Τρίτη 1 Οκτωβρίου 2013

ευτυχία είναι ο απόλυτος στόχος, η απόλυτη πηγή, ο απόλυτος σκοπός όλων των πραγμάτων.

Το μόνο καθήκον που έχεις είναι να είσαι ευτυχισμένος. Κάνε θρησκεία σου το να είσαι ευτυχισμένος. Αν δεν είσαι ευτυχισμένος, τότε σε οτιδήποτε κάνεις κάτι δεν πηγαίνει καλά και χρειάζεται κάποια δραστική αλλαγή. Άσε την ευτυχία να αποφασίσει.

 

Γιατί επιλέγουμε να είμαστε δυστυχισμένοι. 

 

Είμαι ηδονιστής. Και η Ευτυχία είναι το μόνο κριτήριο που έχει ο άνθρωπος

 

Επομένως να κοιτάς πάντοτε τι συμβαίνει, όταν κάνεις κάτι: 

 

αν σε ηρεμεί και σε ξεκουράζει όταν είσαι σπίτι, αν σε χαλαρώνει, τότε είναι εντάξει. Αυτό είναι τι κριτήριο. Τίποτε άλλο δεν είναι το κριτήριο.

 

Αυτό που είναι σωστό για σένα, μπορεί να μην είναι σωστό για κάποιον άλλον.

 

Να το θυμάσαι αυτό. Γιατί αυτό που μπορεί να είναι εύκολο για σένα, μπορεί να μην είναι εύκολο για κάποιον άλλον, κάτι άλλο μπορεί να είναι εύκολο για εκείνον. Επομένως, δεν μπορεί να υπάρξει κάποιος καθολικός νόμος γι αυτό. Κάθε άτομο πρέπει να το επεξεργαστεί και να αποφασίσει για τον εαυτό του. Εσένα τι σου είναι εύκολο;

 

Το πρωί όλοι έχουν μια επιλογή. Και όχι μόνο το πρωί, κάθε στιγμή υπάρχει η δυνατότητα μιας επιλογής: να είσαι δυστυχισμένος ή ευτυχισμένος. Πάντα διαλέγεις να είσαι δυστυχισμένος, γιατί επενδύεις σε αυτό. Πάντα διαλέγεις να είσαι δυστυχισμένος, γιατί έχει γίνει συνήθεια, μοτίβο, πάντοτε αυτό έκανες. Έγινες αποτελεσματικός σε αυτό, έχει γίνει η πεπατημένη. Τη στιγμή που ο νους σου πρέπει να επιλέξει, αμέσως κυλάει προς τη δυστυχία.

 

Η κοινωνία έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Εκπαίδευση, κουλτούρα, πολιτιστικοί φορείς, γονείς, δάσκαλοι, έχουν κάνει σπουδαία δουλειά. Έχουν δημιουργήσει δυστυχισμένα πλάσματα από εκστατικούς δημιουργούς. Κάθε παιδί γεννιέται εκστατικό. Κάθε παιδί γεννιέται Θεός. Και κάθε άνθρωπος πεθαίνει τρελός.

 

Κανείς δεν θέλει να είναι δυστυχισμένος και όλοι ΕΙΝΑΙ δυστυχισμένοι!

 

Μην γυρνάς ρωτώντας τους ανθρώπους πώς να μην είσαι δυστυχισμένος. Αυτό είναι παράλογο. Μην γυρνάς ρωτώντας δασκάλους και γκουρού πώς να είσαι ευτυχισμένος.

 

Οι επονομαζόμενοι γκουρού υπάρχουν γιατί είσαι εσύ ανόητος. Εσύ δημιουργείς τη δυστυχία, και μετά γυρνάς και ρωτάς άλλους πώς να την ξεφτιάξεις. Και συνεχίζεις να δημιουργείς δυστυχία, γιατί δεν έχεις επίγνωση του τι κάνεις.

 

Από αυτή τη στιγμή κιόλας προσπάθησε, να είσαι ευτυχισμένος και μακάριος.

 

Ο Θεός είναι ευτυχισμένος, οπότε, αν θες να είσαι συντονισμένος με το Θεό, να είσαι ευτυχισμένος. Αυτή είναι η διδαχή μου:

 

Ο Θεός είναι ευτυχισμένος, οπότε, αν θες να είσαι συντονισμένος με το Θεό, να είσαι ευτυχισμένος, γιατί όποτε είσαι ευτυχισμένος, συμβαδίζεις με τον Θεό, όποτε είσαι δυστυχισμένος, ξεφεύγεις από το βήμα του Θεού. Ένας κατηφής άνθρωπος δεν μπορεί να είναι θρησκευόμενος άνθρωπος.

 

Αν με ρωτήσεις τι είναι αμαρτία, λέω ότι υπάρχει μόνο μία αμαρτία:

 

το να είσαι δυστυχισμένος, σημαίνει πως είσαι αμαρτωλός. Το να είσαι ευτυχισμένος, πραγματικά ευτυχισμένος, σημαίνει πως είσαι ένας άγιος.

 

Είμαι ηδονιστής και έχω καταλάβει: ότι πάντα όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι του κόσμου ήταν ηδονιστές. Αν κάποιος δεν είναι ηδονιστής και παριστάνει τον πνευματικό άνθρωπο, δεν είναι! Είναι ψυχοπαθής.

 

Γιατί η ευτυχία είναι ο απόλυτος στόχος, η απόλυτη πηγή, ο απόλυτος σκοπός όλων των πραγμάτων. Ο Θεός αναζητά ευτυχία μέσα από σένα, με μυριάδες μορφές.

 

Επίτρεψέ του όλη την ευτυχία που είναι δυνατή και βοήθησε τον να πάει σε υψηλότερες κορυφές, σε υψηλότερα σημεία ευτυχίας!

OSHO

‘Και αυτή η βάρκα είναι επίσης άδεια΄. / Ζεν ιστορια.


Ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους Ζεν, ο Λιν Τσι, συνήθιζε να λέει,
"Όταν ήμουν νέος, ήμουν ενθουσιασμένος με την κωπηλασία. Είχα μια μικρή βάρκα, και πήγαινα στη λίμνη μόνος μου. Έμενα εκεί για ώρες ολόκληρες.
Κάποτε έτυχε να διαλογίζομαι στη βάρκα μου με κλειστά μάτια, μια όμορφη νύχτα.
Τότε πλησίασε μια άλλη βάρκα ακολουθώντας το ρεύμα και χτύπησε τη βάρκα μου''. Τα μάτια μου ήταν κλειστά, έτσι σκέφτηκα : ''Κάποιος είναι εδώ με τη βάρκα του και χτύπησε τη δική μου βάρκα''. Θυμός γεννήθηκε μέσα μου.
Άνοιξα τα μάτια μου και ήμουν έτοιμος να πω θυμωμένος κάτι σ’ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά τότε συνειδητοποίησα ότι η βάρκα ήταν άδεια! Και δεν υπήρχε τρόπος να εκτονωθεί ο θυμός μου. Προς ποιόν θα τον εξέφραζα;
Η βάρκα ήταν άδεια, απλώς έπλεε ακολουθώντας το ρεύμα από μόνη της και ήρθε και χτύπησε τη βάρκα μου. Έτσι δεν υπήρχε τίποτε να κάνω. Δεν υπήρχε δυνατότητα να εκτονώσω τον θυμό μου σε μια άδεια βάρκα’.
Ετσι ο Λιν Τσι είπε, ‘Εκλεισα τα μάτια μου.
Ο θυμός ήταν εκεί, αλλά δεν μπορούσε να βρει διέξοδο. Έκλεισα τα μάτια μου και απλώς κινήθηκα προς τα πίσω μαζί με τον θυμό. Και η άδεια βάρκα έγινε η συνειδητοποίησή μου. Έφτασα σ’ ένα σημείο μέσα μου εκείνη τη σιωπηλή νύχτα. Εκείνη η άδεια βάρκα έγινε ο δάσκαλός μου. Και τώρα εάν κάποιος έρχεται και με προσβάλλει, γελάω και λέω: ‘Και αυτή η βάρκα είναι επίσης άδεια΄. Κλείνω τα μάτια και πηγαίνω μέσα
από το βιβλίο Συναισθηματική Ευδαιμονία – Osho ianisdo.blogspot


 

Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟ


Το όνομα και μόνο φανερώνει ερημιά. Εδώ καταγράφηκε η υψηλότερη θερμοκρασία ολόκληρης τής αμερικάνικης ηπείρου: 57 βαθμοί Κελσίου. Είναι το χαμηλότερο σημείο τού δυτικού ημισφαιρίου, ο πιο ξερός τόπος τής Αμερικής, ένα σεληνιακό τοπίο, που όμως, κρύβει πολλά μυστικά τής Γης.

Η Κοιλάδα τού Θανάτου είναι ζωντανή. Αμμόλοφοι, που τραγουδούν. Μυστηριώδη ίχνη, που έγιναν από βράχους. Πλάσματα, που φωσφορίζουν στο σκοτάδι. Μια πλατιά αρχαία υπόγεια θάλασσα, στην οποία ζει ένα από τα πιο σπάνια ψάρια τού πλανήτη. Φυτά, που μπορούν να διατηρηθούν χρόνια χωρίς νερό. Ζώα, που δέν χρειάζεται να πιούν καθόλου νερό. Και ένα πλάσμα, που έχει επιβιώσει πάνω από 350 εκατομμύρια χρόνια. Αυτή είναι η άγρια ομορφιά τής Κοιλάδας τού Θανάτου.

Η κορυφή με τα χιόνια
Τέλεσκοπ Πήκ: H κορυφή τής Κοιλάδας τού Θανάτου. Υψώνεται πάνω από 3.350 μέτρα πάνω από την έρημο. Είναι το πρώτο μέρος στην έρημο, που ακουμπά η Ήλιος, όταν ανατέλλει. Καλύπτεται από χιόνι περίπου οκτώ μήνες το χρόνο.

Η Κοιλάδα τού Θανάτου εκτείνεται στη Νεβάδα και την Καλιφόρνια σε έκταση 7.800 τετραγωνικών χιλιομέτρων, μεγαλύτερη από ολόκληρη την πολιτεία τού Κονέκτικατ.

Ξεκινώντας από το Τέλεσκοπ Πηκ χρειαζόμαστε μερες, για να ταξιδέψουμε προς τα κάτω. Θα σταματήσουμε σε μέρη, που είναι φανερή η κλιματική αλλαγή και θα καταλήξουμε στο νοτιότερο σημείο, στο Μπαντγουότερ Μπέισιν.

Καθώς προχωρούμε προς τα κάτω, ο υδράργυρος ανεβαίνει όλο και περισσότερο. Δέν υπάρχει πλέον χιόνι στα 2.100 μέτρα κάτω από το Τέλεσκοπ Πηκ. Η θερμοκρασία είναι 21 βαθμοί Κελσίου.

Ογκόλιθοι, που μετακινούνταιΟ πρώτος προορισμός είναι το Ρέιστρακ Πλάγια. 13 τετραγωνικά χιλιόμετρα λασπότοπου, ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια τής Κοιλάδας τού Θανάτου. Ογκόλιθοι, που ζυγίζουν πάνω από 300 κιλά και έχουν πίσω τους μακριά αυλάκια. Απόδειξη, πως οι τεράστιες αυτές πέτρες μετακινήθηκαν με κάποιο τρόπο στην επιφάνεια τού Ρέιστρακ.

Υπάρχει η απίστευτη θεωρία, πως εξωγήινοι στέκονταν στην εξέδρα και μετακινούσαν τους βράχους με τις δυνάμεις, που διέθεταν.

Κανένας άνθρωπος δέν είδε ποτέ τους ογκόλιθους να μετακινούνται. Κάποιοι επιστήμονες λένε, πως γίνεται υπό παράξενες συνθήκες. Πως ισχυροί άνεμοι τους σπρώχνουν επάνω στο παγωμένο έδαφος.

Καθώς αυξάνεται η θερμοκρασία στον κόσμο, αυξάνεται και στην Κοιλάδα τού Θανάτου. Το παγωμένο νερό είναι βασικό για τις συνθήκες, που κάνουν τους βράχους να μετακινούνται. Μπορεί οι μετακινήσεις τους να έφτασαν στο τέλος τους. Λιγότερος πάγος σημαίνει λιγότερη μετακίνηση. Ίσως τα ίχνη αυτά να έχουν σταθεροποιηθεί σαν απόκοσμα σημάδια τής κλιματικής αλλαγής.

Φυτά, που ανθίζουν μια φορά
μετά από χρόνια

Η Κοιλάδα τού Θανάτου είναι ένας από τους πιο ξερούς τόπους τής Γης. Το νερό και ο πάγος όμως, είναι βασικά για τον άγριο αυτό τόπο. Κάθε χρόνο εδώ πέφτουν περίπου πέντε εκατοστά βροχής. Λιγότερο δηλαδή, από τον εβδομαδιαίο μέσο όρο στη Χαβάη. Όταν ανοίγουν όμως εδώ οι ουρανοί, προκαλούν δέος. Η ξεραμένη επιφάνεια απορροφά λίγο από την καταιγίδα. Όλο αυτό το νερό σχηματίζει χείμαρρους. Μια και μόνο καταιγίδα μπορεί να βαθύνει ένα φαράγγι αρκετά μέτρα. Όλο αυτό το νερό πυροδοτεί μια έκρηξη ζωής.

Τα φυτά τής ερήμου περιμένουν το νερό, μπορεί και για χρόνια, για να ξεκινήσουν έναν υπερσύντομο κύκλο ζωής. Μερικά, έχουν μόνο λίγες εβδομάδες, για να φυτρώσουν, να αναπτυχθούν και να αναπαραχθούν.
Το φυτό τής φωτογραφίας έχει το μεγαλύτερο τμήμα του κάτω από το έδαφος. Εκεί βρίσκεται σε λήθαργο, σαν ένα είδος χειμερίας νάρκης. Το φυτό, που βλέπουμε, είναι νεκρό. Συνδέεται όμως, με το ζωντανό του τμήμα από κάτω.

