«…Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας
γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων
είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς
πασίγνωστον, άλλως τε, γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον
και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου
μηνός… Νεώτεραι και ακριβέστεραι έρευναι καταδείκνυσιν ότι ου μόνον
ωρισμένας ημέρας, αλλά δι’ όλου του μηνός τελούσιν άπαντα τα θήλεα
εις πνευματικήν και συναισθηματικήν ανισορροπίαν, τινά δε μετρίαν, τα
πλείστα δε σφοδροτάτην και ακατάσχετον, άτε και παντοιοτρόπως
εκδηλουμένων και κλιμακουμένων συν τω χρόνω… Επειδή εν τούτοις αι
ημέραι αύται, δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα, είναι αδύνατον να
ευρεθή ημέρα πνευματικής ισορροπίας και ψυχικής γαλήνης όλων των
θηλέων, ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε
εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον,
άρα αποκρουστέον.»
Εφημερίδα «Νέα Ημέρα», 20 Μαρτίου 1928.
Την ίδια χρονιά, ωστόσο, η Αύρα Θεοδωροπούλου γράφει στον
«Αγώνα της Γυναίκας»:
«Ζητούμε την ψήφο
1) Γιατί είμαστε κι εμείς όπως και οι άντρες μέλη μιας
δημοκρατίας που πρέπει να στηρίζεται στην ελεύθερη θέληση
όλων των πολιτών, ανδρών και γυναικών.
Δημοσίευση: www.inarcadia.gr 2
2) Γιατί η ψήφος είναι το ισχυρότερο μέσο με το οποίο
μπορούμε να υποστηρίζουμε τα ιδιαίτερά μας συμφέροντα ως
γυναίκες.
3) Γιατί όλοι οι νόμοι που αφορούν το παιδί ρυθμίζονται ως
τώρα σύμφωνα με την ανδρική αντίληψη…
4) Γιατί όλα τα οικονομικά ζητήματα που αποφασίζονται στη
Βουλή συνδέονται στενότατα με την οικιακή οικονομία…
5) Γιατί με τα πολιτικά δικαιώματα θα αποκτήσει η γυναίκα την
αντίληψη της κοινωνικής ευθύνης…
Όμως, ενώ οι ελληνικές εφημερίδες του μεσοπολέμου
καθρεφτίζουν το πνεύμα της εποχής σχετικά με τη γυναικεία ψήφο, το
γυναικείο κίνημα έχει ήδη αρχίσει στη Βρετανία από τα τέλη του 19ου
αιώνα. Πράγματι, οι βουλευτές ήδη από το 1866 αρχίζουν να
υποβάλλουν «Υπομνήματα Γυναικών» στο Κοινοβούλιο για δικαίωμα
ψήφου, ενώ στις αρχές του 20ου αιώνα οι Αγγλίδες καταλαβαίνουν πια
καλά πως αν οι ίδιες δεν πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, το
αίτημά τους δεν πρόκειται να ικανοποιηθεί. Έτσι, το 1903 ιδρύεται η
πρώτη γυναικεία οργάνωση διεκδικήσεων η «Women’s Social and
Political Union», που υιοθετεί την πάλη. Γυναίκες ξεχύνονται στους
δρόμους, διαδηλώσεις ταράζουν την καθημερινή ζωή του Λονδίνου,
εμπρησμοί και διακοπές των συνεδριάσεων του Κοινοβουλίου. Πολλές
γυναίκες συλλαμβάνονται. Ο αντρικός πληθυσμός ονόμασε τις γυναίκες
αυτές υποτιμητικά σουφραζέτες και είναι εκείνες που όχι μόνο θα
ταράξουν τα σίγουρα και ήσυχα νερά του αντρικού κατεστημένου, αλλά
θα ξεσηκώσουν και το γυναικείο πληθυσμό όλων των υπολοίπων
χωρών, που η μία μετά την άλλη αρχίζουν να αποκτούν το πολυπόθητο
δικαίωμα.
Στη χώρα μας, όπου – αν εξαιρέσει κανείς την ανώτερη αστική
τάξη - η γυναίκα ως επί το πλείστον ήταν αγράμματη και υποταγμένη
στον άνδρα, όπου δεν είχε καμία οικονομική αυτοτέλεια που θα της
επέτρεπε να τεθεί επικεφαλής της ζωής της και το μόνο που ήξερε να
κάνει ήταν να δουλεύει σα σκλάβα στο χωράφι και το σπίτι, το γυναικείο
κίνημα είχε να παλέψει με αντιλήψεις πολύ βαθιά ριζωμένες στη
νοοτροπία του κόσμου.
Παρ’ όλα αυτά, στις 8 Μαρτίου του 1887 κυκλοφορεί το πρώτο
φύλλο της «Εφημερίδος των Κυριών» από την πρώτη ελληνίδα
φεμινίστρια την Καλιρρόη Σιγανού Παρρέν, που ταυτόχρονα υπήρξε
και η πρώτη Ελληνίδα δημοσιογράφος. Στο μεταξύ η Καλιρρόη Παρρέν
διδάσκει και στο Ζάππειο Παρθεναγωγείο στην Αδριανούπολη της
Θράκης, απ’ όπου ξεκινούν διάφορα φεμινιστικά κινήματα, που
αργότερα έρχονται στην Αθήνα. Έχουν ήδη αρχίσει, άλλωστε, να
λειτουργούν γνωστά παρθεναγωγεία που στόχο έχουν τη μόρφωση
των Ελληνίδων. Δυστυχώς όμως σ’ αυτά σπουδάζουν μόνο τα πιο
εύπορα κορίτσια των καλών οικογενειών. Κατανοώντας το πρόβλημα
αυτό και ρίχνοντας μια ρηξικέλευθη ματιά στο μέλλον, η Παρρέν ιδρύει
το 1890 το Σχολείο της Κυριακής, για τις αγράμματες και άπορες
γυναίκες, ενώ το 1911 πρωτοστατεί στην ίδρυση του Λυκείου των
Ελληνίδων.
Οι καιροί που θ’ ακολουθήσουν δεν θα είναι μόνο δύσκολοι για
τη χώρα μας, αλλά και για ολόκληρο τον πλανήτη: παγκόσμια
οικονομική κρίση, Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, Βαλκανικοί πόλεμοι. Έριδες
ταλανίζουν τη μικρή μας χώρα, που θα καταλήξουν στο τραγικό 1922,
όπου ένα εκατομμύριο περίπου μικρασιάτες πρόσφυγες θα
αναζητήσουν καταφύγιο στη μητέρα πατρίδα, κουβαλώντας μαζί τους
εκτός από τη δυστυχία τους και καινούριες, πιο προοδευτικές ιδέες. Σε
μια χώρα που χειμάζεται από τον πόλεμο, τη δυσπραγία και την
ανέχεια, η γυναίκα αναγκάζεται να μπει στην παραγωγή, αναζητώντας
μεροκάματο για επιβίωση. Ανάμεσα στο όλο επαναστατικό κλίμα οι
γυναίκες διεκδικούν κι αυτές ίσα δικαιώματα με τους άντρες στην
εργασία και την κοινωνία.
Ήδη, από το 1920 έχει ξεκινήσει ο οργανωμένος αγώνας για την
πολιτική χειραφέτηση της Ελληνίδας με την ίδρυση του «Συνδέσμου για
τα δικαιώματα της γυναικός», που ήταν τμήμα της μεγάλης διεθνούς
οργάνωσης υπέρ της γυναικείας ψήφου «International Woman Suffrage
Alliance». Πρόεδρος ήταν η Μαρία Νεγρεπόντη και αντιπρόεδρος η
πασίγνωστη για τη δράση της Αύρα θεοδωροπούλου. Κάθε Δευτέρα
συγκεντρώνονταν, έκαναν συζητήσεις και ομιλίες στις οποίες
συμμετείχαν όχι μόνο γυναίκες, αλλά και άντρες φεμινιστές.
Οι πιέσεις για τη γυναικεία ψήφο γίνονται ολοένα και
μεγαλύτερες και μπορούμε να πούμε ότι το πρώτο βήμα έγινε το 1930,
όταν επί κυβερνήσεως Βενιζέλου, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα ψήφου
με τόσο περιοριστικούς όρους, όμως, που ήταν μάλλον δώρον άδωρον!
Το δικαίωμα ψήφου ίσχυε μόνο για τις δημοτικές εκλογές, αφορούσε
μόνο το δικαίωμα του εκλέγειν και όχι του εκλέγεσθαι, ίσχυε μόνο για τις
εγγράμματες Ελληνίδες και οπωσδήποτε άνω των 30 ετών.
Πράγματι, το 1934, οι γυναίκες καλούνται να ψηφίσουν στις
δημοτικές εκλογές για πρώτη φορά. Πόσες όμως Ελληνίδες ήξεραν
γράμματα; Το 70% ήταν αναλφάβητες. Κι έτσι, εκείνες που ψήφισαν σε
ολόκληρη τη χώρα δεν ξεπερνούσαν τις 240!
Μεσολαβεί ο πόλεμος, η Κατοχή, ο Εμφύλιος. Η Ελλάδα άλλοτε
παραπαίει από τη γάγγραινα των κατακτητών και άλλοτε ψυχορραγεί
δέσμια του αλληλοσπαραγμού. Όλα μένουν πίσω. Όταν η υπόλοιπη
Ευρώπη ξαναγεννιέται από την τέφρα της, σαν τον Φοίνικα, εμείς
τρώμε τις σάρκες μας. Θα περάσουν πολλά χρόνια ακόμα για να
αποκτήσουν οι Ελληνίδες σωστό δικαίωμα ψήφου, ισότιμο με το
αντρικό. Για πρώτη φορά ο θηλυκός πληθυσμός θα προσέλθει στις
κάλπες στις βουλευτικές εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956.
Φέτος λοιπόν γιορτάζουμε τα 52 χρόνια της γυναικείας ψήφου,
όμως, πέρα απ’ αυτό, ας αναρωτηθούμε πόσα πράγματα έχουν στ’
αλήθεια αλλάξει υπέρ της γυναίκας στην ελληνική καθημερινότητα. Ποια
η κατανομή των ρόλων στο σπίτι, στη φροντίδα των παιδιών, στο
νοικοκυριό; Μήπως τελικά έχουμε καταλήξει σε σχήμα οξύμωρο; Η
γυναίκα ασφαλώς και έχει τη δουλειά της και καλά κάνει, αλλά μήπως
έχει και το σπίτι; Γιατί δεν αρκεί η ισοτιμία μόνο στην πολιτική, την
εργασία, την κοινωνία. Η πραγματική ισότητα ξεκινά μέσα από την ίδια
την οικογένεια.
Πηγή: www.inarcadia.gr
ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΙΔΕΕΣ ΟΙ ΣΥΝHΘΕΙΣ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΣΗΜΑΝΤΟΙ ΣΧΟΛΙΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ
Τετάρτη 28 Μαΐου 2008
Τρίτη 27 Μαΐου 2008
Πόσο ηλίθιος είσαι;
(μου το έστειλε φίλος με μέιλ και το δημοσιεύω!)
Τα Βραβεία πήραν το όνομά τους από την 81χρονη Stella Liebeck η οποία έχυσε ζεστό καφέ πάνω της και κίνησε αγωγή στα McDonalds την οποία φυσικά και κέρδισε. Η υπόθεση ενέπνευσε τη δημιουργία των Stella Awards για τις πιο γελοίες και εξωφρενικές αγωγές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποιοι είναι οι… ηλίθιοι νικητές της χρονιάς;
5η Θέση: H Kathleen Robertson από Austin κέρδισε $80,000 κινώντας αγωγή σε ένα κατάστημα επίπλων αφού στραμπούλισε τον αστράγαλό της στο κατάστημα. Η κα Robertson έπεσε κάτω όταν σκόνταψε πάνω σε ένα μικρό παιδί. Φυσικά οι ιδιοκτήτες έμειναν έκπληκτοι όταν κλήθηκαν να πληρώσουν, αφού το άτακτο παιδί ήταν γιος της κυρίας!
5η Θέση (Ισοπαλία): Ο 19χρονος Carl Truman από Los Angeles κέρδισε $74,000 και ιατρικά έξοδα όταν ο γείτονάς του πέρασε με το αυτοκίνητο του πάνω απ’ το χέρι του. Φυσικά ο Truman δεν πρόσεξε ότι ήταν κάποιος μέσα στο αυτοκίνητο την ώρα που προσπαθούσε να κλέψει τις ζάντες από τους τροχούς.
5η Θέση (Ισοπαλία 2): Ο Terrence Dickson από την Pennsylvania έφευγε από το σπίτι που είχε κλέψει μέσα από το γκαράζ. Δεν κατάφερε όμως να βγει έξω καθώς η αυτόματη πόρτα του γκαράζ είχε χαλάσει ενώ δεν μπορούσε να μπει πίσω στο σπίτι αφού η πόρτα είχε κλείσει. Καθώς οι ιδιοκτήτες του σπιτιού βρίσκονταν σε διακοπές για 8 μέρες ο κ. Dickson παρέμεινε κλειδωμένος στο γκαράζ πίνοντας Pepsi και τρώγοντας φαγητό του σκύλου. Κίνησε αγωγή για ψυχολογικό στρες και κέρδισε $500,000.
4η Θέση: Ο Jerry Williams από το Arkansas κέρδισε $14,500 και κάλυψη ιατρικών εξόδων όταν των δάγκωσε στον… κώλο ο σκύλος του γείτονα. Οι ένορκοι ήταν λίγο επιεικείς αφού θεώρησαν ότι ο σκύλος προκλήθηκε μιας και ήταν δεμένος την ώρα που ο Williams προσπαθούσε να τον πυροβολήσει.
3η Θέση: Ένα εστιατόριο στη Φιλαδέλφεια αναγκάστηκε να πληρώσει αποζημίωση $113,500 όταν η Amber Carson γλίστρησε πάνω σε ένα αναψυκτικό και έσπασε τη λεκάνη της πέφτοντας στο πάτωμα. Το αναψυκτικό βρισκόταν στο πάτωμα επειδή ένα λεπτό προηγουμένως το είχε πετάξει στον φίλο της με τον οποίο τσακωνόταν!
2η Θέση: Η Kara Walton από το Delaware κέρδισε την αγωγή που κίνησε σε ιδιοκτήτη νυκτερινού κλαμπ όταν έπεσε από το παραθυράκι της τουαλέτας σπάζοντας και τα 2 μπροστινά της δόντια. Η Walton προσπαθούσε να φύγει από το κλαμπ από το παράθυρο για να μην πληρώσει το λογαριασμό. Κέρδισε $12,000.
1η Θέση (Άξια!): H νικήτρια της χρονιάς είναι η κυρία Mere Grazinski από την Oklahoma . Η κα Grazinski αγόρασε ένα τροχόσπιτο μήκους 32 ποδών. Επιστρέφοντας σπίτι από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στον αυτοκινητόδρομο έβαλε το cruise control στα 70 μίλια και άφησε το τιμόνι για να πάει να φτιάξει σάντουιτς!!! Φυσικά το τροχόσπιτο ξέφυγε της πορείας του και αναποδογύρισε! Η κα Grazinski κίνησε αγωγή στην εταιρία κατασκευής του τροχόσπιτου γιατί κανείς δεν τη συμβούλεψε ότι το cruise control δεν είναι και αυτόματος πιλότος. Κέρδισε $1,750,000 και ένα καινούργιο τροχόσπιτο. Η εταιρία αναγκάστηκε να αλλάξει τα εγχειρίδιά της σε περίπτωση που υπάρχουν κι άλλοι ηλίθιοι σαν την κυρία.
Ποιος είναι ο ορισμός του ηλίθιου για εσάς;
Τα Βραβεία πήραν το όνομά τους από την 81χρονη Stella Liebeck η οποία έχυσε ζεστό καφέ πάνω της και κίνησε αγωγή στα McDonalds την οποία φυσικά και κέρδισε. Η υπόθεση ενέπνευσε τη δημιουργία των Stella Awards για τις πιο γελοίες και εξωφρενικές αγωγές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ποιοι είναι οι… ηλίθιοι νικητές της χρονιάς;
5η Θέση: H Kathleen Robertson από Austin κέρδισε $80,000 κινώντας αγωγή σε ένα κατάστημα επίπλων αφού στραμπούλισε τον αστράγαλό της στο κατάστημα. Η κα Robertson έπεσε κάτω όταν σκόνταψε πάνω σε ένα μικρό παιδί. Φυσικά οι ιδιοκτήτες έμειναν έκπληκτοι όταν κλήθηκαν να πληρώσουν, αφού το άτακτο παιδί ήταν γιος της κυρίας!
5η Θέση (Ισοπαλία): Ο 19χρονος Carl Truman από Los Angeles κέρδισε $74,000 και ιατρικά έξοδα όταν ο γείτονάς του πέρασε με το αυτοκίνητο του πάνω απ’ το χέρι του. Φυσικά ο Truman δεν πρόσεξε ότι ήταν κάποιος μέσα στο αυτοκίνητο την ώρα που προσπαθούσε να κλέψει τις ζάντες από τους τροχούς.
5η Θέση (Ισοπαλία 2): Ο Terrence Dickson από την Pennsylvania έφευγε από το σπίτι που είχε κλέψει μέσα από το γκαράζ. Δεν κατάφερε όμως να βγει έξω καθώς η αυτόματη πόρτα του γκαράζ είχε χαλάσει ενώ δεν μπορούσε να μπει πίσω στο σπίτι αφού η πόρτα είχε κλείσει. Καθώς οι ιδιοκτήτες του σπιτιού βρίσκονταν σε διακοπές για 8 μέρες ο κ. Dickson παρέμεινε κλειδωμένος στο γκαράζ πίνοντας Pepsi και τρώγοντας φαγητό του σκύλου. Κίνησε αγωγή για ψυχολογικό στρες και κέρδισε $500,000.
4η Θέση: Ο Jerry Williams από το Arkansas κέρδισε $14,500 και κάλυψη ιατρικών εξόδων όταν των δάγκωσε στον… κώλο ο σκύλος του γείτονα. Οι ένορκοι ήταν λίγο επιεικείς αφού θεώρησαν ότι ο σκύλος προκλήθηκε μιας και ήταν δεμένος την ώρα που ο Williams προσπαθούσε να τον πυροβολήσει.
3η Θέση: Ένα εστιατόριο στη Φιλαδέλφεια αναγκάστηκε να πληρώσει αποζημίωση $113,500 όταν η Amber Carson γλίστρησε πάνω σε ένα αναψυκτικό και έσπασε τη λεκάνη της πέφτοντας στο πάτωμα. Το αναψυκτικό βρισκόταν στο πάτωμα επειδή ένα λεπτό προηγουμένως το είχε πετάξει στον φίλο της με τον οποίο τσακωνόταν!
2η Θέση: Η Kara Walton από το Delaware κέρδισε την αγωγή που κίνησε σε ιδιοκτήτη νυκτερινού κλαμπ όταν έπεσε από το παραθυράκι της τουαλέτας σπάζοντας και τα 2 μπροστινά της δόντια. Η Walton προσπαθούσε να φύγει από το κλαμπ από το παράθυρο για να μην πληρώσει το λογαριασμό. Κέρδισε $12,000.
1η Θέση (Άξια!): H νικήτρια της χρονιάς είναι η κυρία Mere Grazinski από την Oklahoma . Η κα Grazinski αγόρασε ένα τροχόσπιτο μήκους 32 ποδών. Επιστρέφοντας σπίτι από ένα ποδοσφαιρικό αγώνα στον αυτοκινητόδρομο έβαλε το cruise control στα 70 μίλια και άφησε το τιμόνι για να πάει να φτιάξει σάντουιτς!!! Φυσικά το τροχόσπιτο ξέφυγε της πορείας του και αναποδογύρισε! Η κα Grazinski κίνησε αγωγή στην εταιρία κατασκευής του τροχόσπιτου γιατί κανείς δεν τη συμβούλεψε ότι το cruise control δεν είναι και αυτόματος πιλότος. Κέρδισε $1,750,000 και ένα καινούργιο τροχόσπιτο. Η εταιρία αναγκάστηκε να αλλάξει τα εγχειρίδιά της σε περίπτωση που υπάρχουν κι άλλοι ηλίθιοι σαν την κυρία.
Ποιος είναι ο ορισμός του ηλίθιου για εσάς;
Ανεκπλήρωτη επιθυμία ή μάταιη επανάληψη;
Ο Σίσυφος είχε καταδικαστεί να ανεβάζει έναν τεράστιο βράχο σ' ένα λόφο και, λίγο πριν φτάσει στην κορυφή, ο βράχος να κυλάει πάλι προς τα κάτω. Κι αυτό συνέβαινε συνέχεια, ξανά και ξανά και ξανά...αιώνια.
Ο Τάνταλος, κατ΄ εντολή των θεών, τοποθετήθηκε σε λάκκο γεμάτο νερό κάτω ακριβώς από κλώνους δένδρων κατάφορτων με ποικίλους καρπούς. Πεινώντας όμως και διψώντας αφόρητα μόλις άπλωνε το χέρι του να κόψει καρπούς τα κλαδιά ανέρχονταν αμέσως σε μεγάλο ύψος, όταν δε έσκυβε να πιει νερό αυτό εξαφανιζόταν ή απομακρύνονταν από τα πόδια του.
Ο Σίσυφος συμβολίζει μια επαναληπτική και κουραστική πορεία προς μια όαση που κάθε φορά αποδεικνύεται αντικατοπτρισμός.
Ο Τάνταλος συμβολίζει τη βασανιστική, ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Ανεκπλήρωτη επιθυμία ή μάταιη επανάληψη; Ποια είναι άραγε «χειρότερη τιμωρία»;
Ο Τάνταλος, κατ΄ εντολή των θεών, τοποθετήθηκε σε λάκκο γεμάτο νερό κάτω ακριβώς από κλώνους δένδρων κατάφορτων με ποικίλους καρπούς. Πεινώντας όμως και διψώντας αφόρητα μόλις άπλωνε το χέρι του να κόψει καρπούς τα κλαδιά ανέρχονταν αμέσως σε μεγάλο ύψος, όταν δε έσκυβε να πιει νερό αυτό εξαφανιζόταν ή απομακρύνονταν από τα πόδια του.
