επανάστασης» των «ελεύθερων» αγορών, η Ναόμι Κλάιν αμφισβητεί τον προπαγανδιστικό μύθο, ότι η παγκόσμια νίκη τής νεοφιλελεύθερης λαίλαπας υπήρξε ειρηνική. Καταδεικνύει, ότι από τη Χιλή τού 1973 μέχρι το σημερινό Ιράκ, οι νεοφιλελεύθεροι -και νεοφασίστες- οικονομολόγοι  εκμεταλλεύτηκαν επανειλημμένα τη βία και μια σειρά από τρομακτικά σοκ, για να επιβάλουν τις «εθνοσωτήριες» πολιτικές τους. Καταδεικνύει επίσης την υποκρισία τους, αφού, παρά την διατυμπανιζόμενη απέχθειά τους για τον δημόσιο τομέα, διετέλεσαν κρατικοδίαιτοι και υπερυψηλόμισθοι σύμβουλοι, σχεδόν όλων των δικτατοριών, που εμφανίστηκαν στον πλανήτη από τη δεκαετία τού 1960 και μετά.

         Αποκαλύπτει την ομοιότητα ανάμεσα στις ανακριτικές τεχνικές τής C.I.A. και στις εκβιαστικές μεθοδεύσεις τής Παγκόσμιας Τράπεζας και τού Δ.Ν.Τ., στην προσπάθειά τους να επιβάλουν τον καπιταλισμό τής καταστροφής σε ολόκληρο τον κόσμο, ακόμα  και σε «δημοκρατικές» χώρες.

         Κατά βάθος ο νεοφιλελευθερισμός μοιάζει εντυπωσιακά με έναν παλιμπαιδισμό τού προχωρημένου καπιταλισμού. Έναν καπιταλισμό στα πρόθυρα τής υστερίας, ο οποίος έχει πλέον προσκρούσει στα οικονομικά, κοινωνικά, ιδεολογικά και περιβαλλοντικά του όρια και ο οποίος έχει αρχίσει ήδη να τρώει τις σάρκες του (βλ. υπονόμευση τού λεγόμενου «κοινωνικού κράτους») εις αναζήτησιν νέων «αγορών».  Και όπως συμβαίνει συνήθως με τις παιδικές αρρώστειες, έτσι κι αυτή είναι πολύ επικίνδυνη, όταν την περνάει κάποιος σε μεγάλη ηλικία.

    *     *     *
         Θεωρούμε, ότι το βιβλίο είναι απαραίτητο για τον έλληνα αναγνώστη, αφού τα περισσότερα από όσα αναφέρει σχετίζονται εμφανώς με την κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην -ανομολόγητα- πτωχευμένη Ελλάδα. 