Τέτοια φυτά ζουν στα όρια ζωής και θανάτου. Άλλα έχουν φύλλα, που αντανακλούν το ηλιακό φως και την εσωτερική ικανότητα να ανακυκλώνουν νερό για χρόνια.

Ένα τέτοιο φυτό σε ολόκληρο το σύστημά του μπορεί να κουβαλά μισό ποτήρι νερό και να το ανακυκλώνει συνεχώς. Μερικές βροχοπτώσεις το κρατούν ζωντανό 20-30 χρόνια.

Στην Κοιλάδα τού Θανάτου υπάρχουν 16 είδη φυτών, που δέν τα βρίσκουμε πουθενά αλλού στη Γη.

Με την κλιματική αλλαγή περιμένουμε άνοδο δύο βαθμών. Τα φυτά, που ζουν εδώ, είναι ήδη στο απόλυτο όριο, που έχει φτάσει οποιοσδήποτε οργανισμός στη Γη. Είναι ήδη στα ακρότατα όρια τής ζωής. Αν ξεπεραστούν αυτά τα όρια σημαίνει, πως θα δούμε μια εξέλιξη, που δέν είδαμε ποτέ στη Γη.

Ζώα με ειδικές τεχνικές επιβίωσης
Ο θάνατος στην Κοιλάδα έρχεται από τον Ήλιο, από την άμμο, που μετακινείται, και από την απεραντοσύνη αυτής τής απόκοσμης ερήμου. Όσο αυξάνεται η ζέστη, τόσο δυσκολεύουν οι συνθήκες ζωής.

Bρισκόμαστε τώρα 305 μέτρα πάνω από το επίπεδο θαλάσσης. Η θερμοκρασία είναι 35 βαθμοί Κελσίου. Όσο κατεβαίνουμε, αυξάνεται η ζέστη και η ξηρασία. Κάθε 91 μέτρα κατάβασης η θερμοκρασία ανεβαίνει κατά έναν βαθμό. Νιώθεις ανακούφιση, όταν δύει ο ήλιος.
Τη νύχτα εμφανίζονται τα ζώα, που έχουν αναπτύξει ειδικές τεχνικές επιβίωσης. Ο αρουραίος - καγκουρό (φωτογραφία) προσάρμοσε τον μεταβολισμό του, ώστε να μην χρειάζεται ποτέ να πιεί νερό. Πλάσματα φιαγμένα, για να αντέχουν ακραία κλίματα από την απόλυτη παγωνιά έως και πάνω από 38 βαθμούς Κελσίου.

Οι σκορπιοί ευημερούν στο πιο σκληρό φυσικό περιβάλλον. Στην κοιλάδα υπάρχει μεγάλη ποικιλία σκορπιών. Κάποτε, ζούσαν μαζί με τους δεινόσαυρους. Τρέφονται το βράδυ με έντομα, αλλά τρώνε κι ο ένας τον άλλον. Πολλοί σκορπιοί έχουν κανιβαλιστικές τάσεις.
Υπάρχουν ψυχροί και θερμοί σκορπιοί τής ερήμου. Τα ψυχρά πλάσματα τής ερήμου είναι ανθεκτικά. Μερικά αντέχουν σε θερμοκρασίες υπό το μηδέν. Στις φλέβες τους κυλά ένα ειδικό βιολογικό «αντιψυκτικό». Οι επιστήμονες όμως δέν ξέρουν αν αντέχουν σε υψηλές θερμοκρασίες. Η αλλαγή μερικών βαθμών στη θερμοκρασία μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στα είδη τών σκορπιών.

Υπάρχουν 1.500 με 1.600 γνωστά είδη σκορπιών στον κόσμο. Όλα διαφορετικά κι όμως, είναι όλα σκορπιοί. Στην έρημο, που διαμορφώνεται από την κλιματική αλλαγή, οι ποικιλίες τών σκορπιών μπορεί να κινδυνεύουν. Μερικά είδη μπορεί να εξαφανιστούν. Άλλα θα ακμάσουν κατακλύζοντας τήν Κοιλάδα τού Θανάτου.

Αμμόλοφοι, που τραγουδούν
Είμαστε στην περιοχή Λάστ Τσάνς Ρέϊντζ στην κοιλάδα Γιουρίκα στο βορειδυτικό σημείο τού πάρκου. Εδώ είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά τοπία τής Κοιλάδας. Η περιοχή ονομάζεται Γιουρίκα Ντιούνς. Στην Κοιλάδα υπάρχουν πολλές περιοχές με αμμόλοφους, αλλά τα εντυπωσιακά βουνά άμμου στην κοιλάδα Γιουρίκα είναι από τα πιο ευαίσθητα και επιστημονικά αξιοπερίεργα.

Εδώ σού μιλάει η γη. Ο ήχος προέρχεται από τους ίδιους τους αμμόλοφους. Οι επιστήμονες προβληματίζονται χρόνια, για το πώς συμβαίνει αυτό.

Για να ηχήσει ο αμμόλοφος πρέπει να είναι ψηλότερος από 60 μέτρα, να έχει πάνω από 30 μοίρες κλίση και να έχει πάρα πολύ ζέστη.

Ο άνεμος προκαλεί κατολισθήσεις αποσταθεροποιώντας τις κορυφές, που καταρρέουν και δημιουργούν βουητά. Κάτω από την επιφάνεια κινείται μια δόνηση μέσα στην άμμο. Ο αμμόλοφος ενισχύει την δόνηση αυτή μέχρι, που το βουητό αντηχεί σε όλη την Κοιλάδα τού Θανάτου. Τα κύματα παγιδεύονται στην ξηρή επιφάνεια τού αμμόλοφου ανάμεσα στον αέρα και στην υγρή επιφάνεια από κάτω. Εμείς ακούμε αυτήν την ενέργεια, που διαφεύγει. Το βουητό συνεχίζεται για πολύ μετά από το αίτιο, που το
δημιούργησε. Όπως περίπου γίνεται και σε ένα βιολί ή ένα τσέλο.

Το βουητό είναι μια μουσική νότα. Συνήθως είναι σολ, μπορεί να είναι μι ή ακόμη και φα. Όσο πιο χοντρό το στρώμα τής άμμου τόσο πιο χαμηλή η νότα.

Αποδείξεις για την εξέλιξη
τής ζωής στη Γη

Από την άκρη τών αμμόλοφων Γιουρίκα κατευθυνόμαστε προς το χαμηλότερο σημείο τής Κοιλάδας. Είναι το χαμηλότερο σημείο τής Αμερικής, το Μπαντγουότερ. Φτάνουμε το επίπεδο τής θάλασσας και συνεχίζουμε την κάθοδο.

Η Κοιλάδα τού Θανάτου δέν είναι απλώς μια κοιλάδα. Είναι μια τεράστια ρωγμή στο φλοιό τής Γης, που διαχωρίζεται πιο γρήγορα απ’ ότι μπορεί να γεμίσει.

Η Γη διαμορφώνεται με δυο τρόπους. Είτε σχηματίζει ωκεάνιες λεκάνες χιλιάδες μέτρα κάτω από τήν επιφάνεια τής θάλασσας είτε σχηματίζει ηπείρους πάνω από το θαλάσσιο επίπεδο. Ορισμένα είδη κάτω από το επίπεδο τής θάλασσας οδηγούνται εκεί από την τεκτονική κίνηση. Αυτή απομακρύνει τον φλοιό πιο γρήγορα απ΄όσο γίνεται η εναπόθεση ιζημάτων.

Η ερώτηση είναι: πόσο γρήγορα «σχίζεται» η Κοιλάδα τού Θανάτου; Επιστημονικές μετρήσεις δείχνουν, πως η Κοιλάδα μετακινείται με γρήγορους γεωλογικούς ρυθμούς. Απομακρύνεται κατά μισό εκατοστό κάθε χρόνο. Είναι εκπληκτικό, που με τη Γεωλογία παρακολουθούμε τη Γη σε πραγματικό χρόνο.

Αυτή η απομάκρυνση ανοίγει ένα παράθυρο στην εσωτερική λειτουργία τού πλανήτη μας. Καθώς διαχωρίζεται η Κοιλάδα αποκαλύπτονται στρώματα παλαιών βράχων. Μέσα σ΄αυτούς κρύβονται μεγάλα μυστικά τής Γής. Αυτοί οι βράχοι είναι πολύ σημαντικοί όχι μόνο για την εξέλιξη τής Γης, αλλά και για την εξέλιξη τής ίδιας τής ζωής.

Οι τεκτονικές μετακινήσεις τής Κοιλάδας αποκάλυψαν ιζήματα ανθρακικού ασβεστίου και μαγνησίου. Αυτά τα πετρώματα είναι συνήθως θαμμένα βαθειά στη Γη.

Ο βράχος τής φωτογραφίας σχηματίστηκε 635 εκατομμύρια χρόνια πριν. Γι΄αυτό το λόγο είναι τόσο σημαντικός. Τότε, αιχμαλώτισε αποδείξεις μιάς σημαντικής εποχής για την εξέλιξη τού πλανήτη. Κάποιοι γεωλόγοι πιστεύουν, πως κρατά τα πρώτα ίχνη ζωής, όπως τη γνωρίζουμε. Μιας ζωής, που ξεπρόβαλε μετά από ραγδαίες κλιματικές αλλαγές.
Υπάρχει η θεωρία, πως η Γη ήταν κάποτε μία τεράστια χιονόμπαλα. Παντού στρώμα πάγου μέχρι και ενάμισυ χιλιόμετρο παχύ σε πολλά σημεία. Χιλιάδες ηφαίστεια θέρμαναν και μεταμόρφωσαν τη Γη σε βιόσφαιρα, όπου μονοκύτταροι οργανισμοί εξελίχθηκαν σε πιο περίπλοκα πλάσματα.
Στην Κοιλάδα τού Θανάτου υπάρχουν περισσότερες αποδείξεις για τις μεταβολές αυτές από οποιοδήποτε άλλο μέρος στη Γη.

Στη φωτογραφία βλέπετε τρύπες διαμέτρου ενός εκατοστού. Είναι σχεδόν βέβαιο, πως είναι δομές φυκιών. Αυτή η επιφάνεια καλυπτόταν από ένα στρώμα φυκιών.

Ανθεκτικοί μικροοργανισμοί
Στην Κοιλάδα υπάρχουν ακόμα μονοκύτταροι οργανισμοί. Μέσα στη γη υπάρχει κίνηση και ζωή. Ίσως μια από τις πιο περίεργες μορφές τού πλανήτη. Το Τάιτους Κάνυον είναι ένα φαράγγι με έξοδο στην Κοιλάδα. Στην δεκαετία τού 1920 ήταν ορυχείο μολύβδου. Τώρα, είναι η είσοδος ενός συστήματος σπηλαίων, στα οποία κατοικεί ένας περίεργος οργανισμός.
Η σπηλιά αποτελείται από ρωγμές και βάραθρα. Σε κάποια σημεία έχει πλάτος ένα μέτρο και βάθος 60 μέτρα. Στη βάση υπάρχει ένα δωμάτιο με κρυστάλλους, που δέν έχουν δει πολλοί. Αυτοί οι υπέροχοι, ευαίσθητοι κρύσταλλοι αναπτύσσονται εδώ, κάτι, που γίνεται εδώ και αιώνες.

Όμως, δεν είναι αυτό, το αντικείμενο
τής έρευνας. Λίγους μήνες πριν, εξερευνώντας τις σπηλιές, επιστήμονες
βρήκαν κάτι περίεργες κηλίδες στα τοιχώματα. Πιστεύουν, πως ίσως είναι αποδείξεις μιας μοναδικής μορφής ζωής με καταπληκτικές ιδιότητες. Ψάχνουν για οργανισμούς, που δέν χρειάζονται ήλιο για να ζήσουν. Μικρόβια, που τρέφονται από τον βράχο.

Είναι σα μικροί μηχανικοί. Σκάβουν τα τοιχώματα, για να βρουν ουσίες να φάνε. Όταν βλέπεις τα τοιχώματα, δέν πιστεύεις, πως είναι ζωντανά, πως ζουν διάφοροι οργανισμοί εδώ.

Το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο μεγεθύνει τα δείγματα 1.000 φορές. Τα αποτελέσματα είναι θετικά, αλλά τους προβληματίζουν. Αυτοί οι αστεροειδείς σχηματισμοί φανερώνουν παρουσία μικροβίων, όμως μπορεί να χρειαστούν χρόνια, για να ταυτοποιήσουν με ακρίβεια τα είδη.

Οι σπηλιές αποτελούν ένα μυστήριο, που αποκαλύπτεται, για τους επιστήμονες. Βρίσκουν νέα είδη. Κάποια μπορεί να ζουν εδώ για εκατομμύρια χρόνια.
Αν ανακαλυφθεί ποτέ ζωή στον Άρη θα μοιάζει με αυτούς τούς ανθεκτικούς οργανισμούς. Οι επιστήμονες δέν μελετούν κάτι το απόκρυφο, αλλά κάτι, που θα μάς δώσει απαντήσεις στην αναζήτηση
ζωής σε άλλον πλανήτη.
Κατεβαίνοντας, φτάνουμε στο χαμηλότερο σημείο τής Κοιλάδας. Είναι στα 86 μέτρα κάτω από το επίπεδο τής θάλασσας στην πιο ζεστή περιοχή, το Μπαντγουότερ Φλάτς. Είναι το νοτιότερο σημείο τής ηπείρου και το πιο ζεστό μέρος τής Αμερικής.

Το 1913, η θερμοκρασία έφτασε τους 57 βαθμούς κι αυτό θεωρείται ρεκόρ. Συνήθως φτάνει τους 53 βαθμούς. Είναι περίεργο, που η περιοχή αυτή απέχει πολύ από το να είναι ξερή. Από σημεία,
το νερό αναβλύζει από μια τεράστια υπόγεια δεξαμενή. Δέν μπορείς όμως, να ξεδιψάσεις εδώ. Μέχρι να φτάσει το νερό στην επιφάνεια, έχει γεμίσει αλάτι και δέν είναι πόσιμο πλέον. Έχει δύο φορές περισσότερο αλάτι απ’ ότι ο ωκεανός.

