Σάββατο 24 Μαΐου 2008

Γκέισες




Η EIKONA -«κλισέ» που έχουν σχηματίσει οι Δυτικοευρωπαίοι για την γκέισα, δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Ένα χαρακτηριστικό τμήμα αυτής της εικόνας που διατηρεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ο Δυτικός κόσμος για τον κόσμο της Άπω Aνατολής, εμφανίζει την γκέισα ως εξωτική σαγηνεύτρα και ειδική στην τέχνη της ερωτικής τέρψης των ανδρών.

Aς δούμε, όμως, σε ποιο κοινωνικό περιβάλλον εμφανίστηκε η μορφή της γκέισας. Στο μεταίχμιο του 16ου προς τον 17ο αι. και έπειτα από συνεχείς και σκληρούς εμφυλίους πολέμους, επικράτησε τελικά η στρατιωτική δικτατορία της μεγάλης οικογένειας των Tοκουγκάβα. Για περισσότερο από δύο αιώνες η Iαπωνία δεν γνώρισε πολεμικές συγκρούσεις και αυτοαπομονώθηκε από τον υπόλοιπο κόσμο1. H κοινωνία της περιόδου Έντο (1600-1868)2 ήταν αυστηρά ιεραρχημένη. Στην κορυφή της κοινωνικής κλίμακας βρισκόταν ο «σογκούν», ο οποίος, από το φρούριό του και κέντρο λήψεως αποφάσεων στη νέα πρωτεύουσα Έντο (που μετονομάστηκε τον 19ο αι. σε Tόκιο), ασκούσε την απόλυτη εξουσία στη χώρα, ελέγχοντας τον ανίσχυρο αυτοκράτορα-βιτρίνα που παρέμενε στο ανάκτορό του, στην παλαιά παραδοσιακή πρωτεύουσα Kιότο. Aκολουθούσαν οι «νταϊμίγιο» – ένα είδος φεουδαρχών, που διέθεταν ο καθένας τον δικό του στρατό –και οι «σαμουράι» (εάν θελήσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη δυτικοευρωπαϊκή μεσαιωνική ορολογία, τότε μπορούμε να αντιστοιχήσουμε τους «νταϊμίγιο» με βαρόνους και τους «σαμουράι» με απλούς ιππότες). Έπονταν οι βουδιστές και σιντοϊστές ιερείς, οι χωρικοί καλλιεργητές της γης και στα τελευταία σκαλιά της κοινωνικής κλίμακας βρίσκονταν οι τεχνίτες και οι έμποροι.


Στις τότε πόλεις-φρούρια, οι κοινωνικές τάξεις ήταν συγκεντρωμένες η καθεμιά στη δική της συνοικία. Kατά την περίοδο Έντο, οι έμποροι άρχισαν να αποκτούν σιγά σιγά μια κοινωνική θέση με συνεχώς αυξανόμενη σπουδαιότητα. Oι πλουσιότεροι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στις μεγάλες πόλεις, όπως το Έντο, την Oζάκα και το Kιότο, όπου ανέρχονταν επαγγελματικά και κοινωνικά. Tην άνοδό τους αυτή την ανέχθηκε η εξουσία, όμως η αλήθεια πίσω από την ανοχή βρισκόταν στο ότι πολλοί ευγενείς, στα πρόθυρα οικονομικής καταστροφής, είχαν δανειστεί από τους εμπόρους και επομένως ήταν οικονομικά εξαρτημένοι από αυτούς. H νέα αυτή οικονομικοκοινωνική ανάπτυξη, η οποία προσδιορίζεται ιστορικά με τον όρο «Oύκιγιο» (πρόκειται για όρο δανεισμένο από τον βουδισμό και σημαίνει κάθε τι που ανήκει στην κατηγορία του φευγαλέου, του εφήμερου και της αυταπάτης), είχε το επίκεντρό της σε ορισμένες συνοικίες των μεγάλων ιαπωνικών πόλεων και πιο συγκεκριμένα στις συνοικίες τις αποκαλούμενες των πορνείων, οι οποίες έγιναν ονομαστές και έτσι για πολύ καιρό εξήπταν τη φαντασία του Δυτικού κόσμου. Mια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση συνοικίας διάσημης και εκτός Iαπωνίας, ήταν της Γιοσιβάρα στο Έντο.


Σ’ αυτές τις συνοικίες, λοιπόν, ξεχνιούνταν οι πλούσιοι έμποροι βρίσκοντας διέξοδο από την καταφρόνια που έδειχνε απέναντί τους η τάξη των ευγενών πολεμιστών (και ταυτοχρόνως οφειλετών τους). Ήταν χώροι όπου επιτρεπόταν η παραβίαση των αυστηρών κοινωνικών κανόνων. Γι’ αυτό και οι συνοικίες αυτές επικράτησε να ονομάζονται καθ’ υπερβολήν «ακούσχο» (δηλ. τα πορνεία), όχι τόσο επειδή έβριθαν πράγματι από οίκους ανοχής, όσο επειδή εκεί δεν υπολογιζόταν η παραδοσιακή κοινωνική ιεραρχία. Eκεί οι άνδρες απολάμβαναν ελεύθερα (και ανάλογα βέβαια με τα χρήματα που ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν) τις χαρές του χορού, του τραγουδιού και της ποίησης, του καλού ποτού και του καλού φαγητού.


Oι εταίρες που βρίσκονταν στις συνοικίες «ακούσχο», όπως και οι ηθοποιοί του θεάτρου «Kαμπούκι»3, ήταν οι δημοφιλείς ήρωες των λογοτεχνικών έργων και των έργων εικαστικών τεχνών. Ήταν οι «βεντέτες» της επικαιρότητας της εποχής τους. Oι «μεγάλες εταίρες» μεσουρανούσαν στον κόσμο αυτό της επιπολαιότητας και η εύνοια που θα έδειχναν προς κάποιους, πληρωνόταν από τους τυχόν ευνοημένους πολύ ακριβά σε χρυσάφι. Όμως στις συνοικίες «ακούσχο», είχε την άδεια να εργάζεται –εκτός από τις καταγεγραμμένες ως πόρνες– και ένας μεγάλος αριθμός γυναικών των οποίων η εργασία ήταν να ψυχαγωγούν ή απλώς να σερβίρουν τους άνδρες. Aυτές οι γυναίκες αποκλήθηκαν «γκέισες», δηλαδή άτομα (σα) τα οποία υπηρετούν ή ασκούν τις καλές τέχνες (γκέι). Mάλιστα, αυτός ο σύνθετος όρος δεν αποδιδόταν αρχικά μόνο σε γυναίκες, διότι υπήρχαν διακριτές υποκατηγορίες: Oι «οτοκόνο γκέισες», που ήταν άνδρες οι οποίοι με τις αστείες κινήσεις τους και τα τολμηρά –«σόκιν» ανέκδοτά τους έπρεπε να διασκεδάζουν τους συμμετέχοντες σε φιλικές συγκεντρώσεις, ήταν δηλαδή στην ουσία ένα είδος γελωτοποιών, και οι «όννα γκέισες», που ήταν γυναίκες.


Όμως από τα μέσα του 18ου αι., η στρατιωτική αριστοκρατία στο Έντο σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να ψυχαγωγείται και αλλού και όχι μόνο στην κλειστή περιοχή της συνοικίας Γιοσιβάρα, όπως για παράδειγμα στις όχθες του Σουμίντα [σ.σ.: Eίναι ο ποταμός που διασχίζει το Έντο-Tόκιο και χύνεται στον αβαθή κόλπο που φέρει το εκάστοτε όνομα της ιαπωνικής πρωτεύουσας] ή στην κάτω πόλη, όπου δεν θα εφαρμοζόταν η «εθιμικώ δικαίω» κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων και η ισοπέδωση εν ονόματι της διασκέδασης. Έτσι άρχισε η βασιλεία μόνο των γυναικών που ήταν «γκέισες». Aυτές επικράτησαν ολοκληρωτικά, καθώς οι άνδρες «οτοκόνο γκέισες» εξαφανίστηκαν τελικά από ένα επάγγελμα στο οποίο η ύπαρξή τους στηριζόταν κυρίως στα χοντροκομμένα πειράγματα που έκαναν σε βάρος όλων των συμμετεχόντων σε ψυχαγωγικές συγκεντρώσεις. Tα πειράγματα αυτά, όμως, απαιτούσαν την κατάργηση οποιουδήποτε πρωτοκόλλου κοινωνικής ιεραρχίας και την εγκατάλειψη των αντιλήψεων περί κοινωνικής υπεροχής, κάτι που φυσικά δεν αποδέχονταν οι άκαμπτοι εκπρόσωποι της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Aντίθετα, οι γυναίκες «όννα γκέισες», με τη χαριτωμένη παρουσία τους και τις διακριτικές υπηρεσίες τους, κυριάρχησαν επαγγελματικά μετά τα μέσα του 18ου αι. και από τότε με τον όρο «γκέισες» εννοούνταν αποκλειστικά και μόνον αυτές.


Στην ιαπωνική κοινωνία, η διάκρισή τους από τις πόρνες υπήρξε σαφής και ξεκάθαρη από την αρχή. Ήταν νεάνιδες, οι οποίες τελειοποιούσαν τις γνώσεις τους στις διάφορες τέχνες (χορό, μουσική και τραγούδι, ποίηση) έπειτα από εκπαίδευση πολλών ετών, που άρχιζε από πολύ μικρή ηλικία. Έχοντας αποκτήσει λοιπόν ειδίκευση στον τομέα της ψυχαγωγίας, οι «γκέισες» πρόσφεραν με την παρουσία τους λάμψη στις φιλικές συγκεντρώσεις των ανδρών. H προσωπική σχέση ανάμεσα στην «γκέισα» και στους πελάτες της, βασισμένη στην αισθητικότητα και στην αμοιβαία εκλέπτυνση των τρόπων «συμπεριφοράς», επέτρεπε ίσως για κάποιο διάστημα την ανάπτυξη μεγάλης οικειότητας και πιθανού αισθηματικού δεσμού, όπου όμως ο ερωτισμός ήταν εξαγνισμένος και οπωσδήποτε μη σαρκικός. H «γκέισα» παρέμενε έτσι ως ο αυθεντικός εκπρόσωπος της εκλεπτυσμένης ιαπωνικής αστικής πνευματικής καλλιέργειας, που με τη συντροφιά της ερχόταν να αντιπαρατεθεί, αλλά και συνάμα να μαλακώσει τη βιαιότητα των πολεμιστών της στρατιωτικής αριστοκρατίας.

H οργάνωση των συναντήσεων

Γνήσιες καλλιτέχνιδες οι «γκέισες», άρχισαν σιγά σιγά να υφίστανται οικονομική εκμετάλλευση από ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτορείων, τα οποία οργάνωναν τις συναντήσεις των γυναικών, καθώς και τις «εκτός έδρας» μετακινήσεις τους στις ανά την Iαπωνία «αίθουσες (ή οίκους) τσαγιού» [= τσα-τσίτσου]4, και όλα τα εμπορικά καταστήματα και εργαστήρια, που σχετίζονταν με την κάλυψη των αγοραστικών αναγκών των «γκεϊσών» και του κοινωνικού τους κύκλου.


Aπό την εποχή του αυτοκράτορα Mουτσο(υ)χίτο (1868-1912)5, επικράτησε μια άλλη τάση ως προς τη συμπεριφορά των ανδρών απέναντι στις «γκέισες». Aν και –όπως αναφέρουμε σε όλους τους τόνους– οι «γκέισες» δεν ήταν πόρνες, ωστόσο θα έπρεπε να έχουν πλέον η καθεμιά τον πάτρωνά της, συνήθως έναν πλούσιο επιχειρηματία ή έναν πολιτικό, ο οποίος θα τη συντηρούσε και θα πλήρωνε για τον ρουχισμό της. Kαι μιας και ο λόγος για ρουχισμό, σ’ αυτόν κυριαρχούσαν τα «κιμονό» που είχαν διάφορα χρώματα –ανάλογα με τις εποχές– και διακοσμητικά σχέδια παρμένα συνήθως από τον κόσμο της θάλασσας και των φυτών. Tο «κιμονό» στερεωνόταν και σφιγγόταν στη μέση με μια ζώνη, την «όμπι», η οποία είχε μήκος τέσσερα με πέντε μέτρα και για να εφαρμοστεί σωστά, χρειαζόταν μεγάλη επιτηδειότητα και κυρίως ανδρική δύναμη κατά το σφιχτοδέσιμό της.

Oυσιαστικά, κατά την περίοδο Έντο, τα μέτρα για τον περιορισμό της πολυτέλειας και για τη διάκριση των κοινωνικών τάξεων, καθόριζαν και τον τύπο της ενδυμασίας που θα έπρεπε να φορούν τα άτομα της κάθε τάξης και το είδος του υφάσματος που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται για την κατασκευή των ενδυμασιών και την κόμμωση κ.ο.κ. Kαι φυσικά οι παραβάτες απειλούνταν με κυρώσεις. Για παράδειγμα, οι έμποροι δεν είχαν δικαίωμα να φορούν μεταξωτά ρούχα με φόδρα, οι χωρικοί δεν είχαν καθόλου δικαίωμα ούτε στα μεταξωτά, ούτε στα υφάσματα με ρίγες, ούτε στα υφάσματα με σχέδια ή με ζωηρά χρώματα, ενώ ακόμη και οι «σαμουράι» έπρεπε να φορούν ρούχα τέτοια –κατώτερης ποιότητας βεβαίως– ώστε να διακρίνονται από τους «νταϊμίγιο». Oι «γκέισες» δεν ήταν δυνατόν να αποτελέσουν εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα και επομένως τα «κιμονό» τους διέφεραν από εκείνα που φορούσαν οι πόρνες. O στολισμός τους πάντως συμπληρωνόταν με την εντυπωσιακή κόμμωση των φυσικών μαλλιών τους, ενώ στη σημερινή εποχή την κόμμωση αυτή την έχουν αντικαταστήσει με περούκα. Oι ρίζες του παραδοσιακού και εντυπωσιακού καλλωπισμού του τριχωτού μέρους της κεφαλής, βρίσκονταν στην αρχαία Kίνα, απ’ όπου μεταπήδησαν στην Iαπωνία. Tέλος, η προετοιμασία για μιαν άψογη εξωτερικά εμφάνιση, ολοκληρωνόταν με την ψιμυθίωση (μακιγιάρισμα), που έμοιαζε αρκετά με των ηθοποιών του θεάτρου «Kαμπούκι».

Oι «γκέισες» έπαιρναν ονόματα πολύ ποιητικά, όπως Mιτσούκο (= νέο φεγγάρι), Mιτσουτάμα (= λαμπερό κόσμημα), Γιασούκο (= ειρήνη και γαλήνη) και άλλα παρόμοια. Στις ανδρικές συναθροίσεις τραγουδούσαν, συνοδευόμενες από τους ήχους του «σαμιζέν» (ένα είδος τρίχορδης κιθάρας), το οποίο έπαιζαν είτε οι ίδιες είτε κάποια συνάδελφός τους, σερβίριζαν το ζεσταμένο «σάκε» (το κλασικό αλκοολούχο ποτό των Iαπώνων, που παρασκευάζεται από ρύζι) και συνομιλούσαν χαμηλόφωνα με τους άνδρες. Όλες οι κινήσεις τους γίνονταν με ρυθμό, σαν να εκτελούσαν κάποια χορογραφία. Aυτό συνέβαινε είτε όταν σερβίριζαν τα ποτά, είτε όταν γονάτιζαν, για να καθίσουν με διπλωμένα τα πόδια τους στα μαξιλάρια (= τατάμι), είτε όταν ανοιγόκλειναν τις ελαφρές συρόμενες πόρτες, είτε όταν ανασήκωναν με περίσσια χάρη τις πτυχώσεις του «κιμονό» τους κ.ο.κ. Oι πλέον ικανές, γρήγορα γίνονταν ανάρπαστες και πληρώνονταν πολύ ακριβά και από επιχειρηματίες και από πολιτικούς, οι οποίοι ήθελαν να προσφέρουν μια ιδιαίτερα ευχάριστη εστίαση στους καλεσμένους τους, με εντυπωσιακή συντροφιά. Aλλά δεν υπήρχε το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί ερωτικός δεσμός κάποιας «γκέισας» με τον οικοδεσπότη ή ίσως με κάποιον από τους καλεσμένους του, διότι τότε εκείνη θα έπρεπε οπωσδήποτε να εγκαταλείψει το επάγγελμά της.


O καθημερινός αγώνας τους για επιβίωση και για διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους δεν ήταν πάντοτε εύκολος, καθώς ελλόχευε διαρκώς ο κίνδυνος να μπλεχτούν και να ανακατευτούν με ένα άλλο επαγγελματικό κύκλωμα, το οποίο δραστηριοποιείτο παράλληλα με το δικό τους και στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν οι δηλωμένες γυναίκες ελευθερίων ηθών, που αποκαλούνταν μάλιστα «γκέισες-τζόρο» [σ.σ. Φυσικό και επόμενο ήταν, αυτή η ορολογική συγγένεια ανάμεσα σε «γκέισες» αφενός και «γκέισες-τζόρο» αφετέρου, να διευκολύνει τις συγχύσεις των μη εξοικειωμένων με τον ιαπωνικό τρόπο ζωής των Δυτικών]. Πάντως, όταν το 1957 τέθηκε επισήμως υπό απαγόρευση η πορνεία στην Iαπωνία, οι «γκέισες» δεν εθίγησαν, γεγονός που αποδεικνύει πως η ύπαρξή τους ήταν για τη χώρα του «Aνατέλλοντος Hλίου» σπουδαίος θεσμός, σαφώς διακρινόμενος από ο,τιδήποτε σχετιζόταν με την άσκηση πορνείας. Aντιθέτως, θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς, ότι το προαναφερθέν μέτρο βοήθησε να ξεκαθαρίσει το τοπίο γύρω από τις γνήσιες «γκέισες» και να εξυγιανθεί σχετικά ο χώρος τους.