    freeinquiry.gr

    Κυριακή 2 Ιανουαρίου 2011

    Εγχειρίδιον

    Αποσπάσματα από τη διδασκαλία του Επίκτητου

    Από τα πράγματα κάποια είναι υπό τον έλεγχο μας, ενώ άλλα δεν είναι. Υπό τον έλεγχο μας είναι η αντίληψη (ιδέα), η επιλογή, η επιθυμία και η αποστροφή, και εν συντομία, όλα όσα είναι έργα μας· δεν είναι υπό την εξουσία μας το σώμα μας, η ιδιοκτησία μας, η φήμη μας,  τα αξιώματα και εν συντομία, όλα όσα δεν είναι έργα μας. Επιπλέον, τα πράγματα που είναι στην εξουσία μας είναι από την φύση ελεύθερα, ανεμπόδιστα, ακώλυτα· ενώ τα πράγματα που δεν είναι στην εξουσία μας είναι αδύναμα, υποκείμενα σε εμπόδια, δουλοπρεπή και όχι δικά μας.
    Να θυμάστε λοιπόν, ότι εάν κάτι που είναι φυσικά δουλοπρεπές το νομίζετε να είναι ελεύθερο, και ό,τι δεν είναι δικό σας να είναι δικό σας, θα ταραχτείτε, θα λυπηθείτε και θα κατηγορήσετε και θεούς και ανθρώπους· ενώ αν νομίζετε δικό σας μόνο ό,τι είναι δικό σας, και ό,τι δεν είναι δικό σας, όπως πραγματικά είναι, όχι δικό σας, τότε κανείς δεν θα μπορέσει ποτέ να σας εξαναγκάσει, κανένας δεν θα σας εμποδίσει, δεν θα κατηγορήσετε κανέναν, δεν θα πείτε ποτέ ότι κάποιος είναι λάθος, δεν θα κάνετε ποτέ κάτι ενάντια στη θέληση σας, δεν θα αποκτήσετε κανέναν εχθρό, κανείς δεν θα σας βλάψει, ούτε θα υπάρχει κάτι βλαβερό που μπορεί να σας αγγίξει.
    Αν λοιπόν επιθυμείτε τα παραπάνω ανώτερα αγαθά, θυμηθείτε ότι δεν πρέπει να καταβάλλετε καμία προσπάθεια να τα αποκτήσετε, αλλά θα πρέπει κάποια από αυτά να τα παρατήσετε τελείως, και άλλα πάλι να τα αναβάλετε προς το παρόν. Αλλά αν επιθυμείτε αυτά τα πράγματα και την ίδια στιγμή αξιώματα και πλούτο, ίσως δεν μπορέσετε να αποκτήσετε ούτε αυτά τα τελευταία, επειδή στοχεύετε τα προηγούμενα, και σίγουρα θα αποτύχετε να αποκτήσετε αυτά τα οποία μόνο φέρνουν ελευθερία και ευτυχία.
    Κάντε λοιπόν συνήθεια σας από την αρχή να μελετάτε κάθε τραχιά εξωτερική εντύπωση (φαντασία στο πρωτότυπο) και να λέτε: "Εξωτερική εντύπωση (φαντασία) είσαι και καθόλου αυτό που μοιάζεις να είσαι." Μετά από αυτό εξετάστέ την και δοκιμάστέ την με τους κανόνες που έχετε, από τους οποίους ο πρώτος και σημαντικότερος είναι αυτός: Έχει να κάνει με τα πράγματα που είναι υπό τον έλεγχο μας ή με τα πράγματα που δεν είναι υπό τον έλεγχο μας· και, εάν έχει να κάνει με πράγματα που δεν είναι υπό τον έλεγχο μας, έχετε έτοιμη την απάντηση, "Δεν με αφορά".
     
    Δεν είναι τα πράγματα που ταράσσουν τους ανθρώπους, αλλά οι γνώμες (δόγματα) σχετικά με αυτά τα πράγματα. Για παράδειγμα, ο θάνατος δεν είναι κάτι τρομερό, αλλιώς θα φαινόταν έτσι και στον Σωκράτη, αλλά η γνώμη ότι ο θάνατος είναι τρομερός, αυτό είναι το τρομερό πράγμα. Όταν λοιπόν εμποδιζόμαστε, ή ταρασσόμαστε, ή λυπόμαστε, ας μην κατηγορούμε ποτέ κανέναν παρά τους εαυτούς μας, που σημαίνει τις γνώμες μας. Είναι ίδιον ενός ανεκπαίδευτου να κατηγορεί τους άλλους εκεί που ο ίδιος σφάλλει· το να κατηγορεί τον εαυτό του είναι ίδιον κάποιου που η εκπαίδευση του έχει αρχίσει· το να μην κατηγορεί ούτε τον άλλο, ούτε τον εαυτό του είναι ίδιον κάποιου του οποίου η εκπαίδευση έχει ολοκληρωθεί. 

    Μην ζητάς τα γεγονότα να γίνονται όπως επιθυμείς, αλλά να επιθυμείς τα γεγονότα να γίνονται όπως ακριβώς γίνονται, και θα περνάς καλά. 

    Βρίσκεται σε τόσο καλή θέση αυτός όταν η ηρεμία του μυαλού σου (αταραξία) εξαρτάται από αυτόν.

    Εάν θέλεις τα παιδιά σου και η γυναίκα σου και οι φίλοι σου να ζήσουν για πάντα, είσαι ηλίθιος· γιατί θέλεις πράγματα που δεν είναι υπό τον έλεγχο σου να είναι υπό τον έλεγχο σου, και αυτά που είναι ξένα να είναι δικά σου. Ομοίως αν θέλεις ο δούλος σου να μην κάνει λάθη, είσαι ανόητος· γιατί θέλεις το ελάττωμα να μην είναι ελάττωμα αλλά κάτι άλλο. Αν όμως θέλεις να μην αποτύχεις σε αυτό που επιθυμείς, αυτό το μπορείς. Προσπάθησε λοιπόν να επιτυγχάνεις αυτό που μπορείς. Ο κύριος του κάθε ανθρώπου είναι αυτός που έχει εξουσία πάνω σε αυτό που ο άνθρωπος επιθυμεί ή δεν επιθυμεί, έτσι ώστε να το εξασφαλίζει ή να το αφαιρεί. Επομένως όποιος θέλει να είναι ελεύθερος, ας μην θέλει τίποτα ή αποφεύγει τίποτα που είναι υπό τον έλεγχο άλλων· ειδεμή είναι υποχρεωτικά σκλάβος.