Ο Σίσυφος συμβολίζει μια επαναληπτική και κουραστική πορεία προς μια όαση που κάθε φορά αποδεικνύεται αντικατοπτρισμός.
Ο Τάνταλος συμβολίζει τη βασανιστική, ανεκπλήρωτη επιθυμία.
Ανεκπλήρωτη επιθυμία ή μάταιη επανάληψη; Ποια είναι άραγε «χειρότερη τιμωρία»;
Δευτέρα 26 Μαΐου 2008
Σαν το παλιό καλό κρασί...
Demis Roussos - Profeta Non Saro (1977 )
My Friend The Wind
Morir al lado de mi amor
Forever- Forever ant over
Mamy Blue
Julio Iglesias El amor
Ni te Tengo ni te Olvido
My Friend The Wind
Morir al lado de mi amor
Forever- Forever ant over
Mamy Blue
Julio Iglesias El amor
Ni te Tengo ni te Olvido
Σάββατο 24 Μαΐου 2008
Ερωτικό ( Με μια πιρόγα - Χαμένες αγάπες )
Καλό Σαββατοκύριακο
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου Βασίλης Παπακωνσταντίνου Νότης Σφακιανάκης
Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις
Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου
Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη
Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι
Χαμένες αγάπες
Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Δυο σταγόνες στο τζάμι
η ψυχή μου ποτάμι
έναν ξέμπαρκο στίχο
σημαδεύω στον τοίχο, δεν μπορώ.
Η αγάπη στερεύει
ένα ψέμα γυρεύει
μακριά μου δε μένει
και μαζί μου πεθαίνει, δεν μπορώ.
Ονειρεύομαι τάχα
ένα βλέμμα μονάχα
να σκεπάσω το σώμα
που κρυώνει ακόμα, δεν μπορώ.
Τώρα πια έχεις φύγει
τώρα μείναμε λίγοι
ο αιώνας αλλάζει
κι όμως ίδιος μου μοιάζει, δεν μπορώ.
Σαν αέρας γυρίζεις
μια ζωή χαραμίζεις
περπατάς στα χαμένα
δεν πιστεύεις κανένα, δε μιλάς.
Στο βυθό της αβύσσου
κατεβαίνω μαζί σου
με τραβάς απ' το χέρι
και κανένας δεν ξέρει πού με πας.
Σε κερδίσαν οι φήμες
σου καήκαν οι μνήμες
έχεις χρόνια σωπάσει
μ' έχεις πλέον ξεχάσει, δε μιλάς.
Δε πιστεύεις κανέναν
Δε φοβάσαι κανένα
μες στο ψέμα σου πέφτεις
με κοιτάζεις και πέφτεις και γελάς
Χαμένες αγάπες, χαμένες αγάπες, χαμένες αγάπες παλιές
χαμένες αγάπες στιγμές απουσίας χαμένες για πάντα στιγμές
Θέλω να σε ξαναδώ
ειν' αλλιώτικα εδώ
άναψέ μου μια φωτιά στον ουρανό
θέλω να σε ξαναδώ.
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Μανώλης Μητσιάς
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου Βασίλης Παπακωνσταντίνου Νότης Σφακιανάκης
Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις
τις ώρες που αγριεύει η βροχή
στη γη των Βησιγότθων αρμενίζεις
και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί
μα τα φτερά σου σιγοπριονίζεις
Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου
σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό
στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου
και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ
σκούριασε το κλειδί του παραδείσου
Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη
και την τρελή σου κυνηγάει σκιά
πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι
πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά
αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη
Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει
και σε ποιο γαλαξία να σε βρω
εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι
κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό
που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι
Χαμένες αγάπες
Στίχοι: Βασίλης Γιαννόπουλος
Μουσική: Χριστόφορος Κροκίδης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Δυο σταγόνες στο τζάμι
η ψυχή μου ποτάμι
έναν ξέμπαρκο στίχο
σημαδεύω στον τοίχο, δεν μπορώ.
Η αγάπη στερεύει
ένα ψέμα γυρεύει
μακριά μου δε μένει
και μαζί μου πεθαίνει, δεν μπορώ.
Ονειρεύομαι τάχα
ένα βλέμμα μονάχα
να σκεπάσω το σώμα
που κρυώνει ακόμα, δεν μπορώ.
Τώρα πια έχεις φύγει
τώρα μείναμε λίγοι
ο αιώνας αλλάζει
κι όμως ίδιος μου μοιάζει, δεν μπορώ.
Σαν αέρας γυρίζεις
μια ζωή χαραμίζεις
περπατάς στα χαμένα
δεν πιστεύεις κανένα, δε μιλάς.
Στο βυθό της αβύσσου
κατεβαίνω μαζί σου
με τραβάς απ' το χέρι
και κανένας δεν ξέρει πού με πας.
Σε κερδίσαν οι φήμες
σου καήκαν οι μνήμες
έχεις χρόνια σωπάσει
μ' έχεις πλέον ξεχάσει, δε μιλάς.
Δε πιστεύεις κανέναν
Δε φοβάσαι κανένα
μες στο ψέμα σου πέφτεις
με κοιτάζεις και πέφτεις και γελάς
Χαμένες αγάπες, χαμένες αγάπες, χαμένες αγάπες παλιές
χαμένες αγάπες στιγμές απουσίας χαμένες για πάντα στιγμές
Θέλω να σε ξαναδώ
ειν' αλλιώτικα εδώ
άναψέ μου μια φωτιά στον ουρανό
θέλω να σε ξαναδώ.
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
" Όταν έκλαψε ο Νίτσε". Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάλομ
Ένα απόσπασμα-διάλογος μεταξύ του Νίτσε και του καθηγητή Μπρόιερ από το βιβλίο:"Οταν έκλαψε ο Νίτσε" του Ίρβιν Γιάλομ
"Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν'αντέχει το θάνατο ή να "συμβιβάζεται" μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"
"Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!" Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ.Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.
"Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς? Σε παρακαλώ, Φρήντριχ, δεν το αντέχω, σ' το 'χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;"
"Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιό από τα δυο να απαντήσω;"
"Σήμερα, πες μου για το να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή"
"Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του! Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή"
"Και τι σημαίνει αυτό;" ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.
"Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;"
"Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση.Φρήντριχ!"
"Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους" αντέκρουσε ο Νίτσε.
"Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;"
"Για ν'αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!"
................................................................
"Γιόζεφ, προσπάθησε να καθαρίσεις το μυαλό σου.Φαντάσου το ακόλουθο διανοητικό πείραμα! Τι θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε οτι αυτή τη ζωή -όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές; Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούριο;
"Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ό,τι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα επιστρέφει σε σένα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία -ακόμα κι αυτός ο άνεμος και τα δέντρα κι αυτά τα γλιστερά βράχια, ακόμα και το νεκροταφείο κι ο τρόμος, ακόμα κι αυτή η γλυκιά στιγμή κι εσύ κι εγώ, πιασμένοι απ' το μπράτσο, μουρμουρίζοντας αυτά τα λόγια;"
Καθώς ο Μπρόιερ έμεινε σιωπηλός, ο Νίτσε συνέχισε: "Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν'αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ κι εγώ, απλοί κόκκοι στη διαδικασία".
Ο Μπρόιερ έκανε μια προσπάθεια να τον καταλάβει."Αυτή η -η- η φαντασίωση, πώς-;"
"Είναι κάτι παραπάνω από φαντασίωση" επέμεινε ο Νίτσε, "είναι κάτι παραπάνω από ένα νοητικό πείραμα. Άκου μόνο τα λόγια μου! Άσε απ' έξω όλα τ' άλλα! Σκέψου την αιωνιότητα. Δες πίσω σου -φαντάσου- να κοιτάζεις ατέλειωτα πίσω στο παρελθόν.
Ο χρόνος εξαπλώνεται προς τα πίσω για όλη την αιωνιότητα. Και, αν ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω, οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί δεν έχει ήδη συμβεί;
Οτιδήποτε γίνεται τώρα δεν θα έχει γίνει έτσι παλιά; Οτιδήποτε περπατάει εδώ δεν έχει περπατήσει το ίδιο μονοπάτι στο παρελθόν;
"Δεν διδάσκω Γιόζεφ, ότι ο άνθρωπος οφείλει ν'αντέχει το θάνατο ή να "συμβιβάζεται" μαζί του. Ακολουθώντας αυτή την κατεύθυνση προδίδεις τη ζωή σου! Το μάθημα που σου διδάσκω είναι: Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!"
"Να πεθαίνεις τη σωστή στιγμή!" Η φράση αυτή προκάλεσε ένα σοκ στο Μπρόιερ.Η ευχάριστη απογευματινή βόλτα είχε αποκτήσει θανάσιμη σοβαρότητα.
"Να πεθαίνεις την κατάλληλη στιγμή; Τι εννοείς? Σε παρακαλώ, Φρήντριχ, δεν το αντέχω, σ' το 'χω πει πολλές φορές, να μου λες κάτι τόσο σημαντικό με τόσο αινιγματικό τρόπο. Γιατί το κάνεις αυτό;"
"Θέτεις δυο ερωτήματα. Σε ποιό από τα δυο να απαντήσω;"
"Σήμερα, πες μου για το να πεθαίνει κανείς τη σωστή στιγμή"
"Ζήσε όταν ζεις! Ο θάνατος χάνει τη φρίκη του αν κάποιος πεθάνει έχοντας εξαντλήσει τη ζωή του! Αν ο άνθρωπος δε ζει στη σωστή στιγμή, τότε δεν μπορεί ποτέ να πεθάνει τη σωστή στιγμή"
"Και τι σημαίνει αυτό;" ξαναρώτησε ο Μπρόιερ, νιώθοντας ακόμη πιο μπερδεμένος.
"Ρώτησε τον εαυτό σου, Γιόζεφ: έχεις εξαντλήσει τη ζωή σου;"
"Απαντάς στην ερώτηση με ερώτηση.Φρήντριχ!"
"Κάνεις ερωτήσεις που γνωρίζεις την απάντησή τους" αντέκρουσε ο Νίτσε.
"Αν γνώριζα την απάντηση, γιατί να ρωτήσω;"
"Για ν'αποφύγεις να μάθεις τη δική σου απάντηση!"
................................................................
"Γιόζεφ, προσπάθησε να καθαρίσεις το μυαλό σου.Φαντάσου το ακόλουθο διανοητικό πείραμα! Τι θα συνέβαινε αν κάποιος δαίμονας σου έλεγε οτι αυτή τη ζωή -όπως τη ζεις τώρα και όπως την έχεις ζήσει στο παρελθόν- πρέπει να τη ζήσεις ξανά, αμέτρητες φορές; Και χωρίς να συμβαίνει τίποτα καινούριο;
"Όπου κάθε πόνος και κάθε χαρά κι ό,τι ήταν άφατα μικρό ή μεγάλο στη ζωή σου θα επιστρέφει σε σένα, όλα στην ίδια διαδοχή και ακολουθία -ακόμα κι αυτός ο άνεμος και τα δέντρα κι αυτά τα γλιστερά βράχια, ακόμα και το νεκροταφείο κι ο τρόμος, ακόμα κι αυτή η γλυκιά στιγμή κι εσύ κι εγώ, πιασμένοι απ' το μπράτσο, μουρμουρίζοντας αυτά τα λόγια;"
Καθώς ο Μπρόιερ έμεινε σιωπηλός, ο Νίτσε συνέχισε: "Φαντάσου την αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης ν'αναποδογυρίζει ξανά και ξανά και ξανά. Και κάθε φορά, αναποδογυρίζουμε κι εσύ κι εγώ, απλοί κόκκοι στη διαδικασία".
Ο Μπρόιερ έκανε μια προσπάθεια να τον καταλάβει."Αυτή η -η- η φαντασίωση, πώς-;"
"Είναι κάτι παραπάνω από φαντασίωση" επέμεινε ο Νίτσε, "είναι κάτι παραπάνω από ένα νοητικό πείραμα. Άκου μόνο τα λόγια μου! Άσε απ' έξω όλα τ' άλλα! Σκέψου την αιωνιότητα. Δες πίσω σου -φαντάσου- να κοιτάζεις ατέλειωτα πίσω στο παρελθόν.
Ο χρόνος εξαπλώνεται προς τα πίσω για όλη την αιωνιότητα. Και, αν ο χρόνος εξαπλώνεται συνεχώς προς τα πίσω, οτιδήποτε θα μπορούσε να συμβεί δεν έχει ήδη συμβεί;
Οτιδήποτε γίνεται τώρα δεν θα έχει γίνει έτσι παλιά; Οτιδήποτε περπατάει εδώ δεν έχει περπατήσει το ίδιο μονοπάτι στο παρελθόν;
Γκέισες

Η EIKONA -«κλισέ» που έχουν σχηματίσει οι Δυτικοευρωπαίοι για την γκέισα, δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Ένα χαρακτηριστικό τμήμα αυτής της εικόνας που διατηρεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα ο Δυτικός κόσμος για τον κόσμο της Άπω Aνατολής, εμφανίζει την γκέισα ως εξωτική σαγηνεύτρα και ειδική στην τέχνη της ερωτικής τέρψης των ανδρών.
Aς δούμε, όμως, σε ποιο κοινωνικό περιβάλλον εμφανίστηκε η μορφή της γκέισας. Στο μεταίχμιο του 16ου προς τον 17ο αι. και έπειτα από συνεχείς και σκληρούς εμφυλίους πολέμους, επικράτησε τελικά η στρατιωτική δικτατορία της μεγάλης οικογένειας των Tοκουγκάβα. Για περισσότερο από δύο αιώνες η Iαπωνία δεν γνώρισε πολεμικές συγκρούσεις και αυτοαπομονώθηκε από τον υπόλοιπο κόσμο1. H κοινωνία της περιόδου Έντο (1600-1868)2 ήταν αυστηρά ιεραρχημένη. Στην κορυφή της κοινωνικής κλίμακας βρισκόταν ο «σογκούν», ο οποίος, από το φρούριό του και κέντρο λήψεως αποφάσεων στη νέα πρωτεύουσα Έντο (που μετονομάστηκε τον 19ο αι. σε Tόκιο), ασκούσε την απόλυτη εξουσία στη χώρα, ελέγχοντας τον ανίσχυρο αυτοκράτορα-βιτρίνα που παρέμενε στο ανάκτορό του, στην παλαιά παραδοσιακή πρωτεύουσα Kιότο. Aκολουθούσαν οι «νταϊμίγιο» – ένα είδος φεουδαρχών, που διέθεταν ο καθένας τον δικό του στρατό –και οι «σαμουράι» (εάν θελήσουμε να χρησιμοποιήσουμε τη δυτικοευρωπαϊκή μεσαιωνική ορολογία, τότε μπορούμε να αντιστοιχήσουμε τους «νταϊμίγιο» με βαρόνους και τους «σαμουράι» με απλούς ιππότες). Έπονταν οι βουδιστές και σιντοϊστές ιερείς, οι χωρικοί καλλιεργητές της γης και στα τελευταία σκαλιά της κοινωνικής κλίμακας βρίσκονταν οι τεχνίτες και οι έμποροι.
Στις τότε πόλεις-φρούρια, οι κοινωνικές τάξεις ήταν συγκεντρωμένες η καθεμιά στη δική της συνοικία. Kατά την περίοδο Έντο, οι έμποροι άρχισαν να αποκτούν σιγά σιγά μια κοινωνική θέση με συνεχώς αυξανόμενη σπουδαιότητα. Oι πλουσιότεροι εγκαταστάθηκαν μόνιμα στις μεγάλες πόλεις, όπως το Έντο, την Oζάκα και το Kιότο, όπου ανέρχονταν επαγγελματικά και κοινωνικά. Tην άνοδό τους αυτή την ανέχθηκε η εξουσία, όμως η αλήθεια πίσω από την ανοχή βρισκόταν στο ότι πολλοί ευγενείς, στα πρόθυρα οικονομικής καταστροφής, είχαν δανειστεί από τους εμπόρους και επομένως ήταν οικονομικά εξαρτημένοι από αυτούς. H νέα αυτή οικονομικοκοινωνική ανάπτυξη, η οποία προσδιορίζεται ιστορικά με τον όρο «Oύκιγιο» (πρόκειται για όρο δανεισμένο από τον βουδισμό και σημαίνει κάθε τι που ανήκει στην κατηγορία του φευγαλέου, του εφήμερου και της αυταπάτης), είχε το επίκεντρό της σε ορισμένες συνοικίες των μεγάλων ιαπωνικών πόλεων και πιο συγκεκριμένα στις συνοικίες τις αποκαλούμενες των πορνείων, οι οποίες έγιναν ονομαστές και έτσι για πολύ καιρό εξήπταν τη φαντασία του Δυτικού κόσμου. Mια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση συνοικίας διάσημης και εκτός Iαπωνίας, ήταν της Γιοσιβάρα στο Έντο.
Σ’ αυτές τις συνοικίες, λοιπόν, ξεχνιούνταν οι πλούσιοι έμποροι βρίσκοντας διέξοδο από την καταφρόνια που έδειχνε απέναντί τους η τάξη των ευγενών πολεμιστών (και ταυτοχρόνως οφειλετών τους). Ήταν χώροι όπου επιτρεπόταν η παραβίαση των αυστηρών κοινωνικών κανόνων. Γι’ αυτό και οι συνοικίες αυτές επικράτησε να ονομάζονται καθ’ υπερβολήν «ακούσχο» (δηλ. τα πορνεία), όχι τόσο επειδή έβριθαν πράγματι από οίκους ανοχής, όσο επειδή εκεί δεν υπολογιζόταν η παραδοσιακή κοινωνική ιεραρχία. Eκεί οι άνδρες απολάμβαναν ελεύθερα (και ανάλογα βέβαια με τα χρήματα που ήταν διατεθειμένοι να ξοδέψουν) τις χαρές του χορού, του τραγουδιού και της ποίησης, του καλού ποτού και του καλού φαγητού.
Oι εταίρες που βρίσκονταν στις συνοικίες «ακούσχο», όπως και οι ηθοποιοί του θεάτρου «Kαμπούκι»3, ήταν οι δημοφιλείς ήρωες των λογοτεχνικών έργων και των έργων εικαστικών τεχνών. Ήταν οι «βεντέτες» της επικαιρότητας της εποχής τους. Oι «μεγάλες εταίρες» μεσουρανούσαν στον κόσμο αυτό της επιπολαιότητας και η εύνοια που θα έδειχναν προς κάποιους, πληρωνόταν από τους τυχόν ευνοημένους πολύ ακριβά σε χρυσάφι. Όμως στις συνοικίες «ακούσχο», είχε την άδεια να εργάζεται –εκτός από τις καταγεγραμμένες ως πόρνες– και ένας μεγάλος αριθμός γυναικών των οποίων η εργασία ήταν να ψυχαγωγούν ή απλώς να σερβίρουν τους άνδρες. Aυτές οι γυναίκες αποκλήθηκαν «γκέισες», δηλαδή άτομα (σα) τα οποία υπηρετούν ή ασκούν τις καλές τέχνες (γκέι). Mάλιστα, αυτός ο σύνθετος όρος δεν αποδιδόταν αρχικά μόνο σε γυναίκες, διότι υπήρχαν διακριτές υποκατηγορίες: Oι «οτοκόνο γκέισες», που ήταν άνδρες οι οποίοι με τις αστείες κινήσεις τους και τα τολμηρά –«σόκιν» ανέκδοτά τους έπρεπε να διασκεδάζουν τους συμμετέχοντες σε φιλικές συγκεντρώσεις, ήταν δηλαδή στην ουσία ένα είδος γελωτοποιών, και οι «όννα γκέισες», που ήταν γυναίκες.
Όμως από τα μέσα του 18ου αι., η στρατιωτική αριστοκρατία στο Έντο σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να ψυχαγωγείται και αλλού και όχι μόνο στην κλειστή περιοχή της συνοικίας Γιοσιβάρα, όπως για παράδειγμα στις όχθες του Σουμίντα [σ.σ.: Eίναι ο ποταμός που διασχίζει το Έντο-Tόκιο και χύνεται στον αβαθή κόλπο που φέρει το εκάστοτε όνομα της ιαπωνικής πρωτεύουσας] ή στην κάτω πόλη, όπου δεν θα εφαρμοζόταν η «εθιμικώ δικαίω» κατάργηση των κοινωνικών διακρίσεων και η ισοπέδωση εν ονόματι της διασκέδασης. Έτσι άρχισε η βασιλεία μόνο των γυναικών που ήταν «γκέισες». Aυτές επικράτησαν ολοκληρωτικά, καθώς οι άνδρες «οτοκόνο γκέισες» εξαφανίστηκαν τελικά από ένα επάγγελμα στο οποίο η ύπαρξή τους στηριζόταν κυρίως στα χοντροκομμένα πειράγματα που έκαναν σε βάρος όλων των συμμετεχόντων σε ψυχαγωγικές συγκεντρώσεις. Tα πειράγματα αυτά, όμως, απαιτούσαν την κατάργηση οποιουδήποτε πρωτοκόλλου κοινωνικής ιεραρχίας και την εγκατάλειψη των αντιλήψεων περί κοινωνικής υπεροχής, κάτι που φυσικά δεν αποδέχονταν οι άκαμπτοι εκπρόσωποι της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Aντίθετα, οι γυναίκες «όννα γκέισες», με τη χαριτωμένη παρουσία τους και τις διακριτικές υπηρεσίες τους, κυριάρχησαν επαγγελματικά μετά τα μέσα του 18ου αι. και από τότε με τον όρο «γκέισες» εννοούνταν αποκλειστικά και μόνον αυτές.
