ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΙΔΕΕΣ ΟΙ ΣΥΝHΘΕΙΣ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 8 Απριλίου 2019
Τι ψηφίζεις όταν δεν ψηφίζεις (…και τι όταν ψηφίζεις διάφορα «ασυνήθιστα» κόμματα)
Ενόψει των εκλογών, και επειδή πάντα τέτοιες μέρες στο διαδίκτυο και στις συζητήσεις όλοι πέφτουμε πάνω σε διάφορες ανυπόστατες βεβαιότητες (όπως «αν η αποχή υπερβεί το 50% οι εκλογές είναι άκυρες, το λέει το Σύνταγμα», ή «μην ψηφίσεις άκυρο, ψήφισε λευκό που το μετράνε κανονικά» και βέβαια «τα λευκά και τα άκυρα προστίθενται στις ψήφους του 1ου κόμματος») καλό είναι να βοηθήσουμε να ξεκαθαρίσουν μερικά πράγματα.
Πρώτα απ’ όλα: αποχή = λευκό = άκυρο. Ναι, είναι 3 διαφορετικές στάσεις απέναντι στις εκλογές, στην πράξη όμως μετράνε ακριβώς το ίδιο. Το αποτέλεσμα των εκλογών διαμορφώνεται από τις ψήφους που παίρνει το κάθε κόμμα –και μόνο.
Αν κάποιος βαθύς γνώστης σας το αμφισβητήσει αυτό, παρακαλέστε τον να πάρει τα αποτελέσματα οποιωνδήποτε εκλογών και να αθροίσει τα ποσοστά όλων των κομμάτων. Θα δει ότι αθροίζουν 100%. Χωρίς λευκά και άκυρα. Αυτά αναφέρονται ως ποσοστό επί των ψηφισάντων ξεχωριστά, αλλά δεν συνυπολογίζονται στο εκλογικό αποτέλεσμα. Το ίδιο ισχύει και για τα ποσοστά συμμετοχής και αποχής (που είναι πάντα φουσκωμένα γιατί δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι, αλλά αυτή είναι άλλη συζήτηση).
Για να το πούμε με το πιο απλό παράδειγμα που μπορεί να δοθεί, αν την Κυριακή πάει μόνο ένας Έλληνας να ψηφίσει, τότε το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει στην κάλπη θα πάρει 100%. Αν πάνε δύο και ο ένας ρίξει λευκό, τότε πάλι το ψηφοδέλτιο που θα ρίξει ο άλλος θα πάρει 100%.
Επόμενο θέμα: αυτοδυναμία. Εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από δύο παράγοντες: το ποσοστό του πρώτου κόμματος και το άθροισμα των ποσοστών των κομμάτων που λαμβάνουν κάτω από 3% και μένουν εκτός Βουλής.
Ένας πρακτικός, ή μάλλον λίγο «μπακαλίστικος», τρόπος να υπολογίσουμε τι ποσοστό απαιτείται για την αυτοδυναμία, είναι να προσθέσουμε τα ποσοστά όλων των κομμάτων που δεν μπαίνουν στη Βουλή, να πολλαπλασιάσουμε το άθροισμα επί 0,4 και το νούμερο που θα προκύψει να το αφαιρέσουμε από το 40,4. Παράδειγμα: αν τα εκτός Βουλής κόμματα συγκεντρώσουν 10%, τότε 10 Χ 0,4 = 4, εν συνεχεία 40,4 – 4 = 36,4, άρα το πρώτο κόμμα απαιτείται να πάρει 36,4% για να έχει αυτοδυναμία.
Με βάση τα παραπάνω, λοιπόν, έχουμε και λέμε:
Αν ψηφίσεις λευκό ή άκυρο ή δεν πας καθόλου να ψηφίσεις, τότε κατά σειρά:
Βοηθάς όλα τα κόμματα (πλην φυσικά εκείνου που θα ψήφιζες αν επέλεγες ένα) να ανεβάσουν πλασματικά τα ποσοστά τους. Σκεφτείτε το απλά: Αν το εκλογικό σώμα αποτελείται από 5 ανθρώπους, όποιος πάρει 2 ψήφους έχει 40%. Αν όμως από τους 5 ψηφίσουν οι 4, τότε όποιος πάρει 2 ψήφους έχει 50%. Δεν ανέβηκε αυτός, απλώς εσύ δεν πήγες να ψηφίσεις!
Βοηθάς το πρώτο κόμμα (εκτός κι αν είναι αυτό που θα ψήφιζες) να πλησιάσει το ποσοστό που του χρειάζεται για την αυτοδυναμία.
Βοηθάς όποιο κόμμα διεκδικεί οριακά την είσοδό του στη Βουλή (επίσης εκτός κι αν είναι αυτό που θα ψήφιζες) να πλησιάσει το 3%. Αυτό, ταυτόχρονα, μπορεί να επηρεάσει το θέμα της αυτοδυναμίας με δύο τρόπους. Αν μεν το συγκεκριμένο κόμμα μπει στη Βουλή, τότε δυσκολεύει την αυτοδυναμία. Αν όμως δεν μπει, τότε μεγαλώνοντας το ποσοστό του τη διευκολύνει κι άλλο.
Βοηθάς τα κόμματα που ενδεχομένως ανταγωνίζονται εκλογικά αυτό που θα ψήφιζες, να το περάσουν.
Στην εκλογική σου περιφέρεια, βοηθάς τα κόμματα που είναι κοντά στο μέτρο για να εκλέξουν βουλευτή, να το φτάσουν.
Αυτά κάνεις. Τι δεν κάνεις; Δεν στέλνεις κανένα «ηχηρό μήνυμα» προς κανένα κόμμα. Μην πιστεύεις όποιους το λένε, άκυρα/λευκά/αποχή δεν τα υπολογίζει κανείς.
Κατ’ ανάλογη λογική, όταν ψηφίζεις «ασυνήθιστα» κόμματα που ξέρεις ότι θα μείνουν εκτός Βουλής τότε:
Πρώτα απ’ όλα, προφανώς ενισχύεις το ίδιο το κόμμα. Αν όντως αυτό θες να κάνεις, πολύ σωστά πράττεις. Αν όμως το επιλέγεις για χαβαλέ ή επειδή σου φάνηκε αρκετά εξωτικό, τότε διάβασε και το παρακάτω για να έχεις πλήρη εικόνα.
Αυξάνοντας το ποσοστό των εκτός Βουλής κομμάτων, βοηθάς το πρώτο κόμμα να πλησιάσει το ποσοστό που του χρειάζεται για την αυτοδυναμία.
Τέλος, καλό είναι να δούμε και τι γίνεται όταν δεν βάζεις σταυρό στο ψηφοδέλτιό σου:
Αυξάνεις τις πιθανότητες εκλογής όλων των υποψηφίων εκτός από εκείνον που θα ψήφιζες αν έβαζες σταυρό.
Δυστυχώς, δίνεις τη δυνατότητα σε κάποιους να προσθέσουν εκ των υστέρων σταυρό στο ψηφοδέλτιό σου κατά την καταμέτρηση (ναι, γίνονται και τέτοια).
Από την άλλη, έχε υπ’ όψιν και ότι αν δικαιούσαι πάνω από ένα σταυρό και πράγματι σταυρώσεις 2 ή περισσότερους υποψηφίους που ανταγωνίζονται ευθέως ο ένας τον άλλον, τότε σε μεγάλο βαθμό ο σταυρός σου στη δεύτερη επιλογή σου ακυρώνει το σταυρό σου στην πρώτη. Σκέψου ότι σε κομματικό επίπεδο θα ήταν σαν να ψήφιζες και ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.
Το συμπέρασμα είναι ότι αν έχεις κάποια προτίμηση σε αυτές τις εκλογές και σε κάθε εκλογές, έστω και με μικρή διαφορά από τις άλλες, είτε για ιδεολογικούς είτε για προσωπικούς είτε για τακτικούς λόγους, καλό είναι να την εκφράσεις στην κάλπη.
Όχι επειδή «έτσι πρέπει», αλλά επειδή… κοίτα τι ψηφίζεις όταν δεν ψηφίζεις.
http://stratego.gr
Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2015
ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΩΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΩΝΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ
Η ιστορία τραβάει από παλιά. Tόσο παλιά, που κοντεύει να καλύψει σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα. Η ιστορία του πετρελαίου ξεκινά στις 28 Αυγούστου του 1928 στα υψίπεδα της Σκωτίας με μια μυστική συνάντηση τριών ανδρών στο κάστρο Achnacarry. Ο ένας ολλανδός, ο Henry Deterding, που μαζί με έναν πολύ πλούσιο πλοιοκτήτη δημιούργησαν τη Royal Dutch Shell. Ο δεύτερος ήταν ένας αμερικανός, ο Walter C. Teagle, που εκπροσωπούσε την εταιρεία Standard Oil του John D. Rockefeller, του ιδρυτή της εν λόγω εταιρείας, η οποία αργότερα μετονομάστηκε σε Exxon. Ο τρίτος άνδρας ήταν ο Sir John Cadman, διευθυντής της αγγλο-περσικής εταιρείας πετρελαίου, που αργότερα μετασχηματίστηκε στη γνωστή μας BP.
H ζήτηση για πετρέλαιο ήταν τεράστια με την ραγδαία άνοδο της αυτοκινητοβιομηχανίας και οι προοπτικές για υπέρογκα κέρδη εξαιρετικές. Οι τρεις λοιπόν άνδρες αποφάσισαν να σταματήσουν τις μεταξύ τους ανταγωνιστικές πρακτικές και να ενωθούν σε μια κοινοπραξία, που θα τους επέτρεπε να ελέγχουν τις ζώνες παραγωγής πετρελαίου, τις τιμές πώλησης και γενικά όλη την παραγωγή ενέργειας του πλανήτη.
Σύντομα, άλλες τέσσερις εταιρείες ενώθηκαν με τις εταιρείες, που αυτοί οι άνθρωποι εκπροσωπούσαν, κι έτσι σχηματίστηκαν οι «Επτά Αδελφές», που περιγράφει ο Anthony Sampson στο ομώνυμο βιβλίο του (Exxon, Shell, BP, Mobil, Texaco, Gulf και Chevron). Τότε, ξεκινά το γεωπολιτικό παιχνίδι, που συνεχίζεται τόσο έντονα στις μέρες μας.
Ήταν το 1953, όταν οι αμερικάνοι μαζί με τα τσιράκια τους, τους βρετανούς, αποφάσισαν να ρίξουν από την εξουσία έναν κοσμικό ηγέτη στο Ιράν, έναν μορφωμένο ηγέτη, που βλέποντας τα γεωπολιτικά παιχνίδια να εξελίσσονται με αποικιακό τρόπο στη χώρα του με το Σάχη να λειτουργεί ως εντολοδόχος των αδίστακτων πετρελαϊκών εταιρειών της Δύσης, εθνικοποίησε τις πετρελαιοπηγές του Ιράν.
Λεγόταν Μοχάμεντ Μοσαντέκ. Σπουδαγμένος στη Γαλλία και την Ελβετία με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες και διδακτορικό στη νομική, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Θερμός θιασώτης μιας συνταγματικής διακυβέρνησης, αδιάφθορος και θερμός υποστηρικτής των συμφερόντων του λαού του Ιράν, δεν δίστασε να τα βάλει με τα συμφέροντα της Δύσης και να δουλέψει συστηματικά για μια χώρα ανεξάρτητη με οικονομική αυτάρκεια και έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών της πηγών.
Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο και ο ξενοδόχος ήταν οι «Επτά Αδερφές», που με τη βοήθεια της CIA οργάνωσαν ένα καλοσχεδιασμένο πραξικόπημα και έριξαν τον Μοσαντέκ από την εξουσία επαναφέροντας τον Σάχη στον θρόνο του. Ποιους όμως χρησιμοποίησαν οι «Επτά Αδερφές», για να ξεφορτωθούν τον Μοσαντέκ; Μα φυσικά, τον Χομεϊνί και τους φανατικούς Αγιατολάδες του. Ανέκαθεν ο θρησκευτικός φανατισμός λειτουργούσε αποτελεσματικά σαν το βρώμικο χέρι της γεωπολιτικής μοιρασιάς και επιβολής απολυταρχικών καθεστώτων.
Αυτό όμως που δεν υπολόγισε καλά η Δύση ήταν ο ανεξέλεγκτος θρησκευτικός φανατισμός των Αγιατολάδων, που από σύμμαχος των δυτικών έγινε ο φανατικότερος εχθρός τους. Τότε, η Δύση στράφηκε στον άγνωστο εκείνα τα χρόνια Σαντάμ Χουσεΐν χρηματοδοτώντας τον να ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν. Την ίδια χρονική περίοδο, οι ΗΠΑ αποφασίζουν να ενισχύσουν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και την Αλ Κάιντα, για να πολεμήσουν τους σοβιετικούς στο Αφγανιστάν θέλοντας να μην επιτρέψουν την εξάπλωση του κομμουνισμού. Σε κάποια ταινία «Ράμπο», οι «αγωνιστές» Ταλιμπάν εμφανίζονται ως σύμμαχοι των ΗΠΑ και μάλιστα πάνω σʼ ένα «ηρωικό» περίγραμμα.
Τα πράγματα δεν εξελίσσονται όμως και πάλι όπως θα ήθελε η Δύση μακροπρόθεσμα. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν το καθεστώς του Άσαντ στη Συρία και αποφασίζουν να το στοχοποιήσουν. Τι κάνουν λοιπόν; Δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία του ISIS σε όλη τη Μέση Ανατολή. Οι κούρδοι, φανατικοί εχθροί του ISIS, θεωρούνται από τις ΗΠΑ τρομοκράτες και η Τουρκία ενισχύεται για να τους εξαφανίσει (άλλο που δεν ήθελε βέβαια και η Τουρκία). Όταν όμως το χαλιφάτο του ISIS γίνεται ανεξέλεγκτο, τότε οι κούρδοι βαπτίζονται «σύμμαχοι» και παίρνουν τεράστια κονδύλια από τις ΗΠΑ, για να δημιουργήσουν χερσαίες δυνάμεις και να πολεμήσουν τους ISIS.
Ας δούμε όμως, τα τελευταία τεκταινόμενα λίγο πιο αναλυτικά. Από το Μάρτη του 2011, οι ΗΠΑ κρίνουν πως ο Μπασάρ Αλ Άσαντ λειτουργεί ενάντια στα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, μιας και αυτός βρίσκεται σε πολύ πιο αγαστή σχέση με τη Ρωσία του Πούτιν. Δημιουργούν λοιπόν, έναν εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, που αρχικά ξεκίνησαν ως αντικαθεστωτικές εξεγέρσεις.