     Εάν κάποιος έδινε το σώμα σου σε όποιον συναντούσες, θα αγανακτούσες· αλλά το ότι δίνεις τη ψυχή σου σε κάθε έναν που σε πλησιάζει, έτσι ώστε, αν σε λοιδορήσει, να ταραχτείς και να συγχυστείς δεν σε κάνει να ντρέπεσαι;

    Κάθε πράγμα έχει δύο λαβές: μια από την οποία πρέπει να μεταφερθεί και μία από την οποία δεν θα έπρεπε να μεταφερθεί. Εάν σας αδικεί ο αδελφός σας, μην πιάσετε το θέμα από τη λαβή ότι σας αδικεί, γιατί δεν είναι αυτή η λαβή με την οποία πρέπει να δείτε το θέμα, αλλά καλύτερα από την άλλη λαβή, δηλαδή από το ότι είναι αδελφός σας, ότι μεγαλώσατε μαζί, και τότε θα πιάσετε το θέμα από την λαβή με την οποία θα έπρεπε να μεταφερθεί.


    Αυτοί οι λόγοι είναι άτοπο: “εγώ είμαι πλουσιότερος από εσένα, άρα εγώ είμαι καλύτερος από εσένα”, “εγώ είμαι πιο μορφωμένος από εσένα, άρα εγώ είμαι καλύτερος από εσένα”. Αυτοί είναι περισσότερο λογικοί: “εγώ είμαι πλουσιότερος από εσένα, άρα τα δικά μου αποκτήματα είναι καλύτερα από τα δικά σου”, “εγώ είμαι πιο μορφωμένος από εσένα, άρα ο δικός μου λόγος είναι καλύτερος από τον δικό σου”. Εσύ όμως δεν είσαι ούτε απόκτημα, ούτε λόγος.

    Είναι χρήσιμο να ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολο για έναν άνθρωπο να αποκτήσει σταθερή γνώμη, εκτός αν καθημερινά λέει και ακούει τις ίδιες αρχές, και ταυτόχρονα τις εφαρμόζει στην καθημερινή ζωή του.

    Αυτοί των οποίων τα σώματα είναι σε καλή κατάσταση μπορούν να αντέξουν τη ζέστη και το κρύο· ομοίως αυτοί των οποίων οι ψυχές είναι σε καλή κατάσταση μπορούν να αντέξουν το θυμό, τη λύπη, και την χαρά, και κάθε άλλο συναίσθημα.

    Η πρώτη διαφορά ανάμεσα σε έναν ιδιώτη και έναν φιλόσοφο: Ο ένας λέει: "Αλίμονο σε μένα εξαιτίας του παιδιού μου, του αδελφού μου, του πατέρα μου"· και ο άλλος, αν ποτέ αναγκαστεί να πει "Αλίμονο σε μένα" συμπληρώνει μετά από λίγο, "εξαιτίας μου". Γιατί τίποτε έξω από την σφαίρα της ηθικής του δεν μπορεί να εμποδίσει, να πληγώσει την ηθική του· μόνο η ίδια μπορεί να εμποδίσει ή να πληγώσει τον εαυτό της. Αν τότε, εμείς τείνουμε προς αυτήν την κατεύθυνση, έτσι ώστε οτιδήποτε πάει στραβά, κατηγορούμε τους εαυτούς μας, και έχουμε στο νου μας ότι τίποτα άλλο εκτός της γνώμης μας είναι υπεύθυνο για την ταραχή της γαλήνης του μυαλού μας και της αστάθειάς μας, ορκίζομαι σε όλους τους θεούς ότι προκόβουμε. Αλλά όπως έχουν τα πράγματα, έχουμε πάρει ένα διαφορετικό μονοπάτι εξ' αρχής. Όταν ακόμη ήμασταν παιδιά, η τροφός, αν χτυπούσαμε σε κάτι όταν προχωρούσαμε με το στόμα ανοικτό, δεν μας επέπληττε αλλά χτυπούσε την πέτρα. Τι να έκανε η πέτρα; Έπρεπε να φύγει από τον δρόμο λόγω της παιδικής μας ανοησίας; Και πάλι, όταν ήμασταν παιδιά, αν δεν βρίσκαμε κάτι να φάμε μετά το μπάνιο μας, αυτή που μας πρόσεχε δεν κατέστειλε την επιθυμία αλλά μάλωνε τον μάγειρα. Δεν  σε βάλαμε να προσέχεις το μάγειρα, αλλά το παιδί. Διόρθωσέ το, βοήθησέ το. Έτσι ακόμη και όταν μεγαλώσουμε μοιάζουμε με παιδιά. Γιατί είσαι παιδί όταν είσαι άμουσος στα μουσικά, αγράμματος στα λογοτεχνικά, και αμόρφωτος στη ζωή.