Εδώ συγκεντρώνεται και το βρόχινο νερό. Όταν εξατμίζεται, αφήνει κρυστάλλους αλατιού. Αλλά όσο και να ανέβει η θερμοκρασία, οι πηγές δέν στερεύουν. Εδώ εξατμίζεται πενήντα φορές περισσότερο νερό απ’ όσο πέφτει ως βροχή.

Ένας υπόγειος ωκεανός

Κατευθυνόμαστε 97 χιλιόμετρα δυτικά τού Μπαντγουότερ. Προορισμός είναι ένα απόμακρο βάραθρο σε μια βραχώδη πλαγιά. Είναι ένα άνοιγμα προς ένα τεράστιο σύστημα σπηλαίων. Εδώ υπάρχει η άγνωστη υπόγεια Κοιλάδα τού Θανάτου. Εδώ βρίσκεται το πιο άγνωστο οικοσύστημά της

Η κατάδυση σε σπηλιές είναι εξαιρετικά επικίνδυνη. Αν κάτι πάει στραβά, δέν υπάρχουν πολλές πιθανότητες επιβίωσης. Φτάσαμε στο νερό. Οι δύτες μπορεί να αποπροσανατολιστούν εύκολα και να ξεμείνουν από αέρα χωρίς να μπορούν να αναδυθούν. Εν τέλει, βρίσκουν ένα καθάριο πέρασμα προς έναν κόσμο, το οποίον ελάχιστοι έχουν δει.

Λένε, πως περπάτησαν στο φεγγάρι περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσους έχουν βουτήξει σε αυτά τα νερά. Κανείς δέν γνωρίζει το μέγεθος τού συστήματος. Έχει τουλάχιστον 46 μέτρα βάθος. Η θερμοκρασία τού νερού είναι περίπου 33 βαθμοί Κελσίου.

Το νερό είναι απολύτως πόσιμο. Σίγουρα, αποτελεί τμήμα μιας μεγαλύτερης δεξαμενής. Μιας δεξαμενής τόσο αχανούς, που ξεπερνά τα όρια τής Κοιλάδας. Εκτείνεται προς το Λας Βέγκας, που ο αυξανόμενος πληθυσμός του ίσως αποτελεί απειλή. Εδώ χρειάζονται νερό και ψάχνουν για υπόγεια αποθέματα. Υπάρχει ανησυχία, πως θα μειωθεί η στάθμη τού υπόγειου νερού τής Κοιλάδας τού Θανάτου.

Αν συνεχίσουν να κτίζονται σπίτια και να αυξάνεται ο πληθυσμός θα χρειαστεί νερό. Κάποιοι αναρωτιούνται πού πρέπει να σταματήσουμε και να αρχίσουμε να δίνουμε σημασία στην αειφορία. Γιατί πρέπει η γενιά μας να είναι τόσο άπληστη και να στερεί το νερό από μελλοντικές γενιές;

Το τελευταίο καταφύγιο
ενός σπάνιου ψαριού

Όταν απειλείται αυτό το απόθεμα νερού απειλείται και ένα μοναδικό ζώο, που ζει εδώ. Είναι ήδη από τα πιο σπάνια είδη τού πλανήτη.

Υπάρχει ακόμη μια είσοδος στην υπόγεια δεξαμενή τής Κοιλάδας. Το όνομά της Ντέβιλς Χολ. Είναι περιφραγμένη και παρακολουθείται από κάμερες. Και ο λόγος είναι αυτός, που φαίνεται στη φωτογραφία. Πρόκειται για ένα από τα
πιο σπάνια ψάρια που είναι γνωστά στον άνθρωπο, το Pupfish, το οποίο επέζησε για δεκάδες χιλιάδες χρόνια σε ακραίες συνθήκες. Ένα χρόνο πριν, καταμετρήθηκαν εκεί μόνο 92 τέτοια ψάρια. Απειλούνται με εξαφάνιση και κανείς δέν ξέρει γιατί.

Το Pupfish ζει ήδη στα φυσιολογικά όρια θερμοκρασίας τού νερού. Η θερμοκρασία τού νερού είναι ήδη στο όριο των 33,5 βαθμών Κελσίου. Οποιαδήποτε απόκλιση από αυτήν την κατάσταση επηρεάζει τον πληθυσμό τους και την ικανότητα αναπαραγωγής τους.
Το Pupfish τού Ντέβιλς Χολ είναι ο συναγερμός μας. Ένα μικροσκοπικό πλάσμα, που μάς φανερώνει το μέλλον τής Γης. Αγνοούμε τα μικρά και αδύνατα πλάσματα με δική μας ευθύνη. Ίσως όμως, η μοίρα τους να ταυτίζεται με την δική μας.

Στον κόσμο υπάρχουν πολλές άγριες εκτάσεις. Ίσως μέσω αυτού τού άγριου τόπου προσπαθεί να μάς μιλήσει ο πλανήτης μας. Ίσως από αυτή την έρημη κοιλάδα, μπορούμε να μάθουμε για τη ζωή.
Την Κοιλάδα τού Θανάτου..
freeinquiry.gr Φυλακτού Ευγενία



Σημείωση:
Το άρθρο βασίστηκε
σε απομαγνητοφωνημένα αποσπάσματα
από την ταινία τού Νatiοnal Geοgraphic:
«Death Valley».



Δημοκρατία καρικατούρα


 Υπάρχει και  κόκκινος και  γαλάζιος φασισμός...

Ποιος ταΐζει το τέρας...

Η Χρυσή Αυγή δεν διογκώθηκε γιατί ξαφνικά μια μερίδα Eλλήνων ανακάλυψε τηn αλήθεια στη βαθύτερη στην ιδεολογία του μίσους...

Η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος έχει συμβάλει σημαντικά στην αντισυστημική συμπεριφορά και τη διάδοση των αντιδημοκρατικών αντιλήψεων.

Ποιος γελοιοποιεί τη δημοκρατία και χλευάζει τη νομιμότητά της;

Πριν τις τελευταίες εκλογές στη Γερμανία ο Βόλφγκανγκ Σοϊμπλε, δεν δίστασε να αναφερθεί στο μελλοντικό  δημοσιονομικό κενό της Ελλάδας και την πιθανότητα αυτό να χρειαστεί να καλυφθεί με ένα πρόσθετο πρόγραμμα δανείων...

Με απλά λόγια, τους είπε πως μετά τις εκλογές μπορεί να χρειαστεί να πληρώσετε  κάτι ακόμη για την Ελλάδα. Δανεικά βέβαια... Aλλά δανεικά σε μια χώρα που σε λιγότερα από 200 χρόνια κρατικής υπόστασης  έχει χρεοκοπήσει 5 φορές, δεν είναι και η ασφαλέστερη επένδυση.

Σημασία έχει όμως πως δεν  προσπάθησε να το αποσιωπήσει, αλλά ούτε να πει ψέματα, τα οποία μετεκλογικά θα αναγκαζόταν να «καταπιεί»...

Από την άλλη πλευρά  τις τελευταίες μέρες άκουγα τον κ. Τσίπρα να υπόσχεται δωρεάν  ρεύμα σε 300.000 οικογένειες. Λίγες εβδομάδες νωρίτερα είχε υποσχεθεί δωρεάν  αστικές συγκοινωνίες και  νωρίτερα μεταξύ άλλων επιστροφή των συντάξεων και των μισθών στα προ χρεοκοπίας επίπεδα...  Αύριο τι ακολουθεί. Δωρεάν i-phone,  i-pad και δωρεάν οικόπεδα;

Ο κ. Σαμαράς όταν ήταν στην αντιπολίτευση με τα Ζάππεια και το αντιμνημονιακό λόγο είχε υποσχεθεί πολλά και μείγματα οικονομικής πολιτικής που θα μας έβγαζαν από τη χρεοκοπία χωρίς να υποστούμε τα δεινά του μνημονίου. Από τότε που ήρθε στην κυβέρνηση δεν παύει να μειώνει μισθούς και συντάξεις οριζοντίως  και να δημεύει περιουσίες βάζοντας φόρους...

Ο ΓΑΠ κέρδισε τις εκλογές του 2009 με το γνωστό  σύνθημα λεφτά υπάρχουν... Λεφτά δεν υπήρχαν και η χώρα προσγειώθηκε ανώμαλα.

Ανάλογα κινήθηκαν οι περισσότεροι πολιτικοί μας μετά τη μεταπολίτευση.

Όταν σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό άλλα υπόσχεται στην αντιπολίτευση και άλλα κάνει στην κυβέρνηση, συμβάλλει σημαντικά στην απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος και τη γελοιοποίηση της δημοκρατίας.

Δημοκρατία όμως δεν σημαίνει και οχλοκρατία με τους δρόμους της πρωτεύουσας να κλείνουν σχεδόν καθημερινά με σημαντικά ή ασήμαντα αιτήματα. Τις τελευταίες δεκαετίες είδαμε μια ανοχή στην ανομία είτε λόγω ανικανότητας του ενοχικού  πελατειακού κράτους, είτε λόγω ιδεολογικών αγκυλώσεων της αριστεράς και των αναγκών να συντηρεί τους ψηφοφόρους συντεταγμένους με ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής.

Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια ελέγχονται από συνδικαλιστικές μειοψηφίες φοιτητών σε σχέσεις πελατειακής συνδιαλλαγής με το κατεστημένο του εκπαιδευτικού προσωπικού. Τα μαθήματα διακόπτονται για να γίνουν ανακοινώσεις πολιτικών διακηρύξεων, καθηγητές χτίζονται στα γραφεία τους, σύνοδοι διακόπτονται και καθηγητές που έχουν άλλη άποψη στοχοποιούνται από ταλιμπάν... Όταν δεν συμμετέχουν μέλη της κοινοβουλευτικής αριστεράς τηρούν σιγήν ιχθύος.

Επιχειρήσεις καταλαμβάνονται από συνδικαλιστές, ενώ τα συνδικάτα του δημοσίου και ευρύτερου δημοσίου στην ουσία διευθύνουν υπηρεσίες και επιχειρήσεις παρατύπως.

Όλα αυτά κι άλλα πολλά έχουν συμβάλει στη γενίκευση ενός κλίματος ανομίας το οποίο έχει δυσμενή επίδραση στην οικονομική δραστηριότητα, τα εισοδήματα των ανθρώπων και το μέλλον της χώρας.

Στην Ελλάδα έχουμε ξεχάσει τι θα πει αξιοκρατία στο δημόσιο, καθώς οι πελατειακές σχέσεις κυριαρχούν απόλυτα.
Υπουργός ανασυστήνει μετά βαΐων και κλάδων την Αγροφυλακή προκειμένου να βολέψει τα «δικά μας» παιδιά και όταν την καταργούν αργότερα οι προσληφθέντες απορροφώνται σε άλλες υπηρεσίες.

Ο ίδιος γίνεται πρόεδρος της Βουλής για μια μέρα και φροντίζει να διορίσει την κόρη του...

Με λίγα λόγια μιλάμε για μια δημοκρατία καρικατούρα. Μια πελατειακή δημοκρατία όπου οι έχοντες πρόσβαση στο κράτος τρέφονται με τις «σάρκες» της υπόλοιπης κοινωνίας, από τη στιγμή που τελείωσαν τα δανεικά.

Γιατί ο μέσος πολίτης πρέπει να δέχεται τέτοιου είδους καραγκιοζιλίκια;

Εκτός αυτών όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης υιοθετεί το  Εμείς ή αυτοί, ένα εμφυλιοπολεμικό μέχρι εσχάτων σύνθημα, δεν μπορείς να περιμένεις πως μια μερίδα κόσμου απηυδισμένη από τις συνέπειες της κρίσης δεν θα πάρει στα σοβαρά αυτές τις φθηνές ιαχές δημαγωγίας...

Προκειμένου να σταματήσουν οι φυγόκεντρες δυνάμεις θα χρειαστεί το πολιτικό σύστημα να φροντίσει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κοινής γνώμης και για να γίνει αυτό χρειάζεται να σοβαρευτεί και να αρχίσει να λέει αλήθειες.

Για να το πετύχει αυτό θα πρέπει να σοβαρευτεί και να πει στον κόσμο την αλήθεια.

Το πρόβλημα είναι αν η πλειοψηφία της πολιτικής ηγεσίας διαθέτει μια αντικειμενική εικόνα για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα και τις ρεαλιστικές επιλογές τις οποίες διαθέτει;

Τι είναι δημοκρατία

«...Και ονομάζεται μεν δημοκρατία, γιατί η διοίκηση είναι στα χέρια των πολλών και όχι των ολίγων. Όλοι έχουν τα ίδια δικαιώματα έναντι δε των νόμων στις ιδιωτικές τους διαφορές, ενώ ως προς την θέση τους στον δημόσιο βίο κάθε ένας, ανάλογα με την επίδοση σε κάποιο τομέα, προτιμάται για ένα από τα δημόσια αξιώματα, και όχι από την πολιτική του παράταξη όσο από την αρετή του, ούτε εξαιτίας της φτώχειας, ενώ έχει την ικανότητα να παράσχει κάποια υπηρεσία στην πατρίδα του, εμποδίζεται από το γεγονός ότι είναι άγνωστος...

...Ενώ δε στην ιδιωτική μας ζωή συναναστρεφόμαστε χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον, στην δημόσιά μας ζωή από σεβασμό προ πάντων δεν παραβαίνουμε τους νόμους, υπακούμε σε όσους κάθε φορά έχουν τα αξιώματα και στους νόμους, και περισσότερο σε εκείνους από τους νόμους, που έχουν θεσπιστεί για ωφέλεια των αδικούμενων, και σε άλλους, οι οποίοι αν και άγραφοι, η παράβασή τους φέρνει πανθομολογούμενη ντροπή».