Στην αρχή διαφαινόταν, πως οι αντικαθεστωτικοί θα κατάφερναν να ανατρέψουν τον Άσαντ, αλλά στην πορεία, ο κυβερνητικός στρατός έκανε την ανατροπή και άρχισε να κερδίζει έδαφος. Είναι ακριβώς τότε, που δημιουργείται ο ΙSIS. Τυχαίο; Στην αρχή ο ΙSIS εμφανίζεται ως μια «Ισλαμική Πολιτεία του Ιράκ και της Συρίας», για να μετονομαστεί σε Παγκόσμιο Ισλαμικό Χαλιφάτο.
Οι ηγέτες του ISIS, που προέρχονται ─οι περισσότεροι τουλάχιστον─ από το πρώην καθεστώς του Σαντάμ, φιγουράρουν όχι μόνο με πολύ άρτιο εξοπλισμό, ολοκαίνουργια στρατιωτικά οχήματα και τζιπ, αλλά και με πολύ μεγάλο πορτοφόλι, που τους επιτρέπει να εξαπλώνουν τη προπαγάνδα τους, να στρατολογούν μαχητές απʼ όλο τον κόσμο.
Ο στόχος του υποκινούμενου ISIS μπορεί να είναι ο φιλορώσος Άσαντ, αλλά αυτό δεν πρέπει να καταστεί απολύτως εμφανές. Πρέπει το ISIS να δημιουργήσει ένα κλίμα τρομοκρατίας κατά των «αλλόθρησκων» χριστιανών, για να απoδυναμώσει τον Πούτιν και να τον αναγκάσει να συμφωνήσει στο να ξεφορτωθούν οι αμερικάνοι τον Άσαντ και συνεπώς να ξαναμοιράσουν με πιο ευνοϊκό τρόπο γιʼ αυτούς τη γεωπολιτική τράπουλα.
Είναι απορίας άξιο πώς ένας φανατικός ισλαμιστής όπως ο Άσαντ, είναι εχθρός των επίσης φανατικών ισλαμιστών του ISIS.
Ποιο είναι όμως το γεωπολιτικό παιχνίδι που έχουν στο μυαλό τους οι ΗΠΑ, αλλά κυρίως το Ισραήλ; Θέλουν από κοινού να εξαφανίσουν την οποιαδήποτε συμμετοχή της Ρωσίας του Πούτιν στον έλεγχο ζωτικών συμφερόντων της εν λόγω περιοχής. Η Ρωσία φυσικά, δεν επιθυμεί να επιτρέψει κάτι τέτοιο (όποιος πιστεύει, πως ο «ψυχρός πόλεμος» έχει τελειώσει, μάλλον κοιμάται βαθειά).
Είμαστε όλοι...
Τα πράγματα επιταχύνθηκαν, όταν οι ρώσοι αποφάσισαν να ελέγξουν τη περιοχή με πολεμικές επιχειρήσεις σε απομακρυσμένο έδαφος. Το Ισραήλ αντιδρά αμέσως και ζητά από τις ΗΠΑ να επέμβει το ΝΑΤΟ και να ελέγξει στρατιωτικά την περιοχή. Αμέσως οι ΗΠΑ επικοινωνούν με τη Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, αλλά σκοντάφτουν πάνω στην άρνησή τους για εμπλοκή σε κάποια πολεμική επιχείρηση.
Μετά όμως το συμβάν της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, οι αντιστάσεις της Γαλλίας κάμφθηκαν και όπως είδαμε στις 16 του Νοέμβρη, οι γάλλοι ξεκίνησαν τους βομβαρδισμούς στο έδαφος της Συρίας. Δεν θα είναι απίθανο, ότι σύντομα θα συρθούν πίσω από τις ΗΠΑ η Ιταλία με τη Ισπανία. Αν υπάρξουν τρομοκρατικές ενέργειες του ISIS σε αυτές τις χώρες, τότε είναι μάλλον σίγουρο, πως αυτό θα συμβεί.
Ο πόλεμος κατά του ISIS είναι κατʼ ουσία μια δικαιολογία να δημιουργηθεί ο απόλυτος πανικός στη Συρία και μέσα στο κουρνιαχτό των βομβαρδισμών και του πολέμου, ο Άσαντ να εγκαταλείψει την εξουσία, αυτό δηλαδή που θέλουν οι ΗΠΑ. Δεν θα ήταν επίσης απίθανο να δούμε αναζωπύρωση του ουκρανικού ζητήματος, έτσι πακέτο με όλα τα άλλα, για να αναγκαστεί η Ρωσία, που εποφθαλμιά στο απώτερο μέλλον την επαναπροσάρτισή της στη μεγάλη ρωσική αυτοκρατορία, την οποία οραματίζεται ο Πούτιν, να μειώσει τις γεωπολιτικές της προσδοκίες.
Βέβαια, το κέρδος είναι διπλό για τις ΗΠΑ, που ποτέ δεν ήθελε μια ισχυρή και αυτόνομη Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο, πως η δημοτικότητα της Μέρκελ πέφτει ραγδαία. Η Μέρκελ είναι μέχρι στιγμής η κυρίαρχος του ευρωπαϊκού παιχνιδιού, κάτι, που ενοχλεί ιδιαίτερα τις ΗΠΑ. Ας θυμηθούμε, ότι ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας είχε πολλάκις απαγορεύσει στους αμερικανούς να ασχολούνται με τα οικονομικά ζητήματα της Ευρώπης. Η εισροή όμως των προσφύγων στην Ε.Ε. όχι μόνο αποδυναμώνει τη Μέρκελ, αλλά ενισχύει κι όλα τα εθνικιστικά, φασιστικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα. Τάσεις απόσχισης σε αρκετές χώρες είναι εμφανέστερες τώρα πολύ περισσότερο. Παράδειγμα, η Καταλονία. Δεν είναι λίγοι αυτοί, που πιστεύουν πως η Ε.Ε. σύντομα θα καταρρεύσει.
Τι άλλο θέλουν οι ΗΠΑ; Την ενδυνάμωση του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας, ενός εξ ορισμού αντιπάλου της Ρωσίας και της πρώην ΕΣΣΔ. Είναι πασιφανές, πως οι ΗΠΑ κωφεύουν στη μαζική εισροή μεταναστών από τη Συρία και το Αφγανιστάν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ακόμα μια φορά, η ανίκανη ηγεσία της Ε.Ε. πιάστηκε στον ύπνο. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αντιλήφθηκαν βέβαια, πως οι τούρκοι δουλέμποροι εναποθέτουν τους πρόσφυγες στα νησιά της Ρωμιοσύνης υπό την αιγίδα και τις ευλογίες της τουρκικής ηγεσίας, αλλά είχαν την ψευδαίσθηση, πως το θέμα δεν τις αφορά. Όταν το θέμα διογκώθηκε, βρέθηκαν χωρίς ουσιαστικές επιλογές. Τώρα γονατίζουν μπροστά στο νεοεκλεγέντα (τυχαίο, ότι αναβαθμίστηκε και ενδυναμώθηκε τόσο πολύ ο Ερντογάν μέσω εκλογών και μάλιστα αυτή τη χρονική περίοδο;) τούρκο σουλτάνο, έτοιμοι να κάνουν όλων των ειδών τις παραχωρήσεις.
Και επειδή τα πράγματα πιέζουν ασφυκτικά, οι ευρωπαίοι είναι διατιθέμενοι να θυσιάσουν το «προτεκτοράτο» τους, το κρατίδιο της Ρωμιοσύνης. Οι εδαφικές αξιώσεις της γείτονος θα αυξηθούν, οι «γκρίζες ζώνες» θα πληθύνουν, οι καταχρεωμένοι ρωμιοί θα απειληθούν να μην προβάλλουν ιδιαίτερες αντιστάσεις και θα δημιουργηθεί για ακόμα μία φορά ένα κλίμα πολιτικής αστάθειας εντός του προτεκτοράτου, που μαζί με την οικονομική κρίση θα το καταστήσει ακόμα πιο ευάλωτο.
Εν κατακλείδι, όλα αυτά, που σήμερα βιώνουμε με τόσο ωμό τρόπο, οφείλονται κατά κύριο λόγο στα γεωπολιτικά παιχνίδια της Δύσης, η οποία θεώρησε, πως μπορεί να αποκομίσει οφέλη χωρίς να πληρώσει ένα υψηλά τίμημα κάποια στιγμή στο μέλλον.
Ήρθε λοιπόν η ώρα, που η Δύση θα θερίσει τις θύελλες από τους ανέμους, που η ίδια έσπειρε. Ο φόβος απλώνει για τα καλά τα φτερά του πάνω από την Ευρώπη, ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος μας χτυπά τη πόρτα, η υποκινούμενη τρομοκρατία θα εξακολουθήσει να εξαπλώνεται και σύντομα θα τεθεί ξανά εκτός ελέγχου από αυτούς που την υποκίνησαν.
Οι παρενέργειες του σκοτεινού σχεδίου της Δύσης είναι πλέον μπροστά μας και τα πολύχρωμα κεράκια ρεσώ στα σημεία των δολοφονημένων πολιτών δεν μπορούν να βοηθήσουν σε τίποτα. Αθώοι πολίτες θα πληρώσουν και πάλι με τις ζωές τους την ανθρώπινη ακόρεστη δίψα για εξουσία.
Το μόνο, που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από το να γράψει ακόμα μια φορά μαύρες σελίδες στην ιστορία της, είναι να αντιληφθεί, πως η θρησκείες και οι εθνικιστικές ιδεολογίες είναι εφευρέσεις των απανταχού εξουσιαστών, για να ελέγξουν τις μάζες λοβοτομώντας τες.
H ζήτηση για πετρέλαιο ήταν τεράστια με την ραγδαία άνοδο της αυτοκινητοβιομηχανίας και οι προοπτικές για υπέρογκα κέρδη εξαιρετικές. Οι τρεις λοιπόν άνδρες αποφάσισαν να σταματήσουν τις μεταξύ τους ανταγωνιστικές πρακτικές και να ενωθούν σε μια κοινοπραξία, που θα τους επέτρεπε να ελέγχουν τις ζώνες παραγωγής πετρελαίου, τις τιμές πώλησης και γενικά όλη την παραγωγή ενέργειας του πλανήτη.
Σύντομα, άλλες τέσσερις εταιρείες ενώθηκαν με τις εταιρείες, που αυτοί οι άνθρωποι εκπροσωπούσαν, κι έτσι σχηματίστηκαν οι «Επτά Αδελφές», που περιγράφει ο Anthony Sampson στο ομώνυμο βιβλίο του (Exxon, Shell, BP, Mobil, Texaco, Gulf και Chevron). Τότε, ξεκινά το γεωπολιτικό παιχνίδι, που συνεχίζεται τόσο έντονα στις μέρες μας.
Ήταν το 1953, όταν οι αμερικάνοι μαζί με τα τσιράκια τους, τους βρετανούς, αποφάσισαν να ρίξουν από την εξουσία έναν κοσμικό ηγέτη στο Ιράν, έναν μορφωμένο ηγέτη, που βλέποντας τα γεωπολιτικά παιχνίδια να εξελίσσονται με αποικιακό τρόπο στη χώρα του με το Σάχη να λειτουργεί ως εντολοδόχος των αδίστακτων πετρελαϊκών εταιρειών της Δύσης, εθνικοποίησε τις πετρελαιοπηγές του Ιράν.
Λεγόταν Μοχάμεντ Μοσαντέκ. Σπουδαγμένος στη Γαλλία και την Ελβετία με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες και διδακτορικό στη νομική, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας. Θερμός θιασώτης μιας συνταγματικής διακυβέρνησης, αδιάφθορος και θερμός υποστηρικτής των συμφερόντων του λαού του Ιράν, δεν δίστασε να τα βάλει με τα συμφέροντα της Δύσης και να δουλέψει συστηματικά για μια χώρα ανεξάρτητη με οικονομική αυτάρκεια και έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών της πηγών.

Το περιβόητο βιβλίο
του Anthony Sampson
για τις «Επτά Αδελφές».
του Anthony Sampson
για τις «Επτά Αδελφές».
Λογάριαζε όμως χωρίς τον ξενοδόχο και ο ξενοδόχος ήταν οι «Επτά Αδερφές», που με τη βοήθεια της CIA οργάνωσαν ένα καλοσχεδιασμένο πραξικόπημα και έριξαν τον Μοσαντέκ από την εξουσία επαναφέροντας τον Σάχη στον θρόνο του. Ποιους όμως χρησιμοποίησαν οι «Επτά Αδερφές», για να ξεφορτωθούν τον Μοσαντέκ; Μα φυσικά, τον Χομεϊνί και τους φανατικούς Αγιατολάδες του. Ανέκαθεν ο θρησκευτικός φανατισμός λειτουργούσε αποτελεσματικά σαν το βρώμικο χέρι της γεωπολιτικής μοιρασιάς και επιβολής απολυταρχικών καθεστώτων.

Ο Μοχάμεντ Μοσαντέκτην ημέρα της ανατροπής του.
Αυτό όμως που δεν υπολόγισε καλά η Δύση ήταν ο ανεξέλεγκτος θρησκευτικός φανατισμός των Αγιατολάδων, που από σύμμαχος των δυτικών έγινε ο φανατικότερος εχθρός τους. Τότε, η Δύση στράφηκε στον άγνωστο εκείνα τα χρόνια Σαντάμ Χουσεΐν χρηματοδοτώντας τον να ξεκινήσει έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν. Την ίδια χρονική περίοδο, οι ΗΠΑ αποφασίζουν να ενισχύσουν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και την Αλ Κάιντα, για να πολεμήσουν τους σοβιετικούς στο Αφγανιστάν θέλοντας να μην επιτρέψουν την εξάπλωση του κομμουνισμού. Σε κάποια ταινία «Ράμπο», οι «αγωνιστές» Ταλιμπάν εμφανίζονται ως σύμμαχοι των ΗΠΑ και μάλιστα πάνω σʼ ένα «ηρωικό» περίγραμμα.
Τα πράγματα δεν εξελίσσονται όμως και πάλι όπως θα ήθελε η Δύση μακροπρόθεσμα. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν το καθεστώς του Άσαντ στη Συρία και αποφασίζουν να το στοχοποιήσουν. Τι κάνουν λοιπόν; Δημιουργούν όλες τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία του ISIS σε όλη τη Μέση Ανατολή. Οι κούρδοι, φανατικοί εχθροί του ISIS, θεωρούνται από τις ΗΠΑ τρομοκράτες και η Τουρκία ενισχύεται για να τους εξαφανίσει (άλλο που δεν ήθελε βέβαια και η Τουρκία). Όταν όμως το χαλιφάτο του ISIS γίνεται ανεξέλεγκτο, τότε οι κούρδοι βαπτίζονται «σύμμαχοι» και παίρνουν τεράστια κονδύλια από τις ΗΠΑ, για να δημιουργήσουν χερσαίες δυνάμεις και να πολεμήσουν τους ISIS.