    H δικτατορία...της κοινής γνώμης


    Υπάρχει λοιπόν δημοκρατία; Σ' όποιον θέσεις το ερώτημα θα πάρεις την απάντηση: "Μα φυσικά! Αφού έχουμε εκλογές κάθε τέσσερα χρόνια, ψηφίζουμε και η πλειοψηφία (αυτό δεν είναι δημοκρατία;) θα αποφασίσει για τον πρωθυπουργό."
    Δηλαδή δημοκρατία σημαίνει πλειοψηφία! Αλλά δεν θα σήμαινε και δικτατορία της κοινής γνώμης; Είσαι τρελλός θα μου ανταπαντήσετε, πως είναι δυνατόν να είναι δικτατορία αφού είναι πλειοψηφία! Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα από την αρχή...

    Η δημοκρατία στην ύψιστη της μορφή δημιουργήθηκε στην αρχαία Αθήνα τον χρυσό αιώνα. Βέβαια υπήρχαν οι δούλοι αλλά εξαιτίας αυτού του γεγονότος ήταν πιο εφικτή η δημοκρατία. Οι άνθρωποι είχαν περισσότερο χρόνο να αφιερώσουν στις κρατικές υποθέσεις, να συζητήσουν στην αγορά, να πάρουν αποφάσεις. Όμως και εκεί (Πλάτων - Φαίδρος) υπήρχαν οι εκπαιδευμένοι ρήτορες οι οποίοι προσπαθούσαν να δημαγωγήσουν τον λαό. Αναφέρει λοιπόν ο Πλάτων ότι "όταν λοιπόν ο ρήτορας άνδρας,που δεν γνωρίζει το καλό και το κακό, αφού βρει μια πόλη να τρέφει την ίδια μ'εκείνον άγνοια, τη συμβουλεύσει..."
    Τι καταλαβαίνω από αυτό το κομμάτι είναι ότι και ο πολιτικός και ο δημαγωγός αλλά κυρίως ο "λαός" έχουν άγνοια για πολλά ζητήματα. Παρόλα αυτά καλείται να ψηφίσει και να αναδείξει "δημοκρατικά" την κυβέρνηση.
    Σήμερα είναι τα πράγματα ακόμα χειρότερα, αφού ούτε χρόνο έχουμε να ασχοληθούμε με τα κοινά αφού ο αγώνας της βιοπάλης γίνεται όλο και σκληρότερος, ούτε περισσότερες γνώσεις για να πάρουμε τις σωστές αποφάσεις. Τουναντίον έχουμε τον μέγα δημαγωγό ΜΜΕ να μας κατευθύνει στα συμφέροντα του εκάστοτε πολιτικού ή επιχειρηματία με πληροφορίες και δημοσκοπήσεις  παρουσιάζοντας το άσπρο μαύρο και την δικτατορία της κοινής γνώμης ως δημοκρατία.

    Επίσης πάλι ο Πλάτων στην Πολιτεία του αναφέρει ότι μόνοι οι φιλόσοφοι μπορούν ν' ασχοληθούν με την διακυβέρνηση της πολιτείας. Φυσικά λόγω καταγωγής του και λόγω αυτών των απόψεων δεν ήταν δύσκολο για την κοινή γνώμη να τον στιγματίσει ως ολιγαρχικό...