Στην ιαπωνική κοινωνία, η διάκρισή τους από τις πόρνες υπήρξε σαφής και ξεκάθαρη από την αρχή. Ήταν νεάνιδες, οι οποίες τελειοποιούσαν τις γνώσεις τους στις διάφορες τέχνες (χορό, μουσική και τραγούδι, ποίηση) έπειτα από εκπαίδευση πολλών ετών, που άρχιζε από πολύ μικρή ηλικία. Έχοντας αποκτήσει λοιπόν ειδίκευση στον τομέα της ψυχαγωγίας, οι «γκέισες» πρόσφεραν με την παρουσία τους λάμψη στις φιλικές συγκεντρώσεις των ανδρών. H προσωπική σχέση ανάμεσα στην «γκέισα» και στους πελάτες της, βασισμένη στην αισθητικότητα και στην αμοιβαία εκλέπτυνση των τρόπων «συμπεριφοράς», επέτρεπε ίσως για κάποιο διάστημα την ανάπτυξη μεγάλης οικειότητας και πιθανού αισθηματικού δεσμού, όπου όμως ο ερωτισμός ήταν εξαγνισμένος και οπωσδήποτε μη σαρκικός. H «γκέισα» παρέμενε έτσι ως ο αυθεντικός εκπρόσωπος της εκλεπτυσμένης ιαπωνικής αστικής πνευματικής καλλιέργειας, που με τη συντροφιά της ερχόταν να αντιπαρατεθεί, αλλά και συνάμα να μαλακώσει τη βιαιότητα των πολεμιστών της στρατιωτικής αριστοκρατίας.
H οργάνωση των συναντήσεων
Γνήσιες καλλιτέχνιδες οι «γκέισες», άρχισαν σιγά σιγά να υφίστανται οικονομική εκμετάλλευση από ένα ολόκληρο δίκτυο πρακτορείων, τα οποία οργάνωναν τις συναντήσεις των γυναικών, καθώς και τις «εκτός έδρας» μετακινήσεις τους στις ανά την Iαπωνία «αίθουσες (ή οίκους) τσαγιού» [= τσα-τσίτσου]4, και όλα τα εμπορικά καταστήματα και εργαστήρια, που σχετίζονταν με την κάλυψη των αγοραστικών αναγκών των «γκεϊσών» και του κοινωνικού τους κύκλου.
Aπό την εποχή του αυτοκράτορα Mουτσο(υ)χίτο (1868-1912)5, επικράτησε μια άλλη τάση ως προς τη συμπεριφορά των ανδρών απέναντι στις «γκέισες». Aν και –όπως αναφέρουμε σε όλους τους τόνους– οι «γκέισες» δεν ήταν πόρνες, ωστόσο θα έπρεπε να έχουν πλέον η καθεμιά τον πάτρωνά της, συνήθως έναν πλούσιο επιχειρηματία ή έναν πολιτικό, ο οποίος θα τη συντηρούσε και θα πλήρωνε για τον ρουχισμό της. Kαι μιας και ο λόγος για ρουχισμό, σ’ αυτόν κυριαρχούσαν τα «κιμονό» που είχαν διάφορα χρώματα –ανάλογα με τις εποχές– και διακοσμητικά σχέδια παρμένα συνήθως από τον κόσμο της θάλασσας και των φυτών. Tο «κιμονό» στερεωνόταν και σφιγγόταν στη μέση με μια ζώνη, την «όμπι», η οποία είχε μήκος τέσσερα με πέντε μέτρα και για να εφαρμοστεί σωστά, χρειαζόταν μεγάλη επιτηδειότητα και κυρίως ανδρική δύναμη κατά το σφιχτοδέσιμό της.
Oυσιαστικά, κατά την περίοδο Έντο, τα μέτρα για τον περιορισμό της πολυτέλειας και για τη διάκριση των κοινωνικών τάξεων, καθόριζαν και τον τύπο της ενδυμασίας που θα έπρεπε να φορούν τα άτομα της κάθε τάξης και το είδος του υφάσματος που θα έπρεπε να χρησιμοποιείται για την κατασκευή των ενδυμασιών και την κόμμωση κ.ο.κ. Kαι φυσικά οι παραβάτες απειλούνταν με κυρώσεις. Για παράδειγμα, οι έμποροι δεν είχαν δικαίωμα να φορούν μεταξωτά ρούχα με φόδρα, οι χωρικοί δεν είχαν καθόλου δικαίωμα ούτε στα μεταξωτά, ούτε στα υφάσματα με ρίγες, ούτε στα υφάσματα με σχέδια ή με ζωηρά χρώματα, ενώ ακόμη και οι «σαμουράι» έπρεπε να φορούν ρούχα τέτοια –κατώτερης ποιότητας βεβαίως– ώστε να διακρίνονται από τους «νταϊμίγιο». Oι «γκέισες» δεν ήταν δυνατόν να αποτελέσουν εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα και επομένως τα «κιμονό» τους διέφεραν από εκείνα που φορούσαν οι πόρνες. O στολισμός τους πάντως συμπληρωνόταν με την εντυπωσιακή κόμμωση των φυσικών μαλλιών τους, ενώ στη σημερινή εποχή την κόμμωση αυτή την έχουν αντικαταστήσει με περούκα. Oι ρίζες του παραδοσιακού και εντυπωσιακού καλλωπισμού του τριχωτού μέρους της κεφαλής, βρίσκονταν στην αρχαία Kίνα, απ’ όπου μεταπήδησαν στην Iαπωνία. Tέλος, η προετοιμασία για μιαν άψογη εξωτερικά εμφάνιση, ολοκληρωνόταν με την ψιμυθίωση (μακιγιάρισμα), που έμοιαζε αρκετά με των ηθοποιών του θεάτρου «Kαμπούκι».
Oι «γκέισες» έπαιρναν ονόματα πολύ ποιητικά, όπως Mιτσούκο (= νέο φεγγάρι), Mιτσουτάμα (= λαμπερό κόσμημα), Γιασούκο (= ειρήνη και γαλήνη) και άλλα παρόμοια. Στις ανδρικές συναθροίσεις τραγουδούσαν, συνοδευόμενες από τους ήχους του «σαμιζέν» (ένα είδος τρίχορδης κιθάρας), το οποίο έπαιζαν είτε οι ίδιες είτε κάποια συνάδελφός τους, σερβίριζαν το ζεσταμένο «σάκε» (το κλασικό αλκοολούχο ποτό των Iαπώνων, που παρασκευάζεται από ρύζι) και συνομιλούσαν χαμηλόφωνα με τους άνδρες. Όλες οι κινήσεις τους γίνονταν με ρυθμό, σαν να εκτελούσαν κάποια χορογραφία. Aυτό συνέβαινε είτε όταν σερβίριζαν τα ποτά, είτε όταν γονάτιζαν, για να καθίσουν με διπλωμένα τα πόδια τους στα μαξιλάρια (= τατάμι), είτε όταν ανοιγόκλειναν τις ελαφρές συρόμενες πόρτες, είτε όταν ανασήκωναν με περίσσια χάρη τις πτυχώσεις του «κιμονό» τους κ.ο.κ. Oι πλέον ικανές, γρήγορα γίνονταν ανάρπαστες και πληρώνονταν πολύ ακριβά και από επιχειρηματίες και από πολιτικούς, οι οποίοι ήθελαν να προσφέρουν μια ιδιαίτερα ευχάριστη εστίαση στους καλεσμένους τους, με εντυπωσιακή συντροφιά. Aλλά δεν υπήρχε το ενδεχόμενο να δημιουργηθεί ερωτικός δεσμός κάποιας «γκέισας» με τον οικοδεσπότη ή ίσως με κάποιον από τους καλεσμένους του, διότι τότε εκείνη θα έπρεπε οπωσδήποτε να εγκαταλείψει το επάγγελμά της.
O καθημερινός αγώνας τους για επιβίωση και για διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους δεν ήταν πάντοτε εύκολος, καθώς ελλόχευε διαρκώς ο κίνδυνος να μπλεχτούν και να ανακατευτούν με ένα άλλο επαγγελματικό κύκλωμα, το οποίο δραστηριοποιείτο παράλληλα με το δικό τους και στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν οι δηλωμένες γυναίκες ελευθερίων ηθών, που αποκαλούνταν μάλιστα «γκέισες-τζόρο» [σ.σ. Φυσικό και επόμενο ήταν, αυτή η ορολογική συγγένεια ανάμεσα σε «γκέισες» αφενός και «γκέισες-τζόρο» αφετέρου, να διευκολύνει τις συγχύσεις των μη εξοικειωμένων με τον ιαπωνικό τρόπο ζωής των Δυτικών]. Πάντως, όταν το 1957 τέθηκε επισήμως υπό απαγόρευση η πορνεία στην Iαπωνία, οι «γκέισες» δεν εθίγησαν, γεγονός που αποδεικνύει πως η ύπαρξή τους ήταν για τη χώρα του «Aνατέλλοντος Hλίου» σπουδαίος θεσμός, σαφώς διακρινόμενος από ο,τιδήποτε σχετιζόταν με την άσκηση πορνείας. Aντιθέτως, θα μπορούσε να διαπιστώσει κανείς, ότι το προαναφερθέν μέτρο βοήθησε να ξεκαθαρίσει το τοπίο γύρω από τις γνήσιες «γκέισες» και να εξυγιανθεί σχετικά ο χώρος τους.
Mετά την άνοδο του αυτοκράτορα Mουτσο(υ)χίτο στον θρόνο, πολλές «γκέισες» είχαν ένα λαμπρό πεπρωμένο και έτυχε να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στη ζωή διάσημων ιστορικών προσωπικοτήτων της Iαπωνίας. Aνάμεσα σε αυτές τις προσωπικότητες συγκαταλέγονται ο περίφημος πρίγκιπας Xιρομπούμι Ίτο (θεωρείται ως ένας από τους πατέρες του πολιτικού συστήματος της μετά το 1868 Iαπωνίας)6 και οι πρωθυπουργοί Kατσούμα, Oκούμα και Kουρόδα. Πολλές πολιτικές συνωμοσίες και πραξικοπήματα οργανώθηκαν στους «οίκους του τσαγιού» του Tόκιο, στις συνοικίες Γιαναγκάσι, Aκασάκα, Σινμπάσι και ενώ οι «γκέισες» ήταν παρούσες: H εχεμύθειά τους θεωρείτο δεδομένη και υπήρξε όντως παροιμιώδης.
Bαίνουν προς εξαφάνιση...
Oι «γκέισες» έφθασαν στο απόγειο της δόξας και της φήμης τους, κατά το δεύτερο μισό του 19ου αι. και το πρώτο του 20ού. Iδίως τα χρόνια του 19ου αι. που ακολούθησαν τη δεκαετία του 1860, αποτέλεσαν τη χρυσή εποχή τους. Aργότερα, μετά την είσοδο της νέας Tέχνης του Kινηματογράφου στην Iαπωνία, μερικές από αυτές έγιναν λαμπρά αστέρια της μεγάλης οθόνης. Oι «γκέισες» καθόριζαν πλέον τη μόδα και επιπλέον έχαιραν υπολήψεως, διότι –σε αντίθεση με τις πόρνες– είχαν τη φήμη ότι παρέμειναν πάντοτε πιστές και ανταποκρίνονταν με ευαισθησία στη γαλαντομία κάποιου που εκδήλωνε άμεσα το ενδιαφέρον του.
Tο 1941, υπήρξε ως γνωστόν έτος μεγαλοπρέπειας για τη χώρα και εορταστικών επιδείξεων για τον πάνδημο πανηγυρισμό των ιαπωνικών στρατιωτικών θριάμβων. Aλλά, από το 1943, με την αύξηση της έντασης των αμερικανικών αεροπορικών βομβαρδισμών και την προσέγγιση του πολέμου στο μητροπολιτικό έδαφος της Iαπωνίας, οι «οίκοι του τσαγιού» έκλεισαν και οι «γκέισες» έμειναν ανεπάγγελτες, με αποτέλεσμα να εξαφανιστούν προσωρινά. Aμέσως μετά το τέλος του πολέμου, αρκετοί Iάπωνες κερδοσκόποι άρχισαν να προσφέρουν στους Aμερικανούς στρατιώτες των στρατευμάτων κατοχής, εκατοντάδες πόρνες βαφτίζοντάς τες «γκέισες». Kαι έτσι οι υπηρετούντες τον «θείο Σαμ», που δεν γνώριζαν φυσικά το παραμικρό τόσο από ιαπωνική ιστορία όσο και από λεπτούς διαχωρισμούς εννοιών, διέσυραν διεθνώς το όνομα και την ιδιότητα της «γκέισας», ταυτίζοντάς την απόλυτα με την πόρνη. Ωστόσο, οι αυθεντικές «γκέισες» έκαναν την επανεμφάνισή τους στη δεκαετία του 1950, αντιπροτείνοντας στη ραγδαία εισαγωγή και εξάπλωση του αμερικανόφερτου ισοπεδωτικού «life style», τη σοφία της παράδοσης της αρχαίας Iαπωνίας. Έπειτα, μάλιστα, από το προαναφερθέν μέτρο του 1957, για την επίσημη απαγόρευση της πορνείας, η θέση τους σχετικά αποκαταστάθηκε και οι δραστηριότητές τους τις έφεραν και πάλι, υγιώς ενταγμένες, στον κοινωνικό ιστό της Iαπωνίας. Mια νέα σύντομη χρυσή εποχή ξανάνοιξε γι’ αυτές, με επίκεντρα τις δύο φημισμένες συνοικίες Aκασάκα και Σινμπάσι του Tόκιο.
Σήμερα, οι «γκέισες» μάλλον βαίνουν προς εξαφάνιση, διότι και αυτές που εμφανίζονται σε εσπερίδες και άλλες συναθροίσεις ειδικά οργανωμένες από τα τουριστικά πρακτορεία, προς χάριν των συναλλαγματοφόρων τουριστών, είναι μόνο κατ’ όνομα «γκέισες». Oι λίγες γνήσιες που επιβιώνουν ακόμη, είναι οι λεγόμενες «μαϊκό» (δηλαδή οι μαθητευόμενες ή εκπαιδευόμενες), που βρίσκονται στην παλαιά πρωτεύουσα Kιότο και κάποιες εναπομείνασες «εν ενεργεία» στο Tόκιο, οι οποίες προορίζονται αποκλειστικά για την ελίτ των τακτικών και εκλεκτικών Iαπώνων (συνήθως μεγαλοεπιχειρηματιών) πελατών τους. Περιδιαβάζοντας κάποιος αργόσχολος τουρίστας στα στενά δρομάκια των παλαιών συνοικιών του Tόκιο, ίσως συναντήσει καμιά μαύρη λιμουζίνα να σταματά εμπρός στις παραδοσιακές «αίθουσες τσαγιού». Bγαίνοντας από το αυτοκίνητο, μερικοί σοβαροί κύριοι σπεύδουν να εισέλθουν στις αίθουσες από κάποια μισάνοιχτη πόρτα, την οποία κλείνει πίσω τους η επί της υποδοχής «γκέισα», που μόλις μπορεί να διακρίνει κανείς φευγαλέα τη μορφή της.
Όμως στη σημερινή –λιγότερο ποιητική– εποχή μας, οι περισσότεροι νεώτεροιIάπωνες επιχειρηματίες προτιμούν να ξεκουράζονται συνομιλώντας όχι με τις «γκέισες», αλλά με τις σερβιτόρες των σύγχρονων κέντρων ψυχαγωγίας, οι οποίες είναι πιο προσιτές και πολύ πιο μοντέρνες στην εμφάνιση.
Παρασκευή 23 Μαΐου 2008
To ασήμαντο... που έγινε σημαντικό από τον Κων/νο
Απόσπασμα από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη
Τι θάματα αλήθεια είναι το μάτι, το αυτί, το μυαλό του παιδιού, πως ρουφούν αχόρταγα τον κόσμο τούτο και γεμίζουν! Ένα πουλί με κόκκινες, πράσινες, κίτρινες φτερούγες, ο κόσμος, και πως το κυνηγάει το παιδί να το πιάσει!
Αληθινά, τίποτα δεν μοιάζει περισσότερο με το μάτι του Θεού όσο το μάτι του παιδιού, που, για πρώτη φορά, βλέπει και δημιουργεί τον κόσμο. Χάος ήταν πρωτύτερα ο κόσμος, τα πλάσματα όλα, ζώα, δέντρα, άνθρωποι, πέτρες, έρρεαν αξεδιάλυτα μπροστά από το μάτι του παιδιού, όχι μπροστά του, μέσα του, όλα, σχήματα, χρώματα, φωνές, μυρωδιές, αστραπές, και δεν μπορούσε να τα στερεώσει, να βάλει τάξη. Ο κόσμος του παιδιού δεν είναι καμωμένος από λάσπη ν’ αντέχει, είναι από σύννεφο, δροσερό αεράκι φυσούσε από τα μελίγγια του παιδιού κι ο κόσμος πύκνωνε, αραίωνε κι αφανίζονταν. Όμοια, πριν από τη Δημιουργία, θα περνούσε και από το μάτι του Θεού το χάος.
Το ασήμαντο αυτό ξεσκεπάζει ολάκερη μέθοδο που αντικρίζω την πραγματικότητα.
Ο φοβητσιάρης νους τρέμει μην ξεστομίσει καμιά ανοησία και πληγωθεί η αξιοπρέπειά του, με άναντρη, φρόνιμη αοριστολογία ονοματίζει ό,τι είναι ανίκανος να ξεδιαλύνει. Φωνάζει, εξηγάει, αποδείχνει, διαμαρτύρεται, μα μια φωνή μέσα μου σηκώνεται: «Σώπα, μυαλό, ν’ ακούσουμε την καρδιά», του φωνάζει. Ποια καρδιά; την ουσία της ζωής, την παραφροσύνη.
Κι η καρδιά αρχίζει και κελαηδάει.
Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε την πραγματικότητα, ας αλλάξουμε τότε το μάτι που βλέπει την πραγματικότητα. Αυτό έκανα όταν ήμουν παιδί, αυτό κάνω και τώρα.
Τι θάματα αλήθεια είναι το μάτι, το αυτί, το μυαλό του παιδιού, πως ρουφούν αχόρταγα τον κόσμο τούτο και γεμίζουν! Ένα πουλί με κόκκινες, πράσινες, κίτρινες φτερούγες, ο κόσμος, και πως το κυνηγάει το παιδί να το πιάσει!
Αληθινά, τίποτα δεν μοιάζει περισσότερο με το μάτι του Θεού όσο το μάτι του παιδιού, που, για πρώτη φορά, βλέπει και δημιουργεί τον κόσμο. Χάος ήταν πρωτύτερα ο κόσμος, τα πλάσματα όλα, ζώα, δέντρα, άνθρωποι, πέτρες, έρρεαν αξεδιάλυτα μπροστά από το μάτι του παιδιού, όχι μπροστά του, μέσα του, όλα, σχήματα, χρώματα, φωνές, μυρωδιές, αστραπές, και δεν μπορούσε να τα στερεώσει, να βάλει τάξη. Ο κόσμος του παιδιού δεν είναι καμωμένος από λάσπη ν’ αντέχει, είναι από σύννεφο, δροσερό αεράκι φυσούσε από τα μελίγγια του παιδιού κι ο κόσμος πύκνωνε, αραίωνε κι αφανίζονταν. Όμοια, πριν από τη Δημιουργία, θα περνούσε και από το μάτι του Θεού το χάος.
Το ασήμαντο αυτό ξεσκεπάζει ολάκερη μέθοδο που αντικρίζω την πραγματικότητα.
Ο φοβητσιάρης νους τρέμει μην ξεστομίσει καμιά ανοησία και πληγωθεί η αξιοπρέπειά του, με άναντρη, φρόνιμη αοριστολογία ονοματίζει ό,τι είναι ανίκανος να ξεδιαλύνει. Φωνάζει, εξηγάει, αποδείχνει, διαμαρτύρεται, μα μια φωνή μέσα μου σηκώνεται: «Σώπα, μυαλό, ν’ ακούσουμε την καρδιά», του φωνάζει. Ποια καρδιά; την ουσία της ζωής, την παραφροσύνη.
Κι η καρδιά αρχίζει και κελαηδάει.
Δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε την πραγματικότητα, ας αλλάξουμε τότε το μάτι που βλέπει την πραγματικότητα. Αυτό έκανα όταν ήμουν παιδί, αυτό κάνω και τώρα.
Προσευχή
Απόσπάσμα από την Ασκητική του Νίκου Καζαντζάκη
Πιστεύω σ' ένα θεό, ακρίτα, διγενή, στρατευμένο, πάσχοντα,
μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ' ακροτατα σύνορα, στρατηγό
αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και τις αόρατες.
Πιστεύω στ' αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες
και ξεκρίνω πίσω από την άπαυτη ροή του την ακατάλυτη ενότητα.
Πιστεύω στον άγρυπνο βαρυν αγώνα του, που δαμάζει και καρπίζει την υλη'
τη ζωοδόχα πηγή φυτών, ζώων κι ανθρώπων.
Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και
νύχτα παλεύει ο ακρίτας με το θάνατο.
«Βοήθεια!» κράζεις, κύριε. «βοήθεια!» κράζεις, κύριε, κι ακούω.
Μέσα μου οι πρόγονοι κι απόγονοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε
με τρόμο, με χαρά, την κραυγή σου.
Μακάριοι όσοι ακούν και χυνουνται να σε λυτρώσουν, κύριε, και λεν: «εγώ
και συ μοναχά υπάρχουμε.»
Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί σου, κύριε, και λεν: «εγώ και συ
είμαστε ένα.»
Και τρισμακαριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το
μεγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:
Και το ένα τούτο δεν υπάρχει!
Πιστεύω σ' ένα θεό, ακρίτα, διγενή, στρατευμένο, πάσχοντα,
μεγαλοδύναμο, όχι παντοδύναμο, πολεμιστή στ' ακροτατα σύνορα, στρατηγό
αυτοκράτορα σε όλες τις φωτεινές δυνάμεις, τις ορατές και τις αόρατες.
Πιστεύω στ' αναρίθμητα, εφήμερα προσωπεία που πήρε ο θεός στους αιώνες
και ξεκρίνω πίσω από την άπαυτη ροή του την ακατάλυτη ενότητα.
Πιστεύω στον άγρυπνο βαρυν αγώνα του, που δαμάζει και καρπίζει την υλη'
τη ζωοδόχα πηγή φυτών, ζώων κι ανθρώπων.
Πιστεύω στην καρδιά του ανθρώπου, το χωματένιο αλώνι, όπου μέρα και
νύχτα παλεύει ο ακρίτας με το θάνατο.
«Βοήθεια!» κράζεις, κύριε. «βοήθεια!» κράζεις, κύριε, κι ακούω.
Μέσα μου οι πρόγονοι κι απόγονοι κι οι ράτσες όλες, κι όλη η γης, ακούμε
με τρόμο, με χαρά, την κραυγή σου.
Μακάριοι όσοι ακούν και χυνουνται να σε λυτρώσουν, κύριε, και λεν: «εγώ
και συ μοναχά υπάρχουμε.»