Ας δούμε όμως, τα τελευταία τεκταινόμενα λίγο πιο αναλυτικά. Από το Μάρτη του 2011, οι ΗΠΑ κρίνουν πως ο Μπασάρ Αλ Άσαντ λειτουργεί ενάντια στα γεωπολιτικά τους συμφέροντα, μιας και αυτός βρίσκεται σε πολύ πιο αγαστή σχέση με τη Ρωσία του Πούτιν. Δημιουργούν λοιπόν, έναν εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, που αρχικά ξεκίνησαν ως αντικαθεστωτικές εξεγέρσεις.

Όταν οι Ταλιμπάν ήταν οι καλοί.
Στην αρχή διαφαινόταν, πως οι αντικαθεστωτικοί θα κατάφερναν να ανατρέψουν τον Άσαντ, αλλά στην πορεία, ο κυβερνητικός στρατός έκανε την ανατροπή και άρχισε να κερδίζει έδαφος. Είναι ακριβώς τότε, που δημιουργείται ο ΙSIS. Τυχαίο; Στην αρχή ο ΙSIS εμφανίζεται ως μια «Ισλαμική Πολιτεία του Ιράκ και της Συρίας», για να μετονομαστεί σε Παγκόσμιο Ισλαμικό Χαλιφάτο.
Οι ηγέτες του ISIS, που προέρχονται ─οι περισσότεροι τουλάχιστον─ από το πρώην καθεστώς του Σαντάμ, φιγουράρουν όχι μόνο με πολύ άρτιο εξοπλισμό, ολοκαίνουργια στρατιωτικά οχήματα και τζιπ, αλλά και με πολύ μεγάλο πορτοφόλι, που τους επιτρέπει να εξαπλώνουν τη προπαγάνδα τους, να στρατολογούν μαχητές απʼ όλο τον κόσμο.

H CIA παραδέχεται την ανάμειξή της
στο πραξικόπηματουΙράν.
στο πραξικόπηματουΙράν.
Ο στόχος του υποκινούμενου ISIS μπορεί να είναι ο φιλορώσος Άσαντ, αλλά αυτό δεν πρέπει να καταστεί απολύτως εμφανές. Πρέπει το ISIS να δημιουργήσει ένα κλίμα τρομοκρατίας κατά των «αλλόθρησκων» χριστιανών, για να απoδυναμώσει τον Πούτιν και να τον αναγκάσει να συμφωνήσει στο να ξεφορτωθούν οι αμερικάνοι τον Άσαντ και συνεπώς να ξαναμοιράσουν με πιο ευνοϊκό τρόπο γιʼ αυτούς τη γεωπολιτική τράπουλα.
Είναι απορίας άξιο πώς ένας φανατικός ισλαμιστής όπως ο Άσαντ, είναι εχθρός των επίσης φανατικών ισλαμιστών του ISIS.
Ποιο είναι όμως το γεωπολιτικό παιχνίδι που έχουν στο μυαλό τους οι ΗΠΑ, αλλά κυρίως το Ισραήλ; Θέλουν από κοινού να εξαφανίσουν την οποιαδήποτε συμμετοχή της Ρωσίας του Πούτιν στον έλεγχο ζωτικών συμφερόντων της εν λόγω περιοχής. Η Ρωσία φυσικά, δεν επιθυμεί να επιτρέψει κάτι τέτοιο (όποιος πιστεύει, πως ο «ψυχρός πόλεμος» έχει τελειώσει, μάλλον κοιμάται βαθειά).
Είμαστε όλοι...
Τα πράγματα επιταχύνθηκαν, όταν οι ρώσοι αποφάσισαν να ελέγξουν τη περιοχή με πολεμικές επιχειρήσεις σε απομακρυσμένο έδαφος. Το Ισραήλ αντιδρά αμέσως και ζητά από τις ΗΠΑ να επέμβει το ΝΑΤΟ και να ελέγξει στρατιωτικά την περιοχή. Αμέσως οι ΗΠΑ επικοινωνούν με τη Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Ιταλία, αλλά σκοντάφτουν πάνω στην άρνησή τους για εμπλοκή σε κάποια πολεμική επιχείρηση.
Μετά όμως το συμβάν της 13ης Νοεμβρίου στο Παρίσι, οι αντιστάσεις της Γαλλίας κάμφθηκαν και όπως είδαμε στις 16 του Νοέμβρη, οι γάλλοι ξεκίνησαν τους βομβαρδισμούς στο έδαφος της Συρίας. Δεν θα είναι απίθανο, ότι σύντομα θα συρθούν πίσω από τις ΗΠΑ η Ιταλία με τη Ισπανία. Αν υπάρξουν τρομοκρατικές ενέργειες του ISIS σε αυτές τις χώρες, τότε είναι μάλλον σίγουρο, πως αυτό θα συμβεί.

Ζωγραφισμένος κόκκινος σταυρός σε τζαμίστο Παρίσι, μετά τις επιθέσεις.
Βέβαια, το κέρδος είναι διπλό για τις ΗΠΑ, που ποτέ δεν ήθελε μια ισχυρή και αυτόνομη Ευρώπη. Δεν είναι τυχαίο, πως η δημοτικότητα της Μέρκελ πέφτει ραγδαία. Η Μέρκελ είναι μέχρι στιγμής η κυρίαρχος του ευρωπαϊκού παιχνιδιού, κάτι, που ενοχλεί ιδιαίτερα τις ΗΠΑ. Ας θυμηθούμε, ότι ο υπουργός οικονομικών της Γερμανίας είχε πολλάκις απαγορεύσει στους αμερικανούς να ασχολούνται με τα οικονομικά ζητήματα της Ευρώπης. Η εισροή όμως των προσφύγων στην Ε.Ε. όχι μόνο αποδυναμώνει τη Μέρκελ, αλλά ενισχύει κι όλα τα εθνικιστικά, φασιστικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα. Τάσεις απόσχισης σε αρκετές χώρες είναι εμφανέστερες τώρα πολύ περισσότερο. Παράδειγμα, η Καταλονία. Δεν είναι λίγοι αυτοί, που πιστεύουν πως η Ε.Ε. σύντομα θα καταρρεύσει.
Τι άλλο θέλουν οι ΗΠΑ; Την ενδυνάμωση του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας, ενός εξ ορισμού αντιπάλου της Ρωσίας και της πρώην ΕΣΣΔ. Είναι πασιφανές, πως οι ΗΠΑ κωφεύουν στη μαζική εισροή μεταναστών από τη Συρία και το Αφγανιστάν σε ευρωπαϊκό έδαφος. Ακόμα μια φορά, η ανίκανη ηγεσία της Ε.Ε. πιάστηκε στον ύπνο. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αντιλήφθηκαν βέβαια, πως οι τούρκοι δουλέμποροι εναποθέτουν τους πρόσφυγες στα νησιά της Ρωμιοσύνης υπό την αιγίδα και τις ευλογίες της τουρκικής ηγεσίας, αλλά είχαν την ψευδαίσθηση, πως το θέμα δεν τις αφορά. Όταν το θέμα διογκώθηκε, βρέθηκαν χωρίς ουσιαστικές επιλογές. Τώρα γονατίζουν μπροστά στο νεοεκλεγέντα (τυχαίο, ότι αναβαθμίστηκε και ενδυναμώθηκε τόσο πολύ ο Ερντογάν μέσω εκλογών και μάλιστα αυτή τη χρονική περίοδο;) τούρκο σουλτάνο, έτοιμοι να κάνουν όλων των ειδών τις παραχωρήσεις.
Και επειδή τα πράγματα πιέζουν ασφυκτικά, οι ευρωπαίοι είναι διατιθέμενοι να θυσιάσουν το «προτεκτοράτο» τους, το κρατίδιο της Ρωμιοσύνης. Οι εδαφικές αξιώσεις της γείτονος θα αυξηθούν, οι «γκρίζες ζώνες» θα πληθύνουν, οι καταχρεωμένοι ρωμιοί θα απειληθούν να μην προβάλλουν ιδιαίτερες αντιστάσεις και θα δημιουργηθεί για ακόμα μία φορά ένα κλίμα πολιτικής αστάθειας εντός του προτεκτοράτου, που μαζί με την οικονομική κρίση θα το καταστήσει ακόμα πιο ευάλωτο.
Εν κατακλείδι, όλα αυτά, που σήμερα βιώνουμε με τόσο ωμό τρόπο, οφείλονται κατά κύριο λόγο στα γεωπολιτικά παιχνίδια της Δύσης, η οποία θεώρησε, πως μπορεί να αποκομίσει οφέλη χωρίς να πληρώσει ένα υψηλά τίμημα κάποια στιγμή στο μέλλον.
Ήρθε λοιπόν η ώρα, που η Δύση θα θερίσει τις θύελλες από τους ανέμους, που η ίδια έσπειρε. Ο φόβος απλώνει για τα καλά τα φτερά του πάνω από την Ευρώπη, ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος μας χτυπά τη πόρτα, η υποκινούμενη τρομοκρατία θα εξακολουθήσει να εξαπλώνεται και σύντομα θα τεθεί ξανά εκτός ελέγχου από αυτούς που την υποκίνησαν.
Οι παρενέργειες του σκοτεινού σχεδίου της Δύσης είναι πλέον μπροστά μας και τα πολύχρωμα κεράκια ρεσώ στα σημεία των δολοφονημένων πολιτών δεν μπορούν να βοηθήσουν σε τίποτα. Αθώοι πολίτες θα πληρώσουν και πάλι με τις ζωές τους την ανθρώπινη ακόρεστη δίψα για εξουσία.
Το μόνο, που μπορεί να σώσει την ανθρωπότητα από το να γράψει ακόμα μια φορά μαύρες σελίδες στην ιστορία της, είναι να αντιληφθεί, πως η θρησκείες και οι εθνικιστικές ιδεολογίες είναι εφευρέσεις των απανταχού εξουσιαστών, για να ελέγξουν τις μάζες λοβοτομώντας τες.
FreeInquiry.gr
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2015
Προγραμματισμένη βραχυβιότητα
|
Αυτός είναι ο Μάρκους από την Βαρκελώνη.
Θα μπορούσε όμως,
να είναι οποιοσδήποτε, οπουδήποτε. Αυτό που θα του συνέβη, συμβαίνει καθημερινά σε γραφεία και σπίτια σε όλο τον κόσμο. Χάλασε ένα εξάρτημα του εκτυπωτή και ο κατασκευαστής στέλνει τον Μάρκους στην τεχνική υποστήριξη. |
Τεχνική Υποστήριξη:
− Ο τεχνικός θα κάνει μία αρχική διάγνωση, αλλά θα κοστίσει 15 ευρώ συν τον Φ.Π.Α..
Τεχνικός Α΄:
− Σίγουρα θα δυσκολευτείτε να βρείτε τα ανταλλακτικά.
Τεχνικός Β΄:
− Δεν αξίζει να τον επιδιορθώσετε.
Τεχνική Υποστήριξη:
− Η επιδιόρθωση θα κοστίσει από 110 μέχρι 120 ευρώ.
Τεχνικός Α΄:
− Οι εκτυπωτές ξεκινούν από 39 ευρώ.
Τεχνική Υποστήριξη:
− Εγώ θα σας συμβούλευα να αγορά-
σετε καινούριο.
Τεχνικός Βʼ:
− Εγώ θα έπαιρνα καινούριο.
Δεν είναι σύμπτωση που και τα τρία μαγαζιά προτείνουν ένα νέο εκτυπωτή. Αν συμφωνήσει, ο Μάρκους θα γίνει άλλο ένα θύμα της Προγραμματισμένης Βραχυβιότητας. Ο μυστικός μηχανισμός στην καρδιά της καταναλωτικής μας κοινωνίας.
Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα.
Η επιθυμία ενός καταναλωτή να αποκτήσει κάτι λίγο νεότερο, λίγο νωρίτερα από ότι χρειάζεται. Θα αποκαλύψουμε πώς η Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα καθορίζει τις ζωές μας από την δεκαετία του 1920, όταν οι κατασκευαστές άρχισαν να συντομεύουν την ζωή των προϊόντων τους, για να αυξήσουν την ζήτηση.
Θα μάθουμε πώς σχεδιαστές και μηχανικοί υιοθέτησαν νέες αξίες και στόχους.
Επέστρεψαν στο σχεδιαστήριο, για να βρουν κάτι πιο ευαίσθητο. Τους δίνουν τόση ζωή, ώστε, όταν τα ξεπληρώσεις, να είναι ξοφλημένα.
|
Μια νέα γενιά καταναλωτών άρχισε να
αμφισβητεί τους κατασκευαστές. Άραγε είναι εφικτή μια βιώσιμη οικονομία χωρίς
την Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα;
Παμπάλαιος λαμπτήρας λειτουργεί για περισσότερο από εκατό χρόνια Καλώς ήλθατε στο Λίβερμορ της Καλιφόρνιας που φιλοξενεί τον παλαιότερο λαμπτήρα παγκοσμίως. Ήταν το 1972, όταν ανακάλυψαν πόσο σημαντικός ήταν ο λαμπτήρας, που κρεμόταν στον σταθμό της Πυροσβεστικής. |
|
Ο λαμπτήρας του Λίβερμορ καίει διαρκώς από το 1901. Η ειρωνεία είναι, ότι έχει ζήσει περισσότερο από δύο κάμερες ασφαλείας της Πυροσβεστικής.
|
.
|
Το 2001, όταν ο λαμπτήρας έγινε 100
ετών, οι κάτοικοι του Λίβερμορ έκαναν ένα μεγάλο αμερικάνικο πάρτι. Θα ήταν
ευχαριστημένοι και με 200 άτομα, αλλά τελικά ήλθαν 800 με 900. Δεν θα περιμένατε
να τραγουδήσει κανείς για τα γενέθλια ενός λαμπτήρα, αλλά το έκαναν: «Να
ζήσεις λαμπτήρα και χρόνια πολλά...»!
Ο λαμπτήρας παρήχθη στην πόλη Σέλμπι του Οχάιο γύρω στα 1895, και δημιουργήθηκε από κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες κυρίες και από κάποιους κυρίους, που επένδυσαν την εταιρεία. |
Καρτέλ για τον έλεγχο της διάρκειας ζωής των λαμπτήρων
Η λυχνία πυράκτωσης εφευρέθηκε από τον Αντόλφ Σελέ και την εφηύρε, για να διαρκέσει. Γιατί διήρκεσε; Δεν ξέρω, το μυστικό του πέθανε μαζί του.
Η φόρμουλα του Σελέ για μια λυχνία διαρκείας δεν είναι το μόνο μυστήριο στην ιστορία του λαμπτήρα. Ένα πολύ μεγαλύτερο μυστικό είναι πώς ο ταπεινός λαμπτήρας έγινε το πρώτο θύμα της Προγραμματισμένης Βραχυβιότητας.