Mετά την άνοδο του αυτοκράτορα Mουτσο(υ)χίτο στον θρόνο, πολλές «γκέισες» είχαν ένα λαμπρό πεπρωμένο και έτυχε να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη ζωή διάσημων ιστορικών προσωπικοτήτων της Iαπωνίας. Aνάμεσα σε αυτές τις προσωπικότητες συγκαταλέγονται ο περίφημος πρίγκιπας Xιρομπούμι Ίτο (θεωρείται ως ένας από τους πατέρες του πολιτικού συστήματος της μετά το 1868 Iαπωνίας)6 και οι πρωθυπουργοί Kατσούμα, Oκούμα και Kουρόδα. Πολλές πολιτικές συνωμοσίες και πραξικοπήματα οργανώθηκαν στους «οίκους του τσαγιού» του Tόκιο, στις συνοικίες Γιαναγκάσι, Aκασάκα, Σινμπάσι και ενώ οι «γκέισες» ήταν παρούσες: H εχεμύθειά τους θεωρείτο δεδομένη και υπήρξε όντως παροιμιώδης.

Bαίνουν προς εξαφάνιση...

Oι «γκέισες» έφθασαν στο απόγειο της δόξας και της φήμης τους, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αι. και το πρώτο του 20ού. Iδίως τα χρόνια του 19ου αι. που ακολούθησαν τη δεκαετία του 1860, αποτέλεσαν τη χρυσή εποχή τους. Aργότερα, μετά την είσοδο της νέας Tέχνης του Kινηματογράφου στην Iαπωνία, μερικές από αυτές έγιναν λαμπρά αστέρια της μεγάλης οθόνης. Oι «γκέισες» καθόριζαν πλέον τη μόδα και επιπλέον έχαιραν υπολήψεως, διότι –σε αντίθεση με τις πόρνες– είχαν τη φήμη ότι παρέμειναν πάντοτε πιστές και ανταποκρίνονταν με ευαισθησία στη γαλαντομία κάποιου που εκδήλωνε άμεσα το ενδιαφέρον του.


Tο 1941, υπήρξε ως γνωστόν έτος μεγαλοπρέπειας για τη χώρα και εορταστικών επιδείξεων για τον πάνδημο πανηγυρισμό των ιαπωνικών στρατιωτικών θριάμβων. Aλλά, από το 1943, με την αύξηση της έντασης των αμερικανικών αεροπορικών βομβαρδισμών και την προσέγγιση του πολέμου στο μητροπολιτικό έδαφος της Iαπωνίας, οι «οίκοι του τσαγιού» έκλεισαν και οι «γκέισες» έμειναν ανεπάγγελτες, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν προσωρινά. Aμέσως μετά το τέλος του πολέμου, αρκετοί Iάπωνες κερδοσκόποι άρχισαν να προσφέρουν στους Aμερικανούς στρατιώτες των στρατευμάτων κατοχής, εκατοντάδες πόρνες βαφτίζοντάς τες «γκέισες». Kαι έτσι οι υπηρετούντες τον «θείο Σαμ», που δεν γνώριζαν φυσικά το παραμικρό τόσο από ιαπωνική ιστορία όσο και από λεπτούς διαχωρισμούς εννοιών, διέσυραν διεθνώς το όνομα και την ιδιότητα της «γκέισας», ταυτίζοντάς την απόλυτα με την πόρνη. Ωστόσο, οι αυθεντικές «γκέισες» έκαναν την επανεμφάνισή τους στη δεκαετία του 1950, αντιπροτείνοντας στη ραγδαία εισαγωγή και εξάπλωση του αμερικανόφερτου ισοπεδωτικού «life style», τη σοφία της παράδοσης της αρχαίας Iαπωνίας. Έπειτα, μάλιστα, από το προαναφερθέν μέτρο του 1957, για την επίσημη απαγόρευση της πορνείας, η θέση τους σχετικά αποκαταστάθηκε και οι δραστηριότητές τους τις έφεραν και πάλι, υγιώς ενταγμένες, στον κοινωνικό ιστό της Iαπωνίας. Mια νέα σύντομη χρυσή εποχή ξανάνοιξε γι’ αυτές, με επίκεντρα τις δύο φημισμένες συνοικίες Aκασάκα και Σινμπάσι του Tόκιο.


Σήμερα, οι «γκέισες» μάλλον βαίνουν προς εξαφάνιση, διότι και αυτές που εμφανίζονται σε εσπερίδες και άλλες συναθροίσεις ειδικά οργανωμένες από τα τουριστικά πρακτορεία, προς χάριν των συναλλαγματοφόρων τουριστών, είναι μόνο κατ’ όνομα «γκέισες». Oι λίγες γνήσιες που επιβιώνουν ακόμη, είναι οι λεγόμενες «μαϊκό» (δηλαδή οι μαθητευόμενες ή εκπαιδευόμενες), που βρίσκονται στην παλαιά πρωτεύουσα Kιότο και κάποιες εναπομείνασες «εν ενεργεία» στο Tόκιο, οι οποίες προορίζονται αποκλειστικά για την ελίτ των τακτικών και εκλεκτικών Iαπώνων (συνήθως μεγαλοεπιχειρηματιών) πελατών τους. Περιδιαβάζοντας κάποιος αργόσχολος τουρίστας στα στενά δρομάκια των παλαιών συνοικιών του Tόκιο, ίσως συναντήσει καμιά μαύρη λιμουζίνα να σταματά εμπρός στις παραδοσιακές «αίθουσες τσαγιού». Bγαίνοντας από το αυτοκίνητο, μερικοί σοβαροί κύριοι σπεύδουν να εισέλθουν στις αίθουσες από κάποια μισάνοιχτη πόρτα, την οποία κλείνει πίσω τους η επί της υποδοχής «γκέισα», που μόλις μπορεί να διακρίνει κανείς φευγαλέα τη μορφή της.

Όμως στη σημερινή –λιγότερο ποιητική– εποχή μας, οι περισσότεροι νεώτεροιIάπωνες επιχειρηματίες προτιμούν να ξεκουράζονται συνομιλώντας όχι με τις «γκέισες», αλλά με τις σερβιτόρες των σύγχρονων κέντρων ψυχαγωγίας, οι οποίες είναι πιο προσιτές και πολύ πιο μοντέρνες στην εμφάνιση.

Παρασκευή 23 Μαΐου 2008

Ασκητική Καζαντζακης

To ασήμαντο... που έγινε σημαντικό από τον Κων/νο

Απόσπασμα από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη

Τι θάματα αλήθεια είναι το μάτι, το αυτί, το μυαλό του παιδιού, πως ρουφούν αχόρταγα τον κόσμο τούτο και γεμίζουν! Ένα πουλί με κόκκινες, πράσινες, κίτρινες φτερούγες, ο κόσμος, και πως το κυνηγάει το παιδί να το πιάσει!

Αληθινά, τίποτα δεν μοιάζει περισσότερο με το μάτι του Θεού όσο το μάτι του παιδιού, που, για πρώτη φορά, βλέπει και δημιουργεί τον κόσμο. Χάος ήταν πρωτύτερα ο κόσμος, τα πλάσματα όλα, ζώα, δέντρα, άνθρωποι, πέτρες, έρρεαν αξεδιάλυτα μπροστά από το μάτι του παιδιού, όχι μπροστά του, μέσα του, όλα, σχήματα, χρώματα, φωνές, μυρωδιές, αστραπές, και δεν μπορούσε να τα στερεώσει, να βάλει τάξη. Ο κόσμος του παιδιού δεν είναι καμωμένος από λάσπη ν’ αντέχει, είναι από σύννεφο, δροσερό αεράκι φυσούσε από τα μελίγγια του παιδιού κι ο κόσμος πύκνωνε, αραίωνε κι αφανίζονταν. Όμοια, πριν από τη Δημιουργία, θα περνούσε και από το μάτι του Θεού το χάος.

Το ασήμαντο αυτό ξεσκεπάζει ολάκερη μέθοδο που αντικρίζω την πραγματικότητα.

Ο φοβητσιάρης νους τρέμει μην ξεστομίσει καμιά ανοησία και πληγωθεί η αξιοπρέπειά του, με άναντρη, φρόνιμη αοριστολογία ονοματίζει ό,τι είναι ανίκανος να ξεδιαλύνει. Φωνάζει, εξηγάει, αποδείχνει, διαμαρτύρεται, μα μια φωνή μέσα μου σηκώνεται: «Σώπα, μυαλό, ν’ ακούσουμε την καρδιά», του φωνάζει. Ποια καρδιά; την ουσία της ζωής, την παραφροσύνη.

Κι η καρδιά αρχίζει και κελαηδάει.

Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε την πραγματικότητα, ας αλλάξουμε τότε το μάτι που βλέπει την πραγματικότητα. Αυτό έκανα όταν ήμουν παιδί, αυτό κάνω και τώρα.

Προσευχή

Απόσπάσμα από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη

Πιστεύω σ' ένα θεό, ακρίτα, διγενή, στρατευμένο, πάσχοντα,

μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ' ακροτατα σύνορα, στρατηγό
αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και τις αόρατες.

Πιστεύω στ' αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες
και ξεκρίνω πίσω από την άπαυτη ροή του την ακατάλυτη ενότητα.

Πιστεύω στον άγρυπνο βαρυν αγώνα του, που δαμάζει και καρπίζει την υλη'
τη ζωοδόχα πηγή φυτών, ζώων κι ανθρώπων.

Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και
νύχτα παλεύει ο ακρίτας με το θάνατο.

«Βοήθεια!» κράζεις, κύριε. «βοήθεια!» κράζεις, κύριε, κι ακούω.

Μέσα μου οι πρόγονοι κι απόγονοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε
με τρόμο, με χαρά, την κραυγή σου.

Μακάριοι όσοι ακούν και χυνουνται να σε λυτρώσουν, κύριε, και λεν: «εγώ
και συ μοναχά υπάρχουμε.»

Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί σου, κύριε, και λεν: «εγώ και συ
είμαστε ένα.»

Και τρισμακαριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το
μεγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:

Και το ένα τούτο δεν υπάρχει!

Ο καημός από τα χτυπήματα της ζωής



Γενέθλια

Στίχοι : Στέλιος Μπικάκης
Σύνθεση : Στέλιος Μπικάκης, Γιάννης Σεισάκης
Ερμηνευτής : Νότης Σφακιανάκης


Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκανε η μάνα μου,
μια φθινοπωρινή βραδιά
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου.

Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίσανε
και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε.

Ηταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε.
Κι απέναντι στην κούνια μου
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε.

Ηταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να 'θελα να πω
μα δε με νιώσανε.
Μια λυπημένη αναπνοή
Για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα!
Δε με ρωτήσανε ζωή μα σε συνήθισα!
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα!


Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στου άδικου κόσμου τη φωτιά
πρωτοπερπάτησα.
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή
όμως την πάτησα.

Μόνο το Αλφα και το Χι
στην σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα.
Γι' αυτό το ΑΧ και το γιατί
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
και ας σαραντάρησα.

Ετσι περνούσε ο καιρός
και 'γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα.
Έτυχε να 'μαι απ'αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα.

Στάζει το αίμα της ψυχής
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται;
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμμοραγεί
ποιος τη μοιράζεται;

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα!
Δε με ρωτήσανε ζωή μα σε συνήθισα!
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.

Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα
Άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρυσα!
Θεέ μου ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω!

Πέμπτη 22 Μαΐου 2008

Εισιτήριο στην τσέπη σου



Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Ήθελα να 'μαι η αφή στην άκρη των δακτύλων σου
ό,τι αγγίζεις να 'χει κάτι κι από μένα
να 'μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Ήθελα να 'μαι η σκιά στην άκρη των βλεφάρων σου
η μόνη λέξη στο παραμιλητό σου
να 'μαι η πρώτη ρουφηξιά απ' το τσιγάρο σου
κι η τελευταία η γουλιά απ' το ποτό σου

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Θα 'θελα να 'μαι αστραπή που σβήνει μες στο βλέμμα σου
πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
να 'μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου

Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου

Άνθρωποι μονάχοι

Σ΄αυτούς που ξέρουν από μοναξιά...




Στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
Άλλες ερμηνείες: Λίτσα Διαμάντη Χαρούλα Αλεξίου

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι

Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...

Ήρθε ένας μάγος

Αφιερωμένω στη σημερινή ημέρα



Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ήρθε ένας μάγος που έβγαζε ήλιους απ' τα μανίκια
κι απ' το καπέλο του έπεφταν νησιά
έκλεισε μες στη χούφτα σου θαλασσινά χαλίκια
άνοιξες και πέταξαν πουλιά

Κι έγινα κι εγώ ένα λαμπάκι πάνω απ' την υδρόγειο
φεγγάρι να βουτήξω στη Μεσόγειο

Ύστερα ο μάγος έσπασε δυο γυάλινα ποτήρια
κι έφτιαξε από τα θρύψαλα νερό
θα κόβεσαι είπε αν μόνη σου το ακουμπάς στα χείλια
θα ξεδιψάς αν πίνετε κι οι δυο

Κι έγινα κι εγώ ένα λαμπάκι πάνω απ' την υδρόγειο
φεγγάρι να βουτήξω στη Μεσόγειο

Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας

Βιοποικιλότητα σημαίνει ζωή πάνω στον πλανήτη μας, αλλά και εξασφάλιση της ανθεκτικότητας των οικοσυστημάτων μπροστά στις φυσικές καταστροφές. Ομως, αυτή ακριβώς η βιολογική ποικιλία κινδυνεύει από κλιματολογική μεταβολή που συντελείται εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεκάδες είδη χλωρίδας και πανίδας αφανίζονται καθημερινά, καθώς σήμερα βρισκόμαστε σε μια καταστροφή ανάλογη με αυτή του αφανισμού των δεινοσαύρων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο ΟΗΕ αφιερώνει τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Βιολογικής Ποικιλότητας στη μελέτη των συνεπειών της κλιματολογικής μεταβολής στα οικοσυστήματα ανά τον κόσμο.

Σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ το 12% του συνόλου των πτηνών του πλανήτη και το 10% των φυτών και των ζώων της γης απειλούνται με εξαφάνισει εξαιτίας των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και της υποβάθμισης των βιοτόπων. Οι επιστήμονες προειδοποιούν 'οτι έως το 2050 θα έχει εξαφανιστεί το ένα τρίτο της πανίδας από τη γη εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών.

Η παγκόσμια ημέρα για τη βιοποικιλότητα είναι μια ευκαιρία για όλους μας σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, ως μέλη μιας ευρύτερης κοινότητας, να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε για το μέλλον του πλανήτη μας και την εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς του και σ' αυτό το επίπεδο σημαντικό ρόλο έχει να παίξει η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση.

Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή τη παγκόσμια ημέρα για τη βιοποικιλότητα είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι πρέπει:

να προστατευτούν άμεσα τα περισσότερο ευαίσθητα είδη

να διαφυλαχτεί η ακεραιότητα των βιοτόπων έτσι ώστε να εξασφαλιστούν οι δυνατότητες σταδιακής αναπροσαρμογής τους στις προβλεπόμενες κλιματικές αλλαγές

να προωθηθεί η έρευνα και η ενημέρωση σε θέματα που σχετίζονται με τις κλιματικές αλλαγές και τη βιοποικιλότητα

να αποτελέσει η διατήρηση της βιοποικιλότητας βασική παράμετρο στο σχεδιασμό και την ανάληψη στρατηγικών δράσης για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών

Τετάρτη 21 Μαΐου 2008

Άννα




Στίχοι: Mogol
Μουσική: Lucio Battisti
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Πού να βρίσκεσαι πού...
Σε γυρεύω παντού...
Το άρωμά σου είναι εδώ...
Η σκιά σου είναι εδώ...

Μια κραυγή στη σιωπή,
και μια βόμβα βυθού,
είσαι μέσα μου...

Μια πληγή το κραγιόν στον καθρέφτη μου
ένα δε σ' αγαπώ κατακόκκινο...
Ένα δε σ' αγαπώ κατακόκκινο...

Άννα...

Άννα...

Λείπεις κι ακόμα δεν ξημέρωσε...
Η αγάπη μιας στιγμής στο λυκόφως και χάνεται...
Η αγάπη μιας στιγμής στο λυκόφως και χάνεται...
Κι εσύ, ποτέ δεν μ' είδες να τρελαίνομαι...

Κοίτα με... Κοίτα με...

Άννα... Άννα...

Όπου και να πας
θα σ' ακολουθώ
έστω σαν σκιά σε ζητάω...

Όπου και να πας
πάντα θα 'σαι εδώ
Άννα θα στο πω, σ' αγαπάω...

Μια εικόνα τώρα μόνη...
Ταξιδεύει μες στη σκόνη...
Η μορφή σου σ' ένα κάδρο...
Με κοιτάζει και παλιώνει...
Με κοιτάζει και παλιώνει...

Άννα... Άννα... Άννα... Άννα...

Πού να βρίσκεσαι πού...
Σε γυρεύω παντού...
Άννα... Άννα...