Περικλέους Επιτάφιος
capital.gr  Κ. Στούπας

Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2013

H πλαστή αλήθεια που πλασάρουν


Όλοι έχουμε ακούσει για το συνειδητό και το υποσυνείδητο. Το υποσυνείδητο είναι μια αποθήκη πληροφοριών από την οποία αντλούμε εικόνες ήχους κτλ για να αποκωδικοποιήσουμε κάτι. Π.χ. σπάει ένα γυαλί, τα ηχητικά κύματα τα οποία λαμβάνουν τα αυτιά μας τα στέλνουν στον εγκέφαλο για αποκωδικοποίηση, ο εγκέφαλος τρέχει στην αποθήκη (υποσυνείδητο) βρίσκει τον ίδιο ήχο ή παραπλήσιο από την data base και σχηματίζει την εικόνα ότι είναι ένα γυαλί που έσπασε… Ο Σωκράτης στον “Φαίδωνα” μας δίνει ένα ανάλογο παράδειγμα…
με την όραση και την οπτική ισότητα.
Αυτά συμβαίνουν σε επίπεδο αισθητού δηλαδή ύλης, τι γίνεται όμως σε επίπεδο νοητού, δηλαδή καταστάσεων, γεγονότων κτλ;
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν εδώ και πολλά χρόνια ότι ο μέσος άνθρωπος ζει και αντιδρά 95% με το υποσυνείδητο και 5% με το συνειδητό, αυτό δημιουργεί μια καλή ερώτηση: τελικά ζούμε σε έναν υποσυνείδητο κόσμο; (δηλαδή σε ένα Matrix?), επίσης τι θα συνέβαινε αν κάποιοι οι οποίοι γνώριζαν τον μηχανισμό αυτόν, δημιουργούσαν και γέμιζαν με συγκεκριμένες ασύμμετρες εικόνες το υποσυνείδητο μας με σκοπό την επιβολή των σχεδίων τους…; θα συνέβαινε αυτό που ήδη συμβαίνει…
Τα σχολεία Πανεπιστήμια κτλ δεν μας μαθαίνουν τον μηχανισμό με τον οποίο εμείς μόνοι μας θα διακρίνουμε την αλήθεια από το ψεύδος, αλλά μας μαθαίνουν έτοιμες γνώσεις-έννοιες τις οποίες κάποιοι άλλοι έχουν ορίσει γι εμάς, αυτό σημαίνει ότι οικειοποιούμαστε ξένες ιδέες άρα και ξένη προσωπικότητα. Παράδειγμα αν σε μια πόλη (κράτος) κυβερνάει ένα συγκεκριμένο πολίτευμα ο κόσμος μαθαίνει ότι αυτό είναι το σωστό π.χ. Κομμουνισμός σε χώρες όπως ΕΣΣΔ, Πολωνίες, Ρουμανίες, Αλβανίες, Βουλγαρίες που ο κόσμος “νόμιζε” ότι αυτό το πολίτευμα ήταν το σωστό. Εδώ μαθαίνουμε ότι το σωστό είναι ο Σοσιαλισμός και ότι οι Χουντικοί ήταν κακοί και αντίστοιχα (διάλογος Σωκράτη και Θρασύμαχου στην “Πολιτεία” περί δικαίου και πολιτεύματος).
Το αντικλείδι
Την πραγματικότητα-αλήθεια όμως υπάρχει τρόπος να την προσεγγίσουμε, διότι μπορεί να λένε μερικοί ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική για τον καθένα ανάλογα τις γνώσεις και την νοημοσύνη του, παρόλα αυτά υπάρχει μια παγκόσμια πραγματικότητα-αλήθεια η οποία λειτουργεί απόλυτα μαθηματικά όπως άλλωστε και ολόκληρη η δημιουργία. Ο μηχανισμός αυτός γίνεται ορατός από τα Πλατωνικά κείμενα, στα οποία ο Σωκράτης χρησιμοποιεί συγκεκριμένες μαθηματικές μεθόδους για την εύρεση της αλήθειας και τον ξεχωρισμό της από το ψεύδος! βασίζεται στο root των μαθηματικών δηλαδή το 0/1, αυτό που είπε αργότερα ο Αριστοτέλης ως “εξίσωση των αντιθέτων”.
Ο Σωκράτης στην απολογία του αναφέρει ότι δεν ήταν δάσκαλος και ότι δεν δίδαξε ποτέ τίποτα κανέναν, δεν είχε μαθητές αλλά συνομιλητές, τι εννοούσε; ότι δεν έδωσε έτοιμη γνώση, αλλά έδειχνε τον τρόπο με τον οποίο ο συνομιλητής μόνος του θα δει τον εαυτό του (γνώθι εις εαυτόν), θα ξεχωρίσει το αόριστο από το ορισμένο, θα διακρίνει και θα ξεχωρίσει τις αντίθετες έννοιες που πριν είχε σε σύγχυση μέσα στο μυαλό του, οπότε και την αλήθεια από το ψεύδος. Η επίπονη διαδικασία που υπέβαλε ο μαθητής στο να κοιτάξει μέσα στον εαυτό του (γνώθι εις εαυτόν) παραλληλίστηκε με τους πόνους της γέννας, η εύρεση της αλήθειας ως γέννεση και η μέθοδος αυτή του Σωκράτη ονομάστηκε “μαιευτική”.
Εδώ μας αποκαλύπτουν οι πρόγονοι μας λίγο πολύ, ότι η ζωή μοιάζει σαν σπείρα, αν την κοιτάξεις από κάτοψη μοιάζει σαν κύκλος αλλά αν την κοιτάξεις από άλλη οπτική βλέπεις και τις διαβαθμίσεις της εξέλιξης (εξέλιξη=”εκ του έλικος” δηλαδή DNA).
Ο Σωκράτης το πρώτο πράγμα που έκανε πριν ξεκινήσει μια συνομιλία ήταν να ορίζει τις έννοιες, διότι δεν ήταν δυνατόν να αποκαλούμε κάποιον ή κάτι “καλό” ή “κακό” εφόσον δεν γνωρίζουμε τι είναι “καλό” και τι “κακό”. Με την μέθοδο των αντιθέτων (0/1) όριζε τις έννοιες, τις έκανε “reserved words”, και προχωρούσε στην εύρεση της αλήθειας χρησιμοποιώντας και το If/else, δηλαδή έφτιαχνε το πρόγραμμα. Π.χ. δεν μπορεί κανείς να πει “ένας νάνος 3 μέτρων” διότι έχουμε ορίσει ότι ο νάνος είναι το πολύ 1 μέτρο και ο γίγας 3 μέτρα, οπότε “νάνος 3 μέτρα” είναι αντίθετες έννοιες άρα υπάρχει ψεύδος.
Ο Σωκράτης ήταν ο πρώτος ο οποίος απέδειξε μαθηματικά ότι “η κακία είναι άγνοια” διότι αν τα ανθρωποειδή που χρησιμοποιούν την κακία για να “ανέβουν” κοινωνικά και οικονομικά, κατανοήσουν την πραγματικότητα θα διακρίνουν ότι οι προσπάθειες τους είναι μάταιες, όχι στον υλικό κόσμο αλλά στον ευρύτερο νοητό ο οποίος κατ επέκταση επηρεάζει και τον υλικό.
Αν σήμερα λοιπόν αυτοί οι κάποιοι χρησιμοποιούν το υποσυνείδητο για να μας γεμίσουν λανθασμένες εικόνες εμείς αντιστεκόμαστε με την Σωκρατική λογική ευρέσεως της αλήθειας όπως υπάρχουν στα Πλατωνικά κείμενα..
elikoncc.info

ΞΕ-COLA ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΑΙ ΔΙΑΛΕΞΕ ΕΛΛΗΝΙΚΑ!


ΞεCola επιτέλους! : Από την Ένωση Παρασκευαστών Αεριούχων Ποτών της Ορεστιάδας, η 100% Ελληνική Green Cola!
Green Cola, δοχείο 330ml (1)
Με το ευρηματικό σύνθημα «ξεCola και διάλεξε Ελληνικά!» η Ένωση Παρασκευαστών Αεριούχων Ποτών Ορεστιάδας (ΕΠΑΠ) μας προσφέρει μια πραγματική έκπληξη, θυμίζοντας ένα μικρόσωμο Δαβίδ απέναντι σε πανύψηλους και πανίσχυρους πολυεθνικούς Γολιάθ: Την Ελληνική παραλλαγή του παγκόσμιου αναψυκτικού τύπου Cola που μοιράζονται στο συντριπτικό του ποσοστό, οι πολυεθνικές Coca Cola και Pepsi Cola σε ολόκληρο τον γνωστό κόσμο του πλανήτη μας.
Στην χώρα μας όμως η «μικρή» ΕΠΑΠ δημιούργησε και προσφέρει στην Ελληνική αγορά –σύντομα και όχι μόνο- ένα εξαιρετικό αναψυκτικό (Green Cola) που εμπλουτίζεται με καινοτόμες ιδιότητες όπως η παρουσία φυσικής πηγής καφεΐνης από πράσινους κόκκους καφέ, οι φυσικές αρωματικές ύλες, η απουσία ασπαρτάμης, φωσφορικού οξέος, συντηρητικών αλλά και ζάχαρης αφού χρησιμοποιείται γλυκαντική ουσία από το φυτό stevia! Όπως είναι γνωστό τα φύλλα του φυτού stevia και τα γλυκαντικά που προέρχονται από αυτό έχουν πολλαπλάσια γλυκύτητα από τη ζάχαρη, δεν αποδίδουν ενέργεια (θερμίδες) και δεν περιέχουν υδατάνθρακες.
Πως όμως μια μικρή ομάδα ανθρώπων μπόρεσε να υλοποιήσει ένα τόσο μεγάλο πρόγραμμα και μάλιστα στην ακριτική μας Ορεστιάδα; Ας πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με την σειρά:
Ξεκίνημα Ένωσης Ορεστιάδας (2)
Ήταν το τέλος της δεκαετίας του πενήντα (1959) όταν μια χούφτα παραγωγών αναψυκτικών της Ορεστιάδας οι οποίοι αξιοποιούσαν τους πλούσιους καρπούς της Θρακικής γης, παράγοντας προϊόντα με την σφραγίδα ποιότητας της Ελληνικής υπαίθρου, αποφάσισαν να ιδρύσουν την «Ένωση Παρασκευαστών Αεριούχων Ποτών». Μετά την ίδρυση της ΕΠΑΠ, οι ιδρυτές της (Στέργιος Αρβανιτίδης, Κωνσταντίνος Αρβανιτίδης, Σταύρος Μπελιάς, Χαράλαμπος Χατζηγιάννης και Αθανάσιος Κουτσιμπάνης) συνέχισαν πλέον να κάνουν μέσα από τον ενιαίο φορέα της Ένωσης, αυτό που γνώριζαν πολύ καλά: Την παραγωγή ποιοτικών αναψυκτικών τα οποία στην αρχή τουλάχιστον, απέκτησαν εξαιρετική φήμη στην τοπική αγορά.
Η αποδοχή των προϊόντων της ΕΠΑΠ από το καταναλωτικό κοινό του Έβρου άρχισε σταδιακά να επεκτείνεται γεωγραφικά. Έτσι, το 1980 η ΕΠΑΠ δημιούργησε νέες εγκαταστάσεις με υπερσύγχρονο για την εποχή του εξοπλισμό, ο οποίος όμως ανανεωνόταν συνεχώς σύμφωνα με τις εξελίξεις της τεχνολογίας και τις εκάστοτε απαιτήσεις της αγοράς. Το 1983, η ραγδαία ανάπτυξη της Coca Cola που είχε έρθει και στην Ελλάδα το 1969, με μια επένδυση 2,5 εκ. δολαρίων από τον γεννημένο το 1899 στα Φιλιατρά Θωμά Παπαδόπουλο (Tom Pappas), επέβαλλε την «περιφερειακή» της εμφιάλωση και στην περιοχή της Θράκης, σαν συνεργάτης – εμφιαλωτής, επιλέχτηκε η ΕΠΑΠ. Έτσι, από το 1983 η ΕΠΑΠ ανέλαβε την εμφιάλωση των Coca Cola, Fanta, Sprite για λογαριασμό της 3Ε πραγματοποιώντας σημαντικές επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό για να αντιμετωπίσει τις υψηλές ποσοτικές και ποιοτικές απαιτήσεις της πολυεθνικής. Το 1999 στο πρόγραμμα παραγωγής και διάθεσης της ΕΠΑΠ προστέθηκαν τα προϊόντα Soda και Tonic με άδεια της Tuborg-Denmark.
Παραγωγική μονάδα Green Cola (3)
Το 2009, η επερχόμενη θύελλα της οικονομικής κρίσης που έγινε πλέον ορατή «δια γυμνού οφθαλμού», σήμανε την αναπροσαρμογή των σχεδίων της πολυεθνικής Coca Cola η οποία προτίμησε να μεταφέρει μέρος της παραγωγής της από την Ελλάδα στις εγκαταστάσεις εμφιάλωσης και αποθήκευσης που διατηρούσε στην γειτονική Βουλγαρία, πιθανότατα με φθηνότερο κόστος. Με τον τρόπο αυτό διάφορα προϊόντα της Coca Cola εισάγονται πλέον στην Ελλάδα και πωλούνται μέσα από το πανίσχυρο δίκτυο διανομής που διαθέτει στην χώρα μας.
Η «αναπροσαρμογή» αυτή,  δεν είχε μόνο αρνητικές συνέπειες για την Εθνική μας οικονομία, αλλά και για τους συνεργάτες της Coca Cola. Έτσι η ΕΠΑΠ, μετά από 26 χρόνια σχεδόν αποκλειστικής συνεργασίας, βρέθηκε απροσδόκητα και αιφνιδιαστικά σε σημείο αφετηρίας. Έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή, αξιοποιώντας την δική της παράδοση στον χώρο των αναψυκτικών αλλά και  την τεράστια εμπειρία που απέκτησε από την συνεργασία δεκαετιών με την γιγαντιαία πολυεθνική.
Ευτυχώς, η δεύτερη γενιά των ιδρυτών της ΕΠΑΠ είχε ήδη αρχίσει να βρίσκεται σε συνεχή διαδικασία αναζήτησης νέων συνταγών συνδυάζοντας τη γνώση της επιστήμης και την εμπειρία ολόκληρων δεκαετιών με νεανική διάθεση και δημιουργική ορμή. Έτσι, όταν η πολυεθνική ανακοίνωσε την διακοπή της συνεργασίας της με την ΕΠΑΠ, η νέα γενιά των ιδρυτών της Ένωσης ανασκουμπώθηκε και στρώθηκε στην δουλειά. Εμπλουτίστηκε με ολόκληρη ομάδα ικανών στελεχών σε όλους τους επί μέρους τομείς και ρίχτηκε στην μάχη της αγοράς.
Η Ένωση Παρασκευαστών Αεριούχων Ποτών Ορεστιάδας (ΕΠΑΠ) δημιούργησε  σχεδόν αμέσως (2010) τα δικά της σήματα αναψυκτικών (Sparky) τα οποία απέσπασαν από την αρχική τους κυκλοφορία την προτίμηση της τοπικής αγοράς. Ο στόχος όμως ήταν η δημιουργία ενός πολύ ξεχωριστού και ιδιαίτερου προϊόντος που θα έκανε αίσθηση σε ολόκληρη την Ελλάδα και όχι μόνο στον Έβρο ή στην Θράκη. Οι συνθήκες ήταν «ώριμες». Ολοένα και περισσότεροι Έλληνες καταναλωτές προσχωρούσαν στο κίνημα «Αγοράζουμε Ελληνικά» που ουσιαστικά ξεκίνησε από άρθρο μας, τον Μάρτιο 2010, με τίτλο «Προτιμάτε με επιμονή προϊόντα που παράγονται στην Ελλάδα: Η πιο απλή και πρακτική λύση στα οικονομικά προβλήματα της χώρας μας!».
Έτσι, την άνοιξη του 2012 παρουσιάστηκε στην Ελληνική αγορά η Green Cola,  ένα αναψυκτικό τύπου Cola εμπλουτισμένο με καινοτόμες ιδιότητες. Η «μικρή» ΕΠΑΠ δημιούργησε ένα εξαιρετικό προϊόν που στόχευε κατ΄ ευθείαν στην μεγάλη «πίτα» της Ελληνικής αγοράς η οποία αφορούσε τα αναψυκτικά τύπου Cola, φέροντας στο νου μια εικόνα μικρόσωμου Δαβίδ που κοίταζε στα μάτια δύο πανίσχυρους και πανύψηλους Γολιάθ.
Προωθητική ενέργια Green Cola (5)
Προωθητική ενέργεια της Green Cola στην είσοδο καταστημάτων της αλυσίδας Μαρινόπουλος.
Το εγχείρημα αυτό άρχισε σταδιακά να γνωρίζει απροσδόκητη αναγνώριση από το Ελληνικό καταναλωτικό κοινό. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο αυτή, η μεγαλύτερη αλυσίδα λιανικής στην χώρα μας η οποία ήδη διαθέτει και τα αναψυκτικά Sparky της ΕΠΑΠ (Μαρινόπουλος / Carrefour) πραγματοποιεί προωθητική ενέργεια της Green Cola με το μόνιμο σύνθημα που χρησιμοποιείται σε όλες τις προωθητικές ενέργειες του νέου προϊόντος: «ξεCola και διάλεξε Ελληνικά!».
Ο Έλληνας καταναλωτής καλείται ουσιαστικά να επιλέξει ένα αναψυκτικό που επικαλείται καινοτόμες ιδιότητες, με εξαιρετική γεύση για αναψυκτικά τύπου Cola, από μια μικρή Ελληνική επιχείρηση που προσφέρει στην ακριτική Ορεστιάδα –μεταξύ άλλων- απασχόληση σε μια περιοχή με υψηλή ανεργία, εισφορές εργαζόμενου και εργοδότη στα γονατισμένα ασφαλιστικά μας ταμεία και, σε σύγκριση με την γνωστή μας Coca Cola σε κόκκινο κουτί, περιορισμό των εισαγωγών και του ελλείμματος του εμπορικού μας ισοζυγίου το οποίο αποτελεί μια από τις βασικές αιτίες εξάρτησης της χώρας μας από επικίνδυνους και απαιτητικούς τοκογλύφους – δανειστές.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Όμιλος Coca-Cola Hellenic (ελέγχεται από τις οικογένειες Δαυίδ – Λεβέντη και  δραστηριοποιείται σε 28 χώρες του κόσμου),  στις 11 Οκτωβρίου 2012 ανακοίνωσε την απόφασή του να μεταφέρει την έδρα του από την Ελλάδα στην Ελβετία, διαψεύδοντας στην πράξη την δική του «διάψευση» (Βήμα -  10 Ιουλίου 2012) σε φήμες που προανήγγειλαν την μεταφορά της έδρας του Ομίλου. (Σχετικό με το θέμα αυτό είναι το άρθρο μας 2 Νοεμβρίου 2012 με τίτλο : Business Exit: Όταν αγαπάμε την Ελλάδα δεν την εγκαταλείπουμε εν μέσω καταιγίδας!).
Συμπέρασμα-(6)
Συμπέρασμα:  Εμείς είτε σαν καταναλωτές, είτε σαν επαγγελματίες θα «ψηφίζαμε» την 100% Ελληνική Green Cola αφού έχουμε προ πολλού «ξεκολλήσει» από τα εισαγόμενα προϊόντα, επιλέγοντας με απόλυτη επιμονή για όλες τις καθημερινές καταναλωτικές μας ανάγκες προϊόντα (τρόφιμα, μη τρόφιμα, ποτά), που φέρουν  την ένδειξη «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ» για το καλό της εθνικής μας οικονομίας, της οικογένειας μας και –τις περισσότερες φορές- της τσέπης μας!  Εσείς;
analyst.gr