Τα Χριστούγεννα του 1924 ήταν μια πολύ ξεχωριστή ημέρα. Σε κάποια αίθουσα στην Γενεύη μερικοί κύριοι με κοστούμια κατέστρωσαν ένα μυστικό σχέδιο. Ίδρυσαν το πρώτο παγκόσμιο καρτέλ, για να ελέγχουν την παραγωγή των λαμπτήρων και ο καθένας ανέλαβε ένα μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς. Αυτό το καρτέλ ονομαζόταν «Φοίβος».
Ο Φοίβος περιελάμβανε τους κύριους κατασκευαστές σε Ευρώπη και Η.Π.Α., ακόμη και σε μακρινές αποικίες της Ασίας και της Αφρικής.
|
|
Στόχος τους ήταν να ανταλλάσσουν
πατέντες, να ελέγχουν την παραγωγή και πάνω από όλα να ελέγχουν τον
καταναλωτή.
Οι εταιρείες ωφελούνται, όταν αγοράζονται συχνά λαμπτήρες, οπότε όσο βραχύτερη ήταν η διάρκεια ζωής τους, τόσο το καλύτερο. |
Αρχικά οι κατασκευαστές πάσχιζαν για μεγάλη διάρκεια ζωής. Στις 21 Οκτωβρίου 1871, πολυάριθμα πειράματα οδήγησαν στην παραγωγή ενός μικρού λαμπτήρα με συγκριτικά τεράστια αντίσταση. Η λυχνία πυράκτωσης παρουσίασε μεγάλη σταθερότητα.
|
|
Ο πρώτος λαμπτήρας του Τόμας Έντισον, ο οποίος
πωλούταν από το 1881, διαρκούσε 1.500 ώρες. Το 1924 πλέον, όταν ιδρύθηκε το
καρτέλ «Φοίβος», οι κατασκευαστές διαφήμιζαν διάρκειες ζωής έως και 2.500
ώρες. Τόνιζαν την μακροβιότητα των λαμπτήρων τους.
Ο «Φοίβος» λοιπόν, αποφάσισε να περιορίσει την διάρκεια ζωής τους στις 1.000 ώρες. Το 1925, ίδρυσαν την «Επιτροπή της Διάρκειας Ζωής 1.000 ωρών», για να περιορίσουν την διάρκεια ζωής των λαμπτήρων με τεχνικά μέσα. |
Πάνω από ογδόντα χρόνια αργότερα, ο ιστορικός Χέλμουτ Χόγκε, αποκαλύπτει αποδείξεις για τις δραστηριότητες της Επιτροπής, οι οποίες είναι κρυμμένες στα εσωτερικά έγγραφα του καρτέλ, της Ρhilips στην Ολλανδία, της Οsram στην Γερμανία και της Cοmpagnie des Lampes στη Γαλλία.
Υπό την πίεση του καρτέλ, οι εταιρείες–μέλη πειραματίστηκαν για τη
δημιουργία ενός πιο εύθραυστου λαμπτήρα, που θα συμμορφωνόταν με τον νέο κανόνα
των 1.000 ωρών. Η παραγωγή των λαμπτήρων παρακολουθούταν αυστηρά, για να
βεβαιωθούν, ότι τα μέλη του καρτέλ συμμορφωνόταν.
Ένα από τα μέτρα που λήφθηκαν ήταν οι δοκιμαστικές σειρές με πολλά μικρά ντουί, όπου βιδώνονταν δείγματα της παραγωγής. Εταιρείες, όπως η Οsram, κατέγραφαν σχολαστικά για πόση ώρα έκαιγαν.
Ο «Φοίβος» επέβαλε τους κανόνες μέσω περίτεχνης γραφειοκρατίας. Τα μέλη πλήρωναν βαριά πρόστιμα αν παρέκκλιναν οι μηνιαίες αναφορές διάρκειας.
Ένα από τα μέτρα που λήφθηκαν ήταν οι δοκιμαστικές σειρές με πολλά μικρά ντουί, όπου βιδώνονταν δείγματα της παραγωγής. Εταιρείες, όπως η Οsram, κατέγραφαν σχολαστικά για πόση ώρα έκαιγαν.
Ο «Φοίβος» επέβαλε τους κανόνες μέσω περίτεχνης γραφειοκρατίας. Τα μέλη πλήρωναν βαριά πρόστιμα αν παρέκκλιναν οι μηνιαίες αναφορές διάρκειας.
Με την εφαρμογή της Προγραμματισμένης Βραχυβιότητας η
διάρκεια ζωής μειωνόταν σταθερά. Σε δύο μόλις χρόνια, έπεσε από τις 2.500 σε
λιγότερες από τις 1.500 ώρες. Στην δεκαετία του 1940, το καρτέλ είχε πετύχει
πλέον τον στόχο του. Η διάρκεια ζωής είχε φτάσει στις 1.000 ώρες.
Τις επόμενες δεκαετίες οι εφευρέτες κατέθεσαν δεκάδες πατέντες για νέους λαμπτήρες μαζί και για έναν, που διαρκούσε 100.000 ώρες. Καμιά από αυτές δεν έφτασε στην αγορά.
Επισήμως, ο «Φοίβος» δεν υπήρξε ποτέ, παρʼ ότι υπάρχουν τα ίχνη του στο δημόσιο τομέα. Η στρατηγική είναι η διαρκής αλλαγή ονομασίας. Το είπαν «Διεθνές Καρτέλ Ηλεκτρισμού», μετά άλλαξαν πάλι τίτλο. Το θέμα είναι, ότι η ιδέα υφίσταται ακόμη σα θεσμός.
Ο εκτυπωτής του Μάρκους
Τις επόμενες δεκαετίες οι εφευρέτες κατέθεσαν δεκάδες πατέντες για νέους λαμπτήρες μαζί και για έναν, που διαρκούσε 100.000 ώρες. Καμιά από αυτές δεν έφτασε στην αγορά.
Επισήμως, ο «Φοίβος» δεν υπήρξε ποτέ, παρʼ ότι υπάρχουν τα ίχνη του στο δημόσιο τομέα. Η στρατηγική είναι η διαρκής αλλαγή ονομασίας. Το είπαν «Διεθνές Καρτέλ Ηλεκτρισμού», μετά άλλαξαν πάλι τίτλο. Το θέμα είναι, ότι η ιδέα υφίσταται ακόμη σα θεσμός.
Ο εκτυπωτής του Μάρκους
Ο Μάρκους δεν άκουσε την συμβουλή για αντικατάσταση του εκτυπωτή. Ήταν αποφασισμένος να τον επιδιορθώσει και βρήκε κάποιον στο ίντερνετ, που ανακάλυψε τι του συνέβη.
Ήταν το βρώμικο μυστικό των εκτυπωτών ψεκασμού. Προσπάθησε να τυπώσει και του βγήκε το μήνυμα: «αντικαταστήστε εξαρτήματα». Έτσι αποφάσισε να κάνει ένα σέρβις.
Ο τεχνικός Η/Υ Μάικ Γκούρμαν, έψαξε στο κάτω μέρος, όπου υπάρχει το δοχείο καταλοίπων. Οι εκτυπωτές ψεκασμού καθαρίζουν διαρκώς τις κεφαλές εκτοξεύοντας μελάνι σε μία τρύπα, σε ένα σφουγγάρι στο κάτω μέρος. Όταν μαζευτεί αρκετό μελάνι, ο εκτυπωτής αποφασίζει, ότι δεν μπορεί να λειτουργήσει πια. Η αιτιολογία είναι, ότι δεν θέλουν να λερώνεις το γραφείο με μελάνι. Απλώς όμως, είναι σχεδιασμένο να χαλάει.
Σχεδιάζονται για να διαρκούν λιγότερο
Το όλο θέμα με τα προϊόντα, που σχεδιάζονται να διαρκούν λιγότερο, είναι κάτι, που ξεκίνησε από την εποχή της βιομηχανικής επανάστασης. Τα νέα μηχανήματα παρήγαγαν αγαθά πολύ φθηνότερα, κάτι που ναι μεν είναι καλό για τους καταναλωτές, αλλά δεν προλάβαιναν τα μηχανήματα και την παραγωγή.
Από το 1928 ακόμη, μια διαφήμιση σε περιοδικό προειδοποιούσε: ένα προϊόν, που αρνείται να φθαρεί είναι τραγικό για μία επιχείρηση. Η μαζική παραγωγή έκανε πολλά αγαθά ευρέως διαθέσιμα. Οι τιμές έπεσαν και άρχισαν οι αγορές για ψυχαγωγία αντί από ανάγκη. Η οικονομία ανθούσε.
Η πρόταση μετά το Κραχ του 1929
Το 1929 η αναδυόμενη καταναλωτική κοινωνία παρέλυσε, όταν η κατάρρευση της Γουώλ Στριτ προκάλεσε βαθιά οικονομική ύφεση. Η ανεργία είχε λάβει τερατώδεις διαστάσεις. Το 1933 πλέον, το ένα τέταρτο του εργατικού δυναμικού ήταν άνεργο.
Ο κόσμος συνωστιζόταν πλέον για εργασία και τρόφιμα. Από την Νέα Υόρκη προέκυψε μια ριζοσπαστική πρόταση για την ανάκαμψη της οικονομίας. Ο Μπέρναρντ Λόντον, ένας προεξέχων μεσίτης ακινήτων πρότεινε, η Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα να γίνει υποχρεωτική από το Νόμο. Ήταν η πρώτη φορά, που καταγράφηκε η ιδέα. Υπό την πρόταση του Λόντον όλα τα προϊόντα θα είχαν ημερομηνία λήξης, μετά από την οποία θα θεωρούνταν νομικώς «νεκρά». Οι καταναλωτές θα τα παρέδιδαν στο κράτος και θα καταστρέφονταν.
Προσπαθούσε να εξισορροπήσει το κεφάλαιο και την εργασία, ούτως ώστε να υπάρχει πάντα αγορά για νέα προϊόντα. Έτσι θα υπήρχε ανάγκη για εργασία και ανταμοιβή για το κεφάλαιο.
Ο Λόντον πίστευε, ότι με την υποχρεωτική βραχυβιότητα τα γρανάζια της βιομηχανίας θα λειτουργούσαν αδιάκοπα, ο κόσμος θα κατανάλωνε και όλοι θα είχαν εργασία. Η πρότασή του τελικά αγνοήθηκε και η Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα δεν έγινε ποτέ υποχρεωτική από τον νόμο.
Καταναλωτική κοινωνία
Είκοσι χρόνια αργότερα, την δεκαετία του 1950, η ιδέα επανέκαμψε, αλλά με μια καίρια παραλλαγή. Αντί να επιβληθεί η Βραχυβιότητα, θα δελέαζε τους καταναλωτές.
Ο Μπρουκ Στίβενς, υπέρμαχος της βραχυβιότητας στην μεταπολεμική Αμερική, κήρυττε: «Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα. Η επιθυμία ενός καταναλωτή να αποκτήσει κάτι λίγο νεότερο, λίγο καλύτερο, λίγο νωρίτερα απʼ ότι είναι απαραίτητο».
Αυτός ο επιδεικτικός βιομηχανικός σχεδιαστής δημιουργούσε τα πάντα, από οικιακές συσκευές μέχρι αμάξια και τραίνα, πάντα με την Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα κατά νου. Στο πνεύμα
της εποχής, τα σχέδιά του απέπνεαν
ταχύτητα και μοντερνισμό.
Ακόμη και το σπίτι του ήταν ασυνήθιστο. Όταν χτίστηκε στα προάστια, όλοι νόμιζαν, ότι θα ήταν ο νέος σταθμός λεωφορείων, διότι δεν ήταν ο ορισμός της παραδοσιακής κατοικίας. Ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία στο σχεδιασμό ενός προϊόντος ήταν να δηλώνει κάτι. Απεχθανόταν τα ανιαρά προϊόντα, τα οποία δεν δημιουργούσαν την επιθυμία της αγοράς.
«Αντιθέτως με την ευρωπαϊκή προσέγγιση του παρελθόντος, όπου προσπάθησαν να φτιάξουν τα καλύτερα και αιώνια προϊόντα, δηλαδή αγόραζες ένα τόσο καλό κοστούμι με το οποίο παντρευόσουν και μετά σε έθαβαν με αυτό», έλεγε, «η αμερικανική προσέγγιση, είναι να δυσαρεστεί τον καταναλωτή με το προϊόν, το οποίο έχει απολαύσει για κάποιο διάστημα. Να το παραδώσει και να παραλάβει το πιο πρόσφατο προϊόν».
Ο Στίβενς προώθησε την βραχυβιότητα σε όλες τις Η.Π.Α. με την μία ομιλία μετά την άλλη. Η προσέγγισή του, έγινε ευρέως αποδεκτή. Γυναίκες και άνδρες ενδιαφέρονταν περισσότερο για την εμφάνιση. Πρόσεχαν πρόθυμα κάθε τι νέο, όμορφο και προηγμένο. Ο σχεδιασμός και το μάρκετινγκ δελέαζαν τους καταναλωτές να λαχταρούν πάντα, το πιο πρόσφατο μοντέλο.
«Χωρίς τη βραχυβιότητα δεν θα υπήρχαν τα μεγάλα εμπορικά κέντρα», λέει ο βιομηχανικός σχεδιαστής Μπορίς Κνουφ. «Δεν θα υπήρχαν προϊόντα, βιομηχανία, δεν θα υπήρχαν σχεδιαστές, αρχιτέκτονες, πωλητές, καθαριστές, δεν θα υπήρχαν φύλακες. Θα χάνονταν όλες οι δουλειές».
Μάθημα στις Σχολές
Σήμερα η Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα αποτελεί μάθημα σε όλες τις σχολές σχεδιασμού και μηχανολογίας. Ο Μπορίς Κνουφ κάνει διάλεξη για τον «κύκλο ζωής προϊόντος», ένας σύγχρονος όρος για την Προγραμματισμένη Βραχυβιότητα. Οι φοιτητές μαθαίνουν να σχεδιάζουν για ένα κόσμο με ένα μόνο στόχο: τις συχνές επαναλαμβανόμενες αγορές.
Οι σχεδιαστές πρέπει να κατανοούν για ποια εταιρεία εργάζονται. Η εταιρεία αποφασίζει το επιχειρηματικό μοντέλο, πόσο συχνά θέλει να ανανεώνει τα προϊόντα, τις προσφορές της. Οι σχεδιαστές λοιπόν, πρέπει να το κατανοούν και να σχεδιάζουν με τρόπο συμβατό με την επιχειρηματική στρατηγική του πελάτη, για τον οποίον δουλεύουν.
|
|
Η βραχυβιότητα
αποτελεί την ρίζα της οικονομικής ανάπτυξης την οποία βιώνει ο δυτικός κόσμος
από την δεκαετία του 1950. Έκτοτε, η ανάπτυξη υπήρξε το ζητούμενο για την
οικονομία μας.