Η ψυχή στην αρχαία Ελλάδα

"Λέγουν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατος και άλλοτε μεν τελειώνει, οπότε λέγομε ότι ο άνθρωπος αποθνήσκει, άλλοτε δε πάλιν γεννάται, ποτέ όμως δεν χάνεται"
ΜΕΝΩΝ-ΠΛΑΤΩΝΑΣ

" Το αθάνατο είναι θνητό. Το θνητό είναι αθάνατο Ο θάνατος είναι αθάνατη ζωή για τους θνητούς, για τους αθάνατους, η θνητή ζωή είναι θάνατος..",
Ηράκλειτος

η μονάς είναι η έννοια της ατομικότητας, μια συστατική σταγόνα του χωρίς ακτές Ωκεανού του ευρύχωρου Όντος. Αντίστοιχα, η ανθρώπινη ψυχή είναι μια προεκβολή της Μοναδικής Ουσίας.
Πυθαγόρας

Οι Ορφικοί δίδασκαν ότι το σώμα είναι μια φυλακή της ψυχής, όπου η ψυχή εκεί μέσα, φυλάγεται, (σώζεται, κι απ εκεί η λέξη σώμα) έως ότου να εκτίσει τη ποινή της. Έλεγαν οτι με διάφορες ιεροτελεστίες μπορούσαν να εξαγνίσουν τους ανθρώπους και τη πόλη (αφού η πόλη είναι μια μεγέθυνση του ανθρώπου) από τα κρίματά τους (Πλάτωνας-Πολιτεια). Ποτέ δεν έτρωγαν ή θυσίαζαν ζώα, αντίθετα δίδασκαν τους ανθρώπους να αποφεύγουν κάθε αιματοχυσία (Αριστοφάνης - Βάτραχοι / Πλάτωνας - Νόμοι). Το 5ο αιώνα πΧ. πολλοί θίασοι, όπως έλεγαν τις ομάδες των Ορφικών, γύριζαν όλη τη λεκάνη της Μεσογείου και μιλάγανε για την αθανασία της ψυχής και για την επαναγέννηση, έτσι που η λέξη Ορφικός έγινε συνώνυμο της μετενσάρκωσης.


Χαρακτηριστικό είναι το υπέροχο παρακάτω απόσπασμα του Εμπεδοκλή:

"Άφρονες και αγνοούντες είναι και με την σκέψη τους μακριά δεν φτάνουν,
Αυτοί που υποθέτουν πως εκείνο που δεν υπήρχε μπορεί να υπάρξει,ή πως εντελώς να πεθάνει κάτι μπορεί , και παντελώς να εξαφανιστεί.
Αδύνατον αρχή να γίνει από την Μη ύπαρξη.
Αδύνατον επίσης η ύπαρξη στο τίποτε να σβήσει, διότι εκεί όπου μία ύπαρξη οδηγείτε, εκεί θα συνεχίσει να είναι.
Ποτέ κανένα μην πιστέψετε που καθοδηγούμενος εις τα θέματα αυτά υπήρξε, ότι τα πνεύματα των ανθρώπων ζουν μόνο όσο η αποκαλούμενη ζωή κρατά.
Ότι μονάχα τότε ζούνε, όσοι απολαμβάνουν τις χαρές και τις λύπες τους, ή ότι προτού να γεννηθούν και αφού πεθάνουν, αυτοί είναι ένα τίποτα…".

ενώ σε έναν από τους διάλογους του ο Ερμής ο Τρισμέγιστος αναφέρει:

"-Δεν παθαίνουν πατέρα τα ζωντανά όντα στον κόσμο, μολονότι αποτελούν τμήματα του κόσμου;
-Σώπα, παιδί μου, γιατί κινδυνεύεις να παραπλανηθείς από την ονομασία του φαινομένου. Τα ζωντανά όντα δεν πεθαίνουν.. Απλώς καθώς είναι σύνθετα σώματα , διαλύονται. Η διάλυση αυτή δεν είναι θάνατος, αλλά διάλυση ενός μίγματος. Και αν πρόκειται να διαλυθούν, δεν καταστρέφονται, αλλά ανανεώνονται . Τι είναι στα αλήθεια, η ενέργεια της ζωής: Δεν είναι η κίνηση; Ή τι υπάρχει στον κόσμο που μένει ακίνητο; Τίποτε, παιδί μου.
-Αλλά πατέρα η Γη τουλάχιστον δεν φαίνεται να είναι ακίνητη;
-Όχι παιδί μου. Κατά αντίθεση προς όλα τα όντα, που φαίνεται σταθερή , αυτή υπόκειται σε πλήθος κινήσεων. Δεν θα ήταν ανόητο να υποτεθεί ότι η τροφός όλων των όντων θα πρέπει να είναι ακίνητη, αυτή που είναι η αιτία της γέννησης όλων των όντων , αυτή που γεννάει όλα τα πράγματα; Χωρίς κίνηση πράγματι είναι αδύνατον εκείνο που γεννάει να γεννήσει οτιδήποτε…Μάθε λοιπόν ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο μηδενός εξαιρουμένου βρίσκονται εν κινήσει, είτε ελαττούμενα είτε αυξανόμενα. Και ότι εκείνο που βρίσκεται σε κίνηση, βρίσκεται στην ζωή, χωρίς να είναι ανάγκη κάθε ζωντανό ον να διατηρεί την ταυτότητα του. Χωρίς αμφιβολία παιδί μου, ο κόσμος όταν τον δεις στο σύνολο του είναι ακίνητος, αλλά τα μέρη του βρίσκονται όλα σε κίνηση, χωρίς ωστόσο, τίποτε να χάνεται ή να καταστρέφεται…"

Για τον Πλωτίνο, η Ψυχή έχει τρεις υποστάσεις. Ζει με τον Νου και μέσω του Νου ενώνεται με το Ένα. Το άλλο τμήμα της αυτό που κοιτάζει προς τον βυθό, είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία των σωμάτων. Όμως και αυτό το τμήμα ποτέ δεν χάνει την επαφή του με τον Νου. Βρίσκεται ανάμεσα στον Νου και τις αισθήσεις. Είναι η ενδιάμεση αιτία των αισθήσεων και ο εκπρόσωπος του Νου. Τα χαρακτηριστικά αυτού του τμήματος, που λέγεται και ατομική ψυχή και κοιτάζει προς τις αισθήσεις, είναι ο επαγωγικός συλλογισμός, αφού μπορεί και συμπεραίνει από τις αιτίες τα αποτελέσματα. Μπορεί όμως να υπερυψώνεται πάνω από τη λογική, εφόσον ένα τμήμα της παραμένει πάντοτε στον Νου ή στην Παγκόσμια Ψυχή και έτσι να συμμετέχει στην Κοσμική Ζωή μέσω της διαισθητικής σκέψης.....

Η ψυχή ως ενότητα που αντιπροσωπεύει τη ζώσα και παραγωγική δύναμη του κόσμου, ενεργεί σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικούς τρόπους, παράγοντας έτσι διαδοχικά πυκνότερες εικόνες ή αντανακλάσεις του εαυτού της, εμψυχωμένες όμως με όλο και λιγότερη δύναμη. Φθάνει λοιπόν στο χαμηλότερο σημείο του κόσμου και σχηματίζει τον κόσμο των φαντασμάτων και των σκιών, όπου η δύναμη της συνείδησης είναι ανύπαρκτη, βυθισμένη στην αδράνεια και στον λήθαργο της ύλης.

Σε αυτό το επίπεδο της ζωής, οι ατομικές ψυχές έχουν έντονη την τάση της χωριστικότητας και της απομόνωσης, το ίδιο όπως και όλα τα πράγματα είναι εξωτερικά και αποκομμένα και μεταξύ τους και από την εσωτερική τους υπόσταση. Αυτή η χωριστικότητα, για τον Πλωτίνο, είναι το αμάρτημα της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο και πληρώνει αφενός στον μεταθανάτιο Άδη και αφετέρου μετενσαρκούμενη σε σώματα που ταιριάζουν όσο το δυνατό καλύτερα στις ποιότητές της.

Για τον Πλάτωνα, η ψυχή είναι αθάνατη, επειδή ό,τι κινείται αιώνια είναι αθάνατο, και πραγματικό. Αντίθετα ότι είναι κινούμενο από κάτι άλλο, όταν παύει να έχει κίνηση, παύει να έχει και ζωή. Αυτό όμως που κινείται από τον εαυτόν του, είναι και η πηγή και η αρχή της κίνησης, επομένως ενέχει την αρχή της ζωής.....Η δε ψυχή ως κάτι το αυτοκινούμενο, είναι η αρχή της κίνησης και είναι αθάνατη και άφθαρτη. Σήμερα η επίσημη χριστιανική εκκλησία δεν αποδέχεται την μετενσάρκωση σύμφωνα με την απόφαση του συμβουλίου της Νίκαιας το 325 μ.χ , με το οποίο αποφασίστηκε ποια βιβλία θα αποτελούσαν την Βίβλο που ξέρουμε σήμερα, ενώ πλήθος άλλων χριστιανικών βιβλίων καταστράφηκαν για να μην υπάρξει σύγχυση.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει για την φύση της ψυχής ο μύθος της όπως τον περιγράφει η ελληνική μυθολογία.

H ψυχή ήταν κόρη βασιλιά εξαίσιας ομορφιάς, και είχε δύο αδελφές. Οι αδελφές της ψυχής είχαν βρει συζύγους, ενώ η ίδια λόγω της σπάνιας ομορφιάς της φόβιζε τους άντρες. Ο πατέρας της απελπισμένος ρώτησε το μαντείο τι έπρεπε να κάνει για να βρει γαμπρό στην κόρη του Ψυχή, και το μαντείο απάντησε ότι θα έπρεπε να την στολίσουν σαν νύφη και να την αφήσουν σε ένα βράχο, όπου θα ερχόταν ένα τέρας να την κάνει δική του, όπως και έγινε.

Η Ψυχή μόνη στον βράχο αισθάνθηκε ένα άνεμο να την σηκώνει ψηλά και να την παρασύρει στον ουρανό, σε μία κοιλάδα όπου την πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε κατάλαβε ότι βρισκόταν σε ένα παλάτι από χρυσό και μάρμαρο. Επισκέφτηκε όλα τα δωμάτια και εκεί την δέχονταν φωνές που της αποκάλυπταν ότι ήταν σκλάβες της. Το βράδυ αισθάνθηκε δίπλα της μία παρουσία. Ήταν ο σύζυγος της για τον οποίο είχε μιλήσει το μαντείο, και ο οποίος δεν φαινόταν τελικά τόσο τερατώδης όσο φοβόταν, παρότι δεν μπορούσε να τον δει. Την προειδοποίησε μάλιστα ότι εάν προσπαθούσε να τον δει θα τον έχανε για πάντα. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετές εβδομάδες , δηλαδή την ημέρα ήταν μόνη στο γεμάτο φωνές παλάτι, ενώ το βράδυ αντάμωνε τον άντρα της. Ήταν πολύ ευτυχισμένη , κάποτε όμως πεθύμησε την οικογένεια της, οι οποίοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει.

Ζήτησε την άδεια από τον σύζυγο της και αυτός της επισήμανε τους κινδύνους της απουσίας της, η Ψυχή όμως επέμενε και τελικά τα κατάφερε. Ο άνεμος την ξαναμετέφερε στον βράχο και κατόπιν επέστρεψε στο πατρικό της. Όταν οι αδελφές της διαπίστωσαν την ευτυχία της αδελφής τους ζήλεψαν, και όταν έμαθαν ότι δεν είχε δει ποτέ το πρόσωπο του συζύγου της, την έπεισαν να κρύψει την νύχτα ένα λύχνο όταν θα επέστρεφε κοντά του και να κοίταγε κρυφά το πρόσωπο του. Όταν η ψυχή έπραξε τα συμφωνηθέντα, έκπληκτη ανακάλυψε ότι δίπλα της κοιμόταν ένας όμορφος έφηβος ο Έρωτας. Τρέμοντας από την συγκίνησε μία σταγόνα από το λάδι του λύχνου έπεσε πάνω στον Έρωτα και τον ξύπνησε.. όπως την είχε όμως προειδοποιήσει ο Έρωτας έφυγε αμέσως και δεν ξαναγύρισε ξανά.

Χωρίς την προστασία του συζύγου της και λόγω της ομορφιάς της η Αφροδίτη την έκλεισε στο παλάτι της και την βασάνιζε με διάφορους τρόπους, και στο τέλος την υποχρέωσε να κατέβει στον κάτω κόσμο και να ζητήσει από την Περσεφόνη ένα φιαλίδιο με το νερό την νιότης. Στον δρόμο της επιστροφής όμως η Ψυχή άνοιξε το απαγορευμένο μπουκάλι με το νερό της νιότης και αμέσως έπεσε σε βαθύ ύπνο. Ο σύζυγος την έρωτας όμως δεν μπορούσε να την ξεχάσει και όταν την είδε την ξύπνησε με τα βέλη του και ζήτησε από τον Δία να παντρευτεί την θνητή Ψυχή, όπως και έγινε για να ζήσουν μαζί για πάντα…….

Πηγή: esoterica.gr

Τρίτη 20 Μαΐου 2008

Καλημέρα Ελλάδα



Oι Goin' Through με το "Καλημέρα Ελλάδα", παίρνουν ξεκάθαρη θέση απέναντι στην πολιτική και κοινωνική κατάσταση που επικρατεί και καυτηριάζουν με μοναδικό τρόπο τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.

Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου, Βαγγέλης Σερίφης
Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Συμμετέχει η Παιδική Xορωδία του Σπύρου Λάμπρου


Καλημέρα Ελλάδα,
Σου μιλάει ο ΝΙ.ΒΟ.
όλα σου τα λέω τίποτα δεν κρύβω
πολύ με υποτίμησες, εγώ μονάχα λίγο
Σκέφτηκα Ελλάδα να σ' αφήσω, να φύγω
Δεν το 'βαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο
ν' ανεβάσω σαν κι εσένα πιο πολύ το καβάλο
Να πετάξω καπέλα και το rap ντύσιμό μου
Και ν' αλλάξω τη ζωή και το φέρσιμό μου

Καλημέρα Ελλάδα
Να μου ζήσεις για πάντα
Να τιμάς με παρελάσεις το έπος του '40
Να κρατάς το κεφάλι ψηλά στον αγώνα
Και να βγάζεις για κυβέρνηση το ίδιο κόμμα

Να μου ζήσεις Ελλάδα και όλοι οι βουλευτές σου
Με τ' αυθαίρετά τους όλοι στις ακρογιαλιές σου
Με τους Χριστιανούς σου που κάνουν νηστεία
και ό,τι περισσεύει στέλνουν στην Ελβετία

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Καλημέρα Ελλάδα,
ΝΙ.ΒΟ. στο μικρόφωνο
Στα λέω μέσα στους δίσκους
Στα λέω και στο ραδιόφωνο
Στα 'πα απ'την καλή
Στα λέω και απ' την ανάποδη
Σου 'χω μαζέψει άπλυτα από δω μέχρι τη Νάπολι

Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευταί
Πριν πάτε στο γραφείο, σας κάνω εγώ σεφτέ
Διαλέγω ένα τραγούδι αντί να στέλνω γράμματα
Δε ψάχνω για μ***, δεν περιμένω θαύματα

Παράτα και γραφείο και χαρτοφυλάκιο
Ελάτε μια βόλτα μέχρι τη Βαρβάκειο
Κατέβα στο λιμάνι, μίλα στους εργάτες σου
Πάρε την ευθύνη μία φορά πάνω στις πλάτες σου

Ποια δημοκρατία, μου μιλάτε, ποια προγράμματα;
Ποια πανεπιστήμια, ποια Ευρώπη, και ποια γράμματα;
Πού είναι η παιδεία, πού είναι η υγεία σας;
Κύριε υπουργέ ...τα υπουργεία σας

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και 'συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Κύριε Πρόεδρε,
Παίρνω το θάρρος σήμερα
Αφού όλα τα προβλήματα είναι θέματα εφήμερα
Προκαταβολικά συγγνώμη μα έχω όνειρα
Σαν αυτά που κάποιοι ονομάζανε ανώνυμα
Εγώ τους δίνω όνομα και δεν κάθομαι φρόνημα
Γιατί εγώ κι εσύ διαφέρουμε στο φρόνημα
Ζητάω τα προβλεπόμενα, δεν τα ζητιανεύω
Σ' αντίθεση με σας έχω μάθει να δουλεύω

Ελλάδα σε βιάζουν και 'συ φτιάχνεις τα νύχια σου
Όχι να με δεις
Όχι για να βρεις τα δίκια σου
Αυτοί σε ξεπουλάνε όση ώρα καλλωπίζεσαι
Είστε μια παρέα και μονάχη ξεφτιλίζεσαι

Καληνύχτα Ελλάδα,
Σ' αφήνω πάω για ύπνο
Όσο εσύ μ' αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο
Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο
Και θα στ' αφιερώσω απ' το ράδιο μάλλον αύριο

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει κι εσύ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Tα Αναστενάρια

Κάθε χρόνο στη Μελίκη Ημαθίας στο Λαγκαδά,στην Αγία Ελένη και την Κερκίνη Σερρών, και στη Μαυρολεύκη Δράμας, προς τιμή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης γίνονται τα αναστενάρια. Με το έθιμο αυτό οι συμμετέχοντες επικαλούνται τη βοήθεια των αγίων για να έχουν πλούσια γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή, καθώς και καλή υγεία.
Τα Αναστενάρια επιχωρίαζαν παλιότερα στη ΒΑ Θράκη με κέντρο της εθιμικής εκδήλωσης το Κωστί, το μεγαλύτερο χωριό της περιφέρειας. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923,οι κάτοικοι της περιοχής αυτής της Θράκης εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές του ελλαδικού χώρου και κυρίως στη Μακεδονία, όπου μαζί με τα άλλα έθιμα τους μετέφεραν και τα Αναστενάρια. Έτσι το έθιμο μεταφυτεύτηκε στη Μελίκη της Ημαθίας, στον Λαγκαδά,στην Αγία Ελένη των Σερρών και στη Μαυρολεύκη Δράμας.
Η τελετουργία αρχίζει το απόγευμα της 20ής Μαΐου στο κονάκι, σε ένα χώρο όπου φυλάσσονται οι εικόνες των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, οι οποίες αποτελούν τα πολυτιμότερα κειμήλια για τους Αναστενάρηδες. Τις ονομάζουν «Χάρες» και «Παππούδες» και τις έχουν σε υφασμάτινη θήκη, από όπου κρέμονται κουδουνάκια και πολλά αφιερώματα. Οι εικόνες αυτές έχουν μακριά λαβή στο κέντρο της βάσης τους και καλύπτονται από φύλλα χρυσού ή ασημιού. Στο κονάκι φυλάσσονται και τα «αμανέτεια», μαντήλια που θεωρούνται ιερά, πολύτιμα και αυτά προγονικά κειμήλια. Στο ίδιο χώρο φυλάσσονται και τα αναστενάρικα όργανα, η λύρα και το νταούλι σήμερα, παλιότερα η γκάιντα. Το απόγευμα αυτό, της 20ής Μαΐου, αρχίζουν να συγκεντρώνονται στο κονάκι άντρες και γυναίκες Αναστενάρηδες προσπαθώντας να αυτοσυγκεντρωθούν σε φανερή αγωνιώδη αναμονή. Σε κάποια στιγμή τα όργανα αρχίζουν να παίζουν και να ακούγονται αναστενάρικα τραγούδια. Οι Αναστενάρηδες υψώνουν δεητικά τα χέρια τους προς τις Χάρες, κάθιδροι και κάτωχροι. Η προσδοκία να τους «πιάσει ο Άγιος» κυριεύει τις ψυχές τους. Ξαφνικά κυριαρχούν στεναγμοί και επιφωνήματα. Οι εκλεκτοί αρχίζουν το χορό κρατώντας εικόνες και αμανέτεια. Ο χορός στατικός, μονότονος, συγκλονιστικός όμως, διαρκεί μέχρι τα μεσάνυχτα.
Την άλλη μέρα,21 Μαΐου, εορτή ισαποστόλων Αγίων, γίνεται η ζωοθυσία με τη συμμετοχή όλων των Αναστενάρηδων για το καλό όλων. Παίρνουν επίσης νερό από το αγίασμα, που αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του όλου αναστενάρικου τελετουργικού χώρου. Τα αγιάσματα, τα από θεϊκή έμπνευση ή παρουσία Αγίου ευλογημένα και θαυματουργά ύδατα, ήταν και είναι μέσα στους αιώνες και σε όλους τους λαούς μια λατρευτική πραγματικότητα, βασισμένη τόσο στη θρησκευτική πίστη όσο και στη φυσική αλήθεια, ότι το νερό είναι το πρωταρχικό και το απαραίτητο στοιχείο της ανθρώπινης και της παγγενούς ζωής. Στη λαϊκή χριστιανική παράδοση και πίστη τα νερά μπορεί να είναι και από μόνα τους αγιασμένα, αρκεί να ξεπήδησαν ή να στεγάστηκαν κάτω από εκκλησία ή να κυλούν σε παραδοσιακούς θρησκευτικούς τόπους. Ο χορός επαναλαμβάνεται στο κοντάκι το απόγευμα της ίδιας ημέρας με τα όργανα μπροστά και με συνεχή χορό. Εκεί έχουν ήδη ανάψει ένα σωρό από ξύλα. Την φωτιά την ανάβουν Αναστενάρηδες. Οι εκλεκτοί και πάλι κρατώντας εικόνες και αμανέτια, μπαίνουν στην αθρακιά και συνεχίζουν το χορό τους, χωρίς να δείχνουν πόνο ή κάποια ενόχληση από την πυρά και την υψηλή θερμοκρασία. Τη στιγμή αυτή πιστεύουν ότι δεσμεύεται κάθε αρρώστια, επιζωοτία , κακοδαιμονία. Πρόκειται, δηλαδή, κατά την δοξασία των ίδιων των τελεστών, για ένα ακόμη ευετηρικό δρώμενο, από τα πολλά που συναντούμε κατά τη διάρκεια της άνοιξης στον ελλαδικό και στον ευρύτερο ιστορικό ελληνικό χώρο. Η πυροβασία επιστέφεται από κυκλικό χορό, γύρω από τα τσαλαπατημένα κάρβουνα. Ακολουθεί ιεροτελεστικό κοινό δείπνο με κρέας από το ζώο που θυσιάστηκε το πρωί. Ο εκστατικός χορός επαναλαμβάνεται τις δύο επόμενες ημέρες και η όλη αναστενάρικη τελετουργία τελειώνει με πυροβασία το βράδυ της 23ης Μαΐου.
Λίγη ιστορία
Η παλαιότερη περιγραφή του εθίμου δόθηκε από τον Α.Χουρμουζιάδη το 1873 σε ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στην Κωσταντινούπολη με τίτλο 'Περί Αναστεναρίων και άλλων τινών παραδόξων εθίμων και παραδόσεων'.
Το έθιμο επικρατούσε στην επαρχία της Σωζοαγαθουπόλεως στη βορειοανατολική Θράκη και συγκεκριμένα στο χωριό Κωστί. Το 1923, με την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης), οι κάτοικοι αυτής της περιοχής της Θράκης εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία, όπου και μετέφεραν στοιχεία της λαϊκής τους παράδοσης, όπως τα αναστενάρια. Οι αναστενάρηδες, φοβούμενοι τις αντιδράσεις των νέων σύνοικών τους, μέχρι το 1943, δεν έδιναν δημοσιότητα στο έθιμο. Για πρώτη φορά, το 1943 το έθιμο αναβίωσε δημοσίως στη Μαυρολεύκη Δράμας.

Δευτέρα 19 Μαΐου 2008

Δημόσιο




Στίχοι: Ημισκούμπρια
Πρώτη εκτέλεση: Ημισκούμπρια

Ο επόμενος, τι θέλετε, μιλήστε κύριέ μου
Δείξτε μου ταυτότητα, πού μένετε, στην Kρέμου;
Κουφός είσαι παππού, τι ανοίγεις τη μασέλα;
Θέλεις και μετάφρα απ' τη Νατάσσα Συρεγγέλα;

Εν πάσει περιπτώσει, φέρε το χαρτομάνι
Θέλω και απόδειξη από το Δεληολάνη
Ότι το κάρο του παππού είναι το δικό σου
Θέλω και υπογραφή απ' τον συμπέθερό σου

Τι; έχει πεθάνει; Σκάψε να τον βρεις
Αλλιώς το πιστοποιητικό δεν πρόκειται να δεις
Μίλα κυρά μου, μ' έσκασες, τι θέλεις, μια σφραγίδα;
Ε ρε πού μπλέξαμε με τούτη δω τη γίδα!

Πηγαίνετε απέναντι, δίπλα απ' τον καταψύκτη
Θα βρείτε του ταμία το tales from the κρύπτη
Φέρτε το μαζί σας να σας δώκω υπογράφα
Και με την ευκαιρία γεμίστε την καράφα

Ποιο ζώο έχει σειρά; Εσύ είσαι πιτσιρίκο;
Στο λέω άλλη μια φορά πριν φάω τα φοφίκο:
Πάρε αυτή την αίτηση για να τη συμπληρώσεις
Τι ώρα είναι, μία, δεν προλαβαίνεις να τη δώσεις!

Αύριο οκτώ με δέκα θα δούμε τι θα γίνει
Οπ, έφτασε η ώρα που τρώω μανταρίνι
Κλειστά βλέπεις τρώω, τι χτυπάτε το τζαμάκι!
Δίπλα! Δίπλα! Στον κύριο Μισθουλάκη

Δε θέλω κάτσε-σήκω, ανέβα και κατέβα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Αφού η μονιμότητα κυλάει μες στη φλέβα
Γι' αυτό τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!

Κύριε Τρεισκιεξήντογλου, τον στέλνετε σε μένα;
Δεν βλέπετε που έχω χέρια φρεσκοπλυμένα;
Λιμάρω το νυχάκι μου, να μπλέκω με μελάνια;
Στείλτονα στον τρίτο, στην κυρία Τάνια

Έχει ημιαργία; Φτου σου ρε γαμώτο
Κι έχω να συμπληρώσω και το καινούριο ΛΟΤΤΟ
Τέλος πάντων, φέρτε το βιβλιάριο
Έχετε καμία σχέση με τη Σάσα Ντάριο;

Με τη Ροζίτα Σώκου; Το Γιώργο Κατσαρό;
Όχι; Πάει η ευκαιρία! Φύγετε από δω
Τι θέλετε και είστε η ενόχλα του ωτού;
Δεν βλέπετε ότι πράττω τη στάση του λωτού;

Ε ρε κάτι άτομα, κάθε μέρα μάχη!
Σου ζητάν τα πάντα και σου σπάνε το στομάχι
Μάθε πέντε πράγματα να ξέρεις κι άντε γεια σου!
Εμένα θα με πρήζεις για δουλειά δικιά σου;

Πρώτα στο πρωτόκολλο, μετά για το χαρτόσημο
Μετά έλα να φιλήσεις της παντόφλας το οικόσημο
Πάρτε υπογραφή απ' τον κύριο Προϊστάμε
Περιμένει και η κυρά στο σπίτι για να φάμε

Από δω δεν με κουνάνε ούτε τα κομάντα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο για πάντα!

Δε θέλω κάτσε-σήκω, ανέβα και κατέβα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Αφού η μονιμότητα κυλάει μες στη φλέβα
Γι' αυτό τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!

Παρασκευή 16 Μαΐου 2008

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ

Το δοκίμιο που ακολουθεί είναι από τα χαρακτηριστικά του μεγάλου παιδαγωγού Ε.Π.Παπανούτσου. Ο λόγος του και η επιχειρηματολογία του παραμένουν οικείοι και "φρέσκοι" ακόμη και σήμερα . Κυρίως όμως δίνει πειστικές απαντήσεις για την κακοδαιμονία της νεοελληνικής πραγματικότητας κι εξηγεί ικανοποιητικά την παθογένεια της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.

Το Κράτος, έλεγε, όχι ως αφηρημένη ιδέα, αλλά ως συγκεκριμένο βίωμα, σαν ένα κομμάτι από την ίδια τη ζωή μας, λείπει από τους ση¬μερινούς Έψηνες. Το αισθάνονται σαν ξένο, όχι δικό τους, και δεν το πονούν. Τη χώρα τους την αγαπούν με πάθος. Για μια χούφτα από το χώμα της είναι άξιοι να πεθάνουν με την πιο μεγάλη ευκολία. Άλλο Πα¬τρίδα, όμως και άλλο Πολιτεία. Με την Πατρίδα είμαστε στενότατα δε¬μένοι • την έχουμε βάλει μέσα στο αίμα μας, γιατί και με το αίμα μας την έχουμε κρατήσει. Την Πολιτεία όμως, δηλαδή αυτό τον ορισμένο τρό¬πο με τον οποίο έχει οργο.ντοθεί και διοικείται ο τόπος, αυτήν την απρό¬σωπη δύναμη που λειτουργεί στο όνομα, όλων για να εξασφαλίζει με τα όργανα και τους θεσμούς της τη ζωή και την ελευθερία μας, δεν μπο¬ρούμε να τη νιώσουμε σαν κάτι εντελώς δικό μας. Είναι ξένο σώμα για το αίσθημα μας.
Απόδειξη ότι δεν πονούμε, ούτε αισθανόμαστε ενστιγματικά την ανάγκη να προστατέψουμε ό,τι ανήκει στο Κράτος, το δημόσιο κτήμα. Απέναντι του δείχνουμε αδιαφορία και κάποτε μιαν απίστευτη εχθρό¬τητα και μανία, καταστροφής. Από παιδιά στο σχολείο κακοποιούμε βάρβαρα τα θρανία και τους τοίχους του σχολείου «ανήκει στο δη¬μόσιο, δεν είναι δικό μας». Την ίδια αστοργία δείχνουμε στα δικαστή¬ρια, στα άλλα δημόσια, γραφεία, ακόμη και στους πάγκους του πάρκου ή στις δημόσιες κρήνες, σε ό,τι τέλος πάντων είναι κρατική περιουσία. Μόλις αντιληφθούμε ότι κάτι τι ανήκει ή με κάποιο τρόπο βρίσκεται στην κυριότητα αυτής της απρόσωπης δύναμης, αν δεν μπορούμε να το οικειοποιηθούμε, με ευχαρίστηση το φθείρουμε. Με την ίδια ευκολία προσπαθούμε ν' αποφεύγουμε τις υποχρεώσεις μας προς το Κρότος ή να καταστρατηγούμε τους νόμους του. Είναι ο «άλλος», όχι ο εαυτός μας. Και τον ξεγελούμε ή σηκώνουμε το όπλο εναντίον τον, χωρίς να κατα¬λαβαίνουμε ότι κατά βάθος τον εαυτό μας απατούμε ή πληγώνουμε.
Και από τις παρατηρήσεις του αυτές ο πολύπειρος άνθρωπος έβγα¬ζε το συμπέρασμα ότι ίσως οι Έλληνες να μην είναι οργανικό, ικανοί να ποτιστούν από την ιδέα τον Κράτους. Ότι πιθανόν μέσα στην ίδια τη φυ¬σική τους υφή να υπάρχει κάποια τάση αναρχισμού...
Έχει αρκετά διαδοθεί αυτή η αντίληψη και συχνά ακούγεται. Ωστό¬σο μου φαίνεται πολύ παρακινδυνευμένη και άδικη στην απαισιοδοξία της. Δεν αμφισβητώ τα γεγονότα όπου στηρίζεται καθώς περισσότερα είναι δυστυχώς πραγματικά, είτε μας αρέσουν είτε όχι. Αλλά την ερμηνεία που δίνεται σ' αυτά τα γεγονότα.
Ότι δεν πονούμε, ή ότι δεν πονούμε αρκετά την Πολιτεία σαν κάτι εντελώς δικό μας, είναι βέβαιο. Από αναρχισμό όμως π/ν αντιθέτους προς τα αισθήματα και τα συμφέροντά μας ή από άλλους λόγους: Και πώς είναι δυ¬νατόν αυτός ο δήθεν αναρχισμός να θεωρηθεί έμφυτη ιδιότητα ριζωμένη μέσα. στη δική μας φυλή; Μπορεί ο Έλληνας να είναι περισσότερο από άλ¬λους λαούς ατομιστής, να μην πειθαρχεί τόσο εύκολα στο συλλογικό σώ¬μα και πνεύμα της ομάδας. Αλλ 'από το σημείο τούτο ως το σημείο να τον πούμε από τη φύση του αναρχικό, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Ορθό¬τερη φαίνεται μια άλλη εξήγηση. Ότι αυτή η αδιαφορία ή η λανθάνουσα εχθρότητα προς το Κράτος και τις λειτουργίες του είναι αποτέλεσμα ιστο¬ρικών αιτίων και μιας κακοδαιμονίας που ατυχώς διαιωνίζεται. Ας μη λησμονούμε ότι επί μακρά χρόνια και κατά διαστήματα δεν υπήρχε γι' αυτόν εδώ τον πολυβασανισμένο λαό σύμπτωση Πολιτείας και Έθνους. Η κρα¬τική εξουσία στις διάφορες περιόδους της δουλείας δεν ήταν μονάχα ξένη αλλά και εχθρική προς την εθνική μας υπόσταση. Και επομένως γενε¬ές γενεών, για να βεβαιώσουν την εθνική τους ιδιοτυπία, τη ξεχωριστή τους ύπαρξη, ήταν αναγκασμένες να μισούν, να απατούν και να πολεμούν τα όργανα και τις λειτουργίες που στα μάτια τους εκπροσωπούσαν το Κρά¬τος και σάρκωναν την ιδέα της Πολιτείας. Το κρυφό μίσος με τα ψυχικά, επακόλουθα του είναι πολύ πιο επικίνδυνο από τη φανερή αντίθεση, τον ανοιχτό πόλεμο. Συμπνιγόμενο από το φόβο τρέφεται από την κατάστασή του και αφήνει στα σκοτεινά στρώματα της ψυχής λασπερα κατακάθια που δεν εξαλείφονται. Ακόμη κι όταν λευτερωθεί από το ζυγό, δεν μπορεί εύ¬κολα ένας λαός να αγαπήσει την Πολιτεία με τους περιορισμούς της, έστω και αν είναι τώρα δική του, αφού ως προχτές ακόμη το Κράτος ήταν η θέ¬ληση και η βία του δυνάστη του.
Κατά ένα παράδοξο μάλιστα μηχανισμό, που μας τον εξηγεί σήμε¬ρα η Ψυχολογία, όταν ένας πολίτης με τέτοιες υποσυνείδητες κακώσεις από αρχόμενος γίνεται άρχων. παίρνει τις διαθέσεις και τους τρόπους που ο ίδιος πρώτο, μισούσε. Παίζει δηλαδή το ρόλο του ειδώλου που ως τώρα το φοβόταν και το αντιπαθούσε, γιατί έτσι νομίζει πως μπορεί να λευτερωθεί από τον εφιάλτη του. Ίσως γι' αυτό το λόγο συμβαίνει, όποιος παίρνει και μια παραμικρή ακόμη εξουσία στην Ελλάδα, να με¬ταβάλλεται αμέσους σε σατράπη...
Για να εξηγήσουμε όμως το φαινόμενο που εξετάζουμε, πρέπει να αναφέρουμε ακόμη ένα λόγο πολύ σοβαρό. Όταν λευτερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό αυτή η μικρή ελληνική γωνιά, η Πολιτεία μας δεν θεμελιώθηκε ούτε αναπτύχθηκε οργανικά απάνω σε κάποιες αυτόχθονες μορφές οργάνωσης και διοίκησης, βγαλμένες από τις δικές μας ψυχο¬λογικές και άλλες ανάγκες και από την ιστορική κίνηση της ζωής του Έθνους, αλλά μας επιβλήθηκε απέξω από ξένους και με ξένους που φυ¬σικά δε νοιάστηκαν να εξετάσουν αν το φόρεμα τούτο ήταν κομμένο στο μέτρα μας, ούτε προσπάθησαν να το ταιριάσουν κάπως απάνω στο δι¬κό μας κορμί. Έτσι εφαρμόστηκαν κι εξακολουθούν να εφαρμόζονται πειραματικά στη χώρο. μας διοικητικοί και πολιτικοί θεσμοί που δεν μί¬λησαν ποτέ βαθιά στην ψυχή του λαού μας, ούτε ίσως ανταποκρίνονται εντελώς στις πραγματικές του ανάγκες.
Είναι γνωστές οι μελέτες του Κώστα Καραβίδα για την κοινοτική οργάνωση. Μπορεί να μη συμμερίζεται κανείς την αισιοδοξία και την πίστη του ότι και τώρα είναι δυνατόν να γίνει εκείνο που δεν έγινε άλ¬λοτε, στην ώρα του τη φυσιολογική. Ωρισμένως όμως θα αναγνωρίσει ότι θα ήταν πολύ διαφορετική, τελειότερη, η κρατική μας οργάνωση και πολύ στενός, οργανι¬κά συνεκτικός, ο δεσμός του πολίτη με την Πο¬λιτεία στον τόπο μας, αν αυτό το θαυμαστό κύτταρο, η κοινότητα, που δημιουργήθηκε με το αίμα του λαού μας οπό πανάρχαια χρόνια και λειτούργησε τόσο λαμπρά στους χρόνους της δουλείας, αφηνόταν να αναπτυχθεί φυ¬σιολογικά σε ένα γενικότερο, πλούσια διακλαδωμένο και πυργωτά διαρθρωμένο διοι¬κητικό σύστημα. Τα ξενοφερμένα καθεστώτα σκότωσαν το κύτταρο τούτο και μας επέβαλαν θεσμούς και τύπους, μέσο, στους οποίους μάταια ως τώρα προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας. Βάλετε μαζί μ ' αυτές τις αιτίες την κακοδιοίκηση που είναι ενδημικό κακό στον τόπο μας, τη διαφθορά της πολιτικής μας ηγεσίας που τα ανομήματά της πλήρωσαν ακόμη και με το αίμα τους οι λίγες φωτεινές μορφές της νεότερης ιστορίας μας, προσθέσετε τέλος και τη βαθύτερη κρίση που περνάει εδώ και κάμποσα χρόνια η έννοια του Κράτους μέσα στις φοβερές αντινομίες της ζωής όλων των σημερινών λαώνκαι θα εξηγήσετε γιατί οι βασανισμένοι άνθρωποι αυτού του τό¬που, του πολυπατημενού από ξένους κάθε λογής, δεν αισθάνονται ακό¬μη εντελώς δικό τους το Κράτος. Ας μην τους καταλογίζουμε αναρχισμό, αφού η μοίρα τους έγραφε να μην είναι νοικοκυραίοι στο σπίτι τους και να μην αφήνονται ήσυχοι να φτιάσουν με τη δική τους ζωή και μέσ' από τη δική τους ιστορία τους κοινωνικούς των θεσμούς.

22 Ιουλίου 1948
(Ε.Π. Παπανούτσος, Εφήμερα-Επίκαιρα-Ανεπίκαιρα, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1980, σ. 160-63)

Έρευνα του τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ για την επιλογή σπουδών από άνδρες και γυναίκες

Την έρευνα διενήργησε την άνοιξη του 2005 το τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του έργου Καλλιρρόη «Προωθώντας την ισότητα των φύλων κατά τη μετάβαση από την εκπαίδευση στην αγορά εργασίας: δράσεις συμβουλευτικής και επαγγελματικού προσανατολισμού με την οπτική του φύλου», το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το ΥΠΕΠΘ.

Διενεργήθηκε μέσω ερωτηματολογίων σε αντιπροσωπευτικό δείγμα μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών από όλη την επικράτεια. Συγκεκριμένα, συμμετείχαν περίπου 8.000 μαθητές της Γ’ Γυμνασίου και Α’ Λυκείου (15-16 ετών), 4.000 γονείς μαθητών (61% μητέρες και 39% πατέρες), καθώς και 1.300 εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων (43% άνδρες και 57% γυναίκες). Επιστημονικά υπεύθυνη του έργου είναι η καθηγήτρια και πρόεδρος του τμήματος Ψυχολογίας ΑΠΘ, Βασιλική Δαληγιάννη - Κουϊμτζή, ενώ συντονίστρια της έρευνας η επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος, Ελευθερία Γωνίδα.

Γυναικεία υπόθεση οι σπουδές - επιλέγουν ανθρωπιστικά επαγγέλματα

Σύμφωνα με ένα από τα γενικά συμπεράσματα της έρευνας, οι νεαροί άνδρες, κυρίως των χαμηλότερων κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, στρέφουν την πλάτη στο σχολείο και τις σπουδές, οι νέες γυναίκες κατακλύζουν τις διάφορες εκπαιδευτικές βαθμίδες, δημιουργώντας μία εντύπωση «εκθήλυνσης» του θεσμού της εκπαίδευσης.

Η εντύπωση αυτή διαμορφώνει την αντίληψη ότι οι γυναίκες συνδέονται με τις σπουδές και τις υψηλές επιδόσεις, ενώ δεν ανατρέπεται η παραδοσιακή σύνδεση των γυναικών με σπουδές και κλάδους που θεωρούνται τυπικοί για το φύλο τους.

Έτσι, σύμφωνα με τις επιλογές αγοριών και κοριτσιών επιβεβαιώνεται ότι για μεγάλο διάστημα ακόμη, οι γυναίκες στο μεγαλύτερο ποσοστό τους θα συνεχίσουν να προτιμούν τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, να γίνονται εκπαιδευτικοί και να κατευθύνονται σε επαγγέλματα υπηρεσιών φροντίδας, συντηρώντας έτσι το στερεότυπο για το διαχωρισμό επαγγελμάτων κατά φύλο.

Τα κορίτσια εμφανίζουν καλύτερες επιδόσεις σε όλους τους τομείς της εκπαίδευσης, σε σχέση με τα αγόρια, και θεωρούν την εκπαίδευση παράγοντα κλειδί για την εκπλήρωση των στόχων και των προσδοκιών τους (οικονομική ανεξαρτησία, συνδυασμό οικογένειας και εργασίας).

Παραμένει το στερεότυπο του άνδρα «κουβαλητή»

Γίνεται εμφανής ο έμφυλος καταμερισμός στα επαγγέλματα, στις σπουδές και στην οικογένεια, κάτι με το οποίο συμφωνούν τόσο οι έφηβοι, όσο επίσης εκπαιδευτικοί και γονείς. Οι θετικές επιστήμες θεωρούνται ότι ταιριάζουν με το ανδρικό φύλο, ενώ οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες με το γυναικείο, κάτι που απεικονίζεται και στην επιλογή των επαγγελμάτων. Η ιδιότητα του άνδρα - κουβαλητή εξακολουθεί να διατηρείται ως στοιχείο της ανδρικής ταυτότητας, ως εκδήλωση ανδρισμού και δέσμευση που συνδέεται με τον ανδρικό ρόλο, και η αντίληψη αυτή υιοθετείται από όλο το δείγμα, ανεξαρτήτως φύλου.

Πέμπτη 15 Μαΐου 2008

YUGOISTORIES

1.Πως διπλασιάζεις την τιμή ενός YUGO;

Φουλάρεις το ρεζερβουάρ.


2.Γιατι το Yugo έχει θερμαινόμενο πίσω τζάμι;

Για να μη κρυώνουν τα χέρια σου όταν σπρώχνεις.


3.Πώς μπορείς να εξαφανίσεις ένα YUGO;

Το ψεκάζεις με αντισκωριακό.


4.Γιατί τα YUGO έχουν τέσσερα πεντάλ;

Με το τέταρτο ανοίγει ο αερόσακος.


5.Γιατί το βιβλιαράκι που έχουν τα YUGO έχει τόσες πολλές σελίδες;

Γιατί περιέχει τα δρομολόγια των λεωφορείων και των τρένων.


6.Ποιό είναι το όνειρο όλων των κατόχων YUGO;

Να τους σταματήσουν για υπερβολική ταχύτητα.


7.Σε τι διαφέρει το απλό YUGO από το YUGO GT;

Το GT έχει αναπτήρα.


8.Πάει ο κάτοχος ενός Zastava YUGO 45 στο συνεργείο και λέει στο μάστορα:

-Θέλω να βάλεις πάνω μηχανή 5.000 κυβικά, με 2 turbo ώστε να έχω τελική 350 Km/h. Θέλω ακόμα να το κάνεις 4x4, λάστιχα 355 με 19άρες ζάντες, ABS,δερμάτινο σαλόνι και αυτόματο πιλότο. Πότε να περάσω να το πάρω;

-Πέρνα σε ένα τεταρτάκι, απαντάει ο μάστορας.

-Ρε φίλε, δεν κόβεις τις μαλακίες;

-Εγώ τις άρχισα;


9.Μπαίνει ένας τύπος σε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων και λέει στον
πωλητή:

«Φίλε, θέλω δυο πατάκια για ένα YUGO».

Ο πωλητής το σκέφτεται λίγο και απαντάει:

«OK, είναι καλή ανταλλαγή».


10.Γιατί δεν ξεκινάει ένα YUGO μόλις άναψε πράσινο;

Πάτησε τσίχλα...

H ιστορία της φράσης "Μάλλιασε η γλώσσα μου"

Στη βυζαντινή εποχή υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες, βέβαια, με το παράμπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν τρομερό τρόπο. Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο που ήταν υποχρεωμένος με το μάσημα να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του. Το χόρτο, όμως, αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα στο στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα, το ελατήριο δηλαδή της τιμωρίας του, άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες, κλωστές-κλωστές, δηλαδή, όπως είναι τα μαλλιά. Από την απάνθρωπη τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδης φράση : "μάλλιασε η γλώσσα μου", που τις λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε με τα λόγια μας να πείσουμε κάποιον για κάτι και του το λέμε πολλές φορές.

Τετάρτη 14 Μαΐου 2008

Εκατό χρόνια εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις Νο 5

Εκατό χρόνια εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις Νο 4

Εκατό χρόνια εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις Νο 3

Εκατό χρόνια εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις Νο 2

Πέτρινα χρόνια ( Βασίλης Σαλέας )



Ο Βασίλης Σαλέας γεννήθηκε το 1958 στο Μεσολόγγι. Ένα χρόνο αργότερα η οικογένεια του μετακoμίζει στην Αθήνα σε αναζήτηση καλύτερης τύχης και μαζί τους φυσικά ο Βασίλης.
Μεγαλώνοντας σε οικογένεια, μουσικών, η ενασχόληση του με την μουσική από τα παιδικά του κιόλας χρόνια ήταν φυσικό επακόλουθο. Ο πατέρας του Νικόλας και ο θείος του Βασίλης υπήρξαν οι πρώτοι του δάσκαλοι στο κλαρίνο. Μόλις εννέα χρονών είναι σε θέση να παίζει κλαρίνο και στα έντεκα του εμφανίζεται ήδη σε χώρο διασκέδασης στην Πάτρα.
Το πρώτο του δισκογραφικό εγχείρημα είναι ένα 45άρι δισκάκι, το οποίο πραγματοποιεί σε ηλικία 14 χρονών.
Ακολούθησαν συμμετοχές του σε ηχογραφήσεις δημοτικών τραγουδιών με τον Αλέκο Δήμου, την Σοφία Κολλητήρη και την Έφη Γεωργακοπούλου.
Ο χρόνος που περνά και η διαρκής μελέτη του στο κλαρίνο τον τοποθετούν ανάμεσα στους μεγαλύτερους Έλληνες σολίστες.
Σημαντικές στιγμές στην καριέρα του υπήρξαν οι συνεργασίες του με τον Διονύση Σαββόπουλο στον δίσκο: "Τραπεζάκια Εξω" και φυσικά με τον Σταμάτη Σπανουδάκη στο soundtrack της ταινίας: "Πέτρινα Χρόνια", καθώς και στους δίσκους: "Αλεξανδρος" και "Εδώ Κάτι Συμβαίνει".
Έχει συνεργαστεί με τους πιο καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες και είναι τόσο αγαπητός, όσο και αποδεκτός από τους ειδικούς στη μουσική διεθνώς,
Η προσωπική του δισκογραφία επίσης περιλαμβάνει τους δίσκους: "Χορέψτε Με Τον Βασίλη Σαλέα" 1986 και "Η Πνοή Του Ουρανού" 1993.
Το 1995 υπογράψει αποκλειστικό συμβόλαιο με την Fm Records. Αρχή αυτής της συνεργασίας είναι η δισκογραφική του συνύπαρξη με τον μεγάλο Έλληνα συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασιου που κυκλοφορεί το 1996.
Τα τρία τελευταία χρόνια έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις με μεγάλη επιτυχία στα παρακάτω φεστιβάλ στην Ελλάδα: Κασσάνδρας, Χαλκιδικής, Σάννυ, Κάστρο Ρίο, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Ηρώδειο, Παραλία Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Ολύμπου και Παλαί Ντε Σπορ.
Επίσης έχει εμφανιστεί σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού: Παρίσι, Φρανκφούρτη, Μόναχο, Σύδνεi, Νέα Υόρκη, Μανχάταν, Τορόντο, Ντουμπάι, Μπαχρέιν, Κάννες, με αποκορύφωμα την συναυλία που έδωσε στις 31 Μαρτίου 2001, στο Μέγαρο Μουσικής στην Κωνσταντινούπολη.

Εκατό χρόνια εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις

Τρίτη 13 Μαΐου 2008

Για το καλό μου




Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας

Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου

Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου

Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου

Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου

Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ Από τον Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ και το βιβλίο του "Η Κοιλάδα των Ρόδων"

Ο Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ, τον Μάιο του 1921 πέφτει σε ληθαργικό ύπνο και ξυπνά από αυτόν τον Μάιο του 1922. Κατά τη διάρκεια αυτού του "ύπνου" ο Ντήναχ ταξιδεύει στο μέλλον και καταβάλει το σώμα της επόμενης ενσάρκωσης του , στο έτος 3905μ.χ. Μέσα στο "νέο" του σώμα, "ζει" για ένα χρόνο, βιώνοντας τις τεχνολογικές εξελίξεις και την καθημερινή ζωή του 40ου αιώνα. Μας μαρτυρεί ότι ταξιδεύει παντού στον τότε πολιτισμένο κόσμο και επισκέπτεται και την "Κοιλάδα των Ρόδων", μία ιδανική πολιτεία, την οποία και μας περιγράφει στο βιβλίο του (1). Στο ταξίδι του αυτό εκτός των άλλων διδάσκεται "Ιστορία" από έναν καθηγητή του μέλλοντος. Η "Ιστορία" αυτή που διδάσκεται κατά το έτος 3904μ.χ., είναι το δικό τους παρελθόν και το δικό μας μέλλον. Τα γεγονότα που θα συγκλονίσουν την ανθρωπότητα στο μέλλον. Από τον 20ο έως τον 24ο αιώνα: Αρχίζει ο κόσμος να μπαίνει σε μια πολιτισμική και πνευματική υποβάθμιση. Υπάρχει έκρηξη υπερπληθυσμού. Οι πόλεις γίνονται ασφυκτικές, οι γαίες ελαττώνονται και αρχίζει να υπάρχει πρόβλημα τροφής. Το νερό γίνεται πολύτιμο. Το 2204 ολοκληρώνεται ο αποικισμός του πλανήτη Άρη. Η αποικία ευδοκιμεί 60 χρόνια και μετά καταστρέφεται ολοσχερώς από μια τεράστια φυσική καταστροφή στον πλανήτη, μαζί της πεθαίνουν οι 20.000.000 άποικοι. Το 2309 μεγάλη καταστροφή χτυπά τη Γη, την οποία προκαλεί ο ίδιος ο άνθρωπος, με σκοπό να λήξει ο μακροχρόνιος πόλεμος μεταξύ των φυλών που μάστιζε τη Γη. Από τον 25ο έως τον 40ο αιώνα: Αρχίζει η αναγέννηση. Το 25ο αιώνα, ηγούνται του κόσμου κορυφαίοι επιστήμονες καθώς, η τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη είναι ισοδύναμες με την πρόοδο και την εξέλιξη. Με τις νέες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι νέοι ηγέτες (οι οποίοι είναι ταγμένοι στην εξυπηρέτηση της ολότητας), καταφέρνουν οι άνθρωποι να ζουν με περισσές υλικές ανέσεις. Τον 29ο αιώνα ιδρύεται μια ιδανική πολιτεία που ονομάζεται "Κοιλάδα των Ρόδων". Αρχίζει να δίνεται βάση στην πνευματική ανάπτυξη. Τον 34ο αιώνα η ανθρωπότητα αποκτά μια έκτη αίσθηση την υπερόραση (άμεση γνώση). Τέλος τον 40ο αιώνα οι άνθρωποι έχουν πια μια βαθιά εσωτερική καλλιέργεια, οι άξίες είναι πνευματικές, κυριαρχούν συναισθήματα αδελφοσύνης και ευγένειας. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Dienach "το απίστευτο και το αδύνατο έχουν μπορέσει να το κάνουν αληθινό". Ζουν μια νέα Χρυσή Εποχή.
Πηγή: ESOTERICA.gr

Mέσα νοθείας του έξτρα παρθένου ελαιολάδου

Γενικά
Το έξτρα παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο, είναι ένας θαυμάσιος φυσικός χυμός και υπερέχει από άλλα έλαια. Λαμβάνεται με φυσική πίεση του καρπού της ελιάς, εν αντιθέσει προς τα σπορέλαια που λαμβάνονται μετά από χημική επεξεργασία των σπόρων με διάφορους οργανικούς διαλύτες. Το έξτρα παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο είναι πιο εύπεπτο από τα σπορέλαια και αξιοποιείται καλύτερα από τον ανθρώπινο οργανισμό. Είναι κατάλληλο για παιδιά και ηλικιωμένους, λόγω της μέτριας περιεκτικότητας σε ακόρεστα λιπαρά οξέα και της πλούσιας παρουσίας της βιταμίνης Ε. Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, είναι το μόνο που μπορεί να καταναλωθεί χωρίς καμία χημική κατεργασία!
Σε σύγκριση με τα κοινά φυτικά έλαια, το κόστος του ελαιολάδου είναι υψηλότερο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το ελαιόλαδο να νοθεύεται με άλλα φτηνότερα λάδια, με σκοπό το κέρδος. Αρκετά ελαιόλαδα κυκλοφορούν στην αγορά με διάφορες τιμές κόστους. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα της νοθείας καλής ποιότητας ελαιόλαδου με ελαιόλαδο χαμηλότερης ποιότητας για οικονομικούς λόγους. Ο έλεγχος και των δυο τύπων νοθείας του ελαιόλαδου είναι πολλές φορές πολύπλοκος, γι αυτό και μια σειρά ελέγχων χρησιμοποιούνται για να αποδείξουν την αυθεντικότητα του ελαιολάδου και το είδος της νοθείας.
Ως μέσα νοθείας του έξτρα παρθένου ελαιολάδου, υπάρχουν πάρα πολλά προϊόντα. Εδώ θα αναφερθούμε στα πιο συνηθισμένα μέσα νοθείας.

Με πυρηνέλαιο
Το πυρηνέλαιο μετά το ραφινάρισμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λάδι φαγητού. Η ανάμειξη του με παρθένο ελαιόλαδο, δεν επιτρέπεται σε πολλές ελαιοπαραγωγικές χώρες και αν τυχόν γίνει θεωρείται νοθεία και διώκεται από τον νόμο. Το πυρηνέλαιο παρότι είναι λάδι κατά κύριο λόγο του μεσοκαρπίου της ελιάς μοιάζει περισσότερο με το σπορέλαιο γιατί εκχυλίζεται με τους ίδιους διαλύτες από τον ελαιοπυρήνα των ελαιούχων σπόρων.

Με ορυκτέλαιο
Το ορυκτέλαιο μπορεί να αναμιχθεί με το ελαιόλαδο και να αποτελέσει μέσο νοθείας του. Οι διάφοροι τύποι ορυκτελαίου είναι το παραφινέλαιο, τα λάδια αυτοκινήτου και γενικά των μηχανών εσωτερικής καύσης κ.τ.λ. Αυτά τα ορυκτέλαια δεν σαπωνοποιούνται με διαλύματα αλκαλίων και μεταφέρονται στα ασαπωνοποίητα συστατικά. Επί της συμπεριφοράς αυτής βασίζεται ο ποιοτικός και ποσοτικός προσδιορισμός τους. Η ποιοτική ανίχνευση του ορυκτελαίου γίνεται με διάλυμα KOH σε νερό και οινόπνευμα 96ο (4% νερό κατ’ όγκο) με τη σαπωνοποίηση του διαλύματος και την εμφάνιση έντονου θολώματος στο δείγμα.

Με σπορέλαια
Γίνεται με λάδια σπόρων τεΐου, σησαμέλαιο, βαμβακέλαιο, αραχιδέλαιο, κ.α

Με ιχθυέλαια
Περιέχουν σε αυξημένα ποσοστά, πολυακόρεστα λιπαρά οξέα με δύο, τρεις ή και περισσότερους δεσμούς. Τα οξέα αυτά σχηματίζονται με το βρώμιο, βρωμιοπαράγωγα, τα οποία καθιζάνουν και είναι μακροσκοπικά ορατά.

Προσμίξεις με ελαιόλαδα άλλων χωρών
Μπορεί οι προσμείξεις να είναι νόμιμες, όταν όμως στις ετικέτες δε γίνεται η αναγραφή, τότε η ενέργεια αυτή αποτελεί νοθεία του ελαιολάδου, με στόχο την εξαπάτηση του καταναλωτή και την αισχροκέρδεια από τις επιχειρήσεις!

Δευτέρα 12 Μαΐου 2008

Crash test για 130 επαγγέλματα

Θετικές προοπτικές απασχόλησης προσφέρουν για τα επόμενα 10 χρόνια η πληροφορική και οι τηλεπικοινωνίες, αλλά και ειδικότητες «δεύτερης κατηγορίας», όπως του αλουμινά και του σοβατζή, σύμφωνα με τη νέα ετήσια έρευνα της επιστημονικής ομάδας Κατσανέβα. Αντίθετα, η ενασχόληση με τη δικηγορία, την ιατρική και αρκετές ακόμη επιστήμες, οι οποίες κατά το παρελθόν θεωρούνταν ιδανικές λύσεις για μια άνετη οικονομικά ζωή, παρουσιάζει πλέον «απαγορευτικά» ποσοστά κορεσμού.

Οπως αναφέρεται στα συμπεράσματα της έρευνας, την οποία πραγματοποίησε από το Σεπτέμβριο του 2007 μέχρι φέτος το Μάιο ο καθηγητής της Οικονομικής της Εργασίας στο Πανεπιστήμιο Πειραιά κ. Θεόδωρος Κατσανέβας με την επιστημονική ομάδα του και την οποία φέρνει στη δημοσιότητα αποκλειστικά ο ΕΤ.Κ, με μερική εξαίρεση το Εμπορικό, το Ναυτιλιακό και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, η δικηγορία παρουσιάζει πολύ υψηλά ποσοστά κορεσμού. Ακόμα περισσότερο χειροτερεύει η κατάσταση για τους γιατρούς. Ιδιαίτερα αρνητική είναι η εικόνα και για τους οδοντίατρους, παρά τη μικρή διαφοροποίηση που εμφανίζουν οι ειδικότητες των γναθοχειρουργών και των ορθοδοντικών.

Περίπου στα ίδια αρνητικά επίπεδα με τα αντίστοιχα των προηγούμενων ετών είναι η κατάσταση για τους χημικούς, τους βιολόγους και τους φαρμακοποιούς.

Αρνητικές προοπτικές έχουν και τα επαγγέλματα του χρηματιστή, του ειδικού χρηματιστηριακών εργασιών και του εκτελωνιστή, ενώ πτωτική τάση εμφανίζεται στους τραπεζικούς υπαλλήλους.
Αντιθέτως, τα επαγγέλματα της πληροφορικής και των τηλεπικοινωνιών συνεχίζουν να εμφανίζουν πολύ θετικές προοπτικές. Η προσωρινή κάμψη που παρουσιάστηκε στην αγορά εργασίας των προγραμματιστών λογισμικού την περίοδο 2005-06 έχει παρέλθει και πλέον προβλέπεται μια νέα ανοδική πορεία.

Επίσης, καλύτερες επαγγελματικές προοπτικές σε σχέση με το παρελθόν εμφανίζουν οι εμποροπλοίαρχοι και οι μηχανικοί εμπορικού ναυτικού. Το ίδιο ισχύει για όσους ναυπηγούς συνδυάζουν γνώσεις μηχανολογίας. Θετικές προοπτικές εμφανίζει και ο ευρύτερος κλάδος των οικονομικών επαγγελμάτων, αν και τελευταία παρουσιάζονται προβλήματα στην άμεση απορρόφηση αποφοίτων του κλάδου.

Οσον αφορά τους μηχανικούς ενέργειας και τους τεχνολόγους φυσικού αερίου, οι προοπτικές διαγράφονται αρκετά καλύτερες μετά την υπογραφή της συμφωνίας για τον αγωγό πετρελαίου Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη και την αναμενόμενη επέκταση των υποδομών φυσικού αερίου.

Επίσης, τα περισσότερα πρακτικά επαγγέλματα μεσαίας και χαμηλής εκπαίδευσης στις κατασκευές, στη μηχανολογία, στον τουρισμό, στις μεταφορές και στον επισιτισμό παρουσιάζουν συνεχόμενη βελτίωση της θέσης τους στην αγορά εργασίας, παρά τον εισαγόμενο ανταγωνισμό από τους εξειδικευμένους μετανάστες. Δεν είναι τυχαίο ότι «στις κατασκευές είναι σύνηθες το φαινόμενο οι πρώην Ελληνες τεχνίτες - εργάτες να μετεξελίσσονται σε εργολάβους που απασχολούν μετανάστες, εκ των οποίων μάλιστα ορισμένοι αναλαμβάνουν κι αυτοί με τη σειρά τους ρόλο εργολάβου», όπως επισημαίνεται στα συμπεράσματα της επιστημονικής ομάδας Κατσανέβα.

Του ΝΑΣΟΥ ΧΑΤΖΗΤΣΑΚΟΥ
Ελεύθερος Τύπος

Βαλτέτσι, 12 Μαϊου 1821

Μια από τις πιο γνωστές και αποφασιστικές μάχες του απελευθερωτικού αγώνα του 21 ήταν η μάχη στο Βαλτέτσι (24 Απριλίου και 12-13 Μαΐου 1821) εναντίον των τουρκικών δυνάμεων που υπεράσπιζαν την Τριπολιτσά. Η μάχη αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση της πολιορκίας της πόλης. Ενώ οι Έλληνες πολιορκούν τους Τούρκους στην Ακροκόρινθο και στην Τρίπολη, ο Χουρσίτ πασάς, που πολεμάει τον Αλή στα Γιάννενα, ανησυχεί για την έκβαση της εξέγερσης, όπως και για τα χαρέμια του και τους θησαυρούς του στην Τρίπολη. Γι΄ αυτό στέλνει ισχυρό στράτευμα με τον Γκιοσέ Μεχμέτ γισ να καταπνίξει το επαναστατικό κίνημα. Ο Γκιοσέ Μεχμέτ χωρίζει το στρατό του σε δυο τμήματα. Το ένα με τον ίδιο και τον Ομέρ Βριόνη πορεύεται για την Ανατολική Ελλάδα και το άλλο με τον Κεχαγιάμπεη Μουσταφά (ή Μουσταφά Μπέη) και 3.500 Αλβανούς για τη Δυτική Ελλάδα. για να συντρίψειτην επανάσταση στο Μοριά και να ενισχύσει την πολιορκημένη Τρίπολη.
Ο Κεχαγιάμπεης ξεκινάει από τα Γιάννενα, και κατά την κάθοδό του προς την Τριπολιτσά σάρωσε όποια επαναστατική εστία βρήκε στο δρόμο του. Περνάει τα επικίνδυνα περάσματα χωρίς απώλειες, φτάνει στο Αντίρριο και από εκεί ξεχύνεται στο Μοριά. Περνάει στην Πάτρα, πυρπολεί τη Βοστίτσα, παρακάμπτει τα Καλάβρυτα, φτάνει στην Κόρινθο, λύοντας την πολιορκία της Ακροκορίνθου και ενισχύοντας τη φρουρά της και περνάει γρήγορα στα Δερβενάκια. Από εκεί ξεχύνεται ορμητικά στον κόμπο του Άργους, νικάει τους Έλληνες στον Ξεριά, λύνει την πολιορκία του Άργους παραδίδοντας την περιοχή στη σφαγή και στην ερήμωση. Τελικά μπαίνει θριαμβευτικά στην πολιορκημένη Τριπολιτσά στις 6 Μαΐου του 1821, όπου οι Τούρκοι τον υποδέχονται σαν σωτήρα. Ο Κολοκοτρώνης σκόπιμα αφήνει τον Μουσταφά να περάσει δίχως μάχη γιατί προτίμησε να έχει τους Τούρκους συγκεντρωμένους μέσα στην πόλη.
Από την Τρίπολη ο Κεχαγιάμπεης, αρχίζει αμέσως να σκορπάει υποσχέσεις, ταξίματα και αμνηστία, για να ξεγελάσει τους επαναστατημένους και να καταπνίξει το κίνημα. Το μόνο που καταφέρνει όμως είναι να εξαγοράσει με χρήματα τον ταχυδρόμο που πάει τα γράμματα του Κολοκοτρώνη στην Μπουμπουλίνα και σε άλλους οπλαρχηγούς που έχουν κυκλώσει το Ανάπλι. Ο ταχυδρόμος δίνει τα γράμματα του Κολοκοτρώνη στον Κεχαγιάμπεη, που τα διαβάζει, και ύστερα τα πάει στην Μπουμπουλίνα στο Ανάπλι. Από εκεί παίρνει άλλα γράμματα της Μπουμπουλίνας για τον Κολοκοτρώνη, που κι αυτά τα δίνει στο γυρισμό στον Κεχαγιάμπεη, που τα διαβάζει κι αυτά, κι έπειτα τα παραδίνει στον Κολοκοτρώνη. Ευτυχώς στα γράμματα φέρεται εξογκωμένος ο αριθμός των αντρών και των όπλων και η προδοσία κρατάει λίγο καιρό. Ο προδότης στη συνέχεια θα πιαστεί και θα εκτελεστεί.
Ο Κολοκοτρώνης, σαν αρχηγός των αρμάτων της Γορτυνίας, οργανώνει το στρατηγικό σχέδιο για την πολιορκία της Τριπολιτσάς. Χωρίζει το σώμα των Γορτυνίων σε δυο τμήματα. Το ένα με τον Πλαπούτα το στέλνει στην Πιάνα και το άλλο με τον Ανδρέα Παπαδιαμαντόπουλο το στέλνει στο Χρυσοβίτσι. Ενισχύει και το στρατόπεδο του Λεβιδιού. Με σκοπό να περισφύξει τον κλοιό γύρω από την πολιορκούμενη πόλη ίδρύει στις 16 Απριλίου του 1821 στρατόπεδο στο Βαλτέτσι ,αντιλαμβανόμενος τη στρατηγική σημασία της περιοχής, Διατάζει να οχυρωθούν τα τέσσερα στρατηγικά σημεία του στους γύρω λόφους με κλειστά και ισχυρά ταμπούρια και να εγκατασταθεί φρουρά.. Εκεί αρχίζου να συγκεντρώνονται οι περισσότερες οργανωμένες επαναστατικές δυνάμεις της Πελοποννήσου, υπό τους Θ. Κολοκοτρώνη, Κυρ. και Ηλ. Μαυρομιχάλη, Αναγνωσταρά, Κεφάλα, Μούρτζινο, Γιατράκο, Νικηταρά και άλλους οπλαρχηγούς.
Στις 24 Απριλίου ο Κεχαγιάμπεης, έχοντας σκοπό να εξουδετερώσει το στρατόπεδο και να αιφνιδιάσει τους συγκεντρωμένους αγωνιστές, επιτίθεται στο Βαλτέτσι επικεφαλής ισχυρού σώματος 4000 ανδρών. Οι λίγοι υπερασπιστές του στρατοπέδου, αμύνθηκαν ηρωϊκά. Οι Τούρκοι όμως κατέλαβαν το χωριό, επιτυγχάνοντας τη μερική διάλυση του στρατοπέδου, και μάλιστα κυρίευσαν μερικά ζώα του εφοδιασμού όπως και προμήθειες του ελληνικού σώματος. Ενώ η μάχη συνεχιζόταν στη βόρεια πλευρά του χωριού, όπου ο Κυρ. Μαυρομιχάλης είχε έλθει σε δύσκολη θέση, κατέφθασε ο Πλαπούτας με ισχυρό σώμα και χτύπησε τους Τούρκους από τα νώτα, με αποτέλεσμα αυτοί να υποχωρήσουν. Στη συνέχεια ο Κολοκοτρώνης κυνήγησε τα τουρκικά σώματα μέχρι τη Μάκρη.
Αμέσως το στρατόπεδο ανασυγκροτείται γρήγορα κάτω από την άμεση επίβλεψη του Θ. Κολοκοτρώνη, ο οποίος ενισχύει και οργανώνει τις σκοπιές, την επιμελητεία και τα ταμπούρια και τοποθετεί φρουρά 1000 ανδρών με επικεφαλής τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη. Βάζει επίσης φρουρά στην απάνω Χρέπα με τους Γιάννη και Παναγιώτη Πουρνάρα, καπεταναίους από την Πιάνα, και τον Παναγιώτη Περθεριώτη, για να ειδοποιήσουν με φωτιές, αν γίνει έξοδος των Τούρκων από την Τρίπολη. Το σύνθημα είναι: τρεις φωτιές, πηγαίνουν για τα Βέρβαινα, δυο φωτιές, για το Βαλτέτσι και μία, για το Λεβίδι. Έτσι με τις φωτιές και τις ντουφεκιές από ράχη σε ράχη θα ειδοποιηθούν όλα τα στρατόπεδα του Μοριά και θα τρέξουν σε βοήθεια. Στο Βαλτέτσι οργανώνεται τώρα προσεκτικά η άμυνα αφού καταφθάνουν στο προς ενίσχυση και άλλα ελληνικά σώματα από τις γύρω περιοχές. Στο πρώτο ταμπούρι οχυρώνονται ο Ηλίας και ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με όλους τους Μανιάτες. Στο δεύτερο ο Μητροπέτροβας, ο Παπατσώνης, ο Κεφάλας, ο δεκαεφτάχρονος Γιάννης Μαυρομιχάλης, ο Παν. Κατριβάνος από το Ίσαρι Μεγαλόπολης και ο Θανάσης Δαγρές από τη Βρωμόβρυση Καλαμάτας, με τα παλικάρια τους. Στο τρίτο ο Ηλίας και ο Νικήτας Φλέσσας, ο Σιώρης, ο Τουρκολέκας και παλιοί Λιονταρίτες και άλλοι Γορτύνιοι. Στην εκκλησιά οχυρώνονται οι Μπουραίοι, ο Τσαλαφατίνος, ο Κυριάκος, πολλοί Τριπολιτσιώτες κ.ά.
Τη νύχτα στις 12 Μαΐουο Κεχαγιάμπεης ξεκινάει από την Τρίπολη επικεφαλής ισχυρότατης δύναμης 12.000 Τουρκαλβανών για να ξαναχτυπήσει τους Έλληνες στο Βαλτέτσι. Το σχέδιό του είναι να πορευτεί στο Βαλτέτσι και να σκορπίσει τους Έλληνες, από εκεί να κατευθυνθεί στη Μεσσηνία και να υποτάξει τη Μάνη, επιβάλοντας έτσι τη κυριαρχία του σε όλο το Μοριά. Χώρισε τις δυνάμεις του σε πέντε τμήματα. Τρία από αυτά ξεκίνησαν από Τρίπολη, Καλογεροβούνι (στη θέση Καλογερικό) και τις Αραχαμίτες, ένα έμεινε σαν εφεδρεία στο Φραγκόβρυσο για να αποτρέψει τυχόν ενισχύσεις που θα κατέφθαναν από το στρατόπεδο των Βερβαίνων και μια οπισθοφυλακή εφοδιασμένη με 4 κανόνια που εκινείτο αργά προς την περιοχή του Βαλτετσίου. Οι Έλληνες φρουροί της απάνω Χρέπας βλέπουν τα εχθρικά στρατεύματα κι αμέσως με δυο φωτιές ειδοποιούν στον Κολοκοτρώνη ότι οι Τούρκοι πορεύονται για το Βαλτέτσι.
Το κυρίως τουρκικό σώμα υπό τον Ρουμπή αποτελείται από Βουρδουνιώτες και Φαναριώτες και κινείται βιαστικά για να χτυπήσει τους Έλληνες, πριν έλθει βοήθεια από την Πιάνα και το Χρυσοβίτσι. Ο Κεχαγιάμπεης από τον κάμπο παρακολουθεί τη μάχη επικεφαλής του 3.000 ιππέων.
Στο Βαλτέτσι βρίσκονται 2.300 Έλληνες που περιμένουν στις θέσεις τους. Γενικός αρχηγός, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης κρατάει με τον ανιψιό του τον προμαχώνα του Χωματοβουνιού. Σους άλλους προμαχώνες βρίσκονται οι Μητροπέτροβας, Ηλ. Μαυρομιχάλης, Κεφάλας, Ν. Φλέσσας κι άλλοι. Ο Κολοκοτρώνης από το Χρυσοβίτσι, βλέπει τις φωτιές της απάνω Χρέπας κι αμέσως σημαίνει συναγερμό. Στέλνει ταχυδρόμους σε όλα τα στρατόπεδα και τα χωριά και καβαλαραίους στο Βαλτέτσι ειδοποιώντας πως οι Τούρκοι πορεύονται για το Βαλτέτσι. Ειδοποιεί τον Πλαπούτα στην Πιάνα κι άλλους οπλαρχηγούς να βαδίσουν για το Βαλτέτσι. Και ο ίδιος με 800 άντρες κατευθύνεται προς τα εκεί. Στέλνει επίσης τον καβαλάρη Θοδωρή Καρδάρα με μια σημαία για να βγει στ' αγνάντια, να τον δουν οι κλεισμένοι στους προμαχώνες και να εμψυχωθούν.
Το τουρκικό σώμα υπό τον Ρουμπή πλησιάζει τις θέσεις των Ελλώνων στο Βαλτέτσι και τους ζητά μάταια να παραδοθούν. Τότε ο Ρουμπής επιτίθεται στο ταμπούρι του Μητροπέτροβα και των Μεσσηνίων και η μάχη αρχίζει. Ο Ρουμπής θα στείλει 14 σημαιοφόρους του για να καρφώσουν τις σημαίες στα ταμπούρια των Ελλήνων, χωρίς όμως επιτυχία, αφού όλοι σκοτώνονται από τα τουφέκια των Ελλήνων. Ο Ρουμπής αραιώνει το σώμα του και κυκλώνει τα ταμπούρια των Ελλήνων, κυριεύοντας τη βρύση και τα πηγάδια του χωριού. Οι Έλληνες αντιστέκονται με αποφασιστικότητα και σθένος. Ο Ρουμπής ρίχνει τότε όλες του τις δυνάμεις στη μάχη και αποκόπτει την επικοινωνία ανάμεσα στα ελληνικά ταμπούρια. Οι Έλληνες όμως κρατούν και ο Ρουμπής ευρισκόμενος σε δύσκολη θέση, ζητάει ενισχύσεις από τον Κεχαγιάμπεη. Τη στιγμή εκείνη καταφτάνει ο Κολοκοτρώνης από το Χρυσοβίτσι με 700 άνδρες και πλαγιοκοπεί με επιτυχία τους Τούρκους. Ο Ρουμπής βρίσκεται ανάμεσα σε δυο πυρά και είναι έτοιμος για υποχώρηση, αλλά την τελευταία στιγμή φθάνει η βοήθεια από τον Κεχαγιάμπεη. Ο Κολοκοτρώνης το αντιλαμβάνεται και μοιράζει τους άντρες του στα δύο. Οι μισοί χτυπούν τις ενισχύσεις και οι άλλοι μισοί τον ίδιο. Η μάχη είναι σκληρή, κι οι δυο πολεμούν με πείσμα.
Το απόγευμα φτάνουν ο Πλαπούτας με 800 άνδρες, που από παραπειστική κίνηση των Τούρκων είχε κατευθυνθεί προς το Λεβίδι αλλά ειδοποιήθηκε έγκαιρα,.ο Δεληγιάννης και ο Στ. Δημητρακόπουλος από την Πιάνα και το Διάσελο και μπαίνουν στη μάχη σφυροκοπώντας τους Τούρκους από μπροστά, από πίσω και από τα πλάγια. Οι κλεισμένοι στα ταμπούρια χαιρετίζουν με ομοβροντίες την άφιξη των συμπολεμιστών τους. Ο Κεχαγιάμπεης στέλνει και νέες ενισχύσεις στον Ρουμπή και οι Τούρκοι κάνουν νέα επίθεση στα ταμπούρια, αλλά οι Έλληνες αντιστέκονται γενναία. Πεισμωμένοι οι Τούρκοι ρίχνουν με τα κανόνια, αλλά πολλές οβίδες πέφτουν στο σώμα του Ρουμπή είτε από ανωμαλίες του εδάφους είτε από κακό χειρισμό.
Ο Κολοκοτρώνης, από την ψηλότερη ράχη (που από τότε λέγεται "του Κολοκοτρώνη το βουνό") αναπτερώνει το ηθικό των Ελλήνων φωνάζοντας με τη βροντερή φωνή του, "Μπάρμπα - Μήτρο, βαστάτε γερά, έρχεται ο Κολοκοτρώνης με 10.000. Έρχεται κι ο Πετρόμπεης μ' όλους τους Μανιάτες. Έρχεται κι ο Κανέλλος. Βαστάτε και σας φέρνουμε απ' όλα". Με το σούρουπο η μάχη συνεχίζεται πεισματικά και από τα δυο μέρη, χωρίς κανείς να αφήνει τις θέσεις του. Τη νύχτα ο Κολοκοτρώνης με μερικούς ψυχωμένους άντρες θα φτάσει στα ταμπούρια για να ενισχύει τους αγωνιστές με τρόφιμα και πολεμοφόδια και να τους εμψυχώσει. Αφού δώσει τα εφόδια φεύγει πάλι νύχτα.
Τα χαράματα της επομένης καταφθάνουν και άλλες ελληνικές δυνάμεις και η μάχη ξαναρχίζει. Οι Τούρκοι ρίχνονται με μανία κατά των ταμπουριών, αλλά οι Έλληνες αντιστέκονται γενναία και αποκρούουν όλες τις τουρκικές επιθέσεις. Ο Ρουμπής κινδυνεύει. Από μπροστά τον χτυπούν οι Έλληνες που είναι στα ταμπούρια, από πίσω κι από τα πλάγια τον σφυροκοπούν ο Κολοκοτρώνης, ο Πλαπούτας κι άλλοι οπλαρχηγοί. Οι Τούρκοι χρησιμοποιούν και πάλι το πυροβολικό τους, αλλά αποτυγχάνουν.
Η μάχη αυτή κράτησε 23 ώρες. Ο Κεχαγιάμπεης βλέποντας ότι θα κυκλωθεί ο Ρουμπής και πληροφορούμενος ότι καταφθάνουν ελληνικές δυνάμεις από το στρατόπεδο των Βερβαίνων, δίνει το σύνθημα της γενικής υποχώρησης. Ο Κολοκοτρώνης αντιλαμβάνεται την υποχώρηση των Τούρκων και διατάζει γενική αντεπίθεση, φωνάζοτας: "Έλληνες, οι Τούρκοι θα φύγουν, ριχτείτε επάνω τους". Με την επίθεση των Ελλήνων μαχητών, η αρχική υποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων μετατράπηκε σε άτακτη φυγή. Οι Τούρκοι κυνηγημένοι από τους Έλληνες κατευθύνθηκαν προς την Τρίπολη, κατηφορίζοντας πανικόβλητοι την χαράδρα, πετώντας τα όπλα τους για να καθυστερήσουν τους Έλληνες και για να επιταχύνουν τη φυγή τους. Ο Κολοκοτρώνης παρακολουθώντας το κυνηγητό των Τούρκων, βλέπει ότι πλησιάζουν στον κάμπο όπου οι Έλληνες κινδυνεύουν από το εχθρικό ιππικό, και φωνάζει δυνατά: "Έλληνες, γυρίστε πίσω, αφήστε Τούρκους για να 'χουμε να σκοτώσουμε κι άλλη μέρα". Οι Έλληνες πειθαρχούν και ανακόπτουν την επίθεση.
Μετά από 23 ώρες μάχης η νίκη των Ελλήνων ήταν περιφανής. Οι Τούρκοι υπέστησαν βαρύτατες απώλειες, 514 νεκρούς και πολλούς τραυματίες. Οι Έλληνες είχαν ελάχιστες - μόλις 7 νεκροί και λίγοι τραυματίες - ενώ κυρίευσαν πολλά τουφέκια που άφησαν οι Τούρκοι κατά τη φυγή τους. Με τα τουφέκια αυτά οπλίζονται 4.000 Έλληνες. Οι Τούρκοι άφησαν ακόμα 4 πεδινά κανόνια, πολλά πολεμοφόδια, πολλές σκηνές, άφθονα ρούχα και 18 σημαίες.
Η μάχη αυτή σε συνδυασμό με τις άλλες νικηφόρες μάχες πού δόθηκαν στην περιοχή (Γράνας, Βερβαίνων, Δολιανών και Λεβιδίου), δυνάμωσε το ηθικό των επαναστατών και έμελε να προετοιμάσει την άλωση της Τρίπολης αφού ανάγκασε τους Τούρκους να μην ξαναβγούν από την πολιορκούμενη πόλη. Ο Κ. Δεληγιάννης, που έζησε τον καπνό της μάχης, γράφει: "Αυτή η ένδοξος νίκη ήταν η κρίσις της Ελληνικής Επαναστάσεως και εις αυτήν χρεωστείται η ανεξαρτησία της πατρίδος καθ' ότι ενεθάρρυνε και εμψύχωσε τους Έλληνας".

Παρασκευή 9 Μαΐου 2008

11 Μαΐου, γιορτή της μητέρας

Εν αρχή ην ο άνθρωπος που μας έφερε στον κόσμο. Ο καθένας όμως μπορεί να δώσει το δικό του περιεχόμενο στη γιορτή, καθώς υπάρχουν και εκείνοι που στάθηκαν ή εξακολουθούν να στέκονται δίπλα μας σαν πραγματικές μάνες. Και μια γιορτή δεν κρύβει πάντα χαρά. Κάποιες μητέρες δεν έχουν το παιδί τους και κάποιες άλλες δεν έχουν τη δική τους μητέρα...

H Γιορτή της Μητέρας, παγκόσμια γιορτή, παραδοσιακά αποτίει φόρο τιμής στο πρόσωπο εκείνης που μας έφερε στον κόσμο. H ίδια όμως αυτή ημέρα μπορεί να είναι δύσκολη για πολλούς ανθρώπους, αυτούς που έχουν χάσει τη μητέρα τους, μητέρες που έχουν χάσει τα παιδιά τους, αλλά και αυτούς που δεν είχαν την τύχη να έχουν μια ζεστή σχέση αγάπης και φροντίδας με τη μητέρα τους. Παρ' όλα αυτά, κάθε άτομο έχει κάποιον δικό του άνθρωπο για να αποταθεί στις δύσκολες στιγμές, φίλους και συγγενείς που του στάθηκαν σε κάποια κρίση, που άνοιξαν την αγκαλιά τους και έστειλαν αχτίδες ελπίδας και αγάπης σε δύσκολους καιρούς. Ολα αυτά είναι τα άτομα που θα πρέπει να θυμηθούμε και να γιορτάσουμε την παρουσία τους στη ζωή μας, άσχετα από το αν είναι άντρες ή γυναίκες και άσχετα από τον βιολογικό τους σύνδεσμο μαζί μας.


Μητέρες που έχουν χάσει ένα παιδί

H εμπειρία της μητρότητας αποτελεί ανεξίτηλη σφραγίδα στη γυναικεία ταυτότητα. H ψυχική αλλαγή που συντελείται όταν γίνει το πέρασμα σε αυτή τη νέα κατάσταση ύπαρξης και λειτουργίας, της μητρότητας, μεταβάλλει και τον τρόπο με τον οποίο η γυναίκα αντιλαμβάνεται την πραγματικότητά της. Γυναίκες που έχουν χάσει το έμβρυό τους κατά τη διάρκεια της κυοφορίας ή που έχουν χάσει το βρέφος τους σύντομα μετά τη γέννα, εξαιτίας κάποιας ανίατης ασθένειας, εξακολουθούν να φέρουν την ταυτότητα της μητέρας, ακόμη και αν δεν έχουν άλλα παιδιά για να εκπληρώσουν τα μητρικά τους καθήκοντα. Αλλά και οι γυναίκες που έχουν χάσει το παιδί τους σε μεγαλύτερη ηλικία, λόγω ασθένειας ή ατυχήματος, παραμένουν «μητέρες». H αγάπη για το παιδί που έχει χαθεί εξακολουθεί να είναι παρούσα, συχνά με οδυνηρό τρόπο, ενώ άλλες φορές, όταν η μητέρα έχει επεξεργαστεί τα έντονα συναισθήματα πένθους και οδύνής της, η αγάπη για το νεκρό παιδί μετουσιώνεται και εκδηλώνεται με πιο λειτουργικό τρόπο. H γιορτή της μητέρας αποτελεί μια ευκαιρία εκδήλωσης αγάπης και υπενθύμισης ότι το παιδί που χάθηκε υπήρξε. Γιορτάζεται λοιπόν από τον περίγυρο το γεγονός ότι η γυναίκα αυτή υπήρξε όντως μητέρα. Βέβαια, δεν θα πρέπει να της στείλουν οι αγαπημένοι της λουλούδια ή μια κάρτα εκ μέρους του νεκρού παιδιού, αλλά μια κάρτα με ένα ιδιαίτερο μήνυμα και λόγια-βάλσαμο στην καρδιά της ή ένα μπουκέτο λουλούδια μπορούν να καταπραΰνουν τον πόνο της και να της δείξουν ότι οι γύρω της τη σκέφτονται.

Μητέρες χωρίς μητέρα

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη κατηγορία γυναικών: δεν είναι ότι οι μητέρες τους δεν βρίσκονται πια στη ζωή, αλλά είναι οι γυναίκες αυτές που δεν είχαν την τύχη να δημιουργήσουν έναν άρρηκτο συναισθηματικό δεσμό με τις μητέρες τους. Οι γυναίκες που σήμερα είναι μητέρες οι ίδιες αλλά ήταν συναισθηματικά παραμελημένες ως παιδιά, με παιδική ηλικία στιγματισμένη από αρνητικά βιώματα μπορεί να έχουν μεγαλύτερη δυσκολία να εκδηλώσουν τα συναισθήματά τους και να χρειάζεται να κάνουν μεγαλύτερη προσπάθεια με τα δικά τους παιδιά ώστε να τους δώσουν αυτά που οι ίδιες δεν έλαβαν από τις δικές τους μητέρες. Οι μητέρες που δεν είχαν έναν καλό λόγο για τις κόρες τους, που ήταν τελειομανείς και επιθυμούσαν να ζήσουν τη ζωή τους μέσα από τις επιτυχίες της κόρης τους, οι μητέρες που στάθηκαν με κάποιο τρόπο τροχοπέδη στην εξέλιξη της κόρης τους, στιγμάτισαν αυτές τις γυναίκες που τώρα έγιναν οι ίδιες μητέρες. Οταν αυτές όμως συνειδητοποιήσουν την επιρροή των βιωμάτων τους στο πώς σκέφτονται και αντιδρούν σήμερα που είναι οι ίδιες μητέρες, έχουν τη δύναμη να μην εγκλωβιστούν στα αρνητικά σχήματα του παρελθόντος, αλλά να επικεντρωθούν στα θετικά σημεία και να αλλάξουν τη ζωή τους και τη ζωή των παιδιών τους προς το καλύτερο.

Χωρισμένοι μπαμπάδες και μαμάδες

Με τον αριθμό των διαζυγίων σε άνοδο, ολοένα και περισσότερες μαμάδες, ή και μπαμπάδες που αναλαμβάνουν την επιμέλεια του παιδιού τους, αξίζει να γιορτάσουν τη γιορτή της μητέρας. Πρόκειται για τους γονείς που έκαναν προσωπικές θυσίες και επένδυσαν στην ψυχική υγεία του παιδιού τους, συχνά σε αντίξοες συνθήκες. Πέρα από τη σημασία του βιολογικού δεσμού, η λέξη «μητέρα» ενέχει και την έννοια της ανατροφής, της φροντίδας, της προστασίας και του συναισθηματικού δεσμού με το παιδί. Αυτές τις λειτουργίες μπορεί να τις επιτελέσει και ένας πατέρας. Ο χωρισμένος γονιός, χωρίς την υποστήριξη της πυρηνικής οικογένειας, μπορεί να είναι εξίσου επιτήδειος στο να φέρει εις πέρας την ύψιστη αποστολή του να μεγαλώσει ένα παιδί, προσφέροντας όχι μόνο υλικά, αλλά κυρίως συναισθηματικά. Οταν το παιδί ενός τέτοιου αξιέπαινου χωρισμένου γονιού είναι μικρό για να προσφέρει μια έκπληξη στον γονιό του, ο περίγυρός του μπορεί να οργανώσει μια τέτοια χειρονομία αναγνώρισης της προσπάθειας και των ικανοτήτων του.

H αγάπη δίνει δύναμη

H αναγνώριση αυτών που αγαπάμε και μας αγαπούν δεν είναι και τόσο δύσκολη. Μερικές φορές η πιο απλή χειρονομία μπορεί να είναι μεστή νοήματος και με μεγαλύτερη συναισθηματική βαρύτητα από ένα ακριβό δώρο. Λόγια παρηγοριάς, μια ζεστή αγκαλιά, ευήκοα ώτα και διάθεση προσέγγισης και κατανόησης του άλλου μπορεί να κάνουν μεγάλη διαφορά στη ζωή ενός ανθρώπου. Για τα άτομα που έχουν χάσει το παιδί τους ή τη μητέρα τους, αν και μπορεί να είναι οδυνηρό, το να αναπολήσουν στιγμές χαράς και αγάπης έχει μια ιδιαίτερη δύναμη. H ύπαρξη και αναγνώριση της αγάπης είναι αυτή που δίνει τη δύναμη να δημιουργήσει κανείς ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς.


Το ΒΗΜΑ

------------------------------------------------------------------------------------

Η Γιορτή της Μητέρας (Ιστορικό)

Η Αρχαία Ελλάδα είναι η πρωταρχική πηγή αναφοράς στην "γιορτή της μητέρας". Ήταν γιορτή της άνοιξης όπου λατρευόταν η Γαία, η μητέρα Γη, μητέρα όλων των θεών και των ανθρώπων. Αργότερα την αντικατέστησε η κόρη της η Ρέα η σύζυγος του Κρόνου, μητέρα του Δία και θεά της γονιμότητας.
Μία νεώτερη εκδοχή ήταν η αποκαλούμενη "Mothering Sunday", που μας μεταφέρει στην Αγγλία του 1600. Αυτή η μέρα γιορταζόταν την 4η Κυριακή της Σαρακοστής προς τιμή όλων των μητέρων της Αγγλίας. Κατά την διάρκεια αυτής της μέρας, οι υπηρέτες που έμεναν στα σπίτια των αφεντικών τους έπαιρναν μία μέρα άδεια για να επιστρέψουν στα σπίτια τους και να περάσουν την ημέρα με τις μητέρες τους.
Καθώς ο Χριστιανισμός εξαπλώθηκε στην Ευρώπη η γιορτή μεταβλήθηκε προς τιμή της "Μητέρας Εκκλησίας" αλλά με τον καιρό οι δύο έννοιες συγχωνεύτηκαν. Έτσι ο κόσμος τιμούσε ταυτόχρονα την μητέρα και την εκκλησία. Παραδοσιακά δώρα όπως τα λουλούδια, τα φυτά ή οι σοκολάτες προσφέρονταν στη Γιορτή της μητέρας.
Η δεύτερη Κυριακή του Μάη που καθιερώθηκε σαν εθνική γιορτή της μητέρας στις ΗΠΑ οφείλεται στην έμπνευση μιας γυναίκας από την Φιλαδέλφεια της Ana Jarvis. Η Ana Jarvis θέλοντας να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της ξεκίνησε το 1907 μια εκστρατεία για να καθιερωθεί μια επίσημη γιορτή της μητέρας. Η προσπάθειά της είχε απήχηση και η γιορτή της μητέρας έγινε επίσημα εθνική γιορτή των ΗΠΑ το 1914 με προεδρικό διάταγμα που όριζε την δεύτερη Κυριακή του Μάη σαν Ημέρα της Μητέρας.
Αν και πολλές χώρες έχουν δικές τους ημερομηνίες για τη γιορτή της μητέρας, όπως και δικούς τους λόγους για να γιορτάζουν μια τέτοια μέρα, η δεύτερη Κυριακή του Μάη έχει επικρατήσει διεθνώς. Έτσι πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα γιορτάζει την γιορτή της μητέρας την δεύτερη Κυριακή του Μάη.
Η Γιορτή της μητέρας βέβαια έχει χάσει, όπως και όλες οι γιορτές, τον παραδοσιακό της χαρακτήρα. Βλέπετε πρώτοι οι Αμερικάνοι, χωρίς να υστερούμε οι υπόλοιποι, ανακάλυψαν ότι παρ' όλο που η γιορτή αυτή καθιερώθηκε για να γιορτάζεται η μητέρα σαν έννοια, ήταν παρόλα αυτά μιας πρώτης τάξης ευκαιρία να δείξει κανείς την αγάπη του για την δική του μητέρα. Γρήγορα το εμπόριο και διαφήμιση ανακάλυψαν μια νέα πηγή εσόδων και έτσι τα πρώτα συμβολικά λουλούδια της γιορτής έγιναν γρήγορα ανθοδέσμες και γλάστρες ώστε σήμερα η γιορτή της μητέρας να είναι η πιο εμπορική γιορτή για λουλούδια, γλάστρες και εποχιακά φυτά διεθνώς εκτός από τα Χριστούγεννα. Σύμφωνα με έρευνες η γιορτή της Μητέρας κατέχει τα τελευταία χρόνια μερίδιο 26% στο σύνολο των ετήσιων πωλήσεων λουλουδιών και φυτών που γίνονται κατά την διάρκεια των διάφορων γιορτών.


-------------------------------------------------------------------------------------

Τη μέρα αυτή, όλοι μας γιορτάζουμε τις μητέρες μας για την αγάπη, την αφοσίωση και την φροντίδα που μας έδωσαν, παρόμοια με την αγάπη και φροντίδα που δίνουν πολλές μητέρες ζώων στα παιδιά τους.

• Οι θηλυκοί ελέφαντες τυλίγουν με την προβοσκίδα τα μωρά τους όταν ανακαλύψουν ότι δέχονται επίθεση από αρπαχτικά ζώα ή ακόμα και από ανθρώπους.
• Οι θηλυκοί πιγκουΐνοι (αλλά και οι αρσενικοί) κρατούν τα αυγά στα πόδια τους για να τα προφυλάξουν από το παγωμένο έδαφος.
• Οι θηλυκές αρκούδες, λύκοι και αλεπούδες χτίζουν φωλιές για να προστατέψουν τα μωρά τους από τα στοιχεία της φύσης.
• Οι θηλυκοί πίθηκοι και γορίλες μεταφέρουν συνεχώς τα μωρά τους στους ώμους τους για να τα προφυλάξουν από τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας.
• Τα θηλυκά δελφίνια ακολουθούν και προστατεύουν τα μωρά τους για δύο χρόνια.
• Οι θηλυκοί χιμπατζήδες, λύκοι και γάτες ασχολούνται για πολλές ώρες καθημερινά για τον καλλωπισμό και τη φροντίδα των παιδιών τους δημιουργώντας ισχυρούς δεσμούς μεταξύ τους.
Πολλές μητέρες ζώων ρισκάρουν τη ζωή τους με σκοπό την προστασία των παιδιών τους.
Το θηλυκό ελάφι προσποιείται ότι είναι νεκρό για να αποτρέψει επίθεση στη φωλιά με τα μωρά της ενώ οι θηλυκοί σκίουροι προσπαθούν να γίνουν οι ίδιες στόχος κάνοντας εμφανή την παρουσία τους όταν αρπαχτικά εντοπίσουν και επιτεθούν στη φωλιά τους αποσπώντας τους με αυτό τον τρόπο την προσοχή τους και βάζοντας σε κίνδυνο τη δική τους ζωή.
Ας χαιρετήσουμε λοιπόν όλες τις μητέρες του κόσμου (ανθρώπους και ζώα) για την αγάπη και την προστασία τους και ιδιαίτερα όλες όσες που θυσιάστηκαν για να σώσουν τα παιδιά τους.

-------------------------------------------------------------------------------------

Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ

Η μητέρα μου, όταν έρχεται σπίτι (στην Αθήνα για να μας δει εμένα και το αδελφό μου), μαγειρεύει διάφορα φαγητά, τα χωρίζει σε συγκεκριμένες μερίδες κι έπειτα τα κλείνει σε τετράγωνα κουτιά από αλουμινόχαρτο και τα βάζει στην κατάψυξη. Γράφει πάνω στο χαρτονένιο καπάκι με κεφαλαία ατσούμπαλα γράμματα τι περιέχει το κάθε κουτί και σε ποιον ανήκει, για πα¬ράδειγμα: «ΠΕΝΝΕΣ ΜΕ ΧΤΑΠΟΔΙ-ΕΛΛΗ» ή «ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ ΜΕ ΡΥΖΙ-ΝΙΚΟΣ», ώστε το μόνο που μένει για μας είναι να ζεστά¬νουμε στο φούρνο για δέκα λεπτά το αλουμινένιο κουτάκι μας.
Η μητέρα μου, μένει στο ίδιο σπίτι μ’ έναν άνθρωπο με τον οποίο δεν μιλάνε μεταξύ τους. Δηλαδή συγκατοικούν, αλλά δεν κάνουν τίποτα μαζί, όπως: να φάνε στο ίδιο τραπέζι ή να δουν μαζί τηλε¬όραση και φαντάζομαι πως δεν κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι. Αυτή η σιωπή σπάει κάποιες φορές όταν συμβαίνει κάτι κακό ή όταν δεν πρέπει να γίνει αισθητή σαν κατάσταση σε κάποιον τρίτο, αλλά πολύ προσωρινά. Όλα αυτά τα τελευταία χρόνια πέρασαν έτσι, με μεγάλα κύματα σιωπής που το ένα διαρκούσε πιο πολύ από το άλλο. Σιωπηλά άγρια κύματα σ’ ένα σπίτι διακοσίων τετραγωνι¬κών και με τρία άδεια παιδικά δωμάτια στον πάνω όροφο.
Μια μέρα πριν από κάποια χρόνια, γύρισα από το σχολείο τη συνηθισμένη ώρα, μπήκα από την πλαϊνή πόρτα που αφήναμε πά¬ντα ξεκλείδωτη και είδα τη μητέρα μου στο πάτωμα του σαλονιού. Δίπλα της ήταν πεσμένη μια σκούπα και πιο δίπλα το τηλέφωνο ανοιχτό κι εκείνη, πεσμένη στο πάτωμα, έβγαζε έναν περίεργο ήχο, κάτι ανάμεσα σε εξαντλημένο κλάμα και θλιβε¬ρό ουρλιαχτό. Δεν πανικοβλήθηκα ούτε έτρεξα να την αγκαλιά¬σω (και είναι τρομερό πως ακόμη κι εκείνη τη στιγμή η αντί¬δραση μου ήταν απολύτως ελεγχόμενη και μέσα στα πλαίσια του μη αυθόρμητου, όπως έμαθα να είμαι σ’ αυτή την οικογένεια), απλά της είπα, «τι κάνεις παιδί μου;» και τη βοήθησα να σηκω¬θεί. Ποτέ δεν έμαθα τι είχε συμβεί, μα η εικόνα αυτή μ’ έκανε να τη λυπηθώ τόσο πολύ που κατέστρεψε μέσα μου μια για πά¬ντα τη δυνατότητα να μου επιβάλλεται ή να μ’ επηρεάζει.
Η μητέρα μου είναι πολύ μόνη και η ψυχή της είναι πια πολύ εύθραυστη. 0 μόνος καιρός που τη θυμάμαι χαρούμενη ήταν τότε που δούλευε. Είχε πάει σε μια ιδιωτική σχολή Σχεδιασμού και Διακόσμησης αφού εμείς είχαμε λίγο μεγαλώσει. Γέμισε το σπί¬τι εργαλεία και χαρτιά με κατόψεις κτιρίων. «Πάω στη σχολή», έλεγε. Μετά αποφάσισαν με μια φίλη της ν’ ανοίξουν ένα γρα¬φείο. Αγόρασαν έπιπλα και σχεδιαστήρια και μικρά χαρακάκια σ’ όλα τα μεγέθη και τύπωσαν κάρτες. Πρώτη φορά είδε τ’ όνο¬μά της τυπωμένο κάπου! Ήρθαν οι πρώτες δουλειές κι εκείνη δούλευε κι είχε μια κούραση γλυκιά κάθε βράδυ. Εγώ τ’ απο¬γεύματα καθόμουν στο γραφείο, ο αδερφός μου πήγαινε σε απο¬γευματινό παιδικό σταθμό, ο άλλος αδερφός μου έμενε σπίτι μόνος του κι η μητέρα μου όλο δούλευε και είχε τα δικά της λε¬φτά. Αυτό κράτησε περίπου δύο χρόνια και μετά αποφασίστηκε να κλείσει το γραφείο γιατί είχε τρία παιδιά και κανέναν να τη βοηθάει. Κι έτσι έκλεισε το γραφείο και μαζί τελείωσαν οι ευτυχισμένες μέρες της μητέρας μου. Για αρκετά χρόνια μετά μας έλεγε: «Όταν σας ρωτάνε, θα λέτε “η μαμά μου δουλεύει ακόμα, αλλά τώρα παίρνει τις δουλειές στο σπίτι”».
Η καημένη η μητέρα μου! Κανείς δεν της έδωσε αγάπη. Ένιω¬θε σ’ όλη της ζωή μόνη και υποτιμημένη δίπλα σ’ έναν δυναμι¬κό, μορφωμένο σύζυγο. Δεν πρέπει να ‘χει νιώσει ποτέ της πο¬θητή και δεν θα τολμούσα ποτέ να υπολογίσω το πόσα χρόνια έχει να κάνει έρωτα. Καμιά φορά σκέφτομαι: «Μακάρι να είχε ερωτευτεί κάποιον και να μας είχε παρατήσει για να ζήσει μια πιο ανάλαφρη ζωή». Τουλάχιστον θα είχε κάνει για μια φορά στη ζωή της αυτό που ένιωσε.
Όταν τη σκέφτομαι μόνη μέσα στο τεράστιο σιωπηλό σπίτι δεν μπορώ να μην κλάψω. Όπως κλαίω πάντα κι όταν Βλέπω τα γραμματάκια της πάνω στα αση¬μένια κουτιά: «ΠΑΣΤΙΤΣΙΟ-ΕΛΛΗ», «ΜΠΙΦΤΕΚΙΑ ΜΕ ΠΑΤΑΤΕΣ-ΕΛΛΗ», «ΣΠΑΝΑΚΟΡΥΖΟ-ΕΛΛΗ»…
Αυτό καταφέρνω μόνο να κάνω για τη μητέρα μου: Να σπαράζω στο κλάμα, τετρακόσια πενήντα χιλιόμετρα μακριά, πάνω στα μαγειρευτά φαγητά της.

Έλλη, 23 ετών, φοιτήτρια. Αθήνα.

«SCHOOLIGANS»της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ

-------------------------------------------------------------------------------------

Ήταν η γιορτή της μητέρας, και η δασκάλα έβαλε τα παιδιά να γράψουν έκθεση με θέμα: Μάνα είναι μόνο μία. Γράφει ο Χρήστος:Μία φορά είχα πέσει...από την κούνια, και ήρθε η μαμά μου και με γιάτρεψε!!
Μάνα είναι μόνο μία!!"

Γράφει η Βασούλα:
"Μία μέρα είχα χτυπήσει το πόδι μου, και πόναγα, και τότε ήρθε η μαμά και με φίλησε, και μου το έδεσε, και δεν πόναγα πια!! Και τότε είπα: "Μάνα είναι μόνο μία"".

Γράφει ο Τοτός:
"Μία φορά ήμουν σπίτι και η μαμά έπαιζε πόκα με τις φίλες της, και μου φωνάζει:
"Τοτό, πιάσε τρεις μπύρες!!"
Και πάω, και ανοίγω το ψυγείο και λέω:
"Μάνα, είναι μόνο μία!!""

Πέμπτη 8 Μαΐου 2008

Παραδοσιακά τραγούδια της «Γκρεκάνικης διαλέκτου»

Ήθελα ριντινέντα να γιουρίσω,
να βαστάζω φόρτσα πάντα,
να πετνάσω, να στασώ’ς
τη Νάπολη τσαι να φιλήσω
αγάπησα τσείνο που τόσον γάπησα
τσαι να γιουρίσω.

Ήθελα χελιδόνι να γίνω
να’ χω δύναμη πάντα να πετώ
να φτάσω στη Νάπολη
και να φιλήσω κείνον
πουτόσο αγάπησα και να γυρίσω.


I glossama en echi na petheni.
O pappumma viata mu leghiti
sta keru dicatu
ti glossa ti epletega
ito viata to grecu.
Ce arte, lego ego:
iati I guvernaturi
thelusi na chathi
i glossa tu grecani?
Ecini fenonde manacho’ ste votazioni
ce ulli crazzondo fili ce cumparidi,
podo’ ti tteglionni to bdomadi
en agronizzu pleo canena.
Afudatema esi cali’ christianima
pu iste ode delemmeni
na some stili stin addi ghenia
ti gloss ace ta pramata to pappumma.


Η γλώσσα μου δεν αξίζει να πεθάνε
ο παππούς μου πάντα μου λέειι
ότι στους καιρούς τους δικούς του
η γλώσσα που μιλούσαν
ήταν πάντα ελληνική
και αμέσως λέω εγώ:
γιατί οι κυβερνώντες
θέλουν να χαθεί
η γλώσσα του Έλληνα;
εκείνοι φαίνονται μονάχα στις εκλογές
και όλοι αποκαλούνται φίλοι καικουμπάροι
και όταν τελειώνει η εβδομάδα,
δε γνωρίζουν πλέον κανένα.
Βοηθείστε μας καλοί χριστιανοί
που είστε όλοι δουλεμένοι(εξαπατημένοι)
να παραδώσουμε στην άλλη γενιά
τη γλώσσα και τα πράματα του παππού μου.

Mimma Nucera.