.

Πέμπτη 19 Σεπτεμβρίου 2013

Φόροι



Απορούμε γιατί απομακρύνονται από τη Γκρήχελαντ εταιρείες κολοσσοί, που έδιναν δουλειά σε χιλιάδες εργαζόμενους τού ιδιωτικού τομέα.

Απορούμε γιατί η επιχειρηματικότητα στην χώρα αυτή έχει πεθάνει προ πολλού και πως οι ελάχιστες εταιρείες, που μένουν είτε θα οδηγηθούν και αυτές στην πτώχευση είτε θα αναγκαστούν να μετακομίσουν το παράδειγμα τής ΦΑΓΕ ή το πιο πρόσφατο τής ΒΙΟΧΑΛΚΟ.

Ας πάρουμε όμως, την τελευταία κι ας αφήσουμε τους αριθμούς να μιλήσουν από μόνοι τους. Ο όμιλος τής ΒΙΟΧΑΛΚΟ με κέρδη πριν τους φόρους 159 εκατ. ευρώ οδηγήθηκε σε καταγραφή ζημιών 76 εκατ. ευρώ. Μόνο για τους τόκους, η εταιρία κλήθηκε να πληρώσει 95 εκατ. ευρώ.

Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τη SATO, Promot-Λαϊνόπουλος, Πετζετάκις, Philkeram Johnson, τα σουπερ μάρκετ Ατλάντικ, την ELITE, μακρύς ο κατάλογος των πάλαι ποτέ κολοσσών, που δέν άντεξαν την υπερφορολόγηση. Από μία κλωστή κρέμεται και η SPRIDER, που ετοιμάζεται να πτωχεύσει. Όλες αυτές οι εταιρίες έδιναν δουλειά σε χιλιάδες εργαζόμενους.

Οι ανεγκέφαλοι τού υπουργείου οικονομικών φορολογούν το 70% μιάς εταιρίας και αδιαφορούν αν το υπόλοιπο 30% αρκεί, για να πληρωθούν οι εργαζόμενοι, οι πρώτες ύλες, οι προμηθευτές και να καλυφθεί το λειτουργικό κόστος. Οι δε λησταρχικές τράπεζες δανείζουν και μάλιστα πολύ απρόθυμα αυτούς τους κολοσσούς με 7% επιτόκιο, όταν στην Ευρώπη το υψηλότερο είναι 3% για τις επιχειρήσεις.

Άλλο τρανό παράδειγμα είναι τα φωτοβολταϊκά. Σε μια χώρα με πολύ ηλιοφάνεια, η επένδυση αυτή θα ήταν εξαιρετικά προσοδοφόρα αν δέν υπήρχε το ελεεινό κράτος τής Ρωμιοσύνης. Η συντριπτική πλειοψηφία των έργων έχει γίνει με ιδιωτικό τραπεζικό δανεισμό και φυσικά όλες αυτές οι επενδύσεις, που υπάγονται στον αναπτυξιακό νόμο, δέν έχουν εισπράξει ούτε ένα ευρώ από τις πολλάκις υποσχεθείσες επιδοτήσεις. Αντʼ αυτού, αυτές οι επενδύσεις φορολογούνται με 40% των καθαρών κερδών με τα τοκοχρεολύσια να αφαιμάζουν το 50% τού τζίρου.

Ας πάμε και παρακάτω. Μόλις το 5,8% των ανθρώπων σʼ αυτή τη χώρα μεταξύ 18-64 ετών δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά είτε ιδρύοντας είτε διοικώντας μία επιχείρηση (μελέτη ΙΟΒΕ).

Αυτός και μόνο ο αριθμός θα πρέπει να μας προβληματίσει. Το κράτος νταβατζής, για να διασώσει τα δικά του παιδιά έσφαξε στο γόνατο κάθε προσπάθεια επιχειρηματικότητας.

Δίκιο λοιπόν έχει λοιπόν, ο Χανς Βέρνερ Ζιν, γερμανός οικονομολόγος και πρόεδρος τού γερμανικού Ιfo (Διεθνούς Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών) στο Μόναχο, όταν ταυτίζει την Ελλάδα με τη Μογγολία:

«Και οι δύο χώρες είναι αναδυόμενες οικονομίες, οι οποίες σύμφωνα με τους κανόνες τού ΟΟΣΑ δέν ανήκουν στις ανεπτυγμένες τού πλανήτη. Και στις δύο επικρατεί το χάος. Στις πόλεις επικρατεί μια άγρια οικιστική ανάπτυξη, η οποία εξ αιτίας τής έλλειψης λειτουργούσας πολεοδομίας παραπέμπει σε διεφθαρμένα συστήματα δημόσιας διοίκησης. Το επίπεδο διαβίωσης είναι αξιοπρόσεκτο, αλλά παραμορφωμένο. Δέν λείπουν τα σύγχρονα αυτοκίνητα, τα iPads, οι επίπεδες τηλεοράσεις... και τα καταστήματα Louis-Vuitton, ωστόσο λείπουν δρόμοι και άλλα στοιχεία δημόσιων υποδομών».

Και συμπληρώνει: «Η Ελλάδα αγοράζει τομάτες από την Ολλανδία και ελαιόλαδο από τη Γερμανία. Η Μογγολία ζει από την εξαγωγή τού ορυκτού της πλούτου, ενώ η Ελλάδα από την εξαγωγή των χρεογράφων της».


Σπεύσαμε λοιπόν, να τον κατηγορήσουμε ως ανθέλληνα, ως «βαλτό», ως επικίνδυνο. Γιατί; Γιατί μας λέει αλήθειες, που δεν θέλουμε να ακούμε.

Όποιος λέει αλήθειες γιʼ αυτή τη χώρα, είναι ανθέλληνας...


  Έγραψε στις 18.09.2013 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος freeinquiry.gr





Κυριακή 1 Σεπτεμβρίου 2013

Η ΕΥΡΩΠΗ
ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ


Σε παθογένειες
τού καπιταλιστικού συστήματος
οφείλεται η κρίση στην Ευρωζώνη

Μοναδική εξαίρεση: η Ελλάδα...


Πριν τη κατάρρευση τού τραπεζικού συστήματος τής Κύπρου και την επιβολή ενός άνευ προηγουμένου κουρέματος, που μετατρέπει τον απλό καταθέτη σε επενδυτή τής τράπεζας και τον τιμωρεί (χωρίς φυσικά να φταίει) για τα λάθη της, επικρατούσε μια σχετική ηρεμία στις αγορές, που οφειλόταν κυρίως στην αποφυγή τής εξόδου τής Ελλάδας από την Ε.Ε..

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δήλωνε μέσω εκπροσώπων της, πως εάν χρειαστεί θα αγοράσει ξανά ομόλογα δημοσίου από χώρες, που βρίσκονται σε ύφεση. Η προϋπόθεση, που έθετε, ήταν μια. Να τηρηθεί ένα εξοντωτικό πρόγραμμα λιτότητας, το οποίο δέν θα βασίζεται στην ανάπτυξη, αλλά στην περιστολή των κρατικών δαπανών. Αυτό όμως, δέν εφαρμόστηκε στην Κύπρο, όπως είδαμε.

Οποιονδήποτε σοβαρό οικονομολόγο κι αν ρωτήσει κάποιος, ακόμα και τον ίδιο το Πέτερ Μπόφινγκερ, σύμβουλο τής Μέρκελ, θα αποφανθεί, πως όλα τα εκ Γερμανίας εκπο- ρευόμενα οικονομικά μέτρα για την Ε.Ε. σχετικά με την αντιμετώπιση τής ύφεσης σε χώρες με δημοσιονομικά ελλείμματα, είναι παντελώς λάθος. Η ύφεση δέν αντιμε- τωπίζεται με λιτότητα, γιατί η δεύτερη σκοτώνει ό,τι έχει απομείνει να λειτουργεί στην αγορά και η χώρα βυθίζεται
σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση. Αυτό όμως, είναι το πρό- γραμμα Μέρκελ, που ασπάζεται ο ευρωπαϊκός Βορράς. Ο διάσημος αμερικανός οικονομολόγος Πωλ Κρούγκμαν, κρούει τον κώδωνα τού κινδύνου και μιλά για το φόβο κατάρρευσης όλης τής Ευρωζώνης.