Οι μηχανισμοί της κοινωνίας της ανάπτυξης |
Οι επικριτές της κοινωνίας της ανάπτυξης υποδεικνύουν, ότι μακροπρόθεσμα δεν είναι βιώσιμη, γιατί βασίζεται σε μία κατάφωρη αντίφαση.
Προϊόντα σχεδιασμένα για να χαλάνε
Ψάχνοντας σε εγχειρίδια εκτυπωτών ο Μάρκους ανακαλύπτει, ότι η διάρκεια ζωής
εκτυπωτών καθορίζεται εξ αρχής:
«Διάρκεια προϊόντος. 18.000 σελίδες. Πέντε χρόνια χρήσης».
Το επιτυγχάνουν τοποθετώντας ένα τσιπάκι βαθιά στον εκτυπωτή, το οποίο μετρά τον αριθμό των σελίδων. Μόλις φτάσει σε έναν προκαθορισμένο αριθμό, μπλοκάρει τον εκτυπωτή.
Το δίλημμα των μηχανικών
«Διάρκεια προϊόντος. 18.000 σελίδες. Πέντε χρόνια χρήσης».
Το επιτυγχάνουν τοποθετώντας ένα τσιπάκι βαθιά στον εκτυπωτή, το οποίο μετρά τον αριθμό των σελίδων. Μόλις φτάσει σε έναν προκαθορισμένο αριθμό, μπλοκάρει τον εκτυπωτή.
Το δίλημμα των μηχανικών
Πώς αισθάνονται οι μηχανικοί, που σχεδιάζουν προϊόντα για να χαλάσουν; Το δίλημμα καταγράφεται σε μία βρετανική ταινία του 1951, όπου ένας νεαρός χημικός εφευρίσκει μία άφθαρτη κλωστή. Πιστεύει, ότι έχει κάνει τεράστια πρόοδο. Η εφεύρεσή του όμως, δεν ικανοποιεί τους πάντες και σύντομα τον κυνηγούν οι εργοστασιάρχες, αλλά και οι εργάτες, που φοβούνται για τις δουλειές τους.
Κάτι παρόμοιο έγινε πραγματικά, στην υφαντουργία. Το 1940, ο χημικός κολοσσός Dupοnt, ανακοίνωσε την άφιξη μιας επαναστατικής συνθετικής ίνας. Το νάιλον. Οι κοπέλες χαίρονταν για τις νέες ανθεκτικές καλτσοδέτες. Η χαρά όμως, δεν κράτησε πολύ.
Όταν εμφανίστηκε το νάιλον και το δοκίμασαν για χρήση σε καλσόν, οι άντρες του συγκεκριμένου τμήματος της Dupοnt πήραν τα καλσόν για τις γυναίκες τους. Οι γυναίκες ενθουσιάστηκαν με το πρώτο, πολύ ανθεκτικό, προϊόν.
Οι χημικοί της Dupοnt είχαν κάθε λόγο να είναι υπερήφανοι, αφού ακόμη κι οι άνδρες διαλαλούσαν την ανθεκτικότητα.
Το πρόβλημα ήταν, ότι κρατούσαν πολύ. Οι γυναίκες χαίρονταν πολύ, που δεν έχαναν «πόντους». Δυστυχώς, αυτό σήμαινε, ότι οι εταιρείες δεν θα πωλούσαν πολύ. Η Dupοnt έδωσε νέες οδηγίες στο εργαστήριο, ώστε να κάνουν λιγότερο ανθεκτική την ίνα και να βρουν κάτι πιο εύθραυστο, ούτως ώστε να μην κρατούν τόσο πολύ τα καλσόν. Οι ίδιοι χημικοί, που δημιούργησαν ανθεκτικά καλσόν, ακολούθησαν το πνεύμα της εποχής και τα έκαναν πιο εύθραυστα. Η άφθαρτη ίνα εξαφανίστηκε από το εργοστάσιο, όπως στην ταινία.
Πώς ένιωσαν οι χημικοί της Dupοnt, που περιόριζαν εσκεμμένα τη ζωή ενός προϊόντος; Πρέπει να ήταν απογοητευτικό γιʼ αυτούς να δημιουργούν ένα κατώτερο προϊόν, αφού είχαν παλέψει σκληρά για ένα καλό προϊόν. Από μία άποψη όμως, έτσι το βλέπουν οι τρίτοι. Προφανώς, έκαναν απλώς την δουλειά τους είτε το έκαναν ανθεκτικό είτε ευαίσθητο, ήταν η δουλειά τους.
Η εποχή ήταν περίπλοκη από ηθικής άποψης για τους μηχανικούς. Η βραχυβιότητα τους προκαλούσε να ελέγξουν βασικές ηθικές αντιλήψεις. Υπήρχε η παλιά σχολή, που πίστευε, ότι έπρεπε να φτιάξει ένα άφθαρτο προϊόν και μία νέα σχολή, που καθοδηγούταν από την αγορά. Ήθελαν να φτιάξουν όσο το δυνατόν πιο άφθαρτο προϊόν. Η αντιπαράθεση επιλύθηκε, όταν ανέλαβε η νέα σχολή μηχανικών.
Από την πλευρά των καταναλωτών
Η βραχυβιότητα δεν επηρέασε μόνο τους μηχανικούς. Η απογοήτευση του απλού καταναλωτή παρουσιάζεται στον «Θάνατο του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλλερ. Όπως ο Γουίλ Λόμαν, οι καταναλωτές μπορούσαν μόνο να διαμαρτύρονται αβοήθητοι.
Οι καταναλωτές δεν ήξεραν, ότι πέρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα, στις χώρες του Ανατολικού Μπλοκ, υπήρχε μια ολόκληρη οικονομία χωρίς τη βραχυβιότητα. Η κομμουνιστική οικονομία δεν ελεγχόταν από την ελεύθερη αγορά, αλλά από το κράτος. Ήταν ανεπαρκής και μαστιζόταν
από χρόνια έλλειψη πόρων. Για ένα
τέτοιο σύστημα η βραχυβιότητα είναι παράλογη.
Στην πρώην Ανατολική Γερμανία, την πιο αποτελεσματική κομμουνιστική οικονομία, οι επίσημοι κανονισμοί όριζαν, ότι τα ψυγεία και τα πλυντήρια έπρεπε να λειτουργούν 25 χρόνια.
Το 1981 ένα εργοστάσιο λαμπτήρων στο ανατολικό Βερολίνο, λάνσαρε έναν
λαμπτήρα μακράς διάρκειας. Αναζήτησαν αγοραστές από την Δύση στη Διεθνή Έκθεση
Φωτισμού. Όταν οι ανατολικογερμανοί κατασκευαστές παρουσίασαν τους λαμπτήρες
στο Ανόβερο το 1981, οι συνάδελφοί τους από τη Δύση είπαν: θα μείνετε χωρίς
δουλειά. Οι μηχανικοί απάντησαν: αντιθέτως, εξοικονομώντας πόρους και βολφράμιο
θα κρατήσουμε τις δουλειές μας.
Οι δυτικοί αγοραστές απέρριψαν τον λαμπτήρα. Το 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. Το εργοστάσιο έκλεισε και διεκόπη η παραγωγή του λαμπτήρα μακράς διάρκειας. Τώρα υπάρχει μόνο σε εκθέσεις και μουσεία. Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, ο καταναλωτισμός μαστίζει τόσο την Ανατολή όσο και τη Δύση. Υπάρχει μια διαφορά, όμως. Στην εποχή του ίντερνετ, οι καταναλωτές είναι έτοιμοι να πολεμήσουν τη βραχυβιότητα.
Μήνυση ενάντια στη βραχυβιότητα
«Η πρώτη ριζοσπαστική ταινία μας ήταν για το iΡοd», λέει ο Κέισι Νέιστατ (δημιουργός βίντεο). «Ήμουν απένταρος, γιατί είχα πάρει ένα iΡοd με 400 – 500 δολάρια. Οκτώ μήνες αργότερα, ίσως δώδεκα, χάλασε η μπαταρία του. Τηλεφώνησα στην Αpple, για να μου το αντικαταστήσουν και η πολιτική τους ήταν να λένε να αγοράσεις καινούριο:
− Καλύτερα να πάρετε καινούριο.
− Η Αpple δεν προσφέρει.
− Δεν έχει νέα μπαταρία;
− Όχι».
Δεν τον ενόχλησε, που χάλασε η μπαταρία, γιατί το παθαίνει και το Νοkia κινητό του και αγοράζει άλλη. Ακόμη και στο laptop του, που είναι Αpple, αλλάζει η μπαταρία. Στο iPod όμως, αυτή την ακριβή συσκευή, όταν έπεσε η μπαταρία, ήθελε αντικατάσταση όλη η μονάδα.
«Έτσι, ο αδελφός μου είχε την ιδέα να φτιάξουμε μια ταινία γι αυτό. Βάψαμε με στένσιλ όλες τις διαφημίσεις iΡοd, που βρήκαμε. Η αναντικατάστατη μπαταρία διαρκεί μόνο 18 μήνες». Ανεβάσαμε το βιντεάκι στο www.Ipodsdirtysecret.com, και τις πρώτες έξι εβδομάδες είχε έξι εκατομμύρια επισκέπτες. Η ιστοσελίδα κυριολεκτικά εκτοξεύτηκε.
Η δικηγόρος Ελίζαμπεθ Πρίτσκερ στο Σαν Φρανσίσκο, έμαθε για το βίντεο και μήνυσε την Αpple για την διάρκεια ζωής της μπαταρίας του iΡοd. Μισό αιώνα μετά την υπόθεση του λαμπτήρα, η βραχυβιότητα δικαζόταν και πάλι. Η μήνυση έγινε δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του iΡοd. Η Αpple είχε πουλήσει γύρω στα τρία εκατομμύρια iPod στις Η.Π.Α..
Πολλοί είχαν προβλήματα με την μπαταρία και θα έκαναν μήνυση. Ένας από αυτούς, είναι ο Άντριου Γουέστλεϊ. «Από τους καταναλωτές που επικοινώνησαν επιλέξαμε αντιπροσώπους για μια ομαδική μήνυση», λέει η κ. Πρίτσκερ. «Η ομαδική μήνυση ήταν μοναδική στις Η.Π.Α., όπου μια μικρή ομάδα εκπροσωπεί μια μεγαλύτερη παρουσιάζοντας μια υπόθεση στο δικαστήριο. Εκπροσωπούσα χιλιάδες, ίσως και δεκάδες χιλιάδες άτομα. Η υπόθεση έγινε γνωστή ως Γουέστλεϊ εναντίον Αpple».
Τον Δεκέμβριο του 2003, η Πρίτσκερ κατέθεσε την υπόθεση στο δικαστήριο του Σαν Ματέο, λίγο πιο πέρα από το αρχηγείο της Αpple.
Ζήτησαν τεχνικά έγγραφα σχετικά με την διάρκεια της μπαταρίας του iΡοd κι έλαβαν πολλά τεχνικά δεδομένα για το σχέδιο, για τις δοκιμές. Ανακάλυψαν, πως το είδος μπαταρίας λιθίου, που περιείχε, ήταν σχεδιασμένη να έχει σύντομη διάρκεια ζωής. Η ανάπτυξη του iΡοd είχε γίνει στα πλαίσια της βραχυβιότητας.
Μετά από μερικούς μήνες, οι δύο πλευρές συμβιβάστηκαν. Η Αpple έφτιαξε ένα τμήμα αντικατάστασης μπαταριών και επέκτεινε την εγγύηση στα δύο χρόνια. Οι καταγγέλλοντες, αποζημιώθηκαν.
Δωρεάν λογισμικό
Οι δυτικοί αγοραστές απέρριψαν τον λαμπτήρα. Το 1989 έπεσε το Τείχος του Βερολίνου. Το εργοστάσιο έκλεισε και διεκόπη η παραγωγή του λαμπτήρα μακράς διάρκειας. Τώρα υπάρχει μόνο σε εκθέσεις και μουσεία. Είκοσι χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, ο καταναλωτισμός μαστίζει τόσο την Ανατολή όσο και τη Δύση. Υπάρχει μια διαφορά, όμως. Στην εποχή του ίντερνετ, οι καταναλωτές είναι έτοιμοι να πολεμήσουν τη βραχυβιότητα.
Μήνυση ενάντια στη βραχυβιότητα
«Η πρώτη ριζοσπαστική ταινία μας ήταν για το iΡοd», λέει ο Κέισι Νέιστατ (δημιουργός βίντεο). «Ήμουν απένταρος, γιατί είχα πάρει ένα iΡοd με 400 – 500 δολάρια. Οκτώ μήνες αργότερα, ίσως δώδεκα, χάλασε η μπαταρία του. Τηλεφώνησα στην Αpple, για να μου το αντικαταστήσουν και η πολιτική τους ήταν να λένε να αγοράσεις καινούριο:
− Καλύτερα να πάρετε καινούριο.
− Η Αpple δεν προσφέρει.
− Δεν έχει νέα μπαταρία;
− Όχι».
Δεν τον ενόχλησε, που χάλασε η μπαταρία, γιατί το παθαίνει και το Νοkia κινητό του και αγοράζει άλλη. Ακόμη και στο laptop του, που είναι Αpple, αλλάζει η μπαταρία. Στο iPod όμως, αυτή την ακριβή συσκευή, όταν έπεσε η μπαταρία, ήθελε αντικατάσταση όλη η μονάδα.
«Έτσι, ο αδελφός μου είχε την ιδέα να φτιάξουμε μια ταινία γι αυτό. Βάψαμε με στένσιλ όλες τις διαφημίσεις iΡοd, που βρήκαμε. Η αναντικατάστατη μπαταρία διαρκεί μόνο 18 μήνες». Ανεβάσαμε το βιντεάκι στο www.Ipodsdirtysecret.com, και τις πρώτες έξι εβδομάδες είχε έξι εκατομμύρια επισκέπτες. Η ιστοσελίδα κυριολεκτικά εκτοξεύτηκε.
Η δικηγόρος Ελίζαμπεθ Πρίτσκερ στο Σαν Φρανσίσκο, έμαθε για το βίντεο και μήνυσε την Αpple για την διάρκεια ζωής της μπαταρίας του iΡοd. Μισό αιώνα μετά την υπόθεση του λαμπτήρα, η βραχυβιότητα δικαζόταν και πάλι. Η μήνυση έγινε δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία του iΡοd. Η Αpple είχε πουλήσει γύρω στα τρία εκατομμύρια iPod στις Η.Π.Α..