    Ύστερα έχουμε και τα σχολεία που μας μιλάνε για δημοκρατία και για νόμους που την διέπουν. Η θεωρία όμως διαφέρει από την πράξη. Εγώ βλέπω άλλα μέτρα και σταθμά για τους ισχυρούς και άλλα για τους φτωχούς. Βλέπω ότι όλοι είμαστε κάτω από την προστασία της ομπρέλλας του νόμου, η οποία έχει τρύπες για να διαφέυγουν οι επιτήδειοι και κάποιους όπως οι βουλευτές, οι αγαπητοί κυβερνήτες μας, να βρίσκονται πάνω από τον νόμο. Αυτό αποκαλείτε εσείς δημοκρατία;

    Είπε ο μεγάλος φιλόσοφος Πλούταρχος: "Να κρατάτε μακριά τα παιδιά από τις πανηγυρικές φλυαρίες (δοκησίσοφων ρητόρων). Γιατί, αν αρέσει κάτι στους πολλούς, αυτόματα δεν είναι σωστό για τους σοφούς." Τον καλύπτει απόλυτα ο σοφός ποιητής Ευριπίδης όταν λέει "Δεν είμαι αρεστός όταν μιλώ σε όχλο, σε ομοίους μου όμως και λίγους είμαι πιό σοφός" Και συνεχίζει: "Βλέπω εγώ τουλάχιστον αυτούς που καταφέρνουν να μιλούν αρεστά και κολακευτικά προς τα ανθρώπινα μπουλούκια ότι και στη ζωή τους καταντούν με την μεγαλύτερη συχνότητα άσωτοι και φιλήδονοι. Και, μα τον Δία, εύλογα. Γιατί, αν κάποιοι αμελούν για την αρετή ετοιμάζοντας καλοπέραση για τους άλλους, δύσκολα θα πρόσθεταν το σωστό και το ηθικό πάνω από την προσωπική τους ευχαρίστηση και τρυφηλή ζωή ή θα επιδίωκαν την σύνεση αντί για την απόλαυση." Πριν 2000 χρόνια γραμμένα, νομίζω ότι δεν ήταν ποτέ πιο επίκαιρα από σήμερα στην δημοκρατία των σκανδάλων...

    Τελειώνοντας ας αναφέρουμε και την περίπτωση (συνέβει αρκετές φορές στην αμερική αλλά κατά την ταπεινή μου άποψη και σε όλες τις "δημοκρατίες") να μην υπάρχει κατάλληλος υποψήφιος! Εξάλλου σκεφτείτε πως ανεβαίνει ο πολιτικός τα σκαλοπάτια της εξουσίας; Με το όνομα; (κληρονομικά όπως οι βασιλιάδες) με την φήμη; (ηθοποιοί - αθλητές) Με τα λεφτά που ξοδεύει σε μια προεκλογική εκστρατεία; (Τα οποία προέρχονται από το μεγάλο κεφάλαιο που θα ζητήσει μετά την εκλογή το αντίτιμο) Που προσέλαβε τους καλύτερους διαφημιστές για να του φτιάξουν το καλύτερη δυνατή εικόνα που πρέπει να περνάει προς τα έξω; Τι γίνεται τότε, πως θα λειτουργήσει η δημοκρατία; Το μη χείρον βέλτιστο;
    Φυσικά κυβέρνηση χωρίς πολίτες δεν μπορεί να υπάρξει, πολίτες όμως χωρίς κυβέρνηση; Αυτό περνάει από κανενός το μυαλό; μπα δεν αποτελεί κοινή γνώμη άρα δεν υπάρχει καν σαν γνώμη...