Μακάριοι όσοι σε λύτρωσαν, σμίγουν μαζί σου, κύριε, και λεν: «εγώ και συ
είμαστε ένα.»
Και τρισμακαριοι όσοι κρατούν, και δε λυγούν, απάνω στους ώμους τους, το
μεγα, εξαίσιο, αποτρόπαιο μυστικό:
Και το ένα τούτο δεν υπάρχει!
Ο καημός από τα χτυπήματα της ζωής
Γενέθλια
Στίχοι : Στέλιος Μπικάκης
Σύνθεση : Στέλιος Μπικάκης, Γιάννης Σεισάκης
Ερμηνευτής : Νότης Σφακιανάκης
Στα μονοπάτια του καημού
στη γέφυρα του στεναγμού
μ' έκανε η μάνα μου,
μια φθινοπωρινή βραδιά
ζωή την κρύα σου καρδιά
είδαν τα μάτια μου.
Με κουδουνίστρες πλαστικές
όμορφες και χρωματιστές
με νανουρίσανε
και τα ματάκια τα μικρά
είδαν του κόσμου τ' αγαθά
και συμφωνήσανε.
Ηταν το γάλα μου πικρό
και το νεράκι μου γλυφό
που με μεγάλωνε.
Κι απέναντι στην κούνια μου
η μοίρα η κακούργα μου
και με καμάρωνε.
Ηταν το κλάμα μου μουντό
σαν κάτι να 'θελα να πω
μα δε με νιώσανε.
Μια λυπημένη αναπνοή
Για την πουτάνα τη ζωή
που μου χρεώσανε.
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα!
Δε με ρωτήσανε ζωή μα σε συνήθισα!
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα!
Πάνω σε λάσπες και καρφιά
στου άδικου κόσμου τη φωτιά
πρωτοπερπάτησα.
Ισορροπία σταθερή
για να προλάβω τη ζωή
όμως την πάτησα.
Μόνο το Αλφα και το Χι
στην σχολική μου εποχή
πρωτοσυλλάβισα.
Γι' αυτό το ΑΧ και το γιατί
όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
και ας σαραντάρησα.
Ετσι περνούσε ο καιρός
και 'γω στο δρόμο μου σκυφτός
έκανα όνειρα.
Έτυχε να 'μαι απ'αυτούς
που κολυμπάνε στους αφρούς
και στα λασπόνερα.
Στάζει το αίμα της ψυχής
σαν τις σταγόνες της βροχής
όμως ποιος νοιάζεται;
Και την αόρατη πληγή
που μέσα μου αιμμοραγεί
ποιος τη μοιράζεται;
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα!
Δε με ρωτήσανε ζωή μα σε συνήθισα!
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα,
ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα.
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα
Άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρυσα!
Θεέ μου ας ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω!
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Πέμπτη 22 Μαΐου 2008
Εισιτήριο στην τσέπη σου
Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός
Ήθελα να 'μαι η αφή στην άκρη των δακτύλων σου
ό,τι αγγίζεις να 'χει κάτι κι από μένα
να 'μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα
Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
Ήθελα να 'μαι η σκιά στην άκρη των βλεφάρων σου
η μόνη λέξη στο παραμιλητό σου
να 'μαι η πρώτη ρουφηξιά απ' το τσιγάρο σου
κι η τελευταία η γουλιά απ' το ποτό σου
Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
Θα 'θελα να 'μαι αστραπή που σβήνει μες στο βλέμμα σου
πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
να 'μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου
για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου
Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Άνθρωποι μονάχοι
Σ΄αυτούς που ξέρουν από μοναξιά...
Στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
Άλλες ερμηνείες: Λίτσα Διαμάντη Χαρούλα Αλεξίου
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι
Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...
Στίχοι: Γιάννης Καλαμίτσης
Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Βίκυ Μοσχολιού
Άλλες ερμηνείες: Λίτσα Διαμάντη Χαρούλα Αλεξίου
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
σαν το ξεχασμένο στάχυ
ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος
κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος
σαν το ξεχασμένο στάχυ
άνθρωποι μονάχοι
Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι
όπως του πελάγου οι βράχοι
ο κόσμος θάλασσα που απλώνει
κι αυτοί βουβοί σκυφτοί και μόνοι
ανεμοδαρμένοι βράχοι
άνθρωποι μονάχοι
Άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα
άνθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα
σαν ξωκλήσια ερημωμένα, σαν εσένα, σαν εμένα...
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Ήρθε ένας μάγος
Αφιερωμένω στη σημερινή ημέρα
Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Ήρθε ένας μάγος που έβγαζε ήλιους απ' τα μανίκια
κι απ' το καπέλο του έπεφταν νησιά
έκλεισε μες στη χούφτα σου θαλασσινά χαλίκια
άνοιξες και πέταξαν πουλιά
Κι έγινα κι εγώ ένα λαμπάκι πάνω απ' την υδρόγειο
φεγγάρι να βουτήξω στη Μεσόγειο
Ύστερα ο μάγος έσπασε δυο γυάλινα ποτήρια
κι έφτιαξε από τα θρύψαλα νερό
θα κόβεσαι είπε αν μόνη σου το ακουμπάς στα χείλια
θα ξεδιψάς αν πίνετε κι οι δυο
Κι έγινα κι εγώ ένα λαμπάκι πάνω απ' την υδρόγειο
φεγγάρι να βουτήξω στη Μεσόγειο
Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Ήρθε ένας μάγος που έβγαζε ήλιους απ' τα μανίκια
κι απ' το καπέλο του έπεφταν νησιά
έκλεισε μες στη χούφτα σου θαλασσινά χαλίκια
άνοιξες και πέταξαν πουλιά
Κι έγινα κι εγώ ένα λαμπάκι πάνω απ' την υδρόγειο
φεγγάρι να βουτήξω στη Μεσόγειο
Ύστερα ο μάγος έσπασε δυο γυάλινα ποτήρια
κι έφτιαξε από τα θρύψαλα νερό
θα κόβεσαι είπε αν μόνη σου το ακουμπάς στα χείλια
θα ξεδιψάς αν πίνετε κι οι δυο
Κι έγινα κι εγώ ένα λαμπάκι πάνω απ' την υδρόγειο
φεγγάρι να βουτήξω στη Μεσόγειο
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Παγκόσμια Ημέρα Βιοποικιλότητας
Βιοποικιλότητα σημαίνει ζωή πάνω στον πλανήτη μας, αλλά και εξασφάλιση της ανθεκτικότητας των οικοσυστημάτων μπροστά στις φυσικές καταστροφές. Ομως, αυτή ακριβώς η βιολογική ποικιλία κινδυνεύει από κλιματολογική μεταβολή που συντελείται εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεκάδες είδη χλωρίδας και πανίδας αφανίζονται καθημερινά, καθώς σήμερα βρισκόμαστε σε μια καταστροφή ανάλογη με αυτή του αφανισμού των δεινοσαύρων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο ΟΗΕ αφιερώνει τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Βιολογικής Ποικιλότητας στη μελέτη των συνεπειών της κλιματολογικής μεταβολής στα οικοσυστήματα ανά τον κόσμο.
Σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ το 12% του συνόλου των πτηνών του πλανήτη και το 10% των φυτών και των ζώων της γης απειλούνται με εξαφάνισει εξαιτίας των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και της υποβάθμισης των βιοτόπων. Οι επιστήμονες προειδοποιούν 'οτι έως το 2050 θα έχει εξαφανιστεί το ένα τρίτο της πανίδας από τη γη εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών.
Η παγκόσμια ημέρα για τη βιοποικιλότητα είναι μια ευκαιρία για όλους μας σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, ως μέλη μιας ευρύτερης κοινότητας, να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε για το μέλλον του πλανήτη μας και την εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς του και σ' αυτό το επίπεδο σημαντικό ρόλο έχει να παίξει η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση.
Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή τη παγκόσμια ημέρα για τη βιοποικιλότητα είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι πρέπει:
να προστατευτούν άμεσα τα περισσότερο ευαίσθητα είδη
να διαφυλαχτεί η ακεραιότητα των βιοτόπων έτσι ώστε να εξασφαλιστούν οι δυνατότητες σταδιακής αναπροσαρμογής τους στις προβλεπόμενες κλιματικές αλλαγές
να προωθηθεί η έρευνα και η ενημέρωση σε θέματα που σχετίζονται με τις κλιματικές αλλαγές και τη βιοποικιλότητα
να αποτελέσει η διατήρηση της βιοποικιλότητας βασική παράμετρο στο σχεδιασμό και την ανάληψη στρατηγικών δράσης για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών
Σύμφωνα με εκθέσεις του ΟΗΕ το 12% του συνόλου των πτηνών του πλανήτη και το 10% των φυτών και των ζώων της γης απειλούνται με εξαφάνισει εξαιτίας των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και της υποβάθμισης των βιοτόπων. Οι επιστήμονες προειδοποιούν 'οτι έως το 2050 θα έχει εξαφανιστεί το ένα τρίτο της πανίδας από τη γη εξαιτίας των κλιματικών αλλαγών.
Η παγκόσμια ημέρα για τη βιοποικιλότητα είναι μια ευκαιρία για όλους μας σε ατομικό αλλά και σε συλλογικό επίπεδο, ως μέλη μιας ευρύτερης κοινότητας, να δείξουμε ότι νοιαζόμαστε για το μέλλον του πλανήτη μας και την εξασφάλιση μιας καλύτερης ζωής για όλους τους ζωντανούς οργανισμούς του και σ' αυτό το επίπεδο σημαντικό ρόλο έχει να παίξει η Περιβαλλοντική Εκπαίδευση.
Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή τη παγκόσμια ημέρα για τη βιοποικιλότητα είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι πρέπει:
να προστατευτούν άμεσα τα περισσότερο ευαίσθητα είδη
να διαφυλαχτεί η ακεραιότητα των βιοτόπων έτσι ώστε να εξασφαλιστούν οι δυνατότητες σταδιακής αναπροσαρμογής τους στις προβλεπόμενες κλιματικές αλλαγές
να προωθηθεί η έρευνα και η ενημέρωση σε θέματα που σχετίζονται με τις κλιματικές αλλαγές και τη βιοποικιλότητα
να αποτελέσει η διατήρηση της βιοποικιλότητας βασική παράμετρο στο σχεδιασμό και την ανάληψη στρατηγικών δράσης για την αντιμετώπιση των κλιματικών αλλαγών
Τετάρτη 21 Μαΐου 2008
Άννα
Στίχοι: Mogol
Μουσική: Lucio Battisti
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Πού να βρίσκεσαι πού...
Σε γυρεύω παντού...
Το άρωμά σου είναι εδώ...
Η σκιά σου είναι εδώ...
Μια κραυγή στη σιωπή,
και μια βόμβα βυθού,
είσαι μέσα μου...
Μια πληγή το κραγιόν στον καθρέφτη μου
ένα δε σ' αγαπώ κατακόκκινο...
Ένα δε σ' αγαπώ κατακόκκινο...
Άννα...
Άννα...
Λείπεις κι ακόμα δεν ξημέρωσε...
Η αγάπη μιας στιγμής στο λυκόφως και χάνεται...
Η αγάπη μιας στιγμής στο λυκόφως και χάνεται...
Κι εσύ, ποτέ δεν μ' είδες να τρελαίνομαι...
Κοίτα με... Κοίτα με...
Άννα... Άννα...
Όπου και να πας
θα σ' ακολουθώ
έστω σαν σκιά σε ζητάω...
Όπου και να πας
πάντα θα 'σαι εδώ
Άννα θα στο πω, σ' αγαπάω...
Μια εικόνα τώρα μόνη...
Ταξιδεύει μες στη σκόνη...
Η μορφή σου σ' ένα κάδρο...
Με κοιτάζει και παλιώνει...
Με κοιτάζει και παλιώνει...
Άννα... Άννα... Άννα... Άννα...
Πού να βρίσκεσαι πού...
Σε γυρεύω παντού...
Άννα... Άννα...
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Η ψυχή στην αρχαία Ελλάδα
"Λέγουν ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι αθάνατος και άλλοτε μεν τελειώνει, οπότε λέγομε ότι ο άνθρωπος αποθνήσκει, άλλοτε δε πάλιν γεννάται, ποτέ όμως δεν χάνεται"
ΜΕΝΩΝ-ΠΛΑΤΩΝΑΣ
" Το αθάνατο είναι θνητό. Το θνητό είναι αθάνατο Ο θάνατος είναι αθάνατη ζωή για τους θνητούς, για τους αθάνατους, η θνητή ζωή είναι θάνατος..",
Ηράκλειτος
η μονάς είναι η έννοια της ατομικότητας, μια συστατική σταγόνα του χωρίς ακτές Ωκεανού του ευρύχωρου Όντος. Αντίστοιχα, η ανθρώπινη ψυχή είναι μια προεκβολή της Μοναδικής Ουσίας.
Πυθαγόρας
Οι Ορφικοί δίδασκαν ότι το σώμα είναι μια φυλακή της ψυχής, όπου η ψυχή εκεί μέσα, φυλάγεται, (σώζεται, κι απ εκεί η λέξη σώμα) έως ότου να εκτίσει τη ποινή της. Έλεγαν οτι με διάφορες ιεροτελεστίες μπορούσαν να εξαγνίσουν τους ανθρώπους και τη πόλη (αφού η πόλη είναι μια μεγέθυνση του ανθρώπου) από τα κρίματά τους (Πλάτωνας-Πολιτεια). Ποτέ δεν έτρωγαν ή θυσίαζαν ζώα, αντίθετα δίδασκαν τους ανθρώπους να αποφεύγουν κάθε αιματοχυσία (Αριστοφάνης - Βάτραχοι / Πλάτωνας - Νόμοι). Το 5ο αιώνα πΧ. πολλοί θίασοι, όπως έλεγαν τις ομάδες των Ορφικών, γύριζαν όλη τη λεκάνη της Μεσογείου και μιλάγανε για την αθανασία της ψυχής και για την επαναγέννηση, έτσι που η λέξη Ορφικός έγινε συνώνυμο της μετενσάρκωσης.
Χαρακτηριστικό είναι το υπέροχο παρακάτω απόσπασμα του Εμπεδοκλή:
"Άφρονες και αγνοούντες είναι και με την σκέψη τους μακριά δεν φτάνουν,
Αυτοί που υποθέτουν πως εκείνο που δεν υπήρχε μπορεί να υπάρξει,ή πως εντελώς να πεθάνει κάτι μπορεί , και παντελώς να εξαφανιστεί.
Αδύνατον αρχή να γίνει από την Μη ύπαρξη.
Αδύνατον επίσης η ύπαρξη στο τίποτε να σβήσει, διότι εκεί όπου μία ύπαρξη οδηγείτε, εκεί θα συνεχίσει να είναι.
Ποτέ κανένα μην πιστέψετε που καθοδηγούμενος εις τα θέματα αυτά υπήρξε, ότι τα πνεύματα των ανθρώπων ζουν μόνο όσο η αποκαλούμενη ζωή κρατά.
Ότι μονάχα τότε ζούνε, όσοι απολαμβάνουν τις χαρές και τις λύπες τους, ή ότι προτού να γεννηθούν και αφού πεθάνουν, αυτοί είναι ένα τίποτα…".
ενώ σε έναν από τους διάλογους του ο Ερμής ο Τρισμέγιστος αναφέρει:
"-Δεν παθαίνουν πατέρα τα ζωντανά όντα στον κόσμο, μολονότι αποτελούν τμήματα του κόσμου;
-Σώπα, παιδί μου, γιατί κινδυνεύεις να παραπλανηθείς από την ονομασία του φαινομένου. Τα ζωντανά όντα δεν πεθαίνουν.. Απλώς καθώς είναι σύνθετα σώματα , διαλύονται. Η διάλυση αυτή δεν είναι θάνατος, αλλά διάλυση ενός μίγματος. Και αν πρόκειται να διαλυθούν, δεν καταστρέφονται, αλλά ανανεώνονται . Τι είναι στα αλήθεια, η ενέργεια της ζωής: Δεν είναι η κίνηση; Ή τι υπάρχει στον κόσμο που μένει ακίνητο; Τίποτε, παιδί μου.
-Αλλά πατέρα η Γη τουλάχιστον δεν φαίνεται να είναι ακίνητη;
-Όχι παιδί μου. Κατά αντίθεση προς όλα τα όντα, που φαίνεται σταθερή , αυτή υπόκειται σε πλήθος κινήσεων. Δεν θα ήταν ανόητο να υποτεθεί ότι η τροφός όλων των όντων θα πρέπει να είναι ακίνητη, αυτή που είναι η αιτία της γέννησης όλων των όντων , αυτή που γεννάει όλα τα πράγματα; Χωρίς κίνηση πράγματι είναι αδύνατον εκείνο που γεννάει να γεννήσει οτιδήποτε…Μάθε λοιπόν ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο μηδενός εξαιρουμένου βρίσκονται εν κινήσει, είτε ελαττούμενα είτε αυξανόμενα. Και ότι εκείνο που βρίσκεται σε κίνηση, βρίσκεται στην ζωή, χωρίς να είναι ανάγκη κάθε ζωντανό ον να διατηρεί την ταυτότητα του. Χωρίς αμφιβολία παιδί μου, ο κόσμος όταν τον δεις στο σύνολο του είναι ακίνητος, αλλά τα μέρη του βρίσκονται όλα σε κίνηση, χωρίς ωστόσο, τίποτε να χάνεται ή να καταστρέφεται…"
Για τον Πλωτίνο, η Ψυχή έχει τρεις υποστάσεις. Ζει με τον Νου και μέσω του Νου ενώνεται με το Ένα. Το άλλο τμήμα της αυτό που κοιτάζει προς τον βυθό, είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία των σωμάτων. Όμως και αυτό το τμήμα ποτέ δεν χάνει την επαφή του με τον Νου. Βρίσκεται ανάμεσα στον Νου και τις αισθήσεις. Είναι η ενδιάμεση αιτία των αισθήσεων και ο εκπρόσωπος του Νου. Τα χαρακτηριστικά αυτού του τμήματος, που λέγεται και ατομική ψυχή και κοιτάζει προς τις αισθήσεις, είναι ο επαγωγικός συλλογισμός, αφού μπορεί και συμπεραίνει από τις αιτίες τα αποτελέσματα. Μπορεί όμως να υπερυψώνεται πάνω από τη λογική, εφόσον ένα τμήμα της παραμένει πάντοτε στον Νου ή στην Παγκόσμια Ψυχή και έτσι να συμμετέχει στην Κοσμική Ζωή μέσω της διαισθητικής σκέψης.....
Η ψυχή ως ενότητα που αντιπροσωπεύει τη ζώσα και παραγωγική δύναμη του κόσμου, ενεργεί σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικούς τρόπους, παράγοντας έτσι διαδοχικά πυκνότερες εικόνες ή αντανακλάσεις του εαυτού της, εμψυχωμένες όμως με όλο και λιγότερη δύναμη. Φθάνει λοιπόν στο χαμηλότερο σημείο του κόσμου και σχηματίζει τον κόσμο των φαντασμάτων και των σκιών, όπου η δύναμη της συνείδησης είναι ανύπαρκτη, βυθισμένη στην αδράνεια και στον λήθαργο της ύλης.
Σε αυτό το επίπεδο της ζωής, οι ατομικές ψυχές έχουν έντονη την τάση της χωριστικότητας και της απομόνωσης, το ίδιο όπως και όλα τα πράγματα είναι εξωτερικά και αποκομμένα και μεταξύ τους και από την εσωτερική τους υπόσταση. Αυτή η χωριστικότητα, για τον Πλωτίνο, είναι το αμάρτημα της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο και πληρώνει αφενός στον μεταθανάτιο Άδη και αφετέρου μετενσαρκούμενη σε σώματα που ταιριάζουν όσο το δυνατό καλύτερα στις ποιότητές της.
Για τον Πλάτωνα, η ψυχή είναι αθάνατη, επειδή ό,τι κινείται αιώνια είναι αθάνατο, και πραγματικό. Αντίθετα ότι είναι κινούμενο από κάτι άλλο, όταν παύει να έχει κίνηση, παύει να έχει και ζωή. Αυτό όμως που κινείται από τον εαυτόν του, είναι και η πηγή και η αρχή της κίνησης, επομένως ενέχει την αρχή της ζωής.....Η δε ψυχή ως κάτι το αυτοκινούμενο, είναι η αρχή της κίνησης και είναι αθάνατη και άφθαρτη. Σήμερα η επίσημη χριστιανική εκκλησία δεν αποδέχεται την μετενσάρκωση σύμφωνα με την απόφαση του συμβουλίου της Νίκαιας το 325 μ.χ , με το οποίο αποφασίστηκε ποια βιβλία θα αποτελούσαν την Βίβλο που ξέρουμε σήμερα, ενώ πλήθος άλλων χριστιανικών βιβλίων καταστράφηκαν για να μην υπάρξει σύγχυση.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει για την φύση της ψυχής ο μύθος της όπως τον περιγράφει η ελληνική μυθολογία.
H ψυχή ήταν κόρη βασιλιά εξαίσιας ομορφιάς, και είχε δύο αδελφές. Οι αδελφές της ψυχής είχαν βρει συζύγους, ενώ η ίδια λόγω της σπάνιας ομορφιάς της φόβιζε τους άντρες. Ο πατέρας της απελπισμένος ρώτησε το μαντείο τι έπρεπε να κάνει για να βρει γαμπρό στην κόρη του Ψυχή, και το μαντείο απάντησε ότι θα έπρεπε να την στολίσουν σαν νύφη και να την αφήσουν σε ένα βράχο, όπου θα ερχόταν ένα τέρας να την κάνει δική του, όπως και έγινε.