Πολλοί είχαν προβλήματα με την μπαταρία και θα έκαναν μήνυση. Ένας από αυτούς, είναι ο Άντριου Γουέστλεϊ. «Από τους καταναλωτές που επικοινώνησαν επιλέξαμε αντιπροσώπους για μια ομαδική μήνυση», λέει η κ. Πρίτσκερ. «Η ομαδική μήνυση ήταν μοναδική στις Η.Π.Α., όπου μια μικρή ομάδα εκπροσωπεί μια μεγαλύτερη παρουσιάζοντας μια υπόθεση στο δικαστήριο. Εκπροσωπούσα χιλιάδες, ίσως και δεκάδες χιλιάδες άτομα. Η υπόθεση έγινε γνωστή ως Γουέστλεϊ εναντίον Αpple».
Τον Δεκέμβριο του 2003, η Πρίτσκερ κατέθεσε την υπόθεση στο δικαστήριο του Σαν Ματέο, λίγο πιο πέρα από το αρχηγείο της Αpple.
Ζήτησαν τεχνικά έγγραφα σχετικά με την διάρκεια της μπαταρίας του iΡοd κι έλαβαν πολλά τεχνικά δεδομένα για το σχέδιο, για τις δοκιμές. Ανακάλυψαν, πως το είδος μπαταρίας λιθίου, που περιείχε, ήταν σχεδιασμένη να έχει σύντομη διάρκεια ζωής. Η ανάπτυξη του iΡοd είχε γίνει στα πλαίσια της βραχυβιότητας.
Μετά από μερικούς μήνες, οι δύο πλευρές συμβιβάστηκαν. Η Αpple έφτιαξε ένα τμήμα αντικατάστασης μπαταριών και επέκτεινε την εγγύηση στα δύο χρόνια. Οι καταγγέλλοντες, αποζημιώθηκαν.
Δωρεάν λογισμικό
Ο Μάρκους ψάχνει και πάλι τρόπο να επεκτείνει τήν ζωή του εκτυπωτή. Έχει ανακαλύψει μια ρώσικη ιστοσελίδα με δωρεάν λογισμικό, που περιέχει ένα αντίθετο τσιπάκι. Ο προγραμματιστής εξηγεί τα προσωπικά του κίνητρα: «Αυτό συμβαίνει εξ αιτίας της κακής κατασκευής. Αυτό είναι το επιχειρηματικό τους μοντέλο. Δεν ωφελεί τον χρήστη και το περιβάλλον. Βρήκα τρόπο να φτιάχνω λογισμικό φιλικό προς τον χρήστη, ούτως ώστε ο εκτυπωτής να μηδενίζει τον μετρητή μελανιού».
Ο Μάρκος δεν ξέρει τι να περιμένει, αλλά κατεβάζει το λογισμικό.
Κατανάλωση και ευτυχία
Σε όλες τις φτωχότερες χώρες όλα επιδιορθώνονται αυτόματα. Η ιδέα, ότι πετάς κάτι, επειδή χαλάει είναι απολύτως αδιανόητη για κάποιον στον Νότο. Στην Ινδία, υπάρχει ακόμη και λέξη, που περιγράφει την επιδιόρθωση, ασχέτως της περιπλοκότητας, που περιέχει.
Άνθρωποι έχουν περάσει σε πράξεις και δεν μιλούν μόνο αφηρημένα για το τι πρέπει να αλλάξει. Ένας από αυτούς είναι ο Γουόρνερ Φίλιπς απόγονος της δυναστείας κατασκευαστών λαμπτήρων, ο οποίος θυμάται: «Ο παππούς μου με είχε πάει σε ένα εργοστάσιο της Ρhilips για να μου δείξει τη μαζική παραγωγή των λαμπτήρων και ήταν υπέροχα». Σχεδόν 100 χρόνια μετά την ίδρυση του καρτέλ του λαμπτήρα, ο Φίλιπς συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση με διαφορετική προσέγγιση. Παράγει έναν λαμπτήρα, που διαρκεί 25 χρόνια.
«Δεν υπάρχει πράσινος κόσμος και επιχειρηματικός κόσμος», λέει. «Νομίζω, ότι η επιχείρηση και η βιωσιμότητα βαδίζουν χέρι−χέρι. Είναι η καλύτερη βάση για μια επιχείρηση. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι υπολογίζοντας το κόστος των απαιτούμενων πόρων. Υπολογίζουμε και την κατανάλωση ενέργειας, καθώς και την έμμεση κατανάλωση ενέργειας, λόγω μεταφοράς. Αν υπολογίσετε όλα αυτά για κάθε προϊόν που παράγεται, οι επιχειρηματίες ανά τον πλανήτη θα έχουν τεράστιο κίνητρο να κατασκευάζουν άφθαρτα προϊόντα».
Η καταπολέμηση της βραχυβιότητας επιτυγχάνεται επίσης μεταβάλλοντας την παραγωγή των καταναλωτικών αγαθών. Η νέα ιδέα «Cradle to cradle» ισχυρίζεται, ότι αν τα εργοστάσια λειτουργούσαν όπως η φύση, η ίδια η βραχυβιότητα θα εξαφανιζόταν. Ο συγγραφέας της, Μίκαελ Μπράουνγκαρντ, δηλώνει: «Όταν συζητάμε για την προστασία του περιβάλλοντος, σκεπτόμαστε τις μειώσεις, τις περικοπές. Μια κερασιά την άνοιξη όμως, δεν κάνει περικοπές».
Η φύση παράγει σε αφθονία, αλλά πεσμένα άνθη, νεκρά φύλλα και άλλα υλικά, δεν είναι απόβλητα, αλλά τροφή άλλων οργανισμών. Ένας κύκλος. Η φύση δεν παράγει απόβλητα, μόνο θρεπτικά συστατικά.
Ο Μπράουνγκαρντ πιστεύει, ότι η βιομηχανία μπορεί να μιμηθεί τον κύκλο της φύσης. Το απέδειξε, όταν επανασχεδίασε την διαδικασία παραγωγής μιας ελβετικής υφαντουργίας: «Συνήθως, όταν ντύνουμε έπιπλα με υφάσματα, τα υπολείμματα απορρίπτονται ως τοξικά απόβλητα». Ανακάλυψε, ότι συνήθως χρησιμοποιούνταν στο εργοστάσιο εκατοντάδες εξαιρετικά τοξικές βαφές και χημικά. Για την παραγωγή των νέων υφασμάτων μείωσε τη λίστα σε 36 ουσίες, όλες βιοδιασπώμενες.
Τώρα επιλέγουν μόνο βρώσιμα υλικά. Θα μπορούσατε να τα προσθέσετε ακόμη και στο μούσλι σας. Σε μια κοινωνία, που βασίζεται στα απόβλητα, τα βραχύβια προϊόντα αποτελούν πρόβλημα. Αν μια κοινωνία παράγει θρεπτικά στοιχεία, κάθε βραχύβιο προϊόν μπορεί να μετατραπεί σε κάτι νέο.
Για τους πιο ριζοσπαστικούς επικριτές της βραχυβιότητας δεν αρκεί η αναδιαμόρφωση της παραγωγής. Θέλουν να σκεφτούμε το οικονομικό μας σύστημα και τις αξίες μας.
Απο-ανάπτυξη
Είναι μία πραγματική πολιτισμική επανάσταση, διότι πρόκειται για μια αλλαγή νοοτροπίας. Αυτή η επανάσταση λέγεται απο-ανάπτυξη. Ο Σερζ Λατύς ταξιδεύει από συνέδριο σε συνέδριο εξηγώντας πώς θα απαλλαγούμε από την κοινωνία της ανάπτυξης: «Η απο-ανάπτυξη είναι ένα προκλητικό σλόγκαν, το οποίο στοχεύει στην απαλλαγή από την ευχάριστη πραγματεία περί αιώνιας, βιώσιμης ανάπτυξης. Τονίζει την ανάγκη για μία αλλαγή νοοτροπίας. Η ουσία του προγράμματος της απο-ανάπτυξης συνοψίζεται σε μία λέξη, μείωση. Μείωση των αποβλήτων, του περιβαλλοντικού αποτυπώματος της υπερπαραγωγής και της υπερκατανάλωσης. Εφ΄ όσον μειώσουμε την κατανάλωση και την παραγωγή θα έχουμε ελεύθερο χρόνο για να αναπτύξουμε άλλες μορφές πλούτου, τις οποίες δεν θα εξαντλήσουμε. Όπως την φιλία, την γνώση».
Ολοένα και περισσότερο εξαρτόμαστε από αντικείμενα, για να αποκτήσουμε αυτοεκτίμηση και ταυτότητα. Αυτό είναι εν μέρει μια συνέπεια της κατάρρευσης πραγμάτων, που μας δίνουν ταυτότητα, όπως η συμμετοχή σε μία κοινότητα ή η σχέση με τη γη, κάθε τι κοινωνικό, που έχει αντικαταστήσει ο καταναλωτισμός.
Αν η ευτυχία εξαρτιόταν από το επίπεδο κατανάλωσης, θα έπρεπε να ζούμε στην απόλυτη ευτυχία εφʼ όσον καταναλώνουμε 26 φορές περισσότερο απʼ ότι επί Μαρξ. Έρευνες όμως, δείχνουν, ότι δεν είμαστε 20 φορές πιο ευτυχισμένοι, γιατί η ευτυχία είναι υποκειμενική ασφαλώς.
Οι επικριτές της από-ανάπτυξης φοβούνται, ότι θα καταστρέψει την σύγχρονη οικονομία και θα μας μεταφέρει και πάλι στην Λίθινη Εποχή. «Η επιστροφή σε μία βιώσιμη κοινωνία με οικολογικό αποτύπωμα όχι μεγαλύτερο από έναν πλανήτη δεν σημαίνει επιστροφή στην Λίθινη Εποχή», λέει ο Σερζ Λατύς. «Για μία χώρα σαν την Γαλλία θα σήμαινε μία επιστροφή στο ΄60. Δεν είναι δα και η Λίθινη Εποχή.
»Η απο-ανάπτυξη είναι η υλοποίηση του οράματος του Γκάντι, που έλεγε: ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος για να ικανοποιεί τις ανάγκες όλων, αλλά πάντα θα είναι πολύ μικρός για την απληστία μερικών».
Επίλογος
Ο Μάρκος εγκαθιστά δωρεάν το λογισμικό στον υπολογιστή του. Καταφέρνει να μηδενίσει το τσιπάκι μέσα στον εκτυπωτή του. Ο εκτυπωτής ξεμπλοκάρει αμέσως.
Τέλος;
www.freeinquiry.gr
Σημείωση:
Το παραπάνω κείμενο αποτελείται
από εκτεταμένα απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα
από την ταινία: «Τhe Light Βulb Cοnspiracy».
Σενάριο−Σκηνοθεσία: Cοsima Dannοritzer,
παραγωγή: a Μedia 3.14−Αrticle Ζ.
Το παραπάνω κείμενο αποτελείται
από εκτεταμένα απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα
από την ταινία: «Τhe Light Βulb Cοnspiracy».
Σενάριο−Σκηνοθεσία: Cοsima Dannοritzer,
παραγωγή: a Μedia 3.14−Αrticle Ζ.
Πέμπτη 3 Οκτωβρίου 2013
Αμφισβητώντας....
Της Ματίνας Τσιμοπούλου
Στον παλμό των τελευταίων εξελίξεων, η ηγεσία,
οι βουλευτές και ορισμένα μέλη της Χρυσής Αυγής παρελαύνουν σε καθημερινή βάση
στις οθόνες μας. Η εξάρθρωση της εγκληματικής συμμορίας, που προσφάτως εισήλθε
στο Κοινοβούλιο αναζητώντας νομιμοποίηση της απεχθούς της δράσης, μονοπωλεί τα
ειδησιογραφικά νέα. Αντιστοίχως, η κυβέρνηση προβάλλεται να μονοπωλεί τα εύσημα
αυτής της επιχείρησης καταστολής της εγκληματικής δραστηριότητας ενός
σχηματισμού που η ίδια ανέθρεφε στους κόρφους της εδώ και τόσο καιρό. Μεγάλο θράσος
συνιστά η θριαμβολογία του πρωθυπουργού περί πάταξης του φασισμού και της βίας
ενώ στην ουσία πρόκειται για ένα υποκριτικό, άκρως ετεροχρονισμένο και τραγικά
αργοπορημένο διάβημα.
Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω την δολοφονία ενός Έλληνα
πολιτικού αντιφρονούντα καθώς και σημαντικού αριθμού μεταναστών από τους
οπαδούς του εθνικιστικού μορφώματος. Δεν είναι αμελητέες, φυσικά, και οι
καταγγελίες των γιατρών διαφόρων νοσοκομείων σχετικά με σωρεία περιστατικών τραυματισμού μεταναστών
από επιθέσεις μελών της χρυσής αυγής εν είδει
πογκρόμ. Και όλα αυτά με την ανοχή της κυβέρνησης ώσπου η ανεξέλεγκτη
τροπή των πραγμάτων με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα επέβαλε στην κυβέρνηση
να διαχωρίσει τη θέση της υπό τη
δαμόκλειο σπάθη να θεωρηθεί συνένοχη στο φόνο.
Υπήρξε λοιπόν επιτακτική ανάγκη
να αποποιηθεί τα σενάρια περί αδελφών κομμάτων με τη Χρυσή Αυγή γιατί
διακυβευόταν η βιωσιμότητα του κόμματος στο πολιτικό προσκήνιο. Όπως ήταν
επόμενο, δεν ήταν δυνατόν να κωφεύουν απέναντι στις μαζικές και ηχηρές
διαμαρτυρίες του αντιφασιστικού κινήματος που διεκδίκησε την αποπομπή της
Χρυσής Αυγής με δυναμισμό και συλλογικότητα καθώς κάπως έτσι θα υπέθαλπαν την
σχέση τους με την εξουσία. Καπηλεύθηκαν,
λοιπόν, τον αγώνα κατά του φασισμού και τον οικειοποιήθηκαν δίνοντας εντολή για
ποινικές διώξεις στα μέλη της εγκληματικής οργάνωσης.
Άλλωστε, με τέτοια τροπή
των γεγονότων, η Χρυσή Αυγή ήταν πιο συμφέρον να χρησιμοποιηθεί με αυτόν τον
τρόπο, για να αποσοβηθούν και οι όποιες υποψίες για συνεργασία των δύο
κομμάτων. Εν κατακλείδι το σύνθημα κατά του φασισμού θα ήταν πολύ ισχυρό χαρτί
σε περίπτωση εκλογών και θα άφηνε κάπως γλυκύτερη γεύση στους ψηφοφόρους απ΄
ότι τα νέα μέτρα!
Τρίτη 1 Οκτωβρίου 2013
Δημοκρατία καρικατούρα
Υπάρχει και κόκκινος και γαλάζιος φασισμός...
Ποιος ταΐζει το τέρας...
Η Χρυσή Αυγή δεν διογκώθηκε γιατί ξαφνικά μια μερίδα Eλλήνων ανακάλυψε τηn αλήθεια στη βαθύτερη στην ιδεολογία του μίσους...