    Στην εποχή λοιπόν της "μοναξιάς του συνωστισμού", "της λιμοκτονίας της αφθονίας" και "της δυστυχίας της ευμάρειας" η κοινή γνώμη καθοσιώθηκε στο έπακρο και πλέον το άσκεπτο άρχισε να "σκέπτεται" και το απερίσκεπτο να "παίρνει αποφάσεις". Όλα αυτά σαν αποτέλεσμα της τρομερής αύξησης πληθυσμού, η οποία δημιούργησε μεγαλύτερες μάζες και επέφερε την καθημερινότητα σαν στείρα αναπαραγωγή του τετριμμένου στη δουλειά και τις σχέσεις. Αυτή με την σειρά της έφερε την αποκτήνωση και τον ξεπεσμό στο επίπεδο της απόλαυσης των αισθήσεων με συνέπεια τον περιορισμό της ελεύθερης σκέψης. Την θέση της γνώσης πήρε πλέον η πληροφορία μέσω της οποίας πλέον πέρνουμε τις αποφάσεις μας.
    Όλα αυτά μπορούν ν'αλλάξουν αν αποφασίσει ο άνθρωπος να γυρίσει πίσω στις αρχές τις φιλοσοφίας. Δεν είναι οπισθοδρομισμός αφού οι αξίες και η γνώση που προσφέρει είναι διαχρονικές. Και ο πιο εύπλαστος άνθρωπος για ν' αλλάξει είναι το παιδί. Δυστυχώς όμως το σχολείο δεν μπορεί να κάνει τίποτα παρά να μαζικοποιεί και να δημιουργεί ανθρώπους ρομπότ χωρίς συνείδηση και χωρίς δυνατότητα σκέψης. Η οικογένεια πιθανόν να έχει άγνοια, άρα σε μας που μας αρέσει η αρετή και οι αξίες της παραπάνω από το φθαρτό και το κοινό, σε μας πέφτει ο κλήρος ν' αναλάβουμε αυτό τον δύσκολο ρόλο της διδασκαλίας. Εκεί θα πρέπει να επικεντρωθούμε, ο καθένας μας χωριστά, αν θέλουμε να υπάρξει κάποτε μια κοινωνία η οποία θα ζήσει για να χαρεί την έννοια της λέξης δημοκρατίας...
    Τροφή για τη σκέψη

    Ο Κυρ-Παντελής

    Το τραγούδι είναι γραμμένο από μία μεγάλη μορφή που δεν προβλήθηκε όσο έπρεπε, ίσως να μην το ήθελε κι αυτός. Όσο για τον πίνακα με τον Μεγαλέξανδρο και το Διογένη είναι ζωγραφισμένος από μια άλλη μεγάλη μορφή (Μποστ) που έβαλε τον φιλόσοφο να κρατάει μία σημαία που πρωτοεμφανίστηκε 1900 χρόνια μετά τον θάνατό του. Πάντα με ανατρεπτικό χιούμορ.

    http://www.youtube.com/user/ahnte69
    Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
    έχεις κατάστημα κάπου στη γη
    πουλάς εμπόρευμα, βγάζεις λεφτά
    πολλά λεφτά, πολλά λεφτά
    Τις Κυριακές πρωί στην εκκλησιά
    σταυροκοπιέσε στην Παναγιά

    Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
    έχεις και σύζυγο, κόρη, παιδί
    μοντέρνα έπιπλα, έγχρωμη TV,
    τρως τροφή πνευματική.
    Μακρυά από κόμματα μην βρεις μπελά,
    "Πατρίς,θρησκεία και φαμελιά"

    Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
    τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
    χιλιάδες άνθρωποι, χωρίς ψωμί,
    μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι.
    Ο γιος σου μοναχά να 'ναι καλά
    ν' αφήσεις τ' όνομα και τον παρά.

    Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
    σκεύρωσες, σάπισες στο μαγαζί
    τη νιότη ξόδεψες και την ορμή
    για τη δραχμή, για το πετσί
    δίπλα σου τ' όνειρο, η ζωή και το φως
    μα εσύ στο κουφάρι σου κλεισμένος εντός.

    Ξέρεις πως δώσανε κυρ-Παντελή
    άλλοι τα νιάτα τους και τη ζωή
    να γίνει τ' όνειρο φέτα ψωμί
    να φας και ' συ κυρ-Παντελή;

    Κι εσύ τι έδωσες κυρ-Παντελή;
    πες μας τι έκανες σ' αυτή τη γη;
    πες μας τι άφησες κληρονομιά
    που να εμπνέει τη νέα γενιά

    Έντιμε άνθρωπε κυρ-Παντελή
    έντρομ, άβουλε συ φασουλή
    βρώμισες τ' όνειρο και την ψυχή
    άδειο πετσί χωρίς πνοή.

    Έντιμοι άνθρωποι, νέα γενιά
    θάψτε τους έντιμους μες στα σπαρτά
    κι αυτούς που φτιάξανε τον Παντελή
    σκουλήκι άχρηστο σ' αυτή τη γη.