Η ανεργία στις χώρες τού Νότου έχει εδώ και καιρό ξεπεράσει το 25% οδεύοντας ολοταχώς για το 30%, πράγμα, που θυμίζει την εποχή τού μεγάλου κραχ στις ΗΠΑ το 1930. Οι πολίτες τού Νότου βρίσκονται εξαιρετικά κοντά στα όρια τής φτώχειας και τής απόλυτης εξαθλίωσης, ενώ μια νέα τάξη ανθρώπων φαίνεται πλέον να γεννιέται και μάλιστα με πλειοψηφικές τάσεις. Είναι η τάξη των νεόπτωχων.

Τα δάνεια, που εκχωρεί η γερμανική Ευρώπη στους εξαθλιωμένους κατοίκους τού Νότου, δέν προορίζονται για την ανάπτυξη, αλλά για την εξυπηρέτηση των λειτουργικών αναγκών αυτών των χωρών. Μιας και αυτές οι «οικονομικές ενέσεις» δέν φτάνουν ποτέ στον απλό πολίτη είναι αναπόφευκτο ο ευρωπαϊκός Νότος να «βράζει» από αγανάκτηση κι εξαιρετικά πιθανό να δούμε μεγάλης
-κλίμακας εξεγέρσεις, που δέν θα
--
μπορούν να κατασταλούν με αστυνομικά
μέτρα.
-----------    ------------- ---------

Η γερμανική όμως Ευρώπη δέν φαίνεται να βάζει νερό στο κρασί της. Συνεχώς πιέζει το Νότο για ακόμα περισσότερα μέτρα λιτότητας προκαλώντας ακόμα μεγαλύτερη οργή και αγανάκτηση.


Η φούσκα
των στεγαστικών δανείων τής Ισπανίας

Εξετάζοντας τα οικονομικά προβλήματα τής Ισπανίας, εύκολα μπορεί να εντοπίσει κανείς την προέλευσή τους. Δημιουργήθηκαν από τη φούσκα των στεγαστικών δανείων, που εκχωρούσαν χωρίς φειδώ οι τράπεζές της. Αρχικά, αυτή η πρακτική των ισπανών τραπεζιτών δημιούργησε πληθωριστικές τάσεις στην οικονομία αυτής τής χώρας καθιστώντας την μή ανταγωνιστική σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες τής Ευρώπης.

Όταν η φούσκα έσκασε, η Ισπανία κλήθηκε να ανακτήσει ξανά την ανταγωνιστικότητά της, αλλά η διαδικασία για μια οικονομία να επιτύχει κάτι τέτοιο είναι και δύσκολη και χρονοβόρα. Η έξοδος από το ευρώ πιθανότατα να διόρθωνε την ανταγωνιστικότητα αυτής τής χώρας, αλλά η ανεργία θα ανέβαινε σε εξαιρετικά υψηλά ίσως και ανυπέρβλητα επίπεδα, που για αρκετά χρόνια δέν θα έπεφταν. Αυτό σίγουρα θα δημιουργούσε μια πολύ σοβαρή απειλή για όλη την Ευρώπη, λόγω των μεγάλης κλίμακας κοινωνικών εκρήξεων, που θα λάμβαναν χώρα.

Η  Ισπανία δέν είχε κυβερνήσεις, που ξόδευαν άσκοπα τα χρήματα τού κρατικού προϋπολογισμού. Μάλλον το αντίθετο συνέβαινε. Στην αρχή τής κρίσης, η Ισπανία είχε πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της και πολύ χαμηλό χρέος. Τα μεγάλα ελλείμματα δημιουργήθηκαν, όταν σταμάτησαν οι κρατικές δαπάνες. Και ενώ είναι αληθές, ότι η Ισπανία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα δανεισμού από τις αγορές, αυτό δέν οφείλεται στο ότι οι αγορές φοβούνται κάποια πολιτική αστάθεια στην εν λόγω χώρα, αλλά στη γενικότερη οικονομική της κατάσταση.

Σύμφωνα με τον Κρούγκμαν, η Ισπανία δέν χρειάζεται περισσότερα μέτρα λιτότητας για να ανακάμψει. Εξ άλλου, σύμφωνα με έρευνες τού ίδιου τού ΔΝΤ ο περιορισμός των δαπανών σε χώρες, που μαστίζονται από ύφεση, όχι μόνο δέν βοηθά τις οικονομίες τους, αλλά επιταχύνει και την οριστική τους οικονομική κατάρρευση.

Τα επισφαλή δάνεια
τής Ιρλανδίας

Η Ιρλανδία δέν είχε κρατικά ελλείμματα.
Το πρόβλημά της ήταν η υπερδιόγκωση τού τραπεζικού της συστήματος, που εκχωρούσε επισφαλή δάνεια και στο τέλος κατέρρευσε. Μήν ακολουθώντας το παράδειγμα τής Ισλανδίας, που άφησε τις τράπεζές της να καταρρεύσουν, για να διασωθεί ο λαός της, όπως άλλωστε δήλωσε και η ηγεσία τής χώρας αυτής, οι ιρλανδοί προτίμησαν να σώσουν τις τράπεζές τους κι έτσι δημιουργήθηκε το τεράστιο δημοσιονομικό πρόβλημα στη χώρα, το οποίο όμως, σιγά-σιγά φαίνεται να βελτιώνεται και η χώρα να φεύγει από την ύφεση.

Κύπρος:
Ανάπτυξη με μαύρο χρήμα

Στην Κύπρο, η κατάσταση ήταν γνωστή εδώ και αρκετό καιρό. Ολόκληρη η οικονομία τής χώρας βασιζόταν πάνω σε ένα επίσης υπερδιογκωμένο τραπεζικό σύστημα, το οποίο όμως, είχε και τις παράπλευρες δραστηριότητες τού συμβούλου επενδύσεων, παροχές νομικών υπηρεσιών κ.ά..

Είναι προφανές, πως τα κεφάλαια που επενδύονταν στις κυπριακές τράπεζες ήταν χρήματα τής ρώσικης μαφίας, αλλά και άλλων όχι και τόσο ευυπόληπτων πελατών. Το μαύρο χρήμα έρεε και η κυπριακή οικονομία ανθούσε μιας και το μεγαλύτερο ποσοστό τής ανάπτυξής της βασιζόταν σ’ αυτό. Με το υπογραφέν πλέον «κούρεμα» η Κύπρος θα κατεδαφιστεί οικονομικά και θα υποχρεωθεί να πάρει πολύ σοβαρά μέτρα λιτότητας, για να παραμείνει μέσα στο ευρώ.


Ιταλία:
Προβλήματα ανταγωνιστικότητας

Στην Ιταλία, η κρίση προήλθε από την πίεση, που δέχτηκαν οι ιταλικές εξαγωγές από τις χώρες τού Βορρά και κυρίως τη Γερμανία. Ο Σέρτζιο Τσεζαράτο, καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο τής Σιένα, εξηγεί: «Η ιταλική εξαγωγική ανταγωνιστικότητα έχει πολλά προβλήματα. Η εξαφάνιση των μεγάλων βιομηχανικών μονάδων είναι σίγουρα ένα από αυτά. Από την άλλη, οι ιταλικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι πολυσυζητημένες ιταλικές βιομηχανικές ζώνες έχουν αποδειχθεί πολύ δυναμικές και ανθεκτικές.

»Ωστόσο, η χώρα έχει χάσει μέρος τής ανταγωνιστικότητάς της σε όρους τιμών προϊόντων και υπηρεσιών μετά την ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση. Αυτό, δέν υπήρξε αποτέλεσμα τής δυναμικής των μισθών, αλλά αποδίδεται στον μή  ανταγωνιστικό τομέα των υπηρεσιών και στον τομέα τής αυτοαπασχόλησης. Το πολύ ισχυρό ευρώ σε σχέση με το δολάριο και ο ανταγωνισμός με τις αναδυόμενες οικονομίες και τις νεοεισαχθείσες χώρες στην Ε.Ε. είναι επιπρόσθετοι αρνητικοί παράγοντες.

»Τέλος, η εμπορική πολιτική τής Γερμανίας –η οποία συμπίεσε τη ζήτηση στην εγχώρια αγορά της– δέν βοήθησαν τις ιταλικές εξαγωγές. Όμως, το κύριο πρόβλημα αυτή τη στιγμή είναι η λιτότητα. Χωρίς πολιτικές, που να έχουν αποτέλεσμα τη γρήγορη ανάκαμψη τής συνολικής ζήτησης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, ολόκληροι κλάδοι τής ιταλικής βιομηχανικής παραγωγικής δυνατότητας θα εξαφανιστούν...».

Και συνεχίζει: «Η κρίση θα μπορούσε να επιλυθεί με μια σειρά συνεργατικών οικονομικών και νομισματικών πολιτικών αν αυτές υιοθετούνταν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο συνοδευόμενες από έναν ισχυρό μηχανισμό επίλυσης τραπεζικών κρίσεων με έμφαση στις ισπανικές τράπεζες και ένα εγχείρημα αναδιάρθρωσης και διαγραφής τού χρέους τής Ελλάδας, τής Ιταλίας και τής Πορτογαλίας. Αλλά δέν υπάρχει τέτοια πολιτική βούληση, αφού, όπως αναφέρθηκε, η παρούσα κρίση αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να απαξιωθούν τα κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα στην περιφέρεια τής Ευρωζώνης».

 
Πορτογαλία
Η κρίση στην Πορτογαλία οφείλεται στην εξαγωγή τής κρίσης στην Ευρώπη μετά την κατάρρευση τής Lehman Brothers και την οικονομική κρίση στην Ισπανία, τη χώρα δηλαδή, που απορροφούσε το μεγαλύτερο μέρος των εξαγωγών τής Πορτογαλίας.

Γιατί μέτρα λιτότητας;
Εύλογα λοιπόν, κάποιος θα αναρωτηθεί:
Για ποιο λόγο η Ευρωπαϊκή Ένωση δίνει τόσο μεγάλη σημασία στα μέτρα λιτότητας και στα ελλείμματα κρατικών προϋπολογισμών και όχι στη διψήφια ανεργία; Πιθανότατα, ο λόγος να οφείλεται σε παγιωμένες εθνικιστικές αντιλήψεις σχετικά με την οικονομική διαχείριση μιας χώρας.

Οι γερμανοί αξιωματούχοι, για παράδειγμα, αποδίδουν την κρίση, που οφείλεται μόνο στην κακοδιαχείριση, σε ένα παιχνίδι επιβολής τής ηθικής τάξης. Αγνοούν ή μάλλον αποφεύγουν να σχολιάσουν το γεγονός, πως ένα μεγάλο μέρος τής κατάρρευσης τής ισπανικής φούσκας με τα στεγαστικά δάνεια οφείλεται  στο πληθωριστικό παιχνίδι, που έπαιξαν οι γερμανικές τράπεζες. Επιπροσθέτως, οι γερμανοί πολιτικοί έθισαν τους ψηφοφόρους συμπολίτες τους στην αντίληψη, ότι για όλα φταίει ο τεμπέλης Νότος και γι’ αυτό θα πρέπει να τιμωρηθεί. Πίσω από αυτή τη ρητορική τής Γερμανίας κρύβεται ολόκληρη η κοσμοθεωρία του Λουθηρανισμού, που όχι μόνο επιβραβεύει την «τιμωρία», αλλά και την επιβάλλει σε όποιον παρεκτρέπεται. 

Η κρίση όμως, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ και συγκεκριμένα στον κατασκευαστικό κλάδο με τα πρώτα συμπτώματα να εμφανίζονται μέσα στο 2006, όταν διαπιστώθηκε μια ραγδαία πτώση τής οικοδομικής δραστηριότητας, η οποία αποτελεί και το 20% τού ΑΕΠ της. Οι μεγάλες επενδυτικές τράπεζες και χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, έχοντας επιτρέψει χορήγηση δανείων χαμηλής φερεγγυότητας, αναγκάστηκαν να τα καλύψουν με δομημένα ομόλογα, που λειτούργησαν σαν ένας εγγυητικός μηχανισμός σε αυτά τα δάνεια.


Το αποτέλεσμα μας είναι πλέον γνωστό. Τα δάνεια δέν αποπληρώθηκαν, ο κατασκευαστικός τομέας συρρικνώθηκε, τα δομημένα ομόλογα έγιναν κουρελόχαρτα και ως συνέπεια αυτού οι μετοχές των τραπεζών και των κατασκευαστικών εταιριών καταβαραθρώθηκαν. Αυτό το γεγονός επέτρεψε στον κάθε λογής κερδοσκόπο να παίξει τα παιχνίδια του και μάλιστα με μεγάλη επιτυχία, μιας και το αποσταθεροποιητικό κλίμα είχε επικρατήσει σε σχεδόν όλες τις αγορές. 

Παθογενή σκαμπανευάσματα
τού καπιταλιστικού συστήματος

Σε ένα όμως καπιταλιστικό σύστημα αυτά όλα είναι συνήθη φαινόμενα. Από το 1720 μέχρι και σήμερα έχουν σημειωθεί κοντά στις 35 περιόδους ύφεσης με σημαντικότερες από αυτές την περίοδο τού 1873-1879 και τού 1929 -1933. Και σε εκείνες τις περιπτώσεις το «μικρόβιο» τής ύφεσης είχε ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και είχε εξαπλωθεί παντού. Συγκεκριμένα, το 1929 είχαμε πάλι κρίση στον τομέα των κατασκευών στις ΗΠΑ με τον Dow Jones να πέφτει πάνω από 50%, την ανεργία να ξεπερνά το 25% και το παγκόσμιο ΑΕΠ να μειώνεται κατά 30%.

Η καπιταλιστική μετεξέλιξη τής παγκόσμιας οικονομίας, τής οποίας χαρακτηριστικό γνώρισμα είναι τα δημοσιονομικά ελλείμματα των χωρών τής Δύσης, αλλά και η πιστωτική διεύρυνση τού ιδιωτικού τομέα, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια πλαστή αίσθηση τού ρυθμού τής οικονομικής ανάπτυξης των χωρών αυτών, που μέχρι τώρα κατάφερνε να καθυστερεί την εμφάνιση τής πραγματικής οικονομικής κρίσης, που ζούμε σήμερα.