Η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος έχει συμβάλει σημαντικά στην αντισυστημική συμπεριφορά και τη διάδοση των αντιδημοκρατικών αντιλήψεων.
Ποιος γελοιοποιεί τη δημοκρατία και χλευάζει τη νομιμότητά της;
Πριν τις τελευταίες εκλογές στη Γερμανία ο Βόλφγκανγκ Σοϊμπλε, δεν δίστασε να αναφερθεί στο μελλοντικό δημοσιονομικό κενό της Ελλάδας και την πιθανότητα αυτό να χρειαστεί να καλυφθεί με ένα πρόσθετο πρόγραμμα δανείων...
Με απλά λόγια, τους είπε πως μετά τις εκλογές μπορεί να χρειαστεί να πληρώσετε κάτι ακόμη για την Ελλάδα. Δανεικά βέβαια... Aλλά δανεικά σε μια χώρα που σε λιγότερα από 200 χρόνια κρατικής υπόστασης έχει χρεοκοπήσει 5 φορές, δεν είναι και η ασφαλέστερη επένδυση.
Σημασία έχει όμως πως δεν προσπάθησε να το αποσιωπήσει, αλλά ούτε να πει ψέματα, τα οποία μετεκλογικά θα αναγκαζόταν να «καταπιεί»...
Από την άλλη πλευρά τις τελευταίες μέρες άκουγα τον κ. Τσίπρα να υπόσχεται δωρεάν ρεύμα σε 300.000 οικογένειες. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε υποσχεθεί δωρεάν αστικές συγκοινωνίες και νωρίτερα μεταξύ άλλων επιστροφή των συντάξεων και των μισθών στα προ χρεοκοπίας επίπεδα... Αύριο τι ακολουθεί. Δωρεάν i-phone, i-pad και δωρεάν οικόπεδα;
Ο κ. Σαμαράς όταν ήταν στην αντιπολίτευση με τα Ζάππεια και το αντιμνημονιακό λόγο είχε υποσχεθεί πολλά και μείγματα οικονομικής πολιτικής που θα μας έβγαζαν από τη χρεοκοπία χωρίς να υποστούμε τα δεινά του μνημονίου. Από τότε που ήρθε στην κυβέρνηση δεν παύει να μειώνει μισθούς και συντάξεις οριζοντίως και να δημεύει περιουσίες βάζοντας φόρους...
Ο ΓΑΠ κέρδισε τις εκλογές του 2009 με το γνωστό σύνθημα λεφτά υπάρχουν... Λεφτά δεν υπήρχαν και η χώρα προσγειώθηκε ανώμαλα.
Ανάλογα κινήθηκαν οι περισσότεροι πολιτικοί μας μετά τη μεταπολίτευση.
Όταν σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό άλλα υπόσχεται στην αντιπολίτευση και άλλα κάνει στην κυβέρνηση, συμβάλλει σημαντικά στην απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και τη γελοιοποίηση της δημοκρατίας.
Δημοκρατία όμως δεν σημαίνει και οχλοκρατία με τους δρόμους της πρωτεύουσας να κλείνουν σχεδόν καθημερινά με σημαντικά ή ασήμαντα αιτήματα. Τις τελευταίες δεκαετίες είδαμε μια ανοχή στην ανομία είτε λόγω ανικανότητας του ενοχικού πελατειακού κράτους, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων της αριστεράς και των αναγκών να συντηρεί τους ψηφοφόρους συντεταγμένους με ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής.
Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια ελέγχονται από συνδικαλιστικές μειοψηφίες φοιτητών σε σχέσεις πελατειακής συνδιαλλαγής με το κατεστημένο του εκπαιδευτικού προσωπικού. Τα μαθήματα διακόπτονται για να γίνουν ανακοινώσεις πολιτικών διακηρύξεων, καθηγητές χτίζονται στα γραφεία τους, σύνοδοι διακόπτονται και καθηγητές που έχουν άλλη άποψη στοχοποιούνται από ταλιμπάν... Όταν δεν συμμετέχουν μέλη της κοινοβουλευτικής αριστεράς τηρούν σιγήν ιχθύος.
Επιχειρήσεις καταλαμβάνονται από συνδικαλιστές, ενώ τα συνδικάτα του δημοσίου και ευρύτερου δημοσίου στην ουσία διευθύνουν υπηρεσίες και επιχειρήσεις παρατύπως.
Όλα αυτά κι άλλα πολλά έχουν συμβάλει στη γενίκευση ενός κλίματος ανομίας το οποίο έχει δυσμενή επίδραση στην οικονομική δραστηριότητα, τα εισοδήματα των ανθρώπων και το μέλλον της χώρας.
Στην Ελλάδα έχουμε ξεχάσει τι θα πει αξιοκρατία στο δημόσιο, καθώς οι πελατειακές σχέσεις κυριαρχούν απόλυτα.
Υπουργός ανασυστήνει μετά βαΐων και κλάδων την
Αγροφυλακή προκειμένου να βολέψει τα «δικά μας» παιδιά και όταν την
καταργούν αργότερα οι προσληφθέντες απορροφώνται σε άλλες υπηρεσίες.Ποιος ταΐζει το τέρας...
Η Χρυσή Αυγή δεν διογκώθηκε γιατί ξαφνικά μια μερίδα Eλλήνων ανακάλυψε τηn αλήθεια στη βαθύτερη στην ιδεολογία του μίσους...
Η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος έχει συμβάλει σημαντικά στην αντισυστημική συμπεριφορά και τη διάδοση των αντιδημοκρατικών αντιλήψεων.
Ποιος γελοιοποιεί τη δημοκρατία και χλευάζει τη νομιμότητά της;
Πριν τις τελευταίες εκλογές στη Γερμανία ο Βόλφγκανγκ Σοϊμπλε, δεν δίστασε να αναφερθεί στο μελλοντικό δημοσιονομικό κενό της Ελλάδας και την πιθανότητα αυτό να χρειαστεί να καλυφθεί με ένα πρόσθετο πρόγραμμα δανείων...
Με απλά λόγια, τους είπε πως μετά τις εκλογές μπορεί να χρειαστεί να πληρώσετε κάτι ακόμη για την Ελλάδα. Δανεικά βέβαια... Aλλά δανεικά σε μια χώρα που σε λιγότερα από 200 χρόνια κρατικής υπόστασης έχει χρεοκοπήσει 5 φορές, δεν είναι και η ασφαλέστερη επένδυση.
Σημασία έχει όμως πως δεν προσπάθησε να το αποσιωπήσει, αλλά ούτε να πει ψέματα, τα οποία μετεκλογικά θα αναγκαζόταν να «καταπιεί»...
Από την άλλη πλευρά τις τελευταίες μέρες άκουγα τον κ. Τσίπρα να υπόσχεται δωρεάν ρεύμα σε 300.000 οικογένειες. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε υποσχεθεί δωρεάν αστικές συγκοινωνίες και νωρίτερα μεταξύ άλλων επιστροφή των συντάξεων και των μισθών στα προ χρεοκοπίας επίπεδα... Αύριο τι ακολουθεί. Δωρεάν i-phone, i-pad και δωρεάν οικόπεδα;
Ο κ. Σαμαράς όταν ήταν στην αντιπολίτευση με τα Ζάππεια και το αντιμνημονιακό λόγο είχε υποσχεθεί πολλά και μείγματα οικονομικής πολιτικής που θα μας έβγαζαν από τη χρεοκοπία χωρίς να υποστούμε τα δεινά του μνημονίου. Από τότε που ήρθε στην κυβέρνηση δεν παύει να μειώνει μισθούς και συντάξεις οριζοντίως και να δημεύει περιουσίες βάζοντας φόρους...
Ο ΓΑΠ κέρδισε τις εκλογές του 2009 με το γνωστό σύνθημα λεφτά υπάρχουν... Λεφτά δεν υπήρχαν και η χώρα προσγειώθηκε ανώμαλα.
Ανάλογα κινήθηκαν οι περισσότεροι πολιτικοί μας μετά τη μεταπολίτευση.
Όταν σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό άλλα υπόσχεται στην αντιπολίτευση και άλλα κάνει στην κυβέρνηση, συμβάλλει σημαντικά στην απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και τη γελοιοποίηση της δημοκρατίας.
Δημοκρατία όμως δεν σημαίνει και οχλοκρατία με τους δρόμους της πρωτεύουσας να κλείνουν σχεδόν καθημερινά με σημαντικά ή ασήμαντα αιτήματα. Τις τελευταίες δεκαετίες είδαμε μια ανοχή στην ανομία είτε λόγω ανικανότητας του ενοχικού πελατειακού κράτους, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων της αριστεράς και των αναγκών να συντηρεί τους ψηφοφόρους συντεταγμένους με ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής.
Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια ελέγχονται από συνδικαλιστικές μειοψηφίες φοιτητών σε σχέσεις πελατειακής συνδιαλλαγής με το κατεστημένο του εκπαιδευτικού προσωπικού. Τα μαθήματα διακόπτονται για να γίνουν ανακοινώσεις πολιτικών διακηρύξεων, καθηγητές χτίζονται στα γραφεία τους, σύνοδοι διακόπτονται και καθηγητές που έχουν άλλη άποψη στοχοποιούνται από ταλιμπάν... Όταν δεν συμμετέχουν μέλη της κοινοβουλευτικής αριστεράς τηρούν σιγήν ιχθύος.
Επιχειρήσεις καταλαμβάνονται από συνδικαλιστές, ενώ τα συνδικάτα του δημοσίου και ευρύτερου δημοσίου στην ουσία διευθύνουν υπηρεσίες και επιχειρήσεις παρατύπως.
Όλα αυτά κι άλλα πολλά έχουν συμβάλει στη γενίκευση ενός κλίματος ανομίας το οποίο έχει δυσμενή επίδραση στην οικονομική δραστηριότητα, τα εισοδήματα των ανθρώπων και το μέλλον της χώρας.
Στην Ελλάδα έχουμε ξεχάσει τι θα πει αξιοκρατία στο δημόσιο, καθώς οι πελατειακές σχέσεις κυριαρχούν απόλυτα.
Ο ίδιος γίνεται πρόεδρος της Βουλής για μια μέρα και φροντίζει να διορίσει την κόρη του...
Με λίγα λόγια μιλάμε για μια δημοκρατία καρικατούρα. Μια πελατειακή δημοκρατία όπου οι έχοντες πρόσβαση στο κράτος τρέφονται με τις «σάρκες» της υπόλοιπης κοινωνίας, από τη στιγμή που τελείωσαν τα δανεικά.
Γιατί ο μέσος πολίτης πρέπει να δέχεται τέτοιου είδους καραγκιοζιλίκια;
Εκτός αυτών όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υιοθετεί το Εμείς ή αυτοί, ένα εμφυλιοπολεμικό μέχρι εσχάτων σύνθημα, δεν μπορείς να περιμένεις πως μια μερίδα κόσμου απηυδισμένη από τις συνέπειες της κρίσης δεν θα πάρει στα σοβαρά αυτές τις φθηνές ιαχές δημαγωγίας...
Προκειμένου να σταματήσουν οι φυγόκεντρες δυνάμεις θα χρειαστεί το πολιτικό σύστημα να φροντίσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης και για να γίνει αυτό χρειάζεται να σοβαρευτεί και να αρχίσει να λέει αλήθειες.
Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να σοβαρευτεί και να πει στον κόσμο την αλήθεια.
Το πρόβλημα είναι αν η πλειοψηφία της πολιτικής ηγεσίας διαθέτει μια αντικειμενική εικόνα για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και τις ρεαλιστικές επιλογές τις οποίες διαθέτει;
Τι είναι δημοκρατία
«...Και ονομάζεται μεν δημοκρατία, γιατί η διοίκηση είναι στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα έναντι δε των νόμων στις ιδιωτικές τους διαφορές, ενώ ως προς την θέση τους στον δημόσιο βίο κάθε ένας, ανάλογα με την επίδοση σε κάποιο τομέα, προτιμάται για ένα από τα δημόσια αξιώματα, και όχι από την πολιτική του παράταξη όσο από την αρετή του, ούτε εξαιτίας της φτώχειας, ενώ έχει την ικανότητα να παράσχει κάποια υπηρεσία στην πατρίδα του, εμποδίζεται από το γεγονός ότι είναι άγνωστος...
...Ενώ δε στην ιδιωτική μας ζωή συναναστρεφόμαστε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, στην δημόσιά μας ζωή από σεβασμό προ πάντων δεν παραβαίνουμε τους νόμους, υπακούμε σε όσους κάθε φορά έχουν τα αξιώματα και στους νόμους, και περισσότερο σε εκείνους από τους νόμους, που έχουν θεσπιστεί για ωφέλεια των αδικούμενων, και σε άλλους, οι οποίοι αν και άγραφοι, η παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπή».
Περικλέους Επιτάφιος
capital.gr Κ. Στούπας
Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012
Τρίτη 29 Μαΐου 2012
Η κρίση στην Ελλάδα είναι πολιτική
Για την καλλιέργεια του μίσους, την ανάδειξη
της φιλοσοφίας της πλειοψηφίας και τον θάνατο του Τύπου που εξηγούν την
τρέχουσα παράλυση στην Ελλάδα κάνει λόγο άρθρο των FT
Να αναλύσει τις αιτίες που οδηγούν τη χώρα στην καταστροφή
επιχειρεί ο Παύλος Ελευθεριάδης, διδάσκων στη νομική σχολή της Οξφόρδης,
Με τις επερχόμενες εκλογές να βρίσκονται προ των πυλών,
καταγράφει τους λόγους που οδήγησαν στην αλλαγή του πολιτικού σκηνικού
στη χώρα.
''Γιατί η Ελλάδα υπνοβατεί προς την καταστροφή; Ως Έλλην πολίτης γνωρίζω εδώ και χρόνια τη φρικτή κατάσταση της δημοσιονομικής μας θέσης. Το πολιτικό σύστημα όμως, απέτυχε να αντιδράσει, όπως απέτυχε να σχηματίσει και κυβέρνηση συνασπισμού. Οι εκλογές του Ιουνίου είναι ένα στοίχημα επειδή τα ακραία κόμματα έχουν την πρωτοβουλία. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Οι αιτίες βρίσκονται σε τρεις παράγοντες της ελληνικής πολιτικής ζωής που έχουν περάσει απαρατήρητοι.
Ο πρώτος είναι η καλλιέργεια του μίσους. Η κληρονομιά από τον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949 ήταν η συνεχής και ταπεινωτική δίωξη της αριστεράς. Η ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 1950 ήταν βαθιά ιεραρχική σε όρους οικογένειας και τάξεων. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου δημιουργήθηκε μία ακόμη ιεραρχία: Οι αριστεροί και άλλοι αντικομφορμιστές θεωρήθηκαν επικίνδυνοι και μη πατριώτες και διώχθηκαν από έναν μηχανισμό καταπίεσης που παροπλίστηκε μόνο με την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974.