Η Ψυχή μόνη στον βράχο αισθάνθηκε ένα άνεμο να την σηκώνει ψηλά και να την παρασύρει στον ουρανό, σε μία κοιλάδα όπου την πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε κατάλαβε ότι βρισκόταν σε ένα παλάτι από χρυσό και μάρμαρο. Επισκέφτηκε όλα τα δωμάτια και εκεί την δέχονταν φωνές που της αποκάλυπταν ότι ήταν σκλάβες της. Το βράδυ αισθάνθηκε δίπλα της μία παρουσία. Ήταν ο σύζυγος της για τον οποίο είχε μιλήσει το μαντείο, και ο οποίος δεν φαινόταν τελικά τόσο τερατώδης όσο φοβόταν, παρότι δεν μπορούσε να τον δει. Την προειδοποίησε μάλιστα ότι εάν προσπαθούσε να τον δει θα τον έχανε για πάντα. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετές εβδομάδες , δηλαδή την ημέρα ήταν μόνη στο γεμάτο φωνές παλάτι, ενώ το βράδυ αντάμωνε τον άντρα της. Ήταν πολύ ευτυχισμένη , κάποτε όμως πεθύμησε την οικογένεια της, οι οποίοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει.
Ζήτησε την άδεια από τον σύζυγο της και αυτός της επισήμανε τους κινδύνους της απουσίας της, η Ψυχή όμως επέμενε και τελικά τα κατάφερε. Ο άνεμος την ξαναμετέφερε στον βράχο και κατόπιν επέστρεψε στο πατρικό της. Όταν οι αδελφές της διαπίστωσαν την ευτυχία της αδελφής τους ζήλεψαν, και όταν έμαθαν ότι δεν είχε δει ποτέ το πρόσωπο του συζύγου της, την έπεισαν να κρύψει την νύχτα ένα λύχνο όταν θα επέστρεφε κοντά του και να κοίταγε κρυφά το πρόσωπο του. Όταν η ψυχή έπραξε τα συμφωνηθέντα, έκπληκτη ανακάλυψε ότι δίπλα της κοιμόταν ένας όμορφος έφηβος ο Έρωτας. Τρέμοντας από την συγκίνησε μία σταγόνα από το λάδι του λύχνου έπεσε πάνω στον Έρωτα και τον ξύπνησε.. όπως την είχε όμως προειδοποιήσει ο Έρωτας έφυγε αμέσως και δεν ξαναγύρισε ξανά.
Χωρίς την προστασία του συζύγου της και λόγω της ομορφιάς της η Αφροδίτη την έκλεισε στο παλάτι της και την βασάνιζε με διάφορους τρόπους, και στο τέλος την υποχρέωσε να κατέβει στον κάτω κόσμο και να ζητήσει από την Περσεφόνη ένα φιαλίδιο με το νερό την νιότης. Στον δρόμο της επιστροφής όμως η Ψυχή άνοιξε το απαγορευμένο μπουκάλι με το νερό της νιότης και αμέσως έπεσε σε βαθύ ύπνο. Ο σύζυγος την έρωτας όμως δεν μπορούσε να την ξεχάσει και όταν την είδε την ξύπνησε με τα βέλη του και ζήτησε από τον Δία να παντρευτεί την θνητή Ψυχή, όπως και έγινε για να ζήσουν μαζί για πάντα…….
Πηγή: esoterica.gr
ΜΕΝΩΝ-ΠΛΑΤΩΝΑΣ
" Το αθάνατο είναι θνητό. Το θνητό είναι αθάνατο Ο θάνατος είναι αθάνατη ζωή για τους θνητούς, για τους αθάνατους, η θνητή ζωή είναι θάνατος..",
Ηράκλειτος
η μονάς είναι η έννοια της ατομικότητας, μια συστατική σταγόνα του χωρίς ακτές Ωκεανού του ευρύχωρου Όντος. Αντίστοιχα, η ανθρώπινη ψυχή είναι μια προεκβολή της Μοναδικής Ουσίας.
Πυθαγόρας
Οι Ορφικοί δίδασκαν ότι το σώμα είναι μια φυλακή της ψυχής, όπου η ψυχή εκεί μέσα, φυλάγεται, (σώζεται, κι απ εκεί η λέξη σώμα) έως ότου να εκτίσει τη ποινή της. Έλεγαν οτι με διάφορες ιεροτελεστίες μπορούσαν να εξαγνίσουν τους ανθρώπους και τη πόλη (αφού η πόλη είναι μια μεγέθυνση του ανθρώπου) από τα κρίματά τους (Πλάτωνας-Πολιτεια). Ποτέ δεν έτρωγαν ή θυσίαζαν ζώα, αντίθετα δίδασκαν τους ανθρώπους να αποφεύγουν κάθε αιματοχυσία (Αριστοφάνης - Βάτραχοι / Πλάτωνας - Νόμοι). Το 5ο αιώνα πΧ. πολλοί θίασοι, όπως έλεγαν τις ομάδες των Ορφικών, γύριζαν όλη τη λεκάνη της Μεσογείου και μιλάγανε για την αθανασία της ψυχής και για την επαναγέννηση, έτσι που η λέξη Ορφικός έγινε συνώνυμο της μετενσάρκωσης.
Χαρακτηριστικό είναι το υπέροχο παρακάτω απόσπασμα του Εμπεδοκλή:
"Άφρονες και αγνοούντες είναι και με την σκέψη τους μακριά δεν φτάνουν,
Αυτοί που υποθέτουν πως εκείνο που δεν υπήρχε μπορεί να υπάρξει,ή πως εντελώς να πεθάνει κάτι μπορεί , και παντελώς να εξαφανιστεί.
Αδύνατον αρχή να γίνει από την Μη ύπαρξη.
Αδύνατον επίσης η ύπαρξη στο τίποτε να σβήσει, διότι εκεί όπου μία ύπαρξη οδηγείτε, εκεί θα συνεχίσει να είναι.
Ποτέ κανένα μην πιστέψετε που καθοδηγούμενος εις τα θέματα αυτά υπήρξε, ότι τα πνεύματα των ανθρώπων ζουν μόνο όσο η αποκαλούμενη ζωή κρατά.
Ότι μονάχα τότε ζούνε, όσοι απολαμβάνουν τις χαρές και τις λύπες τους, ή ότι προτού να γεννηθούν και αφού πεθάνουν, αυτοί είναι ένα τίποτα…".
ενώ σε έναν από τους διάλογους του ο Ερμής ο Τρισμέγιστος αναφέρει:
"-Δεν παθαίνουν πατέρα τα ζωντανά όντα στον κόσμο, μολονότι αποτελούν τμήματα του κόσμου;
-Σώπα, παιδί μου, γιατί κινδυνεύεις να παραπλανηθείς από την ονομασία του φαινομένου. Τα ζωντανά όντα δεν πεθαίνουν.. Απλώς καθώς είναι σύνθετα σώματα , διαλύονται. Η διάλυση αυτή δεν είναι θάνατος, αλλά διάλυση ενός μίγματος. Και αν πρόκειται να διαλυθούν, δεν καταστρέφονται, αλλά ανανεώνονται . Τι είναι στα αλήθεια, η ενέργεια της ζωής: Δεν είναι η κίνηση; Ή τι υπάρχει στον κόσμο που μένει ακίνητο; Τίποτε, παιδί μου.
-Αλλά πατέρα η Γη τουλάχιστον δεν φαίνεται να είναι ακίνητη;
-Όχι παιδί μου. Κατά αντίθεση προς όλα τα όντα, που φαίνεται σταθερή , αυτή υπόκειται σε πλήθος κινήσεων. Δεν θα ήταν ανόητο να υποτεθεί ότι η τροφός όλων των όντων θα πρέπει να είναι ακίνητη, αυτή που είναι η αιτία της γέννησης όλων των όντων , αυτή που γεννάει όλα τα πράγματα; Χωρίς κίνηση πράγματι είναι αδύνατον εκείνο που γεννάει να γεννήσει οτιδήποτε…Μάθε λοιπόν ότι όλα τα πράγματα στον κόσμο μηδενός εξαιρουμένου βρίσκονται εν κινήσει, είτε ελαττούμενα είτε αυξανόμενα. Και ότι εκείνο που βρίσκεται σε κίνηση, βρίσκεται στην ζωή, χωρίς να είναι ανάγκη κάθε ζωντανό ον να διατηρεί την ταυτότητα του. Χωρίς αμφιβολία παιδί μου, ο κόσμος όταν τον δεις στο σύνολο του είναι ακίνητος, αλλά τα μέρη του βρίσκονται όλα σε κίνηση, χωρίς ωστόσο, τίποτε να χάνεται ή να καταστρέφεται…"
Για τον Πλωτίνο, η Ψυχή έχει τρεις υποστάσεις. Ζει με τον Νου και μέσω του Νου ενώνεται με το Ένα. Το άλλο τμήμα της αυτό που κοιτάζει προς τον βυθό, είναι υπεύθυνο για τη δημιουργία των σωμάτων. Όμως και αυτό το τμήμα ποτέ δεν χάνει την επαφή του με τον Νου. Βρίσκεται ανάμεσα στον Νου και τις αισθήσεις. Είναι η ενδιάμεση αιτία των αισθήσεων και ο εκπρόσωπος του Νου. Τα χαρακτηριστικά αυτού του τμήματος, που λέγεται και ατομική ψυχή και κοιτάζει προς τις αισθήσεις, είναι ο επαγωγικός συλλογισμός, αφού μπορεί και συμπεραίνει από τις αιτίες τα αποτελέσματα. Μπορεί όμως να υπερυψώνεται πάνω από τη λογική, εφόσον ένα τμήμα της παραμένει πάντοτε στον Νου ή στην Παγκόσμια Ψυχή και έτσι να συμμετέχει στην Κοσμική Ζωή μέσω της διαισθητικής σκέψης.....
Η ψυχή ως ενότητα που αντιπροσωπεύει τη ζώσα και παραγωγική δύναμη του κόσμου, ενεργεί σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικούς τρόπους, παράγοντας έτσι διαδοχικά πυκνότερες εικόνες ή αντανακλάσεις του εαυτού της, εμψυχωμένες όμως με όλο και λιγότερη δύναμη. Φθάνει λοιπόν στο χαμηλότερο σημείο του κόσμου και σχηματίζει τον κόσμο των φαντασμάτων και των σκιών, όπου η δύναμη της συνείδησης είναι ανύπαρκτη, βυθισμένη στην αδράνεια και στον λήθαργο της ύλης.
Σε αυτό το επίπεδο της ζωής, οι ατομικές ψυχές έχουν έντονη την τάση της χωριστικότητας και της απομόνωσης, το ίδιο όπως και όλα τα πράγματα είναι εξωτερικά και αποκομμένα και μεταξύ τους και από την εσωτερική τους υπόσταση. Αυτή η χωριστικότητα, για τον Πλωτίνο, είναι το αμάρτημα της ανθρώπινης ψυχής, το οποίο και πληρώνει αφενός στον μεταθανάτιο Άδη και αφετέρου μετενσαρκούμενη σε σώματα που ταιριάζουν όσο το δυνατό καλύτερα στις ποιότητές της.
Για τον Πλάτωνα, η ψυχή είναι αθάνατη, επειδή ό,τι κινείται αιώνια είναι αθάνατο, και πραγματικό. Αντίθετα ότι είναι κινούμενο από κάτι άλλο, όταν παύει να έχει κίνηση, παύει να έχει και ζωή. Αυτό όμως που κινείται από τον εαυτόν του, είναι και η πηγή και η αρχή της κίνησης, επομένως ενέχει την αρχή της ζωής.....Η δε ψυχή ως κάτι το αυτοκινούμενο, είναι η αρχή της κίνησης και είναι αθάνατη και άφθαρτη. Σήμερα η επίσημη χριστιανική εκκλησία δεν αποδέχεται την μετενσάρκωση σύμφωνα με την απόφαση του συμβουλίου της Νίκαιας το 325 μ.χ , με το οποίο αποφασίστηκε ποια βιβλία θα αποτελούσαν την Βίβλο που ξέρουμε σήμερα, ενώ πλήθος άλλων χριστιανικών βιβλίων καταστράφηκαν για να μην υπάρξει σύγχυση.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει για την φύση της ψυχής ο μύθος της όπως τον περιγράφει η ελληνική μυθολογία.
H ψυχή ήταν κόρη βασιλιά εξαίσιας ομορφιάς, και είχε δύο αδελφές. Οι αδελφές της ψυχής είχαν βρει συζύγους, ενώ η ίδια λόγω της σπάνιας ομορφιάς της φόβιζε τους άντρες. Ο πατέρας της απελπισμένος ρώτησε το μαντείο τι έπρεπε να κάνει για να βρει γαμπρό στην κόρη του Ψυχή, και το μαντείο απάντησε ότι θα έπρεπε να την στολίσουν σαν νύφη και να την αφήσουν σε ένα βράχο, όπου θα ερχόταν ένα τέρας να την κάνει δική του, όπως και έγινε.
Η Ψυχή μόνη στον βράχο αισθάνθηκε ένα άνεμο να την σηκώνει ψηλά και να την παρασύρει στον ουρανό, σε μία κοιλάδα όπου την πήρε ο ύπνος. Όταν ξύπνησε κατάλαβε ότι βρισκόταν σε ένα παλάτι από χρυσό και μάρμαρο. Επισκέφτηκε όλα τα δωμάτια και εκεί την δέχονταν φωνές που της αποκάλυπταν ότι ήταν σκλάβες της. Το βράδυ αισθάνθηκε δίπλα της μία παρουσία. Ήταν ο σύζυγος της για τον οποίο είχε μιλήσει το μαντείο, και ο οποίος δεν φαινόταν τελικά τόσο τερατώδης όσο φοβόταν, παρότι δεν μπορούσε να τον δει. Την προειδοποίησε μάλιστα ότι εάν προσπαθούσε να τον δει θα τον έχανε για πάντα. Αυτό συνεχίστηκε για αρκετές εβδομάδες , δηλαδή την ημέρα ήταν μόνη στο γεμάτο φωνές παλάτι, ενώ το βράδυ αντάμωνε τον άντρα της. Ήταν πολύ ευτυχισμένη , κάποτε όμως πεθύμησε την οικογένεια της, οι οποίοι νόμιζαν ότι είχε πεθάνει.
Ζήτησε την άδεια από τον σύζυγο της και αυτός της επισήμανε τους κινδύνους της απουσίας της, η Ψυχή όμως επέμενε και τελικά τα κατάφερε. Ο άνεμος την ξαναμετέφερε στον βράχο και κατόπιν επέστρεψε στο πατρικό της. Όταν οι αδελφές της διαπίστωσαν την ευτυχία της αδελφής τους ζήλεψαν, και όταν έμαθαν ότι δεν είχε δει ποτέ το πρόσωπο του συζύγου της, την έπεισαν να κρύψει την νύχτα ένα λύχνο όταν θα επέστρεφε κοντά του και να κοίταγε κρυφά το πρόσωπο του. Όταν η ψυχή έπραξε τα συμφωνηθέντα, έκπληκτη ανακάλυψε ότι δίπλα της κοιμόταν ένας όμορφος έφηβος ο Έρωτας. Τρέμοντας από την συγκίνησε μία σταγόνα από το λάδι του λύχνου έπεσε πάνω στον Έρωτα και τον ξύπνησε.. όπως την είχε όμως προειδοποιήσει ο Έρωτας έφυγε αμέσως και δεν ξαναγύρισε ξανά.
Χωρίς την προστασία του συζύγου της και λόγω της ομορφιάς της η Αφροδίτη την έκλεισε στο παλάτι της και την βασάνιζε με διάφορους τρόπους, και στο τέλος την υποχρέωσε να κατέβει στον κάτω κόσμο και να ζητήσει από την Περσεφόνη ένα φιαλίδιο με το νερό την νιότης. Στον δρόμο της επιστροφής όμως η Ψυχή άνοιξε το απαγορευμένο μπουκάλι με το νερό της νιότης και αμέσως έπεσε σε βαθύ ύπνο. Ο σύζυγος την έρωτας όμως δεν μπορούσε να την ξεχάσει και όταν την είδε την ξύπνησε με τα βέλη του και ζήτησε από τον Δία να παντρευτεί την θνητή Ψυχή, όπως και έγινε για να ζήσουν μαζί για πάντα…….
Πηγή: esoterica.gr
Τρίτη 20 Μαΐου 2008
Καλημέρα Ελλάδα
Oι Goin' Through με το "Καλημέρα Ελλάδα", παίρνουν ξεκάθαρη θέση απέναντι στην πολιτική και κοινωνική κατάσταση που επικρατεί και καυτηριάζουν με μοναδικό τρόπο τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.
Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου, Βαγγέλης Σερίφης
Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Συμμετέχει η Παιδική Xορωδία του Σπύρου Λάμπρου
Καλημέρα Ελλάδα,
Σου μιλάει ο ΝΙ.ΒΟ.
όλα σου τα λέω τίποτα δεν κρύβω
πολύ με υποτίμησες, εγώ μονάχα λίγο
Σκέφτηκα Ελλάδα να σ' αφήσω, να φύγω
Δεν το 'βαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο
ν' ανεβάσω σαν κι εσένα πιο πολύ το καβάλο
Να πετάξω καπέλα και το rap ντύσιμό μου
Και ν' αλλάξω τη ζωή και το φέρσιμό μου
Καλημέρα Ελλάδα
Να μου ζήσεις για πάντα
Να τιμάς με παρελάσεις το έπος του '40
Να κρατάς το κεφάλι ψηλά στον αγώνα
Και να βγάζεις για κυβέρνηση το ίδιο κόμμα
Να μου ζήσεις Ελλάδα και όλοι οι βουλευτές σου
Με τ' αυθαίρετά τους όλοι στις ακρογιαλιές σου
Με τους Χριστιανούς σου που κάνουν νηστεία
και ό,τι περισσεύει στέλνουν στην Ελβετία
Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς
Καλημέρα Ελλάδα,
ΝΙ.ΒΟ. στο μικρόφωνο
Στα λέω μέσα στους δίσκους
Στα λέω και στο ραδιόφωνο
Στα 'πα απ'την καλή
Στα λέω και απ' την ανάποδη
Σου 'χω μαζέψει άπλυτα από δω μέχρι τη Νάπολι
Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευταί
Πριν πάτε στο γραφείο, σας κάνω εγώ σεφτέ
Διαλέγω ένα τραγούδι αντί να στέλνω γράμματα
Δε ψάχνω για μ***, δεν περιμένω θαύματα
Παράτα και γραφείο και χαρτοφυλάκιο
Ελάτε μια βόλτα μέχρι τη Βαρβάκειο
Κατέβα στο λιμάνι, μίλα στους εργάτες σου
Πάρε την ευθύνη μία φορά πάνω στις πλάτες σου
Ποια δημοκρατία, μου μιλάτε, ποια προγράμματα;
Ποια πανεπιστήμια, ποια Ευρώπη, και ποια γράμματα;
Πού είναι η παιδεία, πού είναι η υγεία σας;
Κύριε υπουργέ ...τα υπουργεία σας
Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και 'συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς
Κύριε Πρόεδρε,
Παίρνω το θάρρος σήμερα
Αφού όλα τα προβλήματα είναι θέματα εφήμερα
Προκαταβολικά συγγνώμη μα έχω όνειρα
Σαν αυτά που κάποιοι ονομάζανε ανώνυμα
Εγώ τους δίνω όνομα και δεν κάθομαι φρόνημα
Γιατί εγώ κι εσύ διαφέρουμε στο φρόνημα
Ζητάω τα προβλεπόμενα, δεν τα ζητιανεύω
Σ' αντίθεση με σας έχω μάθει να δουλεύω
Ελλάδα σε βιάζουν και 'συ φτιάχνεις τα νύχια σου
Όχι να με δεις
Όχι για να βρεις τα δίκια σου
Αυτοί σε ξεπουλάνε όση ώρα καλλωπίζεσαι
Είστε μια παρέα και μονάχη ξεφτιλίζεσαι
Καληνύχτα Ελλάδα,
Σ' αφήνω πάω για ύπνο
Όσο εσύ μ' αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο
Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο
Και θα στ' αφιερώσω απ' το ράδιο μάλλον αύριο
Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει κι εσύ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Tα Αναστενάρια
Κάθε χρόνο στη Μελίκη Ημαθίας στο Λαγκαδά,στην Αγία Ελένη και την Κερκίνη Σερρών, και στη Μαυρολεύκη Δράμας, προς τιμή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης γίνονται τα αναστενάρια. Με το έθιμο αυτό οι συμμετέχοντες επικαλούνται τη βοήθεια των αγίων για να έχουν πλούσια γεωργική και κτηνοτροφική παραγωγή, καθώς και καλή υγεία.
Τα Αναστενάρια επιχωρίαζαν παλιότερα στη ΒΑ Θράκη με κέντρο της εθιμικής εκδήλωσης το Κωστί, το μεγαλύτερο χωριό της περιφέρειας. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923,οι κάτοικοι της περιοχής αυτής της Θράκης εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές του ελλαδικού χώρου και κυρίως στη Μακεδονία, όπου μαζί με τα άλλα έθιμα τους μετέφεραν και τα Αναστενάρια. Έτσι το έθιμο μεταφυτεύτηκε στη Μελίκη της Ημαθίας, στον Λαγκαδά,στην Αγία Ελένη των Σερρών και στη Μαυρολεύκη Δράμας.
Η τελετουργία αρχίζει το απόγευμα της 20ής Μαΐου στο κονάκι, σε ένα χώρο όπου φυλάσσονται οι εικόνες των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, οι οποίες αποτελούν τα πολυτιμότερα κειμήλια για τους Αναστενάρηδες. Τις ονομάζουν «Χάρες» και «Παππούδες» και τις έχουν σε υφασμάτινη θήκη, από όπου κρέμονται κουδουνάκια και πολλά αφιερώματα. Οι εικόνες αυτές έχουν μακριά λαβή στο κέντρο της βάσης τους και καλύπτονται από φύλλα χρυσού ή ασημιού. Στο κονάκι φυλάσσονται και τα «αμανέτεια», μαντήλια που θεωρούνται ιερά, πολύτιμα και αυτά προγονικά κειμήλια. Στο ίδιο χώρο φυλάσσονται και τα αναστενάρικα όργανα, η λύρα και το νταούλι σήμερα, παλιότερα η γκάιντα. Το απόγευμα αυτό, της 20ής Μαΐου, αρχίζουν να συγκεντρώνονται στο κονάκι άντρες και γυναίκες Αναστενάρηδες προσπαθώντας να αυτοσυγκεντρωθούν σε φανερή αγωνιώδη αναμονή. Σε κάποια στιγμή τα όργανα αρχίζουν να παίζουν και να ακούγονται αναστενάρικα τραγούδια. Οι Αναστενάρηδες υψώνουν δεητικά τα χέρια τους προς τις Χάρες, κάθιδροι και κάτωχροι. Η προσδοκία να τους «πιάσει ο Άγιος» κυριεύει τις ψυχές τους. Ξαφνικά κυριαρχούν στεναγμοί και επιφωνήματα. Οι εκλεκτοί αρχίζουν το χορό κρατώντας εικόνες και αμανέτεια. Ο χορός στατικός, μονότονος, συγκλονιστικός όμως, διαρκεί μέχρι τα μεσάνυχτα.
Την άλλη μέρα,21 Μαΐου, εορτή ισαποστόλων Αγίων, γίνεται η ζωοθυσία με τη συμμετοχή όλων των Αναστενάρηδων για το καλό όλων. Παίρνουν επίσης νερό από το αγίασμα, που αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του όλου αναστενάρικου τελετουργικού χώρου. Τα αγιάσματα, τα από θεϊκή έμπνευση ή παρουσία Αγίου ευλογημένα και θαυματουργά ύδατα, ήταν και είναι μέσα στους αιώνες και σε όλους τους λαούς μια λατρευτική πραγματικότητα, βασισμένη τόσο στη θρησκευτική πίστη όσο και στη φυσική αλήθεια, ότι το νερό είναι το πρωταρχικό και το απαραίτητο στοιχείο της ανθρώπινης και της παγγενούς ζωής. Στη λαϊκή χριστιανική παράδοση και πίστη τα νερά μπορεί να είναι και από μόνα τους αγιασμένα, αρκεί να ξεπήδησαν ή να στεγάστηκαν κάτω από εκκλησία ή να κυλούν σε παραδοσιακούς θρησκευτικούς τόπους. Ο χορός επαναλαμβάνεται στο κοντάκι το απόγευμα της ίδιας ημέρας με τα όργανα μπροστά και με συνεχή χορό. Εκεί έχουν ήδη ανάψει ένα σωρό από ξύλα. Την φωτιά την ανάβουν Αναστενάρηδες. Οι εκλεκτοί και πάλι κρατώντας εικόνες και αμανέτια, μπαίνουν στην αθρακιά και συνεχίζουν το χορό τους, χωρίς να δείχνουν πόνο ή κάποια ενόχληση από την πυρά και την υψηλή θερμοκρασία. Τη στιγμή αυτή πιστεύουν ότι δεσμεύεται κάθε αρρώστια, επιζωοτία , κακοδαιμονία. Πρόκειται, δηλαδή, κατά την δοξασία των ίδιων των τελεστών, για ένα ακόμη ευετηρικό δρώμενο, από τα πολλά που συναντούμε κατά τη διάρκεια της άνοιξης στον ελλαδικό και στον ευρύτερο ιστορικό ελληνικό χώρο. Η πυροβασία επιστέφεται από κυκλικό χορό, γύρω από τα τσαλαπατημένα κάρβουνα. Ακολουθεί ιεροτελεστικό κοινό δείπνο με κρέας από το ζώο που θυσιάστηκε το πρωί. Ο εκστατικός χορός επαναλαμβάνεται τις δύο επόμενες ημέρες και η όλη αναστενάρικη τελετουργία τελειώνει με πυροβασία το βράδυ της 23ης Μαΐου.
Λίγη ιστορία
Η παλαιότερη περιγραφή του εθίμου δόθηκε από τον Α.Χουρμουζιάδη το 1873 σε ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στην Κωσταντινούπολη με τίτλο 'Περί Αναστεναρίων και άλλων τινών παραδόξων εθίμων και παραδόσεων'.
Το έθιμο επικρατούσε στην επαρχία της Σωζοαγαθουπόλεως στη βορειοανατολική Θράκη και συγκεκριμένα στο χωριό Κωστί. Το 1923, με την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης), οι κάτοικοι αυτής της περιοχής της Θράκης εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία, όπου και μετέφεραν στοιχεία της λαϊκής τους παράδοσης, όπως τα αναστενάρια. Οι αναστενάρηδες, φοβούμενοι τις αντιδράσεις των νέων σύνοικών τους, μέχρι το 1943, δεν έδιναν δημοσιότητα στο έθιμο. Για πρώτη φορά, το 1943 το έθιμο αναβίωσε δημοσίως στη Μαυρολεύκη Δράμας.
Τα Αναστενάρια επιχωρίαζαν παλιότερα στη ΒΑ Θράκη με κέντρο της εθιμικής εκδήλωσης το Κωστί, το μεγαλύτερο χωριό της περιφέρειας. Μετά την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας το 1923,οι κάτοικοι της περιοχής αυτής της Θράκης εγκαταστάθηκαν σε διάφορες περιοχές του ελλαδικού χώρου και κυρίως στη Μακεδονία, όπου μαζί με τα άλλα έθιμα τους μετέφεραν και τα Αναστενάρια. Έτσι το έθιμο μεταφυτεύτηκε στη Μελίκη της Ημαθίας, στον Λαγκαδά,στην Αγία Ελένη των Σερρών και στη Μαυρολεύκη Δράμας.
Η τελετουργία αρχίζει το απόγευμα της 20ής Μαΐου στο κονάκι, σε ένα χώρο όπου φυλάσσονται οι εικόνες των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, οι οποίες αποτελούν τα πολυτιμότερα κειμήλια για τους Αναστενάρηδες. Τις ονομάζουν «Χάρες» και «Παππούδες» και τις έχουν σε υφασμάτινη θήκη, από όπου κρέμονται κουδουνάκια και πολλά αφιερώματα. Οι εικόνες αυτές έχουν μακριά λαβή στο κέντρο της βάσης τους και καλύπτονται από φύλλα χρυσού ή ασημιού. Στο κονάκι φυλάσσονται και τα «αμανέτεια», μαντήλια που θεωρούνται ιερά, πολύτιμα και αυτά προγονικά κειμήλια. Στο ίδιο χώρο φυλάσσονται και τα αναστενάρικα όργανα, η λύρα και το νταούλι σήμερα, παλιότερα η γκάιντα. Το απόγευμα αυτό, της 20ής Μαΐου, αρχίζουν να συγκεντρώνονται στο κονάκι άντρες και γυναίκες Αναστενάρηδες προσπαθώντας να αυτοσυγκεντρωθούν σε φανερή αγωνιώδη αναμονή. Σε κάποια στιγμή τα όργανα αρχίζουν να παίζουν και να ακούγονται αναστενάρικα τραγούδια. Οι Αναστενάρηδες υψώνουν δεητικά τα χέρια τους προς τις Χάρες, κάθιδροι και κάτωχροι. Η προσδοκία να τους «πιάσει ο Άγιος» κυριεύει τις ψυχές τους. Ξαφνικά κυριαρχούν στεναγμοί και επιφωνήματα. Οι εκλεκτοί αρχίζουν το χορό κρατώντας εικόνες και αμανέτεια. Ο χορός στατικός, μονότονος, συγκλονιστικός όμως, διαρκεί μέχρι τα μεσάνυχτα.
Την άλλη μέρα,21 Μαΐου, εορτή ισαποστόλων Αγίων, γίνεται η ζωοθυσία με τη συμμετοχή όλων των Αναστενάρηδων για το καλό όλων. Παίρνουν επίσης νερό από το αγίασμα, που αποτελεί απαραίτητο στοιχείο του όλου αναστενάρικου τελετουργικού χώρου. Τα αγιάσματα, τα από θεϊκή έμπνευση ή παρουσία Αγίου ευλογημένα και θαυματουργά ύδατα, ήταν και είναι μέσα στους αιώνες και σε όλους τους λαούς μια λατρευτική πραγματικότητα, βασισμένη τόσο στη θρησκευτική πίστη όσο και στη φυσική αλήθεια, ότι το νερό είναι το πρωταρχικό και το απαραίτητο στοιχείο της ανθρώπινης και της παγγενούς ζωής. Στη λαϊκή χριστιανική παράδοση και πίστη τα νερά μπορεί να είναι και από μόνα τους αγιασμένα, αρκεί να ξεπήδησαν ή να στεγάστηκαν κάτω από εκκλησία ή να κυλούν σε παραδοσιακούς θρησκευτικούς τόπους. Ο χορός επαναλαμβάνεται στο κοντάκι το απόγευμα της ίδιας ημέρας με τα όργανα μπροστά και με συνεχή χορό. Εκεί έχουν ήδη ανάψει ένα σωρό από ξύλα. Την φωτιά την ανάβουν Αναστενάρηδες. Οι εκλεκτοί και πάλι κρατώντας εικόνες και αμανέτια, μπαίνουν στην αθρακιά και συνεχίζουν το χορό τους, χωρίς να δείχνουν πόνο ή κάποια ενόχληση από την πυρά και την υψηλή θερμοκρασία. Τη στιγμή αυτή πιστεύουν ότι δεσμεύεται κάθε αρρώστια, επιζωοτία , κακοδαιμονία. Πρόκειται, δηλαδή, κατά την δοξασία των ίδιων των τελεστών, για ένα ακόμη ευετηρικό δρώμενο, από τα πολλά που συναντούμε κατά τη διάρκεια της άνοιξης στον ελλαδικό και στον ευρύτερο ιστορικό ελληνικό χώρο. Η πυροβασία επιστέφεται από κυκλικό χορό, γύρω από τα τσαλαπατημένα κάρβουνα. Ακολουθεί ιεροτελεστικό κοινό δείπνο με κρέας από το ζώο που θυσιάστηκε το πρωί. Ο εκστατικός χορός επαναλαμβάνεται τις δύο επόμενες ημέρες και η όλη αναστενάρικη τελετουργία τελειώνει με πυροβασία το βράδυ της 23ης Μαΐου.
Λίγη ιστορία
Η παλαιότερη περιγραφή του εθίμου δόθηκε από τον Α.Χουρμουζιάδη το 1873 σε ένα φυλλάδιο που κυκλοφόρησε στην Κωσταντινούπολη με τίτλο 'Περί Αναστεναρίων και άλλων τινών παραδόξων εθίμων και παραδόσεων'.
Το έθιμο επικρατούσε στην επαρχία της Σωζοαγαθουπόλεως στη βορειοανατολική Θράκη και συγκεκριμένα στο χωριό Κωστί. Το 1923, με την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (βάσει της Συνθήκης της Λωζάνης), οι κάτοικοι αυτής της περιοχής της Θράκης εγκαταστάθηκαν στη Μακεδονία, όπου και μετέφεραν στοιχεία της λαϊκής τους παράδοσης, όπως τα αναστενάρια. Οι αναστενάρηδες, φοβούμενοι τις αντιδράσεις των νέων σύνοικών τους, μέχρι το 1943, δεν έδιναν δημοσιότητα στο έθιμο. Για πρώτη φορά, το 1943 το έθιμο αναβίωσε δημοσίως στη Μαυρολεύκη Δράμας.
Δευτέρα 19 Μαΐου 2008
Δημόσιο
Στίχοι: Ημισκούμπρια
Πρώτη εκτέλεση: Ημισκούμπρια
Ο επόμενος, τι θέλετε, μιλήστε κύριέ μου
Δείξτε μου ταυτότητα, πού μένετε, στην Kρέμου;
Κουφός είσαι παππού, τι ανοίγεις τη μασέλα;
Θέλεις και μετάφρα απ' τη Νατάσσα Συρεγγέλα;
Εν πάσει περιπτώσει, φέρε το χαρτομάνι
Θέλω και απόδειξη από το Δεληολάνη
Ότι το κάρο του παππού είναι το δικό σου
Θέλω και υπογραφή απ' τον συμπέθερό σου
Τι; έχει πεθάνει; Σκάψε να τον βρεις
Αλλιώς το πιστοποιητικό δεν πρόκειται να δεις
Μίλα κυρά μου, μ' έσκασες, τι θέλεις, μια σφραγίδα;
Ε ρε πού μπλέξαμε με τούτη δω τη γίδα!
Πηγαίνετε απέναντι, δίπλα απ' τον καταψύκτη
Θα βρείτε του ταμία το tales from the κρύπτη
Φέρτε το μαζί σας να σας δώκω υπογράφα
Και με την ευκαιρία γεμίστε την καράφα
Ποιο ζώο έχει σειρά; Εσύ είσαι πιτσιρίκο;
Στο λέω άλλη μια φορά πριν φάω τα φοφίκο:
Πάρε αυτή την αίτηση για να τη συμπληρώσεις
Τι ώρα είναι, μία, δεν προλαβαίνεις να τη δώσεις!
Αύριο οκτώ με δέκα θα δούμε τι θα γίνει
Οπ, έφτασε η ώρα που τρώω μανταρίνι
Κλειστά βλέπεις τρώω, τι χτυπάτε το τζαμάκι!
Δίπλα! Δίπλα! Στον κύριο Μισθουλάκη
Δε θέλω κάτσε-σήκω, ανέβα και κατέβα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Αφού η μονιμότητα κυλάει μες στη φλέβα
Γι' αυτό τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Κύριε Τρεισκιεξήντογλου, τον στέλνετε σε μένα;
Δεν βλέπετε που έχω χέρια φρεσκοπλυμένα;
Λιμάρω το νυχάκι μου, να μπλέκω με μελάνια;
Στείλτονα στον τρίτο, στην κυρία Τάνια
Έχει ημιαργία; Φτου σου ρε γαμώτο
Κι έχω να συμπληρώσω και το καινούριο ΛΟΤΤΟ
Τέλος πάντων, φέρτε το βιβλιάριο
Έχετε καμία σχέση με τη Σάσα Ντάριο;
Με τη Ροζίτα Σώκου; Το Γιώργο Κατσαρό;
Όχι; Πάει η ευκαιρία! Φύγετε από δω
Τι θέλετε και είστε η ενόχλα του ωτού;
Δεν βλέπετε ότι πράττω τη στάση του λωτού;
Ε ρε κάτι άτομα, κάθε μέρα μάχη!
Σου ζητάν τα πάντα και σου σπάνε το στομάχι
Μάθε πέντε πράγματα να ξέρεις κι άντε γεια σου!
Εμένα θα με πρήζεις για δουλειά δικιά σου;
Πρώτα στο πρωτόκολλο, μετά για το χαρτόσημο
Μετά έλα να φιλήσεις της παντόφλας το οικόσημο
Πάρτε υπογραφή απ' τον κύριο Προϊστάμε
Περιμένει και η κυρά στο σπίτι για να φάμε
Από δω δεν με κουνάνε ούτε τα κομάντα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο για πάντα!
Δε θέλω κάτσε-σήκω, ανέβα και κατέβα
Γιατί τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Αφού η μονιμότητα κυλάει μες στη φλέβα
Γι' αυτό τα ξύνω μόνιμα, δημόσιο forevah!
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Παρασκευή 16 Μαΐου 2008
ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ
Το δοκίμιο που ακολουθεί είναι από τα χαρακτηριστικά του μεγάλου παιδαγωγού Ε.Π.Παπανούτσου. Ο λόγος του και η επιχειρηματολογία του παραμένουν οικείοι και "φρέσκοι" ακόμη και σήμερα . Κυρίως όμως δίνει πειστικές απαντήσεις για την κακοδαιμονία της νεοελληνικής πραγματικότητας κι εξηγεί ικανοποιητικά την παθογένεια της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας.
Το Κράτος, έλεγε, όχι ως αφηρημένη ιδέα, αλλά ως συγκεκριμένο βίωμα, σαν ένα κομμάτι από την ίδια τη ζωή μας, λείπει από τους ση¬μερινούς Έψηνες. Το αισθάνονται σαν ξένο, όχι δικό τους, και δεν το πονούν. Τη χώρα τους την αγαπούν με πάθος. Για μια χούφτα από το χώμα της είναι άξιοι να πεθάνουν με την πιο μεγάλη ευκολία. Άλλο Πα¬τρίδα, όμως και άλλο Πολιτεία. Με την Πατρίδα είμαστε στενότατα δε¬μένοι • την έχουμε βάλει μέσα στο αίμα μας, γιατί και με το αίμα μας την έχουμε κρατήσει. Την Πολιτεία όμως, δηλαδή αυτό τον ορισμένο τρό¬πο με τον οποίο έχει οργο.ντοθεί και διοικείται ο τόπος, αυτήν την απρό¬σωπη δύναμη που λειτουργεί στο όνομα, όλων για να εξασφαλίζει με τα όργανα και τους θεσμούς της τη ζωή και την ελευθερία μας, δεν μπο¬ρούμε να τη νιώσουμε σαν κάτι εντελώς δικό μας. Είναι ξένο σώμα για το αίσθημα μας.
Απόδειξη ότι δεν πονούμε, ούτε αισθανόμαστε ενστιγματικά την ανάγκη να προστατέψουμε ό,τι ανήκει στο Κράτος, το δημόσιο κτήμα. Απέναντι του δείχνουμε αδιαφορία και κάποτε μιαν απίστευτη εχθρό¬τητα και μανία, καταστροφής. Από παιδιά στο σχολείο κακοποιούμε βάρβαρα τα θρανία και τους τοίχους του σχολείου «ανήκει στο δη¬μόσιο, δεν είναι δικό μας». Την ίδια αστοργία δείχνουμε στα δικαστή¬ρια, στα άλλα δημόσια, γραφεία, ακόμη και στους πάγκους του πάρκου ή στις δημόσιες κρήνες, σε ό,τι τέλος πάντων είναι κρατική περιουσία. Μόλις αντιληφθούμε ότι κάτι τι ανήκει ή με κάποιο τρόπο βρίσκεται στην κυριότητα αυτής της απρόσωπης δύναμης, αν δεν μπορούμε να το οικειοποιηθούμε, με ευχαρίστηση το φθείρουμε. Με την ίδια ευκολία προσπαθούμε ν' αποφεύγουμε τις υποχρεώσεις μας προς το Κρότος ή να καταστρατηγούμε τους νόμους του. Είναι ο «άλλος», όχι ο εαυτός μας. Και τον ξεγελούμε ή σηκώνουμε το όπλο εναντίον τον, χωρίς να κατα¬λαβαίνουμε ότι κατά βάθος τον εαυτό μας απατούμε ή πληγώνουμε.
Και από τις παρατηρήσεις του αυτές ο πολύπειρος άνθρωπος έβγα¬ζε το συμπέρασμα ότι ίσως οι Έλληνες να μην είναι οργανικό, ικανοί να ποτιστούν από την ιδέα τον Κράτους. Ότι πιθανόν μέσα στην ίδια τη φυ¬σική τους υφή να υπάρχει κάποια τάση αναρχισμού...
Έχει αρκετά διαδοθεί αυτή η αντίληψη και συχνά ακούγεται. Ωστό¬σο μου φαίνεται πολύ παρακινδυνευμένη και άδικη στην απαισιοδοξία της. Δεν αμφισβητώ τα γεγονότα όπου στηρίζεται καθώς περισσότερα είναι δυστυχώς πραγματικά, είτε μας αρέσουν είτε όχι. Αλλά την ερμηνεία που δίνεται σ' αυτά τα γεγονότα.
Ότι δεν πονούμε, ή ότι δεν πονούμε αρκετά την Πολιτεία σαν κάτι εντελώς δικό μας, είναι βέβαιο. Από αναρχισμό όμως π/ν αντιθέτους προς τα αισθήματα και τα συμφέροντά μας ή από άλλους λόγους: Και πώς είναι δυ¬νατόν αυτός ο δήθεν αναρχισμός να θεωρηθεί έμφυτη ιδιότητα ριζωμένη μέσα. στη δική μας φυλή; Μπορεί ο Έλληνας να είναι περισσότερο από άλ¬λους λαούς ατομιστής, να μην πειθαρχεί τόσο εύκολα στο συλλογικό σώ¬μα και πνεύμα της ομάδας. Αλλ 'από το σημείο τούτο ως το σημείο να τον πούμε από τη φύση του αναρχικό, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Ορθό¬τερη φαίνεται μια άλλη εξήγηση. Ότι αυτή η αδιαφορία ή η λανθάνουσα εχθρότητα προς το Κράτος και τις λειτουργίες του είναι αποτέλεσμα ιστο¬ρικών αιτίων και μιας κακοδαιμονίας που ατυχώς διαιωνίζεται. Ας μη λησμονούμε ότι επί μακρά χρόνια και κατά διαστήματα δεν υπήρχε γι' αυτόν εδώ τον πολυβασανισμένο λαό σύμπτωση Πολιτείας και Έθνους. Η κρα¬τική εξουσία στις διάφορες περιόδους της δουλείας δεν ήταν μονάχα ξένη αλλά και εχθρική προς την εθνική μας υπόσταση. Και επομένως γενε¬ές γενεών, για να βεβαιώσουν την εθνική τους ιδιοτυπία, τη ξεχωριστή τους ύπαρξη, ήταν αναγκασμένες να μισούν, να απατούν και να πολεμούν τα όργανα και τις λειτουργίες που στα μάτια τους εκπροσωπούσαν το Κρά¬τος και σάρκωναν την ιδέα της Πολιτείας. Το κρυφό μίσος με τα ψυχικά, επακόλουθα του είναι πολύ πιο επικίνδυνο από τη φανερή αντίθεση, τον ανοιχτό πόλεμο. Συμπνιγόμενο από το φόβο τρέφεται από την κατάστασή του και αφήνει στα σκοτεινά στρώματα της ψυχής λασπερα κατακάθια που δεν εξαλείφονται. Ακόμη κι όταν λευτερωθεί από το ζυγό, δεν μπορεί εύ¬κολα ένας λαός να αγαπήσει την Πολιτεία με τους περιορισμούς της, έστω και αν είναι τώρα δική του, αφού ως προχτές ακόμη το Κράτος ήταν η θέ¬ληση και η βία του δυνάστη του.
Κατά ένα παράδοξο μάλιστα μηχανισμό, που μας τον εξηγεί σήμε¬ρα η Ψυχολογία, όταν ένας πολίτης με τέτοιες υποσυνείδητες κακώσεις από αρχόμενος γίνεται άρχων. παίρνει τις διαθέσεις και τους τρόπους που ο ίδιος πρώτο, μισούσε. Παίζει δηλαδή το ρόλο του ειδώλου που ως τώρα το φοβόταν και το αντιπαθούσε, γιατί έτσι νομίζει πως μπορεί να λευτερωθεί από τον εφιάλτη του. Ίσως γι' αυτό το λόγο συμβαίνει, όποιος παίρνει και μια παραμικρή ακόμη εξουσία στην Ελλάδα, να με¬ταβάλλεται αμέσους σε σατράπη...
Για να εξηγήσουμε όμως το φαινόμενο που εξετάζουμε, πρέπει να αναφέρουμε ακόμη ένα λόγο πολύ σοβαρό. Όταν λευτερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό αυτή η μικρή ελληνική γωνιά, η Πολιτεία μας δεν θεμελιώθηκε ούτε αναπτύχθηκε οργανικά απάνω σε κάποιες αυτόχθονες μορφές οργάνωσης και διοίκησης, βγαλμένες από τις δικές μας ψυχο¬λογικές και άλλες ανάγκες και από την ιστορική κίνηση της ζωής του Έθνους, αλλά μας επιβλήθηκε απέξω από ξένους και με ξένους που φυ¬σικά δε νοιάστηκαν να εξετάσουν αν το φόρεμα τούτο ήταν κομμένο στο μέτρα μας, ούτε προσπάθησαν να το ταιριάσουν κάπως απάνω στο δι¬κό μας κορμί. Έτσι εφαρμόστηκαν κι εξακολουθούν να εφαρμόζονται πειραματικά στη χώρο. μας διοικητικοί και πολιτικοί θεσμοί που δεν μί¬λησαν ποτέ βαθιά στην ψυχή του λαού μας, ούτε ίσως ανταποκρίνονται εντελώς στις πραγματικές του ανάγκες.
Είναι γνωστές οι μελέτες του Κώστα Καραβίδα για την κοινοτική οργάνωση. Μπορεί να μη συμμερίζεται κανείς την αισιοδοξία και την πίστη του ότι και τώρα είναι δυνατόν να γίνει εκείνο που δεν έγινε άλ¬λοτε, στην ώρα του τη φυσιολογική. Ωρισμένως όμως θα αναγνωρίσει ότι θα ήταν πολύ διαφορετική, τελειότερη, η κρατική μας οργάνωση και πολύ στενός, οργανι¬κά συνεκτικός, ο δεσμός του πολίτη με την Πο¬λιτεία στον τόπο μας, αν αυτό το θαυμαστό κύτταρο, η κοινότητα, που δημιουργήθηκε με το αίμα του λαού μας οπό πανάρχαια χρόνια και λειτούργησε τόσο λαμπρά στους χρόνους της δουλείας, αφηνόταν να αναπτυχθεί φυ¬σιολογικά σε ένα γενικότερο, πλούσια διακλαδωμένο και πυργωτά διαρθρωμένο διοι¬κητικό σύστημα. Τα ξενοφερμένα καθεστώτα σκότωσαν το κύτταρο τούτο και μας επέβαλαν θεσμούς και τύπους, μέσο, στους οποίους μάταια ως τώρα προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας. Βάλετε μαζί μ ' αυτές τις αιτίες την κακοδιοίκηση που είναι ενδημικό κακό στον τόπο μας, τη διαφθορά της πολιτικής μας ηγεσίας που τα ανομήματά της πλήρωσαν ακόμη και με το αίμα τους οι λίγες φωτεινές μορφές της νεότερης ιστορίας μας, προσθέσετε τέλος και τη βαθύτερη κρίση που περνάει εδώ και κάμποσα χρόνια η έννοια του Κράτους μέσα στις φοβερές αντινομίες της ζωής όλων των σημερινών λαώνκαι θα εξηγήσετε γιατί οι βασανισμένοι άνθρωποι αυτού του τό¬που, του πολυπατημενού από ξένους κάθε λογής, δεν αισθάνονται ακό¬μη εντελώς δικό τους το Κράτος. Ας μην τους καταλογίζουμε αναρχισμό, αφού η μοίρα τους έγραφε να μην είναι νοικοκυραίοι στο σπίτι τους και να μην αφήνονται ήσυχοι να φτιάσουν με τη δική τους ζωή και μέσ' από τη δική τους ιστορία τους κοινωνικούς των θεσμούς.
22 Ιουλίου 1948
(Ε.Π. Παπανούτσος, Εφήμερα-Επίκαιρα-Ανεπίκαιρα, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1980, σ. 160-63)
Το Κράτος, έλεγε, όχι ως αφηρημένη ιδέα, αλλά ως συγκεκριμένο βίωμα, σαν ένα κομμάτι από την ίδια τη ζωή μας, λείπει από τους ση¬μερινούς Έψηνες. Το αισθάνονται σαν ξένο, όχι δικό τους, και δεν το πονούν. Τη χώρα τους την αγαπούν με πάθος. Για μια χούφτα από το χώμα της είναι άξιοι να πεθάνουν με την πιο μεγάλη ευκολία. Άλλο Πα¬τρίδα, όμως και άλλο Πολιτεία. Με την Πατρίδα είμαστε στενότατα δε¬μένοι • την έχουμε βάλει μέσα στο αίμα μας, γιατί και με το αίμα μας την έχουμε κρατήσει. Την Πολιτεία όμως, δηλαδή αυτό τον ορισμένο τρό¬πο με τον οποίο έχει οργο.ντοθεί και διοικείται ο τόπος, αυτήν την απρό¬σωπη δύναμη που λειτουργεί στο όνομα, όλων για να εξασφαλίζει με τα όργανα και τους θεσμούς της τη ζωή και την ελευθερία μας, δεν μπο¬ρούμε να τη νιώσουμε σαν κάτι εντελώς δικό μας. Είναι ξένο σώμα για το αίσθημα μας.
Απόδειξη ότι δεν πονούμε, ούτε αισθανόμαστε ενστιγματικά την ανάγκη να προστατέψουμε ό,τι ανήκει στο Κράτος, το δημόσιο κτήμα. Απέναντι του δείχνουμε αδιαφορία και κάποτε μιαν απίστευτη εχθρό¬τητα και μανία, καταστροφής. Από παιδιά στο σχολείο κακοποιούμε βάρβαρα τα θρανία και τους τοίχους του σχολείου «ανήκει στο δη¬μόσιο, δεν είναι δικό μας». Την ίδια αστοργία δείχνουμε στα δικαστή¬ρια, στα άλλα δημόσια, γραφεία, ακόμη και στους πάγκους του πάρκου ή στις δημόσιες κρήνες, σε ό,τι τέλος πάντων είναι κρατική περιουσία. Μόλις αντιληφθούμε ότι κάτι τι ανήκει ή με κάποιο τρόπο βρίσκεται στην κυριότητα αυτής της απρόσωπης δύναμης, αν δεν μπορούμε να το οικειοποιηθούμε, με ευχαρίστηση το φθείρουμε. Με την ίδια ευκολία προσπαθούμε ν' αποφεύγουμε τις υποχρεώσεις μας προς το Κρότος ή να καταστρατηγούμε τους νόμους του. Είναι ο «άλλος», όχι ο εαυτός μας. Και τον ξεγελούμε ή σηκώνουμε το όπλο εναντίον τον, χωρίς να κατα¬λαβαίνουμε ότι κατά βάθος τον εαυτό μας απατούμε ή πληγώνουμε.
Και από τις παρατηρήσεις του αυτές ο πολύπειρος άνθρωπος έβγα¬ζε το συμπέρασμα ότι ίσως οι Έλληνες να μην είναι οργανικό, ικανοί να ποτιστούν από την ιδέα τον Κράτους. Ότι πιθανόν μέσα στην ίδια τη φυ¬σική τους υφή να υπάρχει κάποια τάση αναρχισμού...
Έχει αρκετά διαδοθεί αυτή η αντίληψη και συχνά ακούγεται. Ωστό¬σο μου φαίνεται πολύ παρακινδυνευμένη και άδικη στην απαισιοδοξία της. Δεν αμφισβητώ τα γεγονότα όπου στηρίζεται καθώς περισσότερα είναι δυστυχώς πραγματικά, είτε μας αρέσουν είτε όχι. Αλλά την ερμηνεία που δίνεται σ' αυτά τα γεγονότα.
Ότι δεν πονούμε, ή ότι δεν πονούμε αρκετά την Πολιτεία σαν κάτι εντελώς δικό μας, είναι βέβαιο. Από αναρχισμό όμως π/ν αντιθέτους προς τα αισθήματα και τα συμφέροντά μας ή από άλλους λόγους: Και πώς είναι δυ¬νατόν αυτός ο δήθεν αναρχισμός να θεωρηθεί έμφυτη ιδιότητα ριζωμένη μέσα. στη δική μας φυλή; Μπορεί ο Έλληνας να είναι περισσότερο από άλ¬λους λαούς ατομιστής, να μην πειθαρχεί τόσο εύκολα στο συλλογικό σώ¬μα και πνεύμα της ομάδας. Αλλ 'από το σημείο τούτο ως το σημείο να τον πούμε από τη φύση του αναρχικό, η απόσταση είναι πολύ μεγάλη. Ορθό¬τερη φαίνεται μια άλλη εξήγηση. Ότι αυτή η αδιαφορία ή η λανθάνουσα εχθρότητα προς το Κράτος και τις λειτουργίες του είναι αποτέλεσμα ιστο¬ρικών αιτίων και μιας κακοδαιμονίας που ατυχώς διαιωνίζεται. Ας μη λησμονούμε ότι επί μακρά χρόνια και κατά διαστήματα δεν υπήρχε γι' αυτόν εδώ τον πολυβασανισμένο λαό σύμπτωση Πολιτείας και Έθνους. Η κρα¬τική εξουσία στις διάφορες περιόδους της δουλείας δεν ήταν μονάχα ξένη αλλά και εχθρική προς την εθνική μας υπόσταση. Και επομένως γενε¬ές γενεών, για να βεβαιώσουν την εθνική τους ιδιοτυπία, τη ξεχωριστή τους ύπαρξη, ήταν αναγκασμένες να μισούν, να απατούν και να πολεμούν τα όργανα και τις λειτουργίες που στα μάτια τους εκπροσωπούσαν το Κρά¬τος και σάρκωναν την ιδέα της Πολιτείας. Το κρυφό μίσος με τα ψυχικά, επακόλουθα του είναι πολύ πιο επικίνδυνο από τη φανερή αντίθεση, τον ανοιχτό πόλεμο. Συμπνιγόμενο από το φόβο τρέφεται από την κατάστασή του και αφήνει στα σκοτεινά στρώματα της ψυχής λασπερα κατακάθια που δεν εξαλείφονται. Ακόμη κι όταν λευτερωθεί από το ζυγό, δεν μπορεί εύ¬κολα ένας λαός να αγαπήσει την Πολιτεία με τους περιορισμούς της, έστω και αν είναι τώρα δική του, αφού ως προχτές ακόμη το Κράτος ήταν η θέ¬ληση και η βία του δυνάστη του.
Κατά ένα παράδοξο μάλιστα μηχανισμό, που μας τον εξηγεί σήμε¬ρα η Ψυχολογία, όταν ένας πολίτης με τέτοιες υποσυνείδητες κακώσεις από αρχόμενος γίνεται άρχων. παίρνει τις διαθέσεις και τους τρόπους που ο ίδιος πρώτο, μισούσε. Παίζει δηλαδή το ρόλο του ειδώλου που ως τώρα το φοβόταν και το αντιπαθούσε, γιατί έτσι νομίζει πως μπορεί να λευτερωθεί από τον εφιάλτη του. Ίσως γι' αυτό το λόγο συμβαίνει, όποιος παίρνει και μια παραμικρή ακόμη εξουσία στην Ελλάδα, να με¬ταβάλλεται αμέσους σε σατράπη...
Για να εξηγήσουμε όμως το φαινόμενο που εξετάζουμε, πρέπει να αναφέρουμε ακόμη ένα λόγο πολύ σοβαρό. Όταν λευτερώθηκε από τον τουρκικό ζυγό αυτή η μικρή ελληνική γωνιά, η Πολιτεία μας δεν θεμελιώθηκε ούτε αναπτύχθηκε οργανικά απάνω σε κάποιες αυτόχθονες μορφές οργάνωσης και διοίκησης, βγαλμένες από τις δικές μας ψυχο¬λογικές και άλλες ανάγκες και από την ιστορική κίνηση της ζωής του Έθνους, αλλά μας επιβλήθηκε απέξω από ξένους και με ξένους που φυ¬σικά δε νοιάστηκαν να εξετάσουν αν το φόρεμα τούτο ήταν κομμένο στο μέτρα μας, ούτε προσπάθησαν να το ταιριάσουν κάπως απάνω στο δι¬κό μας κορμί. Έτσι εφαρμόστηκαν κι εξακολουθούν να εφαρμόζονται πειραματικά στη χώρο. μας διοικητικοί και πολιτικοί θεσμοί που δεν μί¬λησαν ποτέ βαθιά στην ψυχή του λαού μας, ούτε ίσως ανταποκρίνονται εντελώς στις πραγματικές του ανάγκες.
Είναι γνωστές οι μελέτες του Κώστα Καραβίδα για την κοινοτική οργάνωση. Μπορεί να μη συμμερίζεται κανείς την αισιοδοξία και την πίστη του ότι και τώρα είναι δυνατόν να γίνει εκείνο που δεν έγινε άλ¬λοτε, στην ώρα του τη φυσιολογική. Ωρισμένως όμως θα αναγνωρίσει ότι θα ήταν πολύ διαφορετική, τελειότερη, η κρατική μας οργάνωση και πολύ στενός, οργανι¬κά συνεκτικός, ο δεσμός του πολίτη με την Πο¬λιτεία στον τόπο μας, αν αυτό το θαυμαστό κύτταρο, η κοινότητα, που δημιουργήθηκε με το αίμα του λαού μας οπό πανάρχαια χρόνια και λειτούργησε τόσο λαμπρά στους χρόνους της δουλείας, αφηνόταν να αναπτυχθεί φυ¬σιολογικά σε ένα γενικότερο, πλούσια διακλαδωμένο και πυργωτά διαρθρωμένο διοι¬κητικό σύστημα. Τα ξενοφερμένα καθεστώτα σκότωσαν το κύτταρο τούτο και μας επέβαλαν θεσμούς και τύπους, μέσο, στους οποίους μάταια ως τώρα προσπαθούμε να βρούμε τον εαυτό μας. Βάλετε μαζί μ ' αυτές τις αιτίες την κακοδιοίκηση που είναι ενδημικό κακό στον τόπο μας, τη διαφθορά της πολιτικής μας ηγεσίας που τα ανομήματά της πλήρωσαν ακόμη και με το αίμα τους οι λίγες φωτεινές μορφές της νεότερης ιστορίας μας, προσθέσετε τέλος και τη βαθύτερη κρίση που περνάει εδώ και κάμποσα χρόνια η έννοια του Κράτους μέσα στις φοβερές αντινομίες της ζωής όλων των σημερινών λαώνκαι θα εξηγήσετε γιατί οι βασανισμένοι άνθρωποι αυτού του τό¬που, του πολυπατημενού από ξένους κάθε λογής, δεν αισθάνονται ακό¬μη εντελώς δικό τους το Κράτος. Ας μην τους καταλογίζουμε αναρχισμό, αφού η μοίρα τους έγραφε να μην είναι νοικοκυραίοι στο σπίτι τους και να μην αφήνονται ήσυχοι να φτιάσουν με τη δική τους ζωή και μέσ' από τη δική τους ιστορία τους κοινωνικούς των θεσμούς.
22 Ιουλίου 1948
(Ε.Π. Παπανούτσος, Εφήμερα-Επίκαιρα-Ανεπίκαιρα, εκδ. Ίκαρος, Αθήνα 1980, σ. 160-63)
Έρευνα του τμήματος Ψυχολογίας του ΑΠΘ για την επιλογή σπουδών από άνδρες και γυναίκες
Την έρευνα διενήργησε την άνοιξη του 2005 το τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του έργου Καλλιρρόη «Προωθώντας την ισότητα των φύλων κατά τη μετάβαση από την εκπαίδευση στην αγορά εργασίας: δράσεις συμβουλευτικής και επαγγελματικού προσανατολισμού με την οπτική του φύλου», το οποίο χρηματοδοτήθηκε από το ΥΠΕΠΘ.
Διενεργήθηκε μέσω ερωτηματολογίων σε αντιπροσωπευτικό δείγμα μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών από όλη την επικράτεια. Συγκεκριμένα, συμμετείχαν περίπου 8.000 μαθητές της Γ’ Γυμνασίου και Α’ Λυκείου (15-16 ετών), 4.000 γονείς μαθητών (61% μητέρες και 39% πατέρες), καθώς και 1.300 εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων (43% άνδρες και 57% γυναίκες). Επιστημονικά υπεύθυνη του έργου είναι η καθηγήτρια και πρόεδρος του τμήματος Ψυχολογίας ΑΠΘ, Βασιλική Δαληγιάννη - Κουϊμτζή, ενώ συντονίστρια της έρευνας η επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος, Ελευθερία Γωνίδα.
Γυναικεία υπόθεση οι σπουδές - επιλέγουν ανθρωπιστικά επαγγέλματα
Σύμφωνα με ένα από τα γενικά συμπεράσματα της έρευνας, οι νεαροί άνδρες, κυρίως των χαμηλότερων κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, στρέφουν την πλάτη στο σχολείο και τις σπουδές, οι νέες γυναίκες κατακλύζουν τις διάφορες εκπαιδευτικές βαθμίδες, δημιουργώντας μία εντύπωση «εκθήλυνσης» του θεσμού της εκπαίδευσης.
Η εντύπωση αυτή διαμορφώνει την αντίληψη ότι οι γυναίκες συνδέονται με τις σπουδές και τις υψηλές επιδόσεις, ενώ δεν ανατρέπεται η παραδοσιακή σύνδεση των γυναικών με σπουδές και κλάδους που θεωρούνται τυπικοί για το φύλο τους.
Έτσι, σύμφωνα με τις επιλογές αγοριών και κοριτσιών επιβεβαιώνεται ότι για μεγάλο διάστημα ακόμη, οι γυναίκες στο μεγαλύτερο ποσοστό τους θα συνεχίσουν να προτιμούν τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, να γίνονται εκπαιδευτικοί και να κατευθύνονται σε επαγγέλματα υπηρεσιών φροντίδας, συντηρώντας έτσι το στερεότυπο για το διαχωρισμό επαγγελμάτων κατά φύλο.
Τα κορίτσια εμφανίζουν καλύτερες επιδόσεις σε όλους τους τομείς της εκπαίδευσης, σε σχέση με τα αγόρια, και θεωρούν την εκπαίδευση παράγοντα κλειδί για την εκπλήρωση των στόχων και των προσδοκιών τους (οικονομική ανεξαρτησία, συνδυασμό οικογένειας και εργασίας).
Παραμένει το στερεότυπο του άνδρα «κουβαλητή»
Γίνεται εμφανής ο έμφυλος καταμερισμός στα επαγγέλματα, στις σπουδές και στην οικογένεια, κάτι με το οποίο συμφωνούν τόσο οι έφηβοι, όσο επίσης εκπαιδευτικοί και γονείς. Οι θετικές επιστήμες θεωρούνται ότι ταιριάζουν με το ανδρικό φύλο, ενώ οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες με το γυναικείο, κάτι που απεικονίζεται και στην επιλογή των επαγγελμάτων. Η ιδιότητα του άνδρα - κουβαλητή εξακολουθεί να διατηρείται ως στοιχείο της ανδρικής ταυτότητας, ως εκδήλωση ανδρισμού και δέσμευση που συνδέεται με τον ανδρικό ρόλο, και η αντίληψη αυτή υιοθετείται από όλο το δείγμα, ανεξαρτήτως φύλου.
Διενεργήθηκε μέσω ερωτηματολογίων σε αντιπροσωπευτικό δείγμα μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών από όλη την επικράτεια. Συγκεκριμένα, συμμετείχαν περίπου 8.000 μαθητές της Γ’ Γυμνασίου και Α’ Λυκείου (15-16 ετών), 4.000 γονείς μαθητών (61% μητέρες και 39% πατέρες), καθώς και 1.300 εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων (43% άνδρες και 57% γυναίκες). Επιστημονικά υπεύθυνη του έργου είναι η καθηγήτρια και πρόεδρος του τμήματος Ψυχολογίας ΑΠΘ, Βασιλική Δαληγιάννη - Κουϊμτζή, ενώ συντονίστρια της έρευνας η επίκουρη καθηγήτρια του τμήματος, Ελευθερία Γωνίδα.
Γυναικεία υπόθεση οι σπουδές - επιλέγουν ανθρωπιστικά επαγγέλματα
Σύμφωνα με ένα από τα γενικά συμπεράσματα της έρευνας, οι νεαροί άνδρες, κυρίως των χαμηλότερων κοινωνικο-οικονομικών στρωμάτων, στρέφουν την πλάτη στο σχολείο και τις σπουδές, οι νέες γυναίκες κατακλύζουν τις διάφορες εκπαιδευτικές βαθμίδες, δημιουργώντας μία εντύπωση «εκθήλυνσης» του θεσμού της εκπαίδευσης.
Η εντύπωση αυτή διαμορφώνει την αντίληψη ότι οι γυναίκες συνδέονται με τις σπουδές και τις υψηλές επιδόσεις, ενώ δεν ανατρέπεται η παραδοσιακή σύνδεση των γυναικών με σπουδές και κλάδους που θεωρούνται τυπικοί για το φύλο τους.
Έτσι, σύμφωνα με τις επιλογές αγοριών και κοριτσιών επιβεβαιώνεται ότι για μεγάλο διάστημα ακόμη, οι γυναίκες στο μεγαλύτερο ποσοστό τους θα συνεχίσουν να προτιμούν τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες, να γίνονται εκπαιδευτικοί και να κατευθύνονται σε επαγγέλματα υπηρεσιών φροντίδας, συντηρώντας έτσι το στερεότυπο για το διαχωρισμό επαγγελμάτων κατά φύλο.
Τα κορίτσια εμφανίζουν καλύτερες επιδόσεις σε όλους τους τομείς της εκπαίδευσης, σε σχέση με τα αγόρια, και θεωρούν την εκπαίδευση παράγοντα κλειδί για την εκπλήρωση των στόχων και των προσδοκιών τους (οικονομική ανεξαρτησία, συνδυασμό οικογένειας και εργασίας).
Παραμένει το στερεότυπο του άνδρα «κουβαλητή»
Γίνεται εμφανής ο έμφυλος καταμερισμός στα επαγγέλματα, στις σπουδές και στην οικογένεια, κάτι με το οποίο συμφωνούν τόσο οι έφηβοι, όσο επίσης εκπαιδευτικοί και γονείς. Οι θετικές επιστήμες θεωρούνται ότι ταιριάζουν με το ανδρικό φύλο, ενώ οι κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιστήμες με το γυναικείο, κάτι που απεικονίζεται και στην επιλογή των επαγγελμάτων. Η ιδιότητα του άνδρα - κουβαλητή εξακολουθεί να διατηρείται ως στοιχείο της ανδρικής ταυτότητας, ως εκδήλωση ανδρισμού και δέσμευση που συνδέεται με τον ανδρικό ρόλο, και η αντίληψη αυτή υιοθετείται από όλο το δείγμα, ανεξαρτήτως φύλου.
Πέμπτη 15 Μαΐου 2008
YUGOISTORIES
1.Πως διπλασιάζεις την τιμή ενός YUGO;
Φουλάρεις το ρεζερβουάρ.
2.Γιατι το Yugo έχει θερμαινόμενο πίσω τζάμι;
Για να μη κρυώνουν τα χέρια σου όταν σπρώχνεις.
3.Πώς μπορείς να εξαφανίσεις ένα YUGO;
Το ψεκάζεις με αντισκωριακό.
4.Γιατί τα YUGO έχουν τέσσερα πεντάλ;
Με το τέταρτο ανοίγει ο αερόσακος.
5.Γιατί το βιβλιαράκι που έχουν τα YUGO έχει τόσες πολλές σελίδες;
Γιατί περιέχει τα δρομολόγια των λεωφορείων και των τρένων.
6.Ποιό είναι το όνειρο όλων των κατόχων YUGO;
Να τους σταματήσουν για υπερβολική ταχύτητα.
7.Σε τι διαφέρει το απλό YUGO από το YUGO GT;
Το GT έχει αναπτήρα.
8.Πάει ο κάτοχος ενός Zastava YUGO 45 στο συνεργείο και λέει στο μάστορα:
-Θέλω να βάλεις πάνω μηχανή 5.000 κυβικά, με 2 turbo ώστε να έχω τελική 350 Km/h. Θέλω ακόμα να το κάνεις 4x4, λάστιχα 355 με 19άρες ζάντες, ABS,δερμάτινο σαλόνι και αυτόματο πιλότο. Πότε να περάσω να το πάρω;
-Πέρνα σε ένα τεταρτάκι, απαντάει ο μάστορας.
-Ρε φίλε, δεν κόβεις τις μαλακίες;
-Εγώ τις άρχισα;
9.Μπαίνει ένας τύπος σε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων και λέει στον
πωλητή:
«Φίλε, θέλω δυο πατάκια για ένα YUGO».
Ο πωλητής το σκέφτεται λίγο και απαντάει:
«OK, είναι καλή ανταλλαγή».
10.Γιατί δεν ξεκινάει ένα YUGO μόλις άναψε πράσινο;
Πάτησε τσίχλα...
Φουλάρεις το ρεζερβουάρ.
2.Γιατι το Yugo έχει θερμαινόμενο πίσω τζάμι;
Για να μη κρυώνουν τα χέρια σου όταν σπρώχνεις.
3.Πώς μπορείς να εξαφανίσεις ένα YUGO;
Το ψεκάζεις με αντισκωριακό.
4.Γιατί τα YUGO έχουν τέσσερα πεντάλ;
Με το τέταρτο ανοίγει ο αερόσακος.
5.Γιατί το βιβλιαράκι που έχουν τα YUGO έχει τόσες πολλές σελίδες;
Γιατί περιέχει τα δρομολόγια των λεωφορείων και των τρένων.
6.Ποιό είναι το όνειρο όλων των κατόχων YUGO;
Να τους σταματήσουν για υπερβολική ταχύτητα.
7.Σε τι διαφέρει το απλό YUGO από το YUGO GT;
Το GT έχει αναπτήρα.
8.Πάει ο κάτοχος ενός Zastava YUGO 45 στο συνεργείο και λέει στο μάστορα:
-Θέλω να βάλεις πάνω μηχανή 5.000 κυβικά, με 2 turbo ώστε να έχω τελική 350 Km/h. Θέλω ακόμα να το κάνεις 4x4, λάστιχα 355 με 19άρες ζάντες, ABS,δερμάτινο σαλόνι και αυτόματο πιλότο. Πότε να περάσω να το πάρω;
-Πέρνα σε ένα τεταρτάκι, απαντάει ο μάστορας.
-Ρε φίλε, δεν κόβεις τις μαλακίες;
-Εγώ τις άρχισα;
9.Μπαίνει ένας τύπος σε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων και λέει στον
πωλητή:
«Φίλε, θέλω δυο πατάκια για ένα YUGO».
Ο πωλητής το σκέφτεται λίγο και απαντάει:
«OK, είναι καλή ανταλλαγή».
10.Γιατί δεν ξεκινάει ένα YUGO μόλις άναψε πράσινο;
Πάτησε τσίχλα...
H ιστορία της φράσης "Μάλλιασε η γλώσσα μου"
Στη βυζαντινή εποχή υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες, βέβαια, με το παράμπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν τρομερό τρόπο. Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο που ήταν υποχρεωμένος με το μάσημα να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του. Το χόρτο, όμως, αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα στο στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα, το ελατήριο δηλαδή της τιμωρίας του, άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες, κλωστές-κλωστές, δηλαδή, όπως είναι τα μαλλιά. Από την απάνθρωπη τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδης φράση : "μάλλιασε η γλώσσα μου", που τις λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε με τα λόγια μας να πείσουμε κάποιον για κάτι και του το λέμε πολλές φορές.
Τετάρτη 14 Μαΐου 2008
Πέτρινα χρόνια ( Βασίλης Σαλέας )
Ο Βασίλης Σαλέας γεννήθηκε το 1958 στο Μεσολόγγι. Ένα χρόνο αργότερα η οικογένεια του μετακoμίζει στην Αθήνα σε αναζήτηση καλύτερης τύχης και μαζί τους φυσικά ο Βασίλης.
Μεγαλώνοντας σε οικογένεια, μουσικών, η ενασχόληση του με την μουσική από τα παιδικά του κιόλας χρόνια ήταν φυσικό επακόλουθο. Ο πατέρας του Νικόλας και ο θείος του Βασίλης υπήρξαν οι πρώτοι του δάσκαλοι στο κλαρίνο. Μόλις εννέα χρονών είναι σε θέση να παίζει κλαρίνο και στα έντεκα του εμφανίζεται ήδη σε χώρο διασκέδασης στην Πάτρα.
Το πρώτο του δισκογραφικό εγχείρημα είναι ένα 45άρι δισκάκι, το οποίο πραγματοποιεί σε ηλικία 14 χρονών.
Ακολούθησαν συμμετοχές του σε ηχογραφήσεις δημοτικών τραγουδιών με τον Αλέκο Δήμου, την Σοφία Κολλητήρη και την Έφη Γεωργακοπούλου.
Ο χρόνος που περνά και η διαρκής μελέτη του στο κλαρίνο τον τοποθετούν ανάμεσα στους μεγαλύτερους Έλληνες σολίστες.
Σημαντικές στιγμές στην καριέρα του υπήρξαν οι συνεργασίες του με τον Διονύση Σαββόπουλο στον δίσκο: "Τραπεζάκια Εξω" και φυσικά με τον Σταμάτη Σπανουδάκη στο soundtrack της ταινίας: "Πέτρινα Χρόνια", καθώς και στους δίσκους: "Αλεξανδρος" και "Εδώ Κάτι Συμβαίνει".
Έχει συνεργαστεί με τους πιο καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες και είναι τόσο αγαπητός, όσο και αποδεκτός από τους ειδικούς στη μουσική διεθνώς,
Η προσωπική του δισκογραφία επίσης περιλαμβάνει τους δίσκους: "Χορέψτε Με Τον Βασίλη Σαλέα" 1986 και "Η Πνοή Του Ουρανού" 1993.
Το 1995 υπογράψει αποκλειστικό συμβόλαιο με την Fm Records. Αρχή αυτής της συνεργασίας είναι η δισκογραφική του συνύπαρξη με τον μεγάλο Έλληνα συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασιου που κυκλοφορεί το 1996.
Τα τρία τελευταία χρόνια έχει πραγματοποιήσει εμφανίσεις με μεγάλη επιτυχία στα παρακάτω φεστιβάλ στην Ελλάδα: Κασσάνδρας, Χαλκιδικής, Σάννυ, Κάστρο Ρίο, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, Ηρώδειο, Παραλία Θεσσαλονίκης, Φεστιβάλ Ολύμπου και Παλαί Ντε Σπορ.
Επίσης έχει εμφανιστεί σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού: Παρίσι, Φρανκφούρτη, Μόναχο, Σύδνεi, Νέα Υόρκη, Μανχάταν, Τορόντο, Ντουμπάι, Μπαχρέιν, Κάννες, με αποκορύφωμα την συναυλία που έδωσε στις 31 Μαρτίου 2001, στο Μέγαρο Μουσικής στην Κωνσταντινούπολη.
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
Τρίτη 13 Μαΐου 2008
Για το καλό μου
Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας
Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου
Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου
Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε
Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου
Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου
Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου
Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα
Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου
Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου
Ετικέτες
EΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ - GREEK SONGS
ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ Από τον Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ και το βιβλίο του "Η Κοιλάδα των Ρόδων"
Ο Πάουλ Αμαντέους Ντήναχ, τον Μάιο του 1921 πέφτει σε ληθαργικό ύπνο και ξυπνά από αυτόν τον Μάιο του 1922. Κατά τη διάρκεια αυτού του "ύπνου" ο Ντήναχ ταξιδεύει στο μέλλον και καταβάλει το σώμα της επόμενης ενσάρκωσης του , στο έτος 3905μ.χ. Μέσα στο "νέο" του σώμα, "ζει" για ένα χρόνο, βιώνοντας τις τεχνολογικές εξελίξεις και την καθημερινή ζωή του 40ου αιώνα. Μας μαρτυρεί ότι ταξιδεύει παντού στον τότε πολιτισμένο κόσμο και επισκέπτεται και την "Κοιλάδα των Ρόδων", μία ιδανική πολιτεία, την οποία και μας περιγράφει στο βιβλίο του (1). Στο ταξίδι του αυτό εκτός των άλλων διδάσκεται "Ιστορία" από έναν καθηγητή του μέλλοντος. Η "Ιστορία" αυτή που διδάσκεται κατά το έτος 3904μ.χ., είναι το δικό τους παρελθόν και το δικό μας μέλλον. Τα γεγονότα που θα συγκλονίσουν την ανθρωπότητα στο μέλλον. Από τον 20ο έως τον 24ο αιώνα: Αρχίζει ο κόσμος να μπαίνει σε μια πολιτισμική και πνευματική υποβάθμιση. Υπάρχει έκρηξη υπερπληθυσμού. Οι πόλεις γίνονται ασφυκτικές, οι γαίες ελαττώνονται και αρχίζει να υπάρχει πρόβλημα τροφής. Το νερό γίνεται πολύτιμο. Το 2204 ολοκληρώνεται ο αποικισμός του πλανήτη Άρη. Η αποικία ευδοκιμεί 60 χρόνια και μετά καταστρέφεται ολοσχερώς από μια τεράστια φυσική καταστροφή στον πλανήτη, μαζί της πεθαίνουν οι 20.000.000 άποικοι. Το 2309 μεγάλη καταστροφή χτυπά τη Γη, την οποία προκαλεί ο ίδιος ο άνθρωπος, με σκοπό να λήξει ο μακροχρόνιος πόλεμος μεταξύ των φυλών που μάστιζε τη Γη. Από τον 25ο έως τον 40ο αιώνα: Αρχίζει η αναγέννηση. Το 25ο αιώνα, ηγούνται του κόσμου κορυφαίοι επιστήμονες καθώς, η τεχνολογική και οικονομική ανάπτυξη είναι ισοδύναμες με την πρόοδο και την εξέλιξη. Με τις νέες μεθόδους που χρησιμοποιούν οι νέοι ηγέτες (οι οποίοι είναι ταγμένοι στην εξυπηρέτηση της ολότητας), καταφέρνουν οι άνθρωποι να ζουν με περισσές υλικές ανέσεις. Τον 29ο αιώνα ιδρύεται μια ιδανική πολιτεία που ονομάζεται "Κοιλάδα των Ρόδων". Αρχίζει να δίνεται βάση στην πνευματική ανάπτυξη. Τον 34ο αιώνα η ανθρωπότητα αποκτά μια έκτη αίσθηση την υπερόραση (άμεση γνώση). Τέλος τον 40ο αιώνα οι άνθρωποι έχουν πια μια βαθιά εσωτερική καλλιέργεια, οι άξίες είναι πνευματικές, κυριαρχούν συναισθήματα αδελφοσύνης και ευγένειας. Όπως λέει χαρακτηριστικά ο Dienach "το απίστευτο και το αδύνατο έχουν μπορέσει να το κάνουν αληθινό". Ζουν μια νέα Χρυσή Εποχή.
Πηγή: ESOTERICA.gr
Πηγή: ESOTERICA.gr
Mέσα νοθείας του έξτρα παρθένου ελαιολάδου
Γενικά
Το έξτρα παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο, είναι ένας θαυμάσιος φυσικός χυμός και υπερέχει από άλλα έλαια. Λαμβάνεται με φυσική πίεση του καρπού της ελιάς, εν αντιθέσει προς τα σπορέλαια που λαμβάνονται μετά από χημική επεξεργασία των σπόρων με διάφορους οργανικούς διαλύτες. Το έξτρα παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο είναι πιο εύπεπτο από τα σπορέλαια και αξιοποιείται καλύτερα από τον ανθρώπινο οργανισμό. Είναι κατάλληλο για παιδιά και ηλικιωμένους, λόγω της μέτριας περιεκτικότητας σε ακόρεστα λιπαρά οξέα και της πλούσιας παρουσίας της βιταμίνης Ε. Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, είναι το μόνο που μπορεί να καταναλωθεί χωρίς καμία χημική κατεργασία!
Σε σύγκριση με τα κοινά φυτικά έλαια, το κόστος του ελαιολάδου είναι υψηλότερο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το ελαιόλαδο να νοθεύεται με άλλα φτηνότερα λάδια, με σκοπό το κέρδος. Αρκετά ελαιόλαδα κυκλοφορούν στην αγορά με διάφορες τιμές κόστους. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα της νοθείας καλής ποιότητας ελαιόλαδου με ελαιόλαδο χαμηλότερης ποιότητας για οικονομικούς λόγους. Ο έλεγχος και των δυο τύπων νοθείας του ελαιόλαδου είναι πολλές φορές πολύπλοκος, γι αυτό και μια σειρά ελέγχων χρησιμοποιούνται για να αποδείξουν την αυθεντικότητα του ελαιολάδου και το είδος της νοθείας.
Ως μέσα νοθείας του έξτρα παρθένου ελαιολάδου, υπάρχουν πάρα πολλά προϊόντα. Εδώ θα αναφερθούμε στα πιο συνηθισμένα μέσα νοθείας.
Με πυρηνέλαιο
Το πυρηνέλαιο μετά το ραφινάρισμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λάδι φαγητού. Η ανάμειξη του με παρθένο ελαιόλαδο, δεν επιτρέπεται σε πολλές ελαιοπαραγωγικές χώρες και αν τυχόν γίνει θεωρείται νοθεία και διώκεται από τον νόμο. Το πυρηνέλαιο παρότι είναι λάδι κατά κύριο λόγο του μεσοκαρπίου της ελιάς μοιάζει περισσότερο με το σπορέλαιο γιατί εκχυλίζεται με τους ίδιους διαλύτες από τον ελαιοπυρήνα των ελαιούχων σπόρων.
Με ορυκτέλαιο
Το ορυκτέλαιο μπορεί να αναμιχθεί με το ελαιόλαδο και να αποτελέσει μέσο νοθείας του. Οι διάφοροι τύποι ορυκτελαίου είναι το παραφινέλαιο, τα λάδια αυτοκινήτου και γενικά των μηχανών εσωτερικής καύσης κ.τ.λ. Αυτά τα ορυκτέλαια δεν σαπωνοποιούνται με διαλύματα αλκαλίων και μεταφέρονται στα ασαπωνοποίητα συστατικά. Επί της συμπεριφοράς αυτής βασίζεται ο ποιοτικός και ποσοτικός προσδιορισμός τους. Η ποιοτική ανίχνευση του ορυκτελαίου γίνεται με διάλυμα KOH σε νερό και οινόπνευμα 96ο (4% νερό κατ’ όγκο) με τη σαπωνοποίηση του διαλύματος και την εμφάνιση έντονου θολώματος στο δείγμα.
Με σπορέλαια
Γίνεται με λάδια σπόρων τεΐου, σησαμέλαιο, βαμβακέλαιο, αραχιδέλαιο, κ.α
Με ιχθυέλαια
Περιέχουν σε αυξημένα ποσοστά, πολυακόρεστα λιπαρά οξέα με δύο, τρεις ή και περισσότερους δεσμούς. Τα οξέα αυτά σχηματίζονται με το βρώμιο, βρωμιοπαράγωγα, τα οποία καθιζάνουν και είναι μακροσκοπικά ορατά.
Προσμίξεις με ελαιόλαδα άλλων χωρών
Μπορεί οι προσμείξεις να είναι νόμιμες, όταν όμως στις ετικέτες δε γίνεται η αναγραφή, τότε η ενέργεια αυτή αποτελεί νοθεία του ελαιολάδου, με στόχο την εξαπάτηση του καταναλωτή και την αισχροκέρδεια από τις επιχειρήσεις!
Το έξτρα παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο, είναι ένας θαυμάσιος φυσικός χυμός και υπερέχει από άλλα έλαια. Λαμβάνεται με φυσική πίεση του καρπού της ελιάς, εν αντιθέσει προς τα σπορέλαια που λαμβάνονται μετά από χημική επεξεργασία των σπόρων με διάφορους οργανικούς διαλύτες. Το έξτρα παρθένο, βιολογικό ελαιόλαδο είναι πιο εύπεπτο από τα σπορέλαια και αξιοποιείται καλύτερα από τον ανθρώπινο οργανισμό. Είναι κατάλληλο για παιδιά και ηλικιωμένους, λόγω της μέτριας περιεκτικότητας σε ακόρεστα λιπαρά οξέα και της πλούσιας παρουσίας της βιταμίνης Ε. Το έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, είναι το μόνο που μπορεί να καταναλωθεί χωρίς καμία χημική κατεργασία!
Σε σύγκριση με τα κοινά φυτικά έλαια, το κόστος του ελαιολάδου είναι υψηλότερο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, το ελαιόλαδο να νοθεύεται με άλλα φτηνότερα λάδια, με σκοπό το κέρδος. Αρκετά ελαιόλαδα κυκλοφορούν στην αγορά με διάφορες τιμές κόστους. Υπάρχει βέβαια και η πιθανότητα της νοθείας καλής ποιότητας ελαιόλαδου με ελαιόλαδο χαμηλότερης ποιότητας για οικονομικούς λόγους. Ο έλεγχος και των δυο τύπων νοθείας του ελαιόλαδου είναι πολλές φορές πολύπλοκος, γι αυτό και μια σειρά ελέγχων χρησιμοποιούνται για να αποδείξουν την αυθεντικότητα του ελαιολάδου και το είδος της νοθείας.
Ως μέσα νοθείας του έξτρα παρθένου ελαιολάδου, υπάρχουν πάρα πολλά προϊόντα. Εδώ θα αναφερθούμε στα πιο συνηθισμένα μέσα νοθείας.
Με πυρηνέλαιο
Το πυρηνέλαιο μετά το ραφινάρισμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως λάδι φαγητού. Η ανάμειξη του με παρθένο ελαιόλαδο, δεν επιτρέπεται σε πολλές ελαιοπαραγωγικές χώρες και αν τυχόν γίνει θεωρείται νοθεία και διώκεται από τον νόμο. Το πυρηνέλαιο παρότι είναι λάδι κατά κύριο λόγο του μεσοκαρπίου της ελιάς μοιάζει περισσότερο με το σπορέλαιο γιατί εκχυλίζεται με τους ίδιους διαλύτες από τον ελαιοπυρήνα των ελαιούχων σπόρων.
Με ορυκτέλαιο
Το ορυκτέλαιο μπορεί να αναμιχθεί με το ελαιόλαδο και να αποτελέσει μέσο νοθείας του. Οι διάφοροι τύποι ορυκτελαίου είναι το παραφινέλαιο, τα λάδια αυτοκινήτου και γενικά των μηχανών εσωτερικής καύσης κ.τ.λ. Αυτά τα ορυκτέλαια δεν σαπωνοποιούνται με διαλύματα αλκαλίων και μεταφέρονται στα ασαπωνοποίητα συστατικά. Επί της συμπεριφοράς αυτής βασίζεται ο ποιοτικός και ποσοτικός προσδιορισμός τους. Η ποιοτική ανίχνευση του ορυκτελαίου γίνεται με διάλυμα KOH σε νερό και οινόπνευμα 96ο (4% νερό κατ’ όγκο) με τη σαπωνοποίηση του διαλύματος και την εμφάνιση έντονου θολώματος στο δείγμα.
Με σπορέλαια
Γίνεται με λάδια σπόρων τεΐου, σησαμέλαιο, βαμβακέλαιο, αραχιδέλαιο, κ.α
Με ιχθυέλαια
Περιέχουν σε αυξημένα ποσοστά, πολυακόρεστα λιπαρά οξέα με δύο, τρεις ή και περισσότερους δεσμούς. Τα οξέα αυτά σχηματίζονται με το βρώμιο, βρωμιοπαράγωγα, τα οποία καθιζάνουν και είναι μακροσκοπικά ορατά.
Προσμίξεις με ελαιόλαδα άλλων χωρών
Μπορεί οι προσμείξεις να είναι νόμιμες, όταν όμως στις ετικέτες δε γίνεται η αναγραφή, τότε η ενέργεια αυτή αποτελεί νοθεία του ελαιολάδου, με στόχο την εξαπάτηση του καταναλωτή και την αισχροκέρδεια από τις επιχειρήσεις!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)