Είναι επίσης γεγονός, πως οι κυβερνήσεις των χωρών τής Δύσης στη μεγάλη τους πλειοψηφία τουλάχιστον, δέν έπαιρναν ουσιαστικά μέτρα προστασίας από αυτά τα πολύ συγκεκριμένα παθογενή σκαμπανευάσματα τού καπιταλισμού, αλλά τα κατεύθυναν στα ασθενή κοινωνικά στρώματα παίρνοντας σκληρά μέτρα λιτότητας, όπως είδαμε και παραπάνω σχετικά με την οικονομική πολιτική, που εφαρμόζει σήμερα η Γερμανία στον Νότο.

Συνεπώς, με εξαίρεση την Ελλάδα, με την οποία θα ασχοληθούμε ξεχωριστά παρακάτω, οι ευρωπαϊκές χώρες, που αντιμετωπίζουν οικονομική κρίση, είναι θύματα τής παθογένειας τού καπιταλιστικού συστήματος, μιας και οι κυβερνήσεις τους επένδυαν περισσότερο στην πλασματική, παρά στην ουσιαστική ανάπτυξη ενίοτε εφαρμόζοντας αποτυχημένα μέτρα λιτότητας με σκοπό τη τιθάσευση των ελλειμμάτων τους. 
Η σημερινή κρίση στην Ευρώπη δημιουργεί τεράστιους οικονομικούς κλυδωνισμούς μεταξύ των οικονομιών των χωρών μελών, μιας και αυτές αλληλοεξαρτώνται. Για παράδειγμα, αν καταρρεύσει η Ιταλία, που είναι για τα γαλλικά προϊόντα η δεύτερη σε μέγεθος αγορά μετά την Γερμανία,  καταλαβαίνουμε τί μπορεί να συμβεί. Το ίδιο ισχύει και για την οικονομία τής Ισπανίας, που είναι η 5η χώρα σε απορρόφηση των γαλλικών εξαγωγών. Ένα ακόμα παράδειγμα είναι η καταρρέουσα γαλλική βιομηχανία αυτοκινήτων, η οποία το 2012 σημείωσε 19% πτώση στην Ιταλία και 13% στην Ισπανία.

Ακόμα όμως και μια κατάρρευση τής Κύπρου ή μια οικειοθελής αποχώρηση τής χώρας από το ευρώ και επιστροφή της στη λίρα, θα συνταράξει εκ θεμελίων την Ευρωπαϊκή Ένωση και πιθανότατα να την οδηγήσει και στη διάλυσή της.


Όλα τα παραπάνω μάς οδηγούν στο συμπέρασμα, πως η οικονομική πολιτική των Βρυξελλών είναι παντελώς λανθασμένη, γιατί επιδιώκει μέσα από τη λιτότητα να περιορίσει τα ελλείμματα. Αυτό όμως, δέν πρόκειται να συμβεί, γιατί η μή ύπαρξη μέτρων για τόνωση τής αγοράς και ουσιαστική ανάπτυξη, θα διογκώνει τα ελλείμματα διαρκώς και η ύφεση ολοένα και θα βαθαίνει.

Ελλάδα:
Μια ξεχωριστή περίπτωση

Στην Ελλάδα, και αυτό πρέπει να το χωνέψουμε όλοι μας, αυτό που κατέρρευσε ήταν το ίδιο το κράτος! Αυτή είναι και η διαφορά μας με τις υπόλοιπες χώρες, που βρίσκονται σε ύφεση.

Οι κρατικές δαπάνες δέν ενίσχυαν την οικονομία και δέν προήγαγαν την ανάπτυξη, όπως στην περίπτωση τής Ισπανίας. Αντίθετα, χρησιμοποιούνταν για προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων, δημιουργία άχρηστων και αντιπαραγωγικών οργανισμών, που ουσιαστικά εξυπηρετούσαν το πελατειακό σοβιέτ κράτος και τα δυο μεγάλα κόμματα, που εναλλάσσονταν στην εξουσία.

Σχεδόν καθημερινά αποκαλύπτονται νέα σκάνδαλα διαφόρων μεγεθών στο δημόσιο τομέα. Έχουμε λοιπόν, από το μεγάλο φαγοπότι των Ολυμπιακών Αγώνων μέχρι την κλοπή χρημάτων από τα ταμεία ενός μικρού επαρχιακού δήμου.

Η λέξη διαφθορά είναι συνυφασμένη με την ίδια την ύπαρξη και την υπόσταση αυτής τής χώρας και αναμφίβολα αποτελεί το κύριο δομικό της υλικό. Οι εκθέσεις Ρακιντζή διαρκώς πιστοποιούν το μέγεθος τής σήψης και τής διαπλοκής, που φαίνεται, πως δέν έχουν τελειωμό.

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, η οικονομία τής Ελλάδας ήταν πάντοτε τύπου σοβιέτ με το κράτος να δανείζεται όχι για να επενδύσει στην ανάπτυξη, αλλά για να τακτοποιήσει τα δικά του παιδιά, που ακόμα μέχρι και σήμερα εξακολουθούν να λειτουργούν παρασιτικά σε βάρος των υπολοίπων.

Ένα απλό παράδειγμα είναι οι 25.000 πλεονάζοντες δημόσιοι
---------- Ρωμέικο μεταπολιτευτικό καραγκιοζιλίκι.------- υπάλληλοι, που θα
------- ----- -------- --------- ------------ ----- πρέπει να απολυθούν μέχρι το 2014. Σε πρώτη φάση, θα έπρεπε ήδη να είχαν φύγει γύρω στους 7.000 επίορκους υπαλλήλους, που ζημίωσαν το δημόσιο και καταχράστηκαν πολλά εκατομμύρια ευρώ. Το γελοίο όμως τής υπόθεσης είναι, πως για ένα πολύ μεγάλο αριθμό εξ αυτών δέν έχει ακόμα καθαρογραφεί η πειθαρχική απόφαση αποπομπής τους από τη δεκαετία τού 1980.

Η κυβέρνηση και αυτή και η προηγούμενη αρέσκονται στο να επιβάλλουν τεράστιες φοροεπιδρομές, που περισσότερο στοχεύουν στη διατήρηση αυτών των κηφήνων στις θέσεις τους, παρά στο να περιορίσουν το έλλειμμα. Το πάρτυ με τις κρατικές δαπάνες δέν έχει σταματήσει ούτε φυσικά και πρόκειται.


Συνεπώς, η Ελλάδα δέν προσεβλήθη από τη διεθνή κρίση, όπως οι υπόλοιπες χώρες, αλλά η διεθνής κρίση αποτέλεσε τη βελόνα, που έσκασε το μπαλόνι τής εγχώριας πολιτικής και κυβερνητικής σήψης. Το πραγματικό πρόσωπο αυτής τής παντελώς διεφθαρμένης κοινωνίας, όπως επίσης και ο «τομαρισμός» της έγιναν πασίδηλα, όταν οι δανειστές μας αρνήθηκαν να χρηματοδοτούν άλλο την παρασιτική λειτουργία τού κράτους τής Ελλάδας.

Θα ήταν λοιπόν μεγάλο λάθος αν κάποιος επιχειρήσει να αποδώσει τα αίτια τής εγχώριας κρίσης στις παθογένειες τού καπιταλιστικού συστήματος, γιατί αυτό το σύστημα ουδέποτε υπήρξε το δικό μας οικονομικό σύστημα, ακόμα και με δεξιές κυβερνήσεις. Δέν θα ήταν υπερβολή αν έλεγε κανείς, πως αποτελούμε πρότυπο προς αποφυγή, το οποίο θα πρέπει να αποτελεί ένα εξαιρετικό πεδίο έρευνας από τους οικονομολόγους, τους κοινωνιολόγους και τους πολιτικούς επιστήμονες τού μέλλοντος σε ολόκληρο τον κόσμο.


Τα πεινασμένα λυκόρνια
τού πρώην ανατολικού μπλοκ

Αναμφίβολα, μπροστά στα μάτια μας γράφεται ιστορία. Ιστορία, που μπορεί να οδηγήσει σε μία ανακατανομή των σφαιρών επιρροής σε γεωπολιτικό επίπεδο χωρίς να αποκλείεται μια σύρραξη με αφετηρία φυσικά αυτά, που επιχειρεί να εφαρμόσει το 4ο Ράιχ.

Δέν ξέρω αν το γερμανικό DNA εμπεριέχει την πρόκληση κοσμοϊστορικών εχθροπραξιών και παγκόσμιων πολέμων, αλλά μέχρι στιγμής τουλάχιστον, αυτό έχει συμβεί δυο φορές με πρωταγωνιστή την Γερμανία πάντοτε. Προφανώς, οι Γερμανοί έχουν απώλεια ιστορικής μνήμης και μια λανθάνουσα αίσθηση φυλετικής υπεροχής, που τους οδηγεί σε μια προσωρινή ακμή και ευμάρεια, αλλά στο τέλος βρίσκονται κατεστραμμένοι. Αυτή τη φορά όμως, τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, γιατί δέν έχουμε να κάνουμε με τους γερμανούς τού Γκαίτε, τού Τσίλερ και τοί Νίτσε ούτε φυσικά και τους φιλέλληνες γερμανούς, που ξέθαψαν και μας παρέδωσαν την αρχαία ελληνική γραμματεία.

Η σημερινή ηγεσία τής Γερμανίας είναι τα πεινασμένα λυκόρνια τού ανατολικού μπλοκ, άτομα στερημένα και πάσχοντα από σύνδρομα και κόμπλεξ κατωτερότητας. Γαλουχήθηκαν σε ένα αναχρονιστικό και  αντιδημοκρατικό προτεκτοράτο τής πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης, την Ανατολική Γερμανία, ενός κρατιδίου εξειδικευμένου σε μεθόδους φυσικής ντόπας και σάρωσης μεταλλίων σε ολυμπιακούς αγώνες, με μίσος για τη Δύση και το καπιταλιστικό σύστημα. Το γκρέμισμα τού τείχους τού Βερολίνου είναι σχετικά πρόσφατο ιστορικό γεγονός, όπως είναι άλλωστε και η ενοποίηση των δύο Γερμανιών.

Δέν είναι λοιπόν τυχαίο, που ο Σόιμπλε και η Μέρκελ, παιδιά τής κομμουνιστικής  Ανατολικής Γερμανίας, κουβαλάνε μέσα τους χίλια μύρια απωθημένα για τη Δύση και το δυτικό τρόπο ζωής. Αν κανείς προσθέσει μέσα στο καζάνι των αντι-δυτικών συμπλεγμάτων τους και την άκρατη προσήλωσή τους στην προτεσταντική εκδοχή τού Λουθηρανισμού, με τον οποίον γαλουχήθηκαν, είναι πολύ εύκολο να εξηγήσει κανείς όχι μόνο τις μή ορθολογιστικές τους προσεγγίσεις σε σχέση με την οικονομία τής        
Ο παγγερμανισμός τιμωρεί  Ευρωζώνης, αλλά και τη βαθειά τους διάθεση   -----  τα μή γερμανοπρεπή
σε κάθε τι, που παραπέμπει σε «αμαρτωλό» --------------
πλυντήρια. κατ’ αυτούς πλουτισμό και ανάπτυξη, το οποίο
και επιθυμούν να αντιμετωπίσουν με βιβλικού τύπου ποινές και τιμωρίες.

Ο «αμαρτωλός» πλουτισμός ουδόλως τους ενοχλεί, όταν προέρχεται από δικά τους παιδιά και δικές τους όμαιμες και ομότροπες επιχειρήσεις και κράτη. Δέν είχαν κανένα πρόβλημα στο να χρησιμοποιήσουν τη Siemens, για να διαφθείρουν πολιτικούς και να πουλήσουν τα προϊόντα τους. Δέν έχουν επίσης κανένα πρόβλημα να ενθαρρύνουν φορολογικούς και φοροκλεπτικούς παραδείσους, όπως το Λουξεμβούργο, το Λιχτενστάιν, τον Άγιο Μαρίνο, τα Channel Islands (νησάκια μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας), γιατί όλα αυτά τα κράτη ανήκουν στο Βορρά και απαρτίζονται από «γερμανικά φύλα» (και οι αγγλοσάξονες γερμανικό φύλο είναι, όπως είναι γνωστό) και φυσικά ανήκουν στο μεγάλο «γερμανικό άξονα», που ουδέποτε εξαφανίστηκε από το γνωστικό επίπεδο των γερμανών άσχετα αν το κρατούσαν λουφαγμένο στα πιο κρυφά θαλάμια τού εγκεφάλου τους από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Συνεπώς, αν η Κύπρος ήταν μια βόρεια χώρα με ψηλούς ξανθομπάμπουρες κατοίκους, που φορούσαν άσπρες μακριές κάλτσες, πράσινα σορτσάκια, καπέλα με φτερά, έπιναν μπύρες, έτρωγαν λουκάνικα Φρανκφούρτης και συναγωνίζονταν στους λαρυγγισμούς (yodeling) στις κοιλάδες τού Ρήνου, δέν θα υπήρχε ιδιαίτερο πρόβλημα. Έλα όμως, που οι κύπριοι έχουν στο υπέδαφός τους υδρογονανθρακες, που η ενεργειακά στεγνή Γερμανία επιθυμεί διακαώς...

Επιπροσθέτως, οι γερμανοί θέλουν την πελατεία των κυπριακών τραπεζών. Θέλουν τα χρήματα να μπουν σε γερμανικές τράπεζες και να τα διαχειρίζονται αυτοί. Μάλιστα, ο Σόιμπλε έστειλε και ντιρεκτίβα στο γερμανικό κοινοβούλιο για το πώς θα πρέπει να τιμωρηθεί η αμαρτωλή Κύπρος και σαν να μήν έφτανε αυτό, γερμανικές τράπεζες άρχισαν να στέλνουν επιστολές σε κύπριους επιχειρηματίες προσκαλώντας τους να πάρουν τα χρήματά τους και να τα καταθέσουν σ’ αυτές.

Ο Φρανσουά Ολλάντ αποδείχθηκε πολύ λίγος σαν αντίποδας τής Μέρκελ. Η Γαλλία φαίνεται να έχει υποταχθεί τελείως στα γερμανικά κελεύσματα και κανείς δέν μπορεί να τη θεωρεί πλέον ως σοβαρό παράγοντα, για το σταμάτημα στον παγγερμανισμό, που αναζωπυρώθηκε και κυριεύει πλέον την Ευρώπη.
ΕπίλογοςΕίναι λοιπόν εξαιρετικά πιθανόν η Ευρωζώνη να καταρρεύσει πολύ σύντομα εξ αιτίας τής επιθετικότητας τής Γερμανίας. Είναι επίσης βέβαιο, πως στην πορεία τού χρόνου, η «Γερμανία θα πυροβολήσει τα πόδια της», όπως είπε ο πρωθυπουργός τής Ρωσίας Ντμίτρι Μεντβέντεφ.

Αργά η γρήγορα όμως, οι χώρες τής Ευρωζώνης θα βρουν το δρόμο τους
και θα ανακάμψουν, γιατί έχουν μάθει να βασίζονται στις δικές τους δυνάμεις.

Αυτοί, οι οποίοι δέν πρόκειται ποτέ να ανακάμψουν και να γίνουν ένα σοβαρό κράτος με υπόσταση, είμαστε εμείς οι ελλαδίτες ρωμιοί, που εξακολουθούμε να εκλέγουμε τους γόνους τού Μαυροκορδάτου, τού Κωλέττη, τού Κουντουριώτη και τού Ζαΐμη, γιατί το υπόσυνειδητό μας ακόμα μάς υπαγορεύει αυτούς να επιλέγουμε ως πολιτικούς μας ταγούς, μιας και -ως κατσαπλιάδες- αυτοί μάς εκφράζουν καλύτερα.

 Έγραψε στις 29.03.2013 ο/η: Μουαμάρ Ιγνάτιος
 freeinquiry.gr

Τετάρτη 19 Ιουνίου 2013

Θα πρέπει να αλλάξουμε εγκέφαλο ( Ο θάνατος τής ΕΡΤ )

ΤΑΞΙΤΖΗΔΕΣ                                                                  Απόσπασμα                                                                
ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
ΜΕΛΙΓΚΡΑΣ



 Τελευταία, έχω ανακαλύψει ένα χόμπυ, αυτό τής καλλιέργειας πιπεριάς. Το ξεκίνησα από πέρυσι και πραγματικά δηλώνω, πως μου αρέσει πολύ. Φύτεψα λοιπόν, διάφορα είδη: Πράσινες, κόκκινες, Φλωρίνης, καυτερές, μεγάλες, μικρές. Γέμιζα χαρά, όταν τις έβλεπα να μεγαλώνουν και να γίνονται κανονικές πιπεριές σαν κι αυτές, που αγοράζουμε στη λαϊκή.

Κάποια στιγμή, μια από τις πιπεριές μου έπιασε μελίγκρα. Την έβλεπα να μαραίνεται και να σαπίζει. Έβλεπα τα μικρά τρυφερά άνθη της να γεμίζουν από αυτά τα κεχριμπαρένια μικροσκοπικά έντομα. Για την αντιμετώπιση τής μελίγκρας δέν ήξερα τίποτα. Μπήκα λοιπόν στο διαδίκτυο και το έψαξα. Την μελίγκρα την κουβαλούν τα μυρμήγκια πάνω στα φυτά. Μυρμήγκια και μελίγκρες είναι «συντρόφια» και αλληλοϋποστηρίζονται. Τα μυρμήγκια κάνουν τον «ταξιτζή» και οι μελίγκρες τα ανταμείβουν με τις εκκρίσεις τους, μια σπάνια λιχουδιά γι' αυτά.

Έπρεπε να πάρω λοιπόν, τα μέτρα μου. Αναγκάστηκα με ένα κλαδευτήρι να κόψω όλα τα σάπια φύλλα και στη συνέχεια να την ψεκάσω με ένα οικολογικό μείγμα, που και πάλι βρήκα στο διαδίκτυο και αποδείχτηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό. Σπάραξε η καρδιά μου, καθώς με το κλαδευτήρι στο χέρι απογύμνωνα την πιπεριά μου. Σιγά-σιγά όμως, το φυτό άρχισε να παίρνει πάνω του. Άρχισε να πετάει νέα υγιή φύλλα και να πρασινίζει ξανά.

Θα μου πει κανείς, τί δουλειά έχουν όλα αυτά με τα τεκταινόμενα και τις εξελίξεις, που τρέχουν σε πολιτικο-οικονομικό επίπεδο, με αποκορύφωμα το κλείσιμο τής ΕΡΤ;
Ο θάνατος τής ΕΡΤΈπρεπε λοιπόν, να πεθάνει η ΕΡΤ και μαζί στο θάνατο να πάρει όλους τους αλήτες χαραμοφάηδες συνδικαλιστές, τα λαμόγια, που πληρώνονταν, ενώ δεν είχαν πατήσει το πόδι τους εκεί, τους μιζαδόρους και τα πολιτικά τσανάκια.


Ουτοπική η εξυγίανση
Ποιος όμως θα εξυγιάνει την ΕΡΤ; Η κυβέρνηση τού Αντώνη Σαμαρά και των πολιτικών απολειφαδιών Βενιζέλου και Κουβέλη; Αυτοί, που μέχρι πριν λίγους μήνες την γέμιζαν με άχρηστο προσωπικό με κομματική προέλευση, όπως η «δημοσιογράφος», κόρη τού πρώην υπουργού Σαλαγκούδη, που, όπως καταγγέλθηκε, ήταν η πρώτη και η μόνη, που πληρώθηκε και αποζημιώθηκε λίγα λεπτά πριν κλείσει ο σταθμός;

Ποιος θα την εξυγιάνει; Ο κ. Κεδίκογλου, που πριν λίγους μήνες διόριζε γραμματείς από το χωριό του δίπλα στα λαμόγια συμβούλους με τους εξωφρενικούς μισθούς και το μηδενικό έργο;


Ή μήπως ο Χατζησωκράτης τής ΔΗΜΑΡ, μέλος τής συγκυβέρνησης, που πριν λίγους μήνες έστελνε ειδικό e-mail στα «συντρόφια» του ενθαρρύνοντάς τα να βολευτούν σε δημόσια νοσοκομεία;

Mήπως το ΠΑΣΟΚ, που φέρει την κύρια ευθύνη, λόγω των χρόνων παραμονής του στην εξουσία;

Ή μήπως το νέο αίμα σαν τον κ. Βρούτση, για παράδειγμα, υπουργό Εργασίας, που απέλυσε τον πρόεδρο τού ΟΑΕΔ, επειδή αρνήθηκε να «βολέψει» δυο περιφερειακούς διευθυντές, που ήταν συνδικαλιστές τής ΔΑΚΕ;
Μήπως το ΚΚΕ, που συμπεριφέρεται σαν τον πιο στυγνό εργοδότη στους εργαζόμενους στον 902 και την «Τυποεκδοτική», ενώ παράλληλα βουτάει θαλασσοδάνεια, για να συντηρεί το κομματικό του μαγαζί; Θαλασσοδάνεια πήραν όλοι τους. Μεγάλα ποσά, που τα κατασπατάλησαν ειδικά τα δυο μεγάλα κόμματα, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Mήπως θα πρέπει να βασιστούμε στον ΣΥΡΙΖΑ, που όταν συσκέπτονται 10 στελέχη του προκύπτουν 20 διαφορετικές αποφάσεις; (Το «κοκοράκι» στο μαλλί τού αρχηγού τους, ενίοτε εκφράζει διαφορετική άποψη από τον ίδιο).

Ή μήπως η Χρυσή Αυγή, με τους φουσκωτούς από τα αναβολικά οπαδούς και στελέχη, που πλέουν πλησίστιοι σε φαντασιακά εθνικοθρηκευτικά πελάγη κι εκτονώνονται ρίχνοντας καμμιά κλωτσιά σε μελαμψούς λαθρομετανάστες;

Όλα σάπια
Τι συμπεράσματα λοιπόν, μπορεί να βγάλει κάποιος από όλα αυτά;

1. Από τη σύσταση τού νεοελληνικού προτεκτοράτου -και όχι κράτους- υπάρχουν δυο κατηγορίες πολιτών: Οι «ημέτεροι», που βολεύονται στο δημόσιο χωρίς να κοπιάζουν ιδιαίτερα και οι «άτυχοι», που αναγκάζονται να παλεύουν με τον προσωπικό  τους κάματο, για την επιβίωσή τους ελπίζοντας, πως κάποια στιγμή θα βολευτούν και θα αράξουν.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιοι, που δέν θα ήθελαν ποτέ να εργαστούν στο δημόσιο, γιατί πιστεύουν στην αξιοκρατία, αλλά πρόκειται για μια αμελητέα από πλευράς ποσοστού ομάδα, που ούτε καν στατιστικά δέν μπορεί να αξιολογηθεί.

2. Ανεξαρτήτως πολιτικής απόχρωσης όλο το πολιτικό σύστημα αυτής τής χώρας είναι σαθρό και υπαίτιο για τη σήψη, τη διαφθορά και την παρακμή της.

Αναμφίβολα όμως, δημιουργός και αρωγός αυτού τού σάπιου συστήματος τής πολιτικής και των πολιτικών είναι ο ίδιος ο λαός, που ουσιαστικά λειτουργεί σαν το μυρμήγκι - «ταξιτζή» τής πολιτικής «μελίγκρας» πάνω στη χώρα. Είναι σίγουρο, πως αυτός ο απαίδευτος λαός «μυρμήγκι», που έχει εθιστεί στην κοπρανοφαγία τής ελεεινής «πολιτικής μελίγκρας», δέν μπορεί να απαγκιστρωθεί από το να λειτουργεί ως ο κατʼ εξοχήν αχθοφόρος τής πολιτικής σαπίλας, επειδή, πολύ απλά, είναι απαίδευτος. Και όχι μόνο είναι απαίδευτος, αλλά δέν επιδεικνύει και καμμία ζέση να καταστεί πεπαιδευμένος και υπεύθυνος για το μέλλον του.


Οι πιθανοί λόγοι
τού κλεισίματος τής ΕΡΤ
Οι λόγοι βέβαια, που η κυβέρνηση αποφάσισε το κλείσιμο τής ΕΡΤ δέν έχoυν καμία απολύτως σχέση με την μελλοντική εξυγίανσή της. Έγινε για λόγους προσωπικούς, πολιτικούς, κομματικούς, λόγους έπαρσης, εγωπάθειας και «μεγαλοναπολεόντιων» συνδρόμων.

Ο εκ Καλαμών ορμώμενος πρωθυπουργός είτε:

α. Θέλει να ελέγξει τον κρατικό μηχανισμό, που ακόμα μέχρι και σήμερα ΠΑΣΟΚοκρατείται και να τον αντικαταστήσει με δικά του παιδιά.

β. Θέλει να αποδυναμώσει τελείως τους κομματικούς του αντιπάλους παίζοντας σκληρό πόκερ με σκοπό ή να τους απορροφήσει στο κεντροδεξιό του όραμα ή να τους εξαφανίσει τελείως.

γ. Θέλει να «τρομάξει» τους ευρωπαίους εταίρους και εμμέσως να τους απειλήσει να χαλαρώσουν τα μέτρα και να τους δώσουν περισσότερο χρόνο να βολέψει τα δικά του παιδιά. Η Μέρκελ φοβάται ένα μπάχαλο στην Ελλάδα, γιατί η προεκλογική της σημαία είναι η σταθεροποίηση τής Ευρωζώνης και η διάσωση τού Ευρώ.

δ. Θέλει να κάνει μια ηρωϊκή έξοδο από την εξουσία γνωρίζοντας, πως το πρόγραμμα, που τού έχει επιβληθεί να εφαρμόσει δέν βγαίνει, ειδικά, όταν αρχίσουν να εφαρμόζονται οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, λόγω χρεών.






 
Ο κάθε πολιτικάντης δέν μπορεί να αποτελέσει τη λύση τού προβλήματος,
γιατί ο ίδιος αποτελεί μέρος τού προβλήματος...


 
Εφαρμόζοντας λοιπόν, την γνωστή αμερικάνικη ρήση «reading between the lines» (βλέποντας τί κρύβεται πίσω), προσωπικά πιστεύω, πως οι λόγοι, που ο πρωθυπουργός κατέφυγε στη λύση τού κλεισίματος τής ΕΡΤ είναι οι παραπάνω λόγοι ή ένας συνδυασμός αυτών.

Οι δομές και οι μελίγκρες
Αυτό, που πρέπει όλοι μας να κατανοήσουμε είναι, πως το πρόβλημα τής χώρας είναι λιγότερο τα πρόσωπα και περισσότερο οι δομές της. Αυτές οι δομές γέννησαν τις «κουταλόφρονες μελίγκρες», που σήμερα λυμαίνονται τη χώρα.
Όπως δεν μπορείς να εμπιστευθείς έναν λεπρό για μάγειρα, έναν κουλό για ταξιτζή ή έναν τυφλό για τροχονόμο έτσι δέν μπορείς να εμπιστευθείς τους πολιτικούς τής Ρωμιοσύνης να αλλάξουν την κατάσταση, να δημιουργήσουν ένα αδιάφθορο και αξιοκρατικό κράτος.

Οι δομές είναι, που θα πρέπει να αλλάξουν, αλλά αυτό δέν είναι καθόλου εύκολο. Για να αλλάξουν, θα πρέπει να αλλάξουμε εγκέφαλο. Απʼ όσο όμως γνωρίζω δέν έχει ακόμα επιτευχθεί η μεταμόσχευση εγκεφάλου.

Έχουμε λοιπόν πολύ δρόμο ακόμα μέχρι να τα καταφέρει η σύγχρονη ιατρική επιστήμη...
 
 Λούπου Μαρία
freeinquiry.gr