Όταν οι Σοσιαλιστές κέρδισαν την εξουσία το 1981 δημιούργησαν μία νέα ιεραρχία. Έδωσαν στους αριστερούς υποστηρικτές τους θέσεις στον δημόσιο τομέα, προαγωγές και κρατικά συμβόλαια. Η δεξιά χαρακτηρίστηκε επικίνδυνη και μη πατριωτική.
Η ρητορική του μίσους συνεχίζεται και σήμερα. Η ελληνική δημόσια ζωή εξακολουθεί να είναι θεατρική και δηλητηριώδης. Τα κόμματα της αριστεράς χαρακτηρίζουν την στήριξη από την ΕΕ "πράξη βαρβαρότητας" και "έγκλημα". Τα κόμματα της άκρας δεξιάς καλούν τους φιλο-Ευρωπαίους ηγέτες «προδότες». Η ρητορική τους σπανίως αφορά τις αιτίες που προκάλεσαν την κρίση ή πως μπορεί να λυθεί. Ο σχηματισμός κυβέρνησης θα προκαλούσε την επίσημη οργή όλων.
Η κομματική αντιπαλότητα άνοιξε τον δρόμο και για τον δεύτερο παράγοντα: την επικράτηση της φιλοσοφίας της πλειοψηφίας. Η Ελλάδα έχει ένα φιλελεύθερο Σύνταγμα από το 1864. Με τις συνεχείς πολιτικές παρεμβάσεις όμως, επέβαλαν συνταγματικές και πολιτειακές μεταβολές που καθιστούσαν εξαιρετικά δύσκολο να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού.
Οι Δημόσιοι υπάλληλοι είναι πλέον ριζικά πολιτικοποιημένοι και δουλοπρεπείς. Οι προμήθειες του Δημοσίου για υπηρεσίες και προϊόντα βρίσκονται τελικά υπό τον έλεγχο λίγων υπουργών. Οι κυβερνήσεις διορίζουν τους επικεφαλείς της δικαιοσύνης με κομματικά κριτήρια. Το αποτέλεσμα είναι ένα δυσλειτουργικό διοικητικό σύστημα που εξαρτάται για τα πάντα από την πολιτική.
Ο τρίτος πολιτικός παράγοντας είναι ο θάνατος του Τύπου. Μέχρι το 1989, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση ήταν κρατικά μονοπώλια. Μετά από σειρά ατελέσφορων δικαστικών μαχών, ορισμένοι επιχειρηματίες άρχισαν να μεταδίδουν τηλεοπτικό πρόγραμμα. Πρακτικά έκλεβαν συχνότητες. Η κυβέρνηση τότε δεν αντέδρασε. Το 1993 δόθηκαν σε οχτώ σταθμούς "προσωρινές άδειες", οι οποίες ανανεώθηκαν το 2007.
Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε το 2010 ότι οι προσωρινές άδειες είναι αντισυνταγματικές. Η δικαστική απόφαση όμως, δεν επέφερε καμία αλλαγή. Οι πολιτικοί φοβούνται να ταράξουν τα νερά.
Πως όμως, αυτό το γεγονός οδήγησε στο θάνατο του Τύπου; Οι τηλεοπτικοί σταθμοί απορροφήθηκαν από εκδοτικούς οίκους. Οι περισσότεροι δεν σέβονται τους κανόνες για αντικειμενικότητα ή μετριοπάθεια. Η παρέμβαση των ιδιοκτητών είναι αχαλίνωτη και κραυγαλέα ιδιοτελής. Η θερμή ρητορική των πολιτικών αναπαράγεται και ενισχύεται από τους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους. Υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια για προβληματισμό ή συναίνεση.
Η καλλιέργεια του μίσους, η ανάδειξη της φιλοσοφίας της πλειοψηφίας και ο θάνατος του Τύπου από κοινού εξηγούν την τρέχουσα παράλυση εν μέσω της κρίσης. Η ελληνική πολιτική ζωή ιδιωτικοποιήθηκε.
Οι αδίστακτοι πολιτικοί, τα κυνικά εργατικά συνδικάτα και οι ολιγάρχες των ΜΜΕ κρατούν σε ομηρία τη δημόσια ζωή μας. Ελάχιστα νοιάζονται για το χρέος, πόσο μάλλον για τις μεταρρυθμίσεις. Δεν βλέπουν πόσο επείγον είναι να αποτραπεί η καταστροφική έξοδος από το ευρώ. Δεδομένων των εξωφρενικών τους κερδών, η εσωτερική κατανομή των πόρων είναι πολύ πιο σημαντική για αυτούς από το συνολικό μέγεθος της πίτας.
Γι’ αυτό τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα κατέρρευσαν στις εκλογές του Μαΐου. Είναι σύμβολα της ανικανότητας και της διαφθοράς. Δεν έχουν το ηθικό κύρος να ζητήσουν θυσίες. Το εκλογικό σώμα έχει φτάσει στα όριά του με τη λιτότητα. Είναι όμως, περισσότερο εκνευρισμένο με εκείνους που αθέμιτα δημιούργησαν το πρόβλημα. Κατά συνέπεια, ακόμη κι αν το 80% του εκλογικού σώματος θέλει παραμονή της χώρας στο ευρώ, το 68% ψήφισε κόμματα που αντιτίθενται στη συμφωνία στήριξης. Ήταν ο τρόπος τους να ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής.
Το παλαιό πέθανε αλλά το νέο δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Η ξαφνική αποχώρηση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου τον Νοέμβριο, έπιασε άπαντες εξ απήνης. Ελάχιστοι είχαν προβλέψει αυτή την ταχεία πτώση των σοσιαλιστών και των συντηρητικών, που εισέρχονται στην εκλογική μάχη κλονισμένοι και εντελώς στερημένοι από ενέργεια και ιδέες. Ο αναίσχυντος λαϊκισμός της ριζοσπαστικής αριστεράς μπορεί να της εξασφαλίσει στήριξη για λίγο καιρό ακόμη, αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει και σε μία εντυπωσιακή πτώση. Η ελληνική κρίση είναι πλέον πολιτική.
Η απάντηση βρίσκεται μόνο στην ανάδειξη νέων και αξιόπιστων πολιτικών κομμάτων. Θα πρέπει να στοχεύσουμε σε ανάκτηση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς μας θεσμούς, στο ξεκαθάρισμα των ΜΜΕ, στην τιμωρία της διαφθοράς και στο να δοθεί ελπίδα για μία παραγωγική και ανταγωνιστική οικονομία. Το εκλογικό σώμα της Ελλάδας σοφά απαιτεί ολοκληρωτική και ταχεία ανανέωση''.
news 247
''Γιατί η Ελλάδα υπνοβατεί προς την καταστροφή; Ως Έλλην πολίτης γνωρίζω εδώ και χρόνια τη φρικτή κατάσταση της δημοσιονομικής μας θέσης. Το πολιτικό σύστημα όμως, απέτυχε να αντιδράσει, όπως απέτυχε να σχηματίσει και κυβέρνηση συνασπισμού. Οι εκλογές του Ιουνίου είναι ένα στοίχημα επειδή τα ακραία κόμματα έχουν την πρωτοβουλία. Πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο; Οι αιτίες βρίσκονται σε τρεις παράγοντες της ελληνικής πολιτικής ζωής που έχουν περάσει απαρατήρητοι.
Ο πρώτος είναι η καλλιέργεια του μίσους. Η κληρονομιά από τον εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949 ήταν η συνεχής και ταπεινωτική δίωξη της αριστεράς. Η ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του 1950 ήταν βαθιά ιεραρχική σε όρους οικογένειας και τάξεων. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου δημιουργήθηκε μία ακόμη ιεραρχία: Οι αριστεροί και άλλοι αντικομφορμιστές θεωρήθηκαν επικίνδυνοι και μη πατριώτες και διώχθηκαν από έναν μηχανισμό καταπίεσης που παροπλίστηκε μόνο με την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974.
Όταν οι Σοσιαλιστές κέρδισαν την εξουσία το 1981 δημιούργησαν μία νέα ιεραρχία. Έδωσαν στους αριστερούς υποστηρικτές τους θέσεις στον δημόσιο τομέα, προαγωγές και κρατικά συμβόλαια. Η δεξιά χαρακτηρίστηκε επικίνδυνη και μη πατριωτική.
Η ρητορική του μίσους συνεχίζεται και σήμερα. Η ελληνική δημόσια ζωή εξακολουθεί να είναι θεατρική και δηλητηριώδης. Τα κόμματα της αριστεράς χαρακτηρίζουν την στήριξη από την ΕΕ "πράξη βαρβαρότητας" και "έγκλημα". Τα κόμματα της άκρας δεξιάς καλούν τους φιλο-Ευρωπαίους ηγέτες «προδότες». Η ρητορική τους σπανίως αφορά τις αιτίες που προκάλεσαν την κρίση ή πως μπορεί να λυθεί. Ο σχηματισμός κυβέρνησης θα προκαλούσε την επίσημη οργή όλων.
Η κομματική αντιπαλότητα άνοιξε τον δρόμο και για τον δεύτερο παράγοντα: την επικράτηση της φιλοσοφίας της πλειοψηφίας. Η Ελλάδα έχει ένα φιλελεύθερο Σύνταγμα από το 1864. Με τις συνεχείς πολιτικές παρεμβάσεις όμως, επέβαλαν συνταγματικές και πολιτειακές μεταβολές που καθιστούσαν εξαιρετικά δύσκολο να σχηματιστεί κυβέρνηση συνασπισμού.
Οι Δημόσιοι υπάλληλοι είναι πλέον ριζικά πολιτικοποιημένοι και δουλοπρεπείς. Οι προμήθειες του Δημοσίου για υπηρεσίες και προϊόντα βρίσκονται τελικά υπό τον έλεγχο λίγων υπουργών. Οι κυβερνήσεις διορίζουν τους επικεφαλείς της δικαιοσύνης με κομματικά κριτήρια. Το αποτέλεσμα είναι ένα δυσλειτουργικό διοικητικό σύστημα που εξαρτάται για τα πάντα από την πολιτική.
Ο τρίτος πολιτικός παράγοντας είναι ο θάνατος του Τύπου. Μέχρι το 1989, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση ήταν κρατικά μονοπώλια. Μετά από σειρά ατελέσφορων δικαστικών μαχών, ορισμένοι επιχειρηματίες άρχισαν να μεταδίδουν τηλεοπτικό πρόγραμμα. Πρακτικά έκλεβαν συχνότητες. Η κυβέρνηση τότε δεν αντέδρασε. Το 1993 δόθηκαν σε οχτώ σταθμούς "προσωρινές άδειες", οι οποίες ανανεώθηκαν το 2007.
Το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε το 2010 ότι οι προσωρινές άδειες είναι αντισυνταγματικές. Η δικαστική απόφαση όμως, δεν επέφερε καμία αλλαγή. Οι πολιτικοί φοβούνται να ταράξουν τα νερά.
Πως όμως, αυτό το γεγονός οδήγησε στο θάνατο του Τύπου; Οι τηλεοπτικοί σταθμοί απορροφήθηκαν από εκδοτικούς οίκους. Οι περισσότεροι δεν σέβονται τους κανόνες για αντικειμενικότητα ή μετριοπάθεια. Η παρέμβαση των ιδιοκτητών είναι αχαλίνωτη και κραυγαλέα ιδιοτελής. Η θερμή ρητορική των πολιτικών αναπαράγεται και ενισχύεται από τους τηλεοπτικούς δημοσιογράφους. Υπάρχουν ελάχιστα περιθώρια για προβληματισμό ή συναίνεση.
Η καλλιέργεια του μίσους, η ανάδειξη της φιλοσοφίας της πλειοψηφίας και ο θάνατος του Τύπου από κοινού εξηγούν την τρέχουσα παράλυση εν μέσω της κρίσης. Η ελληνική πολιτική ζωή ιδιωτικοποιήθηκε.
Οι αδίστακτοι πολιτικοί, τα κυνικά εργατικά συνδικάτα και οι ολιγάρχες των ΜΜΕ κρατούν σε ομηρία τη δημόσια ζωή μας. Ελάχιστα νοιάζονται για το χρέος, πόσο μάλλον για τις μεταρρυθμίσεις. Δεν βλέπουν πόσο επείγον είναι να αποτραπεί η καταστροφική έξοδος από το ευρώ. Δεδομένων των εξωφρενικών τους κερδών, η εσωτερική κατανομή των πόρων είναι πολύ πιο σημαντική για αυτούς από το συνολικό μέγεθος της πίτας.
Γι’ αυτό τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα κατέρρευσαν στις εκλογές του Μαΐου. Είναι σύμβολα της ανικανότητας και της διαφθοράς. Δεν έχουν το ηθικό κύρος να ζητήσουν θυσίες. Το εκλογικό σώμα έχει φτάσει στα όριά του με τη λιτότητα. Είναι όμως, περισσότερο εκνευρισμένο με εκείνους που αθέμιτα δημιούργησαν το πρόβλημα. Κατά συνέπεια, ακόμη κι αν το 80% του εκλογικού σώματος θέλει παραμονή της χώρας στο ευρώ, το 68% ψήφισε κόμματα που αντιτίθενται στη συμφωνία στήριξης. Ήταν ο τρόπος τους να ψηφίσουν υπέρ της αλλαγής.
Το παλαιό πέθανε αλλά το νέο δεν έχει ακόμη γεννηθεί. Η ξαφνική αποχώρηση του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου τον Νοέμβριο, έπιασε άπαντες εξ απήνης. Ελάχιστοι είχαν προβλέψει αυτή την ταχεία πτώση των σοσιαλιστών και των συντηρητικών, που εισέρχονται στην εκλογική μάχη κλονισμένοι και εντελώς στερημένοι από ενέργεια και ιδέες. Ο αναίσχυντος λαϊκισμός της ριζοσπαστικής αριστεράς μπορεί να της εξασφαλίσει στήριξη για λίγο καιρό ακόμη, αλλά μπορεί επίσης να οδηγήσει και σε μία εντυπωσιακή πτώση. Η ελληνική κρίση είναι πλέον πολιτική.
Η απάντηση βρίσκεται μόνο στην ανάδειξη νέων και αξιόπιστων πολιτικών κομμάτων. Θα πρέπει να στοχεύσουμε σε ανάκτηση της εμπιστοσύνης στους δημοκρατικούς μας θεσμούς, στο ξεκαθάρισμα των ΜΜΕ, στην τιμωρία της διαφθοράς και στο να δοθεί ελπίδα για μία παραγωγική και ανταγωνιστική οικονομία. Το εκλογικό σώμα της Ελλάδας σοφά απαιτεί ολοκληρωτική και ταχεία ανανέωση''.
news 